Geschreven op 3 maart

Alweer een jaar op reis....wat een gek idee is dat! Wat hebben we samen een mooie dingen gezien en beleefd en zoveel leuke mensen ontmoet. En wat is het ook snel gegaan allemaal. Maar goed, het zit er nog niet op en we kunnen ons nog verheugen op een heleboel mooie landschappen en belevenissen.

Na 10 dagen met z'n 6-en gereisd te hebben, zijn we sinds een paar uur weer samen op pad. We hebben vanochtend afscheid genomen van Tyler, Grace, Irmgard en Daniël die allen de grens met Brazilië over zijn gegaan. Wij blijven voorlopig nog in Argentinië. We hebben het erg leuk gehad met elkaar en het was ook jammer om niet verder samen te reizen, maar we gaan elkaar zeker nog zien komende zomer in Europa. Nog iets om naar uit te kijken!

Ons vorige blog eindigden in de bus op weg naar Salta. We kwamen tegen 23 uur aan in Salta en twee taxi's brachten ons naar het hostel. Dat bleek behoorlijk tegen te vallen, wel een hele vriendelijke ontvangst, maar de kamers waren schimmelig en heel oud. Maar ja, om 23 uur 's avonds ga je ook niet meer shoppen voor iets beters in een vreemde stad. Dus zijn we naar de barstraat van Salta gegaan voor een laat diner. In Argentinië is het helemaal niet gek om rond middernacht nog te gaan eten, dus we hadden keus genoeg. Daniël kon dan eindelijk de Lamasteak eten waar we het al dagen over hadden (bij het zien van honderden lama's op de altiplano!) en dat bleek ook nog eens lekker te zijn.

De volgende dag hebben we een ander hostel gevonden waar we een slaapzaal voor 8 personen voor ons 6-en wisten te regelen. Met eigen badkamer en een koelkastje op de kamer! Dit hostel had ook een patio met een bbq, dus gingen we met z'n 6-en naar de supermarkt om boodschappen te doen. Na anderhalf uur heen en weer lopen hadden we nog niet alles kunnen vinden wat we wilden. Dus splitsten we in drie groepjes; Peet en Tyler sjouwden de boodschappen van de supermarkt terug naar het hostel, Daniël en Irmgard gingen naar de slager om vlees en kip te kopen en Grace en ik zouden groenten en fruit kopen op de markt. Eenmaal de markt gevonden bleek die gesloten vanwege siesta, dus wij gingen weer terug naar de supermarkt, waar we de Duitsers tegen kwamen die ook niet geslaagd waren bij de slager! Zo hebben we lekker een middag besteed aan inkopen doen. Maar goed, het was uiteindelijk wel ergens goed voor, want het werd een enorm feestmaal. Zoveel zelfs dat we er alle maaltijden in de volgende twee dagen ook nog van konden eten! De drank vloeide ook rijkelijk en nadat Peet een gitaar had gevonden werd het helemaal gezellig. Toch lagen we om half 12 allemaal keurig in onze bedjes in de slaapzaal.

Verrassend genoeg waren we allemaal een beetje brak de volgende dag. Grace en Tyler hielden een hele lange siesta in het hostel, terwijl wij met Irmgard en Daniël de stad gingen bekijken. Door al dat zoeken naar een hostel en shoppen was dat er nog niet echt van gekomen. We gingen met een gondel naar de top van de berg aan de rand van de stad en hadden zo vanuit het park prachtig uitzicht over de stad. De weg naar beneden via een slingerende trap was helaas iets minder plezierig omdat we steeds gevolgd werden door een groep van 5 jongens. Steeds als we ze langs hadden gelaten, stonden ze in de volgende bocht weer te wachten tot we voorbij liepen. Op dat soort momenten ben je nog blijer dat je met meerdere bent ipv met z'n 2-en. In het centrum bekeken we de suikerzoete roze kathedraal (erg mooi van binnen!) en het centrale plein. Terug in het hostel hebben we weer een gezellige avond op de patio doorgebracht. Niemand had puf genoeg voor een bezoek aan de barstraat, dus lagen we alle 6 weer voor 12-en in bed. Helaas deed niemand anders dat, dus was het een lawaaiige nacht!

