Geschreven op 23 augustus 2010

Afgelopen donderdag zijn we vanuit Hanoi naar Ho Chi Minh City gevlogen. Een vliegticket kostte ons ongeveer €5 per persoon meer dan een treinticket!  En het bespaarde ons een  trip langs plaatsen die we al gezien hadden op weg naar Hanoi. We werden bij het Hanoi Lakeside hotel tot in de taxi uitgezwaaid door de receptioniste, dit hotel is echt een aanrader! De vliegreis duurde 2 uur en vooral het eind was nogal heftig, met flinke turbulentie. In Ho Chi Minh City hebben we ons in de backpackersbuurt af laten zetten om zo lopend een hotel te zoeken. Er is heel veel keuze, maar op een gegeven moment waren we het zat om met die rugzakken in de hitte trap op en trap af te gaan en hebben we dus maar een kamer gekozen.  De volgende dag konden we weer verder zoeken, want dit hotel beviel ons toch niet. Met zoveel keus kun je elke dag ergens anders slapen! 

We waren van plan om de laatste week in Vietnam aan het strand door te brengen. Beetje zonnen, beetje lezen, beetje slapen en beetje snorkelen. Leek ons de ideale afsluiting. Helaas regent het elke dag, en flink ook! We vermaken ons dus maar in de stad. En dat lukt prima! Ho Chi Minh City is minder mooi dan Hanoi, maar er is genoeg te zien en te doen. Vandaag hebben we het Independance palace bezocht, het regeringsgebouw tot 30 april 1975 de communisten binnen kwamen stormen. Het is een groot eerbetoon aan de zeventiger jaren, qua inrichting, en aan Communistisch Vietnam, met alle propagandistische foto’s en beschrijvingen. Alle Vietnamese soldaten waren helden en alle Amerikaanse soldaten misdadigers, zeg maar. Ergens deze week willen we ook nog het Oorlogsmuseum en de Cu chi-tunnels bekijken, dus tegen de tijd dat we naar Maleisië gaan kunnen we het volkslied van Vietnam waarschijnlijk helemaal meezingen!

Vanuit Hanoi hebben we nog een tour naar Halong Bay gedaan. Het was nog 3 uur rijden naar de kust, waar we op een prachtige houten zeilboot, een Chinese junk, overstapten. We waren maar met 9 toeristen op de gehele boot en een gids, Thanh, die  toch de hele tijd “My Group! Please follow me!” bleef roepen.  Toen we aan boord kwamen waren de tafels al gedekt voor een zeer uitgebreide lunch. Tijdens de lunch konden we genieten  van de prachtige Karstbergen die we rondom ons zagen. We legden aan bij een van de bergen waar we via een trap in een grot uitkwamen. De naam van de grot is “surprise-cave” en de verrassing is waarschijnlijk dat er geen einde aan lijkt te komen. Bij elke kamer bleek er nog een kamer achter te liggen. Heel erg mooi! We hadden weer de mazzel dat er behalve “My Group” geen andere toeristen waren. 

Na het bezoek aan de grot hebben we stuk gekayakt, langs een drijvend dorp en tussen de Karstbergen door. Het was gelukkig droog gedurende de kayaktocht, want de rest van de vaartocht heeft het geplenst!

Geschreven op 26 augustus 2010

We hebben het War Remnants museum bezocht; 4 verdiepingen vol afschrikwekkende foto's van Vietnam voor, tijdens en de gevolgen na de oorlog tegen Zuid Vietnam/USA. We hebben ons weer verbaasd over de beschrijvingen bij de foto's. Het zijn veelal foto's van Amerikaanse reporters, maar alle onderschriften benadrukken de misdaden die door de Amerikanen/Zuid-Vietnamezen zijn begaan. Over de vreselijke tactieken van de Vietcong wordt niets geschreven, alleen maar lof voor hun soldaten en hun "slimme" acties. Op een gegeven moment konden we geen foto's meer bekijken, het was allemaal te gruwelijk. Dit museum laat wel goed zien hoe afschuwelijk oorlog is en wat het een land en haar bevolking aandoet.  Om depressief van te worden.

Het verkeer in Azië blijft ons verbazen. Men rijdt als idioten en verkeerslichten hebben amper een functie. Het is hier echt de macht van de sterkste en degene met de luidste toeter. We zaten vandaag in een taxi die bij het stoplicht een motor aanreedt. Zou dat bij ons gelijk een hoop gedoe met eerst schelden en dan verzekeringspapieren invullen betekenen, hier kijkt men een beetje, zegt sorry, sorry zonder uit te stappen en rijdt dan gewoon door. Tja, wij hopen maar dat het straks in Australië wat minder hectisch is.

We hebben ons prima vermaakt in Vietnam, ondanks dat we wat minder positive ervaringen met Vietnamezen hebben. Wij zien het zo; in de landen die we hiervoor bezocht hebben, was 90% van de bevolking vriendelijk en in Vietnam ongeveer 50%. Dat betekent gewoon wat meer rekening ermee houden! Vietnam heeft een prachtig landschap en we hebben het ook naar ons zin gehad in de steden; lekker shoppen, naar de bios, op een terras mensen kijken, musea bezoeken, elke avond een ander restaurantje en uitslapen.

Geschreven op 30 augustus 2010

Vandaag is onze laatste volle dag in Azië, morgen vliegen we naar Australie. We zitten sinds afgelopen vrijdag in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Het is een moderne stad met een gekke mix van architectuur (moderne wolkenkrabbers, chinese tempels compleet met draken, Moskeeen met meerdere minaretten en zuurstokroze katholieke kerken, om maar wat te noemen), duidelijk herkenbare verschillende religieën (hoofddoekjes, sari’s en stippen op het voorhoofd en mensen met grote kruizen om de nek) en vooral heel veel koopwaar. Kuala Lumpur lijkt een groot shoppingparadijs. Wij hebben al flink geshopt in Vietnam, dus daar zijn we wel klaar mee. We hebben ons dus vooral op hoogte vermaakt deze dagen.

Zaterdagochtend zaten we al om tien over zeven ’s ochtends in de monorail op weg naar de Petronas Towers. Deze twin towers waren ooit de hoogste ter wereld, maar zijn inmiddels al voorbijgestreefd door andere bouwprojecten. Ze zijn nog steeds indrukwekkend. Je kunt de skybridge die deze torens op de 41^e en 42^e verdieping met elkaar verbind gratis bezoeken.  Maar dan moet je wel vroeg in de rij staan om een kaartje te bemachtigen, want ze laten maar een beperkt aantal mensen toe. Om half negen ging het loket open en toen stonden wij al ruim een uur in de rij. Het duurde nog een lange tijd voor we aan de beurt waren, maar we mochten wel gelijk al mee met de rondleiding van 9.45 uur. Dat betekende eerst een expositie bekijken (je kon o.a. laten meten hoeveel keer jouw lengte de torens zijn; bij Peet stond er dat hij slecht 1,57m hoog is, haha.), daarna een promotiefilm over Petronas Company van 7 minuten, 41 seconden in de high speed lift en 7 minuten op de skybridge. ZEVEN minuten! En daar hadden we dus 2 uur en 15 minuten op gewacht! Nou ja, het uitzicht was echt geweldig en het zicht op het gebouw zelf, dus wij vonden het de moeite waard. Maar mocht je ook eens die kant op gaan, dan weet je wat je kunt verwachten!

Gisteren hebben we de andere hoge toren in Kuala Lumpur bezocht; de KL tower. Deze Maleisische uitvoeri ng van de Euromast staat op een heuvel in het stadspark en je hebt vanaf het observatiedeck een 360 graden zicht op de stad. Bij het toegangskaartje voor het observatiedeck zat ook nog een bezoek aan de dierenopvang en een simulatie F1-race inbegrepen. Het was weer op z’n Aziatisch een heel pretpark, want je kunt ook nog een ponyritje maken of tokkelen vanaf de tweede verdieping. Whoehoe. Deze spannende activiteiten hebben wij overgeslagen. Het bezoek aan het dierenverblijf werd onverwachts wel nog een spannend gebeuren, toen Peet een flinke slang om zijn nek gedrapeerd kreeg. Slik! Hij heeft het dapper doorstaan, maar bleef de rest van de dag een eng gevoel in zijn nek houden…. Gelukkig bleven de monsterlijk grote spinnen in hun kooitje en kreeg Skan alleen twee papegaaien op haar schouder. Eentje had het weliswaar op haar oor voorzien, maar ze is er heel uitgekomen.  

Omdat Maleisie een overwegens Islamitisch land is, zijn de prijzen voor alcohol hier niet mis. In Vietnam betaalden we €0,40 voor een halve liter bier, hier kost een pilsje van de tap minstens €4. De cocktails zijn hier helemaal niet te betalen. We zagen gisteren in het Hard Rock Cafe een fantastische aanbieding voor een fles Bacardi Lemon voor maar liefst 270 MR. Dat is omgerekend bijna €70! Njammie. Gelukkig was het happy hour en kregen we het tweede pilsje gratis. Je begrijpt dat we hier niet dronken zullen worden! Het eten smaakt ons hier wel beter dan in Vietnam. Peet is verslaafd aan pasteitjes met kip, aardappel en ei die ze bij een kraampje in onze straat verkopen. Helaas staat dit kraampje er alleen overdag!

We hebben bijna 6 maanden gereisd in Azië en het is ons heel goed bevallen. Mooie landen, fantastische landschappen, aardige mensen, superlekker eten en op Rusland na was alles goed betaalbaar. Vanaf morgen gaan we een voor ons nieuw continent bezoeken en we kijken er heel erg naar uit. We reizen de eerste 13 weken in een campertje en we proberen zoveel mogelijk in de natuur te verblijven, na al het stedelijk geweld van de afgelopen weken hebben we daar veel zin in. Dat betekend wel dat we amper de beschikking over internet zullen hebben. Het kan dus even duren voor we weer een blog of foto’s plaatsen. Wij vinden het wel leuk om, als we dan weer eens online zijn, berichtjes van jullie te lezen. Dus laat vooral wat op onze site achter!