Geschreven op 23 maart

Chili leeft! En dan bedoel ik dat heel letterlijk, want de afgelopen week hebben we een aardbeving meegemaakt, een rokende vulkaan gezien en enorme golven die op de kust afkwamen. Het was een bewogen week, zeg maar!

We hebben een paar heerlijke dagen in Valparaiso doorgebracht; slenterend door de smalle, steile straatjes waar we met krakkemikkige liftjes naar toe gebracht werden. Omdat we een nachtbus geboekt hadden, bleven we de laatste dag nog extra lang in het, nog steeds lege, hostel vlak naast het mooiste uitkijkpunt van de stad. We zaten net aan de eettafel nog wat te drinken en te internetten toen alles begon te trillen en beven. De kastdeuren vlogen open en wij vlogen van de bank af. Wat krijgen we nou?! We openden de voordeur om op straat te kunnen zien wat er aan de hand was en daar zagen we net een groep scholieren voorbij komen. Een van de scholieren keek een beetje om zich heen, maar de rest leek niet echt onder de indruk te zijn. Ondanks dat alle plantjes in de bakken op de stoep en de electriciteitsdraden boven ons hoofd nog heftig (na)bewogen, twijfelde wij of we nu wel echt iets meegemaakt hadden. Was dit nou een aardbeving?

Nog steeds twijfelend stapten we de nachtbus in en pas de volgende ochtend, eenmaal aangekomen in ons hostel in Villarica, zagen we op internet dat het wel degelijk een aardbeving was geweest, 5,3 op de schaal van Richter. Er bleken later op de avond en vroeg de volgende ochtend nóg twee bevingen te zijn geweest in Valparaiso. Al sinds Nieuw Zeeland hebben wij het erover dat we zelf ook wel eens een aardbeving wilden voelen (maar dan uiteraard niet zo een met van die verwoestende gevolgen als in Santiago vorig jaar, Christchurch of Japan pas geleden. Nou, onze wens is uitgekomen. En wat vonden we er nu van? Het was zo kort en stelde eigenlijk niet veel voor, maar het was wel een rare ervaring. Vooral door de reacties van die scholieren die natuurlijk wel meer gewend zijn dan zo'n bibbering.

In Villarica logeerden we in een Zwitsers huis, onze kamer leek ook wel op een kamer in een chalet, alles van hout! We hadden uitzicht op het prachtige meer, maar de eerste dag was er achter het meer weinig te zien door alle bewolking. Gelukkig hadden we de tweede dag meer geluk en konden we de twee vulkanen aan het meer goed zien. Vulkaan Villarica is de enige actieve vulkaan in Chili (op dit moment) en je ziet de hele dag grote slierten rook uit de top komen. Gaaf!

Vanuit Villarica reisden we door naar Puerto Varas, weer een dorp aan een meer met twee vulkanen er aan, maar deze (niet actieve) vulkanen hebben we alleen vanuit de bus bij aankomst even gezien, want de twee dagen daarna zagen we niets dan donkere regenwolken. In de regen en harde wind hebben we nog een flinke wandeling langs het meer en door het dorp gemaakt, maar we hebben vooral tijd doorgebracht bij de kachel met een boek. En dat was ook wel weer eens lekker. Na drie boeken uitgelezen te hebben vonden we het tijd om door te reizen en zo kwamen we eergisteren aan in Castro op het eiland Chiloë. Dit stadje is bekend om de huizen op palen aan de zee en de volledig van hout gemaakte en door Unesco erkende kerk aan het plein. Het weer was hier beter, met tussen de paar buien door veel zon. We hebben lekker gewandeld en verse vis en schaaldieren gegeten. We zijn nu op weg naar Ancud, dat in het noorden van het eiland ligt. We blijven hier slechts een nacht, maar hopelijk is dat lang genoeg om naar een pinguinkolonie in de buurt van het dorp te gaan. We kunnen niet langer blijven omdat we voor vrijdag een vlucht geboekt hebben helemaal naar het zuiden, Punta Arenas, vanaf Puerto Montt. Van Ancud naar Puerto Montt is maar twee uur rijden, maar je gaat daarbij ook nog met een pont het kanaal tussen het eiland en het vasteland over en we willen niet het risico lopen dat we door een beetje vertraging ons vliegtuig missen! We slaan met twee uur vliegen de Careterra Austral over, waar we anders met de bus 36 uur over gereden hadden. Je kunt deze gravelweg namelijk niet helemaal volgen van noord naar zuid door de vele waterwegen ertussen en daardoor moet je een paar keer de grens met Argentinië kruizen. Wij kiezen dus de weg met de minste weerstand!

Geschreven op 28 maart

Zonder de pinguins te hebben bezocht, hebben we Ancud na een nacht weer verlaten. De tour kon niet doorgaan vanwege de weersomstandigheden, maar we krijgen nog genoeg kansen om pinguins te zien. In plaats daarvan hebben we het museum van Ancud bezocht en dat was leuk. Er was veel te zien van en over de eerste bewoners van het eiland en de internationale bezoekers per schip. Zo hing er een fragment van een logboek van een Nederlandse zeevaarder die beschreef dat ze voorraden aangevuld hadden op het eiland, waarbij ze appels als in Holland hadden gekocht en brood gemaakt van aardappels dat gelukkig best lekker was.Fijn voor ze, haha. In de tuin van het museum bekeken we een levensgrote replica van een schip en een skelet van een aangespoelde blauwe walvis. Verder vonden we Ancud niet zo erg geweldig, veel smoezelige winkeltjes en restaurantjes en we hadden constant regen. Je kunt het niet altijd treffen. Omdat we van andere reizigers niet zulke goede verhalen over onze volgende bestemming, Puerto Montt, hadden gehoord, hebben we pas om 15 uur de bus genomen. We hadden gelukkig bij de oversteek met de pont naar het vasteland mooi weer, waardoor we uit de bus konden en vanaf de ferry naar de zee konden kijken. In Puerto Montt bleek ons hostel een prachtig uitzicht te hebben over de stad en de zee en de eigenaren waren schattige mensen. Er waren nog drie gasten, waarvan 2 Hollanders. Hoe kan het toch dat we zoveel Nederlanders tegen komen overal, is er nog wel iemand over daar? Deze mensen hadden met een huurauto 4 weken gereisd door het deel dat wij door te vliegen nu juist overslaan. En in die 4 weken hadden ze nog niet de hele weg kunnen doen in verband met tijd tekort. Wij waren nog blijer met onze keuze van vervoer toen we dat hoorden!

De volgende ochtend werden we verwend met een heerlijk en uitgebreid ontbijt (nee, alstublieft niet nog meer brood...ik heb geen plek meer, haha!), waarna we naar de luchthaven gingen. Onze vlucht was mooi op tijd, we kregen best lekker eten (belangrijk toch!?) en hadden slechts een beetje turbulentie. Prima dus! We hadden gelezen dat je vanaf de luchthavenen in Punta Arenas in een keer de bus kon nemen naar Puerto Natales en dat je dan dus niet eerst naar Punta Arenas zelf hoefde te reizen. Behalve wij was er ook nog een Duitser die hetzelfde plan had. Samen stonden we in de snijdende kou (Antartica is dichtbij!) te wachten op een bus die wel aan kwam, maar geen plek voor ons had. We hadden dus blijkbaar moeten reserveren, maar de Duitser vertelde dat hij dat geprobeerd had, maar dat het betalen alleen met een Chilieense creditcard kon. Lekker handig voor de toeristen, dus. Na nog 3 kwartier wachten op een volgende bus die maar nooit kwam, hebben we toch samen een taxi naar Punta Arenas genomen om daar kaartjes te kopen en uiteindelijk 2,5 uur na de landing op pad te gaan naar Puerto Natales. Gelukkig wachtte daar een heerlijk warm kamertje met een warme douche op ons en konden we bij de supermarkt allemaal lekkere dingen halen voor een avondje picknicken op de kamer. Fijn!

Zaterdag hebben we Puerto Natales verkend en informatie verzameld voor een trip naar het Nationale Park Torres del Paine dat op ongeveer 120km van Puerto Natales ligt. We besloten na veel verschillende bureaus te hebben bezocht om een auto te huren voor 2 dagen en 1 nacht in het park te gaan slapen om zo meer te kunnen zien dan op een georganiseerde tour. Omdat de autoverhuurder op zondag dicht is kregen we de auto al op zaterdagmiddag mee. Meer dan boodschappen halen hebben we er niet mee gedaan die avond, want in Puerto Natales kun je alles beter lopend doen.

Gistermorgen vetrokken we met een volgeladen auto naar het Nationale park. Er was amper iemand op de weg, de eerste 130km kwamen we misschien 3 andere auto's tegen. Geweldig! Zo'n 60km voor het park hield de asfaltweg op en daarna was het alleen maar gravel. We hebben dus heel rustig gereden en genoten van het uitzicht. Op een gegeven moment stak er een vos de weg over en we hebben nog een tijd gekeken hoe hij aan het jagen was op de pampas. Voor de ingang van het park konden we al een paar prachtige meren zien en heel erg veel lama's, nandu's (soort struisvogels) en roofvogels. En toen waren daar in ene de Torres! Deze pieken van graniet torenen zo'n 2000m boven de pampas uit, alsof ze uit het niets komen. Toen we ze voor het eerst zagen zaten ze nog gedeeltelijk in de wolken, maar die trokken steeds verder op, waardoor ons uitzicht elke minuut spectaculairder werd. Op een gegeven moment kwamen we bij de Cascades del Paine en toen hadden we de watervallen en dit prachtige uitzicht ook nog eens helemaal voor ons alleen. Wauw!

Gedurende de dag bleven we maar wauw en oooh roepen, want overal was het zo mooi. We hebben nog een waterval bezocht, waarbij de wind zo hard was dat Peet bijna in de waterval verdween en meerdere uitzichtpunten boven schitterende meren en voor besneeuwde bergtoppen. En verrassend weinig andere toeristen! We hebben heel erg geboft met het weer de afgelopen dagen. Af en toe een paar spetters en een hele harde en koude wind, maar verder een heerlijk zonnetje en daardoor ook fantastisch mooie uitzichten. We hebben spectaculaire foto's gemaakt om met jullie te delen. En voor ons om na te genieten.

We hebben een kilometer buiten het park overnacht, want in het park vonden we het veel en veel te duur. We zaten nu in een klein hotelletje als enige gasten en werden als koning en koningin behandeld. We hadden goed uitzicht op de gekke (volgens Saskia) bergen en hebben daar heerlijk naar zitten staren gisteravond met een lekker wijntje erbij. TOP!

Met de auto hebben we pech gehad. Na ongeveer 3 uur rijden hadden we een lekke band en stonden we dus midden in het Nationale park te wisselen. Vanochtend vertelde de mevrouw van het hotel dat we weer een platte band hadden, dit keer een ander, en dan ben je dus wel klaar met rijden, want wisselen konden we natuurlijk niet meer. Er was een monteur en die heeft de band weten te repareren, maar hij zei dat we daar direct mee naar de verhuurder moesten rijden, want het was maar een hele tijdelijke oplossing. Daaag tweede dag in het park! De mevrouw van het hotel vond dat sneu en ging dus voor ons bellen met de verhuurder die na veel soebatten iemand met nieuwe banden zou sturen. Dat duurde dus 2 uur en toen bleek hij er ook maar 1 mee te hebben. Die gerepareerde band was inmiddels al weer plat. Na veel heen en weer bellen, heen en weer lopen naar de werkplaats van de monteur en nog meer wachten konden we om half 3 weer rijden. De auto moesten we voor 6 uur inleveren en we zaten op anderhalf uur rijden van de verhuurder. Nou ja, niets gezien van het park dus, teruggereden naar Puerto Natales waar we na nog meer bellen, wachten en soebatten uiteindelijk alleen een halve tank afgerekend hebben. We hadden ook nog kosten gemaakt voor de eerste reparatie en bellen (bijna €12 verbeld!), maar hoefden geen huur meer te betalen. Pfff. Jammer van de verloren dag en we hebben dus maar de helft van het park gezien. We moeten dus nog een keer terug! Maar dan huren we een tank, denk ik.

Geschreven op 29 maart

Na het inleveren van de auto in Puerto Natales hebben we de bus genomen naar Punta Arenas. Drie uur later kwamen we in het donker aan, zonder een hostel gereserveerd te hebben. Helaas stond er niemand met info van een hostel bij het busstation, dus hebben we een hostel gebeld uit ons boek en die hadden gelukkig een kamer vrij. Bij aankomst bleek dat maar voor 1 nacht te kunnen, terwijl wij er twee wilden. Nou ja, dan de volgende ochtend maar verder zoeken. Vanochtend aan het ontbijt werden we weer volgestopt met lekkere warme broodjes en hoorden we dat we toch nog een nacht konden blijven. Om de een of andere vage reden hebben alle drie de busmaatschappijen die diensten tussen Punta Arenas en Ushuaia hebben, besloten dat allemaal op dezelfde dagen en tijden te plannen. De eerste mogelijkheid om deze reis te maken is daardoor voor ons op donderdag. Helaas betekent dat dat Peet het grootste deel van zijn verjaardag in de bus doorbrengt. Vorig jaar zat hij met z'n verjaardag in the middle of nowhere in Mongolië en dit keer gaat hij naar het einde van de wereld... In ieder geval wel een bijzondere verjaardag! Dat we donderdag pas kunnen reizen betekent dus ook drie nachten in Punta Arenas voordat we weer de grens met Argentinië over gaan. Ach, we hebben vandaag de stad bekeken en dat is best goed bevallen. Het is een havenstad compleet met "nightclubs" met foto's van naakte meisjes op de luifels, maar ook met prachtige oude gebouwen en een mooie boulevard langs de woeste zee. We hebben vandaag ook een bezoek gebracht aan de begraafplaats van de stad. Klinkt misschien luguber, maar het is bijzondere plek en met name de familiegraven zijn prachtig om te zien. In de zon was het heerlijk vandaag, maar aan het einde van de middag koelde het flink af. Morgen de rest van de stad bekijken, nu blijven we lekker binnen!