Zondag hebben we een bus genomen naar Puerto Iguazu, op het drielanden punt met Brazilië en Paraguay. Voor ons de eerste keer met een nachtbus en dat vonden we best spannend. Het viel gelukkig helemaal niet tegen; genoeg ruimte, Engelstalige films en eten en drinken. We kregen zelfs wijn. Eenmaal aangekomen kozen we een hostel recht tegenover het busstation, met een zwembad en wederom een slaapzaal. Jammer genoeg was er geen plek voor ons alle 6 op een zaal en gingen Irmgard en Daniël in een andere zaal. We hebben verder toch alle tijd samen doorgebracht, dus het maakte niet heel veel uit, Nou ja, één van onze kamergenotes bleek enorm te snurken. Overdag was ze erg aardig, maar 's nachts vonden we haar stukken minder lief......

Gisteren was opnieuw een hoogtepunt van onze reis in Zuid- Amerika. We gingen naar de watervallen van Iguazu. De watervallen liggen in het grensgebied van Argentinië, Paraguay en Brazilië, maar je kunt niet via het park de grenzen over. WIj hebben de Argentijnse kant bekeken en waren daar erg van onder de indruk. Wat een geweld! We hebben nog nergens zoveel watervallen bij elkaar gezien!

We zijn zelfs nog IN de watervallen geweest met een flinke speedboot. We hebben er niets van gezien toen we in de watervallen zaten, er kwam zoveel water op ons storten dat het onmogelijk was om ook maar iets te zien, maar het was een onvergetelijke ervaring! Volkomen doorweekt hebben we daarna nog de watervallen van boven af bekeken, vanaf looppaden die als bruggen over de rand van de falls lopen. Wauw! In het park hebben we ook een soort van wasbeertjes gezien die daar in grote getalen lopen en al aardig gewend zijn aan mensen, want als je even niet oplet hebben ze je tas te pakken, haha!

Op dit moment zijn we op weg naar Cordoba. Althans, dat hopen we. De directe bus waar we in vertrokken zijn kreeg pech (airco stuk, het zweet stroomde van ons af) en we zijn nu overgestapt in een andere bus. We denken dat we nog een keer over moeten stappen, maar we weten niet waar of wanneer.....Nou ja, we hebben niets geboekt in Cordoba, dus we zien wel waar we morgen zijn. In ieder geval in Argentinie, hopen we.......

Geschreven op 6 maart

En we zitten weer in de bus, op weg naar Mendoza! Toen we van de week aankwamen in Cordoba, na inderdaad nog keer overgestapt te zijn en een onrustige nacht in de bus te hebben gehad, hebben we ons af laten zetten bij een hostel in het centrum. Helaas bleken ze geen plek meer te hebben en zijn we door gaan zoeken. Gelukkig had het volgende hostel wel een plekje voor ons en zijn we nadat we onze tassen in de kamer hebben gezet lekker gaan lunchen. Het was prachtig weer! Na een wandeling door de stad zijn we terug gegaan naar de kamer om een beetje te relaxen, we merken aan onszelf dat we wat moe zijn (zal vast komen door de flinke afstanden die we de laatste dagen hebben afgelegd en door de slechte nachten in de bus...). We zijn 's middags (we hadden een perfecte internet verbinding op onze kamer!!) gaan zoeken naar een leuk hostel in Mendoza waar we een dag of 4 willen blijven en lekker willen genieten van die stad (na alle goede verhalen van iedereen). We kwamen er al snel achter dat het erg moeilijk zou worden om ergens een plekje te vinden omdat er een erg groot festival (Vendimia en dan ook nog de 75e editie) in de stad is, zelfs de meest dure hotels hadden geen plekje voor ons. Na uren zoeken hebben we eindelijk een plekje gevonden en zijn we de bustickets gaan kopen voor de volgende ochtend om half 9. Toen we terug kwamen in het hostel hadden we een mail van het hostel dat er iets fout was gegaan bij het reserveren en hadden ze dus geen plek voor ons...DAG! We hebben een aanbetaling gedaan (wat we nog geen enkele keer eerder hebben gedaan deze reis) en je zorgt maar dat er een plekje is! Na een hoop heen en weer gebel zou de eigenaar toch iets kunnen regelen, mooi, tot morgen!

De volgende ochtend waren we om kwart voor 8 op het station en hebben we gevraagd bij de 'informatiebalie' op welk platform we moesten zijn voor onze bus: platform 20 tot 30. Om 8 uur geen bus (wat niet gek is, vaak een kwartier van te voren..), 8.10, geen bus. 8.15 uur geen bus. Skan had toen al elke buschauffeur die aankwam van onze maatschappij aangesproken of dit dan de juiste bus zou zijn, het antwoord: 'nee, nog niet, wachten op platform 20-30', ok, we wachten! 8.20 uur geen bus. Skan weer naar de informatiedesk: "wachten platform 20-30...". 8.25 uur nog steeds geen bus (wat echt heel gek is in deze landen, maar goed misschien vertraging). 8.30 uur geen bus...8.35 uur geen bus, weer vragen: "wachten op platform 20 - 30". 8.40 uur geen bus, weer vragen aan een chauffeur: "wachten platform 20-30", totdat hij eens goed op onze tickets keek en zag dat we blijkbaar met een andere maatschappij moesten reizen: 'ow je moet op platform 1-10 zijn (die je dus niet ziet liggen vanaf 20-30), en schiet op want hij is waarschijnlijk al weg'. GODVER! Wij rennen en ja hoor bus weg... Op naar het loket waar een supervriendelijke meneer (NOT!) ons vertelde dat het onze eigen schuld was, jammer joh, geld weg (toch 80 Euro..). Wij naar een ander loket waar een mevrouw (gelukkig wel heel vriendelijk) ons verhaal aanhoorde, ging bellen en boos werd op de 'informatiedesk', met haar baas ging overleggen en ons in de avondbus (die om 21.30 uur zou vertrekken) wilde stoppen. Dat zou betekenen dat we 12,5 uur moesten wachten en wéér in een nachtbus zouden zitten, nee bedankt! Gelukkig mochten we de volgende dag ook mee, doe dat maar dan.

Daar stonden we weer op het busstation...waar gaan we heen? We wisten dat het hostel waar we in hadden gezeten erg vol zou zitten, maar zijn er toch naar toe gegaan en na een uurtje wachten hadden ze gelukkig toch onze eigen kamer nog beschikbaar, fijn! Daarna nog bellen met de meneer die eigenlijk geen hostel voor ons had maar toch weer wel...Was ook geen probleem gelukkig (we twijfelen nog steeds of hij wel een plek voor ons heeft gevonden omdat we hem elke keer moeten terugbellen en hem ook moeten bellen vanaf het busstation in Mendoza voor het adres). We zijn weer de stad in gegaan hebben lekker op een terrasje gezeten en hebben gisteravond weer eens lekker ouderwets genoten van een filmpje op de laptop (Thanks Tyler!).

Nu dus weer in de bus op weg naar Mendoza waar we ons verheugen op lekker eten (alweer ja, haha!) en lekkere wijnen! Wellicht kunnen we nog wat meepakken van het oogstfeest wat er nu gaande is!
We hebben ook alweer gemaild met Juan en Alice, omdat we ze graag nog zien gaan we na Mendoza nog naar Santiago. Alice mailde direct terug met de vraag of we as zaterdag komen bbq-en. De familie van Juan is er dan, en Alice moeder komt dinsdag ook aan voor een paar weken vakantie in Chili, gezellig, we hebben er nu al zin in!

Geschreven op 11 maart

Hé lekker, we zijn weer in Santiago en logeren weer een paar nachtjes bij Juan en Alice. De afgelopen dagen in Mendoza waren ook heerlijk. We hadden nog wel een gedoe bij aankomst in Mendoza. We hadden op de ochtend van vertrek uit Cordoba in ene nog een mail van een B&B in Mendoza dat ze plek hadden voor ons voor alle geplande nachten. Wij hebben een mail gestuurd dat we dat graag wilden en dat we ze vanaf het busstation in Mendoza zouden bellen om te checken of het definitief kon, aangezien het op dat moment te vroeg was om ze te bellen. Mochten ze toch geen plek hebben, dan konden we altijd die van het geanuleerde hostel nog bellen. We hadden er nog steeds weinig vertrouwen in dat hij iets leuks voor ons had gevonden, namelijk. Na een prachtige rit, waarbij we ook nog even leuke Nederlandse buren in de bus hadden, kwamen we aan in Mendoza. De mevrouw van de B&B vertelde me aan de telefoon dat ze op ons wachten, dus wij namen een taxi naar het door haar opgegeven adres. Ze ontving ons met "Welkom! Er is een probleem..." en daarbij zaktte de moed al weer in onze schoenen. De gasten die in de voor ons bestemde kamer zaten bleken een geanulleerde vlucht te hebben en gingen dus niet weg en daarmee was er (weer!) geen plek voor ons. Ze ging wel gelijk voor ons bellen en wij zaten ondertussen opgescheept met haar 91-jarige vader die in voor ons onverstaanbaar Spaans bleef brabbelen. Na 15 ongemakkelijke minuten gingen we in een taxi naar een volgend hostel, die gelukkig nog wel voor alle 4 nachten plek voor ons had. Ook weer gelukt!

De eerste dag in Mendoza hebben we het microcentrum van voor naar achter bekeken; het centrale plein met mooie fonteinen, de 4 parken op de hoeken van het centrum en de vele winkels en terrassen. Het was overdag mooi weer, maar 's avonds toen we terug liepen van het diner ging het keihard plensen en de temperatuur daalde gelijk met 10 graden...brr! We hadden die avond eigenlijk naar de laatste avond van het Oogstfestival in het grote stadspark willen gaan kijken. Er zouden shows, muziek en vuurwerk komen, maar vlak voordat we wilden vertrekken waarschuwde de eigenaar van ons hostel ons dat een groot aantal van de artiesten in staking waren gegaan vanwege een geschil met de gemeente. En daardoor was het hele festival behoorlijk in het water gevallen. Zonde, maar we zijn dus maar niet gegaan. Later hoorden we van een Zweeds stel dat zij wel geweest waren, entree betaald hadden en na een paar uur wachten maar weer weg zijn gegaan, omdat alles afgelast was.

Mendoza staat bekend vanwege de vele wijngaarden in de omgeving en op de tweede dag hebben we er daar een paar van bekeken. Om bij de wijngaarden te komen moesten we een half uurtje met een lokale bus reizen en dat bleek nog een uitdaging te zijn. Je kunt in de bus namelijk alleen maar munten gebruiken om kaartjes te kopen en juist die munten zijn zeer schaars in Argentinië. Je krijgt zelden wisselgeld in munten, er wordt gewoon afgerond, en wij hadden dan ook niet eens genoeg voor 1 kaartje! Het advies om dan maar een meerrittenkaart te kopen bij een kiosk was ook nutteloos, want iedereen was uitverkocht! Uiteindelijk konden we toch nog wat wisselen, waardoor we net genoeg hadden om twee kaartjes te kopen! Pfff.
In Maipu kregen we allebei een prima fiets, een kaartje met uitleg van de verschillende wijngaarden en olijfolieproducten in de buurt en twee flesjes water voor onderweg. We hadden ons van te voren voorgesteld dat we via landweggetjes tussen de wijnranken door zouden fietsen, maar dat bleek niet zo te zijn. In plaats daarvan reden we over de (gedeeltelijk opgebroken) dorpstraat en kon je via afslagen de wijnboeren bