Geschreven op 31 maart

Vandaag ben ik voor de tweede keer deze reis jarig! Het is een beetje gek om jarig te zijn dus volgend jaar maar weer eens een feestje!? Vorig jaar zaten we in de middle of nowhere in Mongolië en vandaag gaan we het ook op een hele passende manier vieren: een lekkere busrit, naar het ' einde van de wereld', Ushuaia. We zijn vanmorgen vroeg vertrokken en zijn na de lange rit rond 22.00 uur aangekomen in Ushuaia. We hadden met Roberto (de eigenaar van het guesthouse waar we naartoe zouden gaan) afgesproken dat hij ons zou komen op halen vanaf het busstation. Eenmaal aangekomen stond er inderdaad iemand met een bordje alleen daar stonden niet onze namen op maar Mr. Ross. SHIT! Hij is er niet, dus we waren op weg om een taxi te nemen komt die man met dat bordje naar ons toe en vraagt: 'naar welk hostel gaan jullie?'. Bleek dat dus Roberto te zijn met de naam van de gasten die morgen aankomen, haha! Het hostel is overigens perfect, het eerste wat Roberto zei toen we binnenkwamen: 'Mi casa es tu casa!'. Dat is altijd een lekker gevoel! We zijn het dorpje ingewandeld en hebben lekker gegeten met een flesje rode wijn erbij, toch een leuk einde van mijn verjaardag!

Geschreven op 8 april 

We zijn alweer ruim een week in Argentinië. Vorige week donderdag gingen we midden op Vuureiland, het uiterste stuk land van Zuid-Amerika, de grens over van Chili naar Argentinie. We hebben een paar dagen doorgebracht aan het einde van de wereld en zijn daarna doorgereisd naar het vasteland van Argentinië om meer van Patagonië te kunnen zien en daarbij kwamen we ook nog een paar bekenden uit Nederland tegen!
De dag na Peet z'n verjaardag konden we lekker uitslapen. We waren op dat moment de enige gasten in het B&B en er stond een heerlijk ontbijt op ons te wachten op de door ons gevraagde tijd. Onder andere croissantjes gevuld met room en aardbeien, bladerdeegkussentjes met verse jam, jus d'orange, thee en een berg fruit. En daarbij stond onze gastheer Roberto ons aan te moedigen om vooral alles op te eten...Wat een straf! Het lukte uiteindelijk niet om alles op te eten, waarschijnlijk tot grote vreugde van de dochter van Roberto, want die zagen we later alles naar binnen werken wat nog op de schaal lag, haha. Eet smakelijk! We hebben de dag gebruikt om Ushuaia te bekijken en wat toeristische info op te vragen. We hadden mazzel met het weer, wel koud, maar een heerlijk zonnetje. We hoorden dat de pinguins allemaal al verhuisd waren naar hun overwinteringsgebied en dat er ook geen walvissen te zien zouden zijn, dus we hebben geen boottocht door het Beagle kanaal gemaakt. We vinden Ushuaia een leuk stadje en hebben ons prima vermaakt met op en neer slenteren om de huisjes en de haven te bekijken. En we hebben een stempel in ons paspoort laten zetten dat we aan het einde van de wereld zijn geweest. Grappig! 

Op zaterdag zijn we wel vroeg opgestaan om naar het Nationale Park Tierra del Fuego te gaan. In dit park zijn meerdere wandelingen te doen en je kunt je door de bus aan het begin van een trail af laten zetten en dan aan de andere kant weer op laten halen, zodat je niet heen en weer hoeft over hetzelfde pad. Gelijk aan het begin van het pad kwamen we een flinke vos tegen. Gaaf! We liepen het 8km lange kustpad, waarbij je langs prachtige strandjes (ik heb me dit keer ingehouden en slechts 1 schelp geraapt...;-) en baaitjes komt en stukken door het bos loopt. De jongen die ons de buskaartjes verkocht zei dat dit pad alleen maar naar beneden liep, maar dan waren wij zeker aan de verkeerde kant begonnen, want het was juist alleen maar klimmen, puf puf. Dankzij ons idiote tempo waren we in plaats van de verwachte 3 uur al na 2 uur en 10 minuten aan het einde van het pad. We besloten gelijk nog maar een stuk er aan vast te knopen en liepen daarbij over een prachtig eiland. Daar vonden we ook een mooi windvrij plekje om onze meegebrachte lunch op te eten en we kregen er nog een show van een roofvogeljong gratis bij ook. Deze pluisbal van zeker 30cm groot (hoe groot zou mama dan zijn????) zat in een boom aan de andere kant van het water op en neer te springen. Soms zat hij op één poot en dan heel hard te flapperen met zijn vleugels. Op een gegeven moment stortte hij zich van de tak af en wist hij een paar meter verder in een volgende boom weer te landen. De eerste stapjes....eh...vlucht! Wat schattig! We konden het enthousiaste gepiep nog een hele tijd horen, nadat we door gelopen waren. 

Naast de prachtige natuur (zie foto's) hebben we ook nog naar de bouwwerken van de bevers zitten kijken, helaas zonder de beestjes zelf ook te kunnen zien. Na ongeveer 5 uur in het park te zijn geweest, hebben we de bus weer terug genomen. Op ons verzoek heeft de buschaffeur ons uit laten stappen bij El Monumento de Malvinas. Op 2 april herdenkt men hier de slag om de Islas de Malvinas, bij ons beter bekend als the Falkland Islands, maar die naam kun je hier beter niet gebruiken. Er was op de heenweg veel militair vertoon, maar op de terugweg was die ceremonie helaas over. We konden nog wel foto's bekijken van de oorlog en het monument zelf. Wij weten eigenlijk helemaal niet zoveel van deze oorlog (ach ja, Peet werd in dat jaar geboren, dus hoe kan dat dan ook!), daarom was het wel interessant er iets meer over te zien en lezen. Vanaf het monument was het nog een heel eind heuvelopwaarts om bij ons B&B te komen en toen hadden onze voeten het ook wel gehad. We hebben een paar uur lezend en suffend doorgebracht voor we weer fut genoeg hadden om de deur uit te gaan. Op aanraden van Roberto gingen we naar een visrestaurant om Kingcrab te eten. Tot onze verrassing bleek het een Chileens restaurant te zijn. In Chili zouden ze ons vast geen Argentijns restaurant aanraden, he Juan? Het eten was in ieder geval vertrouwd Chileens verrukkelijk, dus de tip was goed.

Op zondag zaten we vroeg en slaperig aan de ontbijttafel toen Roberto bedekt met sneeuw terug kwam van de bakker. SNEEUW? En niet zo weinig ook, zagen we toen we eenmaal de gordijnen open deden. Terwijl we uit Nederland allemaal berichten krijgen van mooi weer en lekker zonnen in de achtertuin, is hier de winter in ene begonnen. Jeetje, wat een gekke wereld! Op de luchthaven hadden we een beetje vertraging omdat het vliegtuig ontijsd moest worden, maar verder hield de sneeuw ons niet op. Na ongeveer anderhalf uur landen we midden in wat leek op een woestijn, maar wat pampas bleek te zijn, op El Calafate airport. We hadden 1 nacht geboekt in een cabin die achter een hostel in de tuin stond. Best grappig en in ieder geval heerlijk stil, dus we hebben prima geslapen. Toen wisten we nog niet dat het voorlopig de laatste volledige nacht slaap was.....

De volgende ochtend verhuisden we onze spullen naar een kamer met 2 stapelbedden en installeerden we ons op een bank voor het raam zodat we de weg goed in de gaten konden houden. Na een uurtje stoptte de shuttle van de luchthaven en verschenen er twee bekende koppies; Marijn en Marloes waren de dag ervoor vanuit NL naar Buenos Aires gevlogen en nu dus in El Calafate. Bienvenido al Argentina! We hadden Marijn zo'n 13 maanden niet meer gezien en het was onze eerste "live" ontmoeting met Marloes, dus we hebben lekker bij kunnen kletsen. Ondanks de sombere weersvoorspelling hebben we hartstikke mooi weer gehad en veel tijd doorgebracht op het terras voor ons hostel, met prachtig uitzicht op het grootste meer van Argentinië en tussen de honden, kat en schaap van het hostel. De reden om naar El Calafate te gaan, was om de wereldberoemde Perito Moreno gletsjer te bezoeken. Dit is een van de meest toegankelijke grote gletsjers ter wereld en daardoor zeer in trek. Wij hadden al foto's gezien van honderden mensen tegelijk op de loopbruggen voor de gletsjer.

Op basis van de weersvoorspelling besloten we op woensdag te gaan, dan hadden we de meeste kans op mooi weer. We huurden een auto omdat we dan meer vrijheid hadden om te stoppen waar we wilden, vroeger dan de massa bij de gletsjer konden zijn en dat was uiteindelijk ook nog goedkoper dan 4 losse buskaartjes kopen. De Argentijnen weten wel hoe ze toeristen kunnen uitmelken hoor. De toegangsprijs voor het Nationale Park Los Glaciares is in de afgelopen 3 jaar verdrievoudigd én als buitenlander betaal je 12 keer zoveel (100 ipv 8 pesos) als een Argentijn. Echt belachelijk! Maar ja, dankzij onze Hollandse looks en fantastische Spaans konden we toch echt niet voor Argentijnen door en ondanks dat Marloes en ik een goede poging gedaan hebben wilden de nachtportier ons ook niet voor niks naar binnen laten vóór openingstijd van het park. Vroeger scheen dat nog wel eens gelukt te zijn bij brutale Hollanders, maar wij hebben gewoon anderhalf uur voor de poort van het park moeten wachten tot de dienst van de kaartjesverkoper begon, haha. En dat met z'n 4-en in een klein suzukitje in de stromende regen!!

Uiteindelijk was het dus toch nog ergens goed voor, want eenmaal bij de Perito Moreno hadden we dit blauwe ijsmonster helemaal voor ons alleen! Het was weer zo'n ooooh- en aaaah-moment, wat ontzettend mooi! Naast mooi om te zien is het ook nog eens gaaf om naar de gletsjer te luisteren. Je hoort constant gekraak en geknisper en regelmatig vallen er hele brokken af. De plons die je hoort is gek genoeg de echo van het echte moment dat het brok ijs in het water valt, waardoor je dus steeds een paar seconden te laat bent met kijken. Wij hebben heel veel tijd besteed aan het staren naar een bepaald stuk in de hoop dat we het konden zien breken en vallen. We hebben het meerdere keren gezien, maar konden er maar geen genoeg van krijgen. Omdat we het koud hadden dankzij de regen en koude wind hebben we ons lang genoeg los kunnen scheuren om een kop thee te gaan drinken en broodjes te gaan maken in de auto. Daar waren we net mee bezig toen er iemand van de bewaking kwam zeggen dat de auto op een ander terrein moest staan, omdat je alleen met bussen naar de gletsjer mag. Die reden nog niet toen wij het park in waren gekomen, vandaar dat wij dat niet wisten. We hebben dus maar braaf de auto verplaatst en zijn met een shuttlebus opnieuw naar de gletsjer gegaan. Inmiddels waren we zeker niet meer de enige en was de zon ook nog eens doorgekomen. Alsof we naar een nieuwe gletsjer keken, wauw! Marijn zorgde nog voor wat extra entertainment door vanaf een twee meter hoge railing een koprol tot op de loopbrug te maken. Het was weliswaar geen geplande koprol, maar we hebben er evengoed erg van genoten...;-) Het leverde ons ook een balkon voor onszelf op, want na de begeleidende oerkreet van Marloes gingen alle andere toeristen snel ergens anders staan, haha.

Op de terugweg hebben we in het park nog iemand kunnen helpen met een band verwisselen, gelukkig is het onszelf dit keer bespaard gebleven! We hebben een ander deel van het park bekeken via een stoffige grindweg en veel roofvogels gespot. Vanwege drijvende ijsbergen konden we de andere gletsjers in het park niet bekijken, je moet namelijk alles per boot doen. Wij waren allemaal al zo onder de indruk van die ene, dat niemand het erg vond.

Peet en ik hadden gepland om ook nog de noordkant van het Nationaal Park Los Glaciares te gaan bekijken, vanaf het plaatsje El Chaltén, maar we kwamen er achter dat er nog maar één manier was om daarvandaan door te reizen naar Bariloche. Dat zou zijn met een gewone, lokale bus die maar liefst 30 uur over dirtroads moet rijden. De luxere bussen waren juist deze week gestopt, vanwege de sluiting van het seizoen. Met behulp van een van de receptionisten van het hostel hebben we een nieuw plan gemaakt; we gaan eerst naar de kust en daarvandaan gaan we naar Barilioche. Marijn en Marloes kunnen ons wellicht nog wat tips geven, want zij gaan nu al naar Bariloche. Wij hebben gelezen dat het 30 graden is aan de kust en dat je er met zeeleeuwen kunt duiken. We gaan het zien! We zijn vanmiddag uitgezwaaid op het busstation door Marloes en Marijn, die nog een paar uurtjes te besteden hadden voor hun vliegtuig vertrok. Wij zijn in al die maanden nog nooit op het busstation uitgezwaaid, dus dat was wel grappig!

Geschreven op 11 april

Omdat het er bijna bij is gaan horen zal ik het nog maar eens zeggen: we zitten in de bus! Gisteravond zijn we in Puerto Madryn om half 10 ingestapt. Inmiddels is het 9.10 de volgende ochtend en hopen we over 1,5 uur in Bariloche aan te komen. De busreis was prima, een super rustige bus, gisteravond om 11 uur een flinke maaltijd met wijn, kopje thee om 00.15 uur, de rest van de nacht een beetje liggen woelen zoals altijd in een nachtbus, net een klein ontbijtje en nu de laatste loodjes! We hebben het heerlijk gehad de afgelopen dagen in Puerto Madryn. Toen we de ochtend van ons vertrek (van El Calafate naar Puerto Madryn red.) naar het weer keken zagen we dat het tussen de 25 en 30 graden zou worden, YEAH! Korte broeken uit de tas! Toen we aankwamen op het busstation werden we opgepikt door iemand van het hostel en eenmaal daar aangekomen met drie Hollandse kussen op de wang ontvangen, want ja dat hoort eenmaal bij gasten uit NL vond de Argentijnse  eigenaresse! Ze was erg enthousiast en wilde (met volle bepakking op onze rug) nog even 5 minuten van onze tijd om te vertellen over alle leuke tourtjes die je daar kan doen. Na nog 2x gezegd te hebben dat ze alleen maar 5 minuten van onze tijd wilde hebben (inmiddels dus bijna een kwartier) konden we naar onze kamer om na de busreis van 24 uur even lekker te relaxen en onder de douche te stappen.

Hierna zijn we naar buiten gegaan en hebben genoten van het heerlijke weer, de voorspelling klopte dus in korte broek een biertje op het (voor ons favoriete terras de komende dagen is gebleken, haha) terras! De reden dat we naar Puerto Madryn zijn gegaan was niet alleen het prachtige weer, maar vooral dat we hebben gehoord/ gelezen dat je hier met zeeleeuwen kunt duiken . Op de meeste plaatsen in de wereld is dit verboden en wij grijpen graag de kans om dit bijzonder tafereel mee te maken. Na 5 duikshops binnen te zijn geweest en een beetje onderhandeld te hebben zijn we akkoord gegaan en moesten we ons de volgende dag om 10 uur melden. Om stipt 10 uur stonden wij paraat en werden de duikpakken aangehesen, in totaal 14mm op de borst, het water is 14 graden! Zo koud hebben wij nog niet gedoken! Vooraf hebben we overlegd dat het beter was om bij de zeeleeuwen niet te gaan duiken, maar te gaan snorkelen. Dit omdat de zeeleeuwen daar beter op reageren en sneller op af komen, je zelf sneller kunt bewegen en de diepte maar maximaal 2 tot 3 meter is. Omdat wij wel zin hadden in een echte duik hebben we geregeld dat we na het snorkelen met de zeeleeuwen dus ook nog een duik konden doen, top!

Toen wij eenmaal in vol ornaat werden opgehaald door een klein bootje met schipper Arnan bleek dat wij de enige waren die dag en had instructeur Fransisco alle tijd voor ons om foto's te maken (dat hadden we er bij onderhandeld) en eenmaal aan boord zijn we lekker op het voordek gaan zitten en hebben genoten van het heerlijke weer en het tochtje van zo'n 30 minuten. Fransisco heeft ons vooraf gebriefd over het hoe en wat bij de zeeleeuwen: het is een reservaat waar dus ook een ranger aanwezig is (die zit als Hiawatta met een verrekijker op een berg) om te controleren of de duikinstructeurs en duikers de regels naleven. Je mag bv. niet voorbij bepaalde boeien en je mag maximaal 45 minuten in het reservaat zijn. Ook vertelde hij dat de zeeleeuwen niet gevaarlijk zijn, ze kunnen je bijten maar doen dat op een hele zachte manier. Ze doen dit omdat ze met de mond voelen zoals wij voelen met onze handen. In het reservaat bleek dat we daar ook de enigen waren en hadden dus zo'n 400 zeeleeuwen voor ons zelf! 

Eenmaal in het water was het afwachten of ze ook daadwerkelijk zin hadden om het water in te komen en te komen kijken wat er voor enge monsters in het water waren. Na een paar minuten kwamen de eerste 3 HEEL dichtbij zodat we zelfs hun vacht konden voelen. Hierna gingen ze weer weg en kwamer er weer een paar onder ons voorbij. Het is geweldig om te zien hoe soepel die beesten in het water zijn met koprollen, snelheid enz, super gaaf! Toen wij voor ons vertrek, 13 maanden geleden, aan het maandje logeren begonnen waren en met de familie Meijer naar Blijdorp zijn geweest hebben we lange tijd staan kijken bij de zeeleeuwen die een enorme show aan het  opvoeren waren, toen zeiden we nog: 'dat zou gaaf zijn om daar bij te zwemmen/ duiken'! Gelukt! We kunnen nu waarschijnlijk nooit meer rustig naast die bak in een dierentuin staan, dan willen we er weer bij! Ondanks dat de zeeleeuwen heel dichtbij kwamen hebben ze ons niet 'gebeten'. De 45 minuten vlogen voorbij en hebben eenmaal aan boord na zitten genieten van deze prachtige ervaring, ongelooflijk!

We zijn een stuk terug gevaren naar onze volgende duikstek: een scheepwrak, dat ze 10 jaar geleden hebben laten zinken nadat het in brand had gestaan op open zee. Het wrak ligt op zo'n 25 meter diepte en is voor mij dus mijn eerste duik dieper dan 18m. Tijdens het zakken had Skan nogal last van haar oren dus moesten we zeer rustig naar beneden. Het is niet te beschrijven hoe mooi de boot al begroeid was met diverse planten, anemonen enz. Door de kou en de diepte ging mijn zuurstof als een trein dus al met al was het een korte duik, maar wel 1 om nooit meer te vergeten! Toen Skan en de instructeur het wrak ingingen bleef ik buiten wachten (zag het niet zitten met weinig lucht, probeer ik een volgende keer wel, haha!) en heb zitten zoenen met een zeer nieuwsgierige enorme zalm die met zijn lippen tegen mijn masker aan kwam, haha! En nee, ik had geen last van de diepte, die zalm was gewoon nieuwsgierig.

Eenmaal terug zijn we lekker gaan douchen, hebben onszelf maar weer eens verwend op het terras en hebben nagenoten van deze prachtige dag, weer een hoogtepunt van de droomreis! Gisteren hebben we nog een hele dag kunnen genieten van de zon op het strand, voordat we de nachtbus ingingen. In Bariloche gaan we weer de kou in, dus zo'n paar dagen zon zijn dan een extra verwennerij! We leggen idiote afstanden af in dit land (net als in Chili eigenlijk). Vergelijkbaar met in een dag van huis naar het zuiden van Spanje rijden om dan een paar dagen later in Praag te zijn, ofzo. Ach ja! En wij maar neerkijken op Amerikanen die in een week Europa "doen"... Het enige verschil is dat er hier tussen de verschillende bestemmingen weinig redenen om te stoppen zijn. We zien alleen maar pampas en af en toe een dorpje.

Geschreven op 16 april 

Time flies! Na een paar dagen Bariloche zijn we nu weer op weg, nu naar de één-na-laatste bestemming van onze droomreis; Bahia Blanca. Woensdag hebben we afgesproken in Buenos Aires met Marloes en Marijn en dan gaan we echt onze allerlaatste week op reis in... Snik! 

Eenmaal aangekomen in Bariloche en ingecheckt in ons hostel konden we ons nog snel opfrissen en omkleden voor we opgehaald werden door Marijn en Marloes. Zij hadden de dag ervoor een auto gehuurd en hadden de zeven meren route daarmee gereden. Ze hadden de tip gekregen om ook nog naar de Zwarte Gletsjer te gaan en hadden gevraagd of wij zin hadden mee te gaan. Graag! Het was een race tegen de klok om op tijd bij de toegangsweg naar de gletsjer te zijn. Omdat het een smalle slingerweg is, wordt de weg namelijk afwisselend geopend voor stijgend of dalend verkeer. Als we niet voor 2 uur de slagboom doorgingen, zouden we niet meer naar boven mogen. Precies op tijd wist Marijn de auto voor het hokje van de parkwacht van Nahuel Huapi National Park te parkeren! Via een prachtige weg reden we in ongeveer anderhalf uur tijd naar de voet van de gletsjer. Onderweg hadden we ook nog even tijd om versgemaakte empanada's te kopen als lunch, njammie. De gletsjer bleek inderdaad eh..zwart! Grotendeels bedekt met zwart zand en zelfs de afgebroken stukken dreven als grote zwarte klonten in een grijs meer. Indrukwekkend! Boven deze gletsjer is ook nog een andere gletsjer en tientallen watervallen. Een waterval was het ene moment nog een heftige stroom en een moment later helemaal verdwenen. Weer een stukje gletsjer weg! We hebben nog een korte wandeling gedaan naar de basis van een van de watervallen en genoten van de prachtige herfstkleuren op de bomen en de berg. Wauw! Op de terugweg betrok het en werd het zulk slecht weer dat we het meer waar we langs reden amper nog konden zien. Tegen de tijd dat we in Bariloche terug waren was het helemaal donker. We hebben genoten van de middag en na een heerlijke kaasfondue (KAAS!!!!! Oooh, wat hebben we dat gemist!) zijn we naar ons hostel teruggegaan.

Marloes en Marijn gingen de dag erna met de bus naar Mendoza en wij bleven nog een paar dagen in Bariloche. We weten niet hoe (maar we verdenken de zeeleeuwen..;-) ), maar we hadden allebei een flinke kou opgelopen en hebben ons een paar dagen ziekteverlof van de reis gegund. We hebben het lekker rustig aan gedaan en ons beperkt tot slenteren door de straatjes van Bariloche en koken in de geweldige keuken van ons hostel. We zijn blij dat we de eerste dag iets buiten Bariloche hebben kunnen doen, want daarna kwam het er helaas niet meer van. 

Geschreven op 18 april

Na een saaie en lange busreis kwamen we zaterdagavond om 11 uur aan in Bahia Blanca. Het regende! Getver, wij dachten aan te komen in een gezellige havenplaats met flanerende mensen op een boulevard, maar in plaats daarvan was het een natte, donkere stad. Het hotel dat we met veel moeite gereserveerd hadden, omdat alles in deze stad om onverklaarbare redenen veel duurder bleek te zijn dan de andere steden die we bezocht hebben in Argentinie, bleek een kopie van een willekeurig hotel in een Chinese stad te zijn. Jaiks! Na een onrustige nacht door het straatlawaai dat we zelfs op 5 hoog nog konden horen alsof de mensen naast ons bed stonden, zijn we de volgende ochtend direct weer terug naar het busstation gegaan. Twee enkeltjes Buenos Aires graag!
En nu zitten we dus in de hoofdstad van Argentinie en tevens de laatste bestemming van onze droomreis. We vinden het gaaf om hier te zijn en de stad te leren kennen, maar zijn toch ook een beetje verdrietig omdat er nu bijna een eind komt aan deze fantastische 14 maanden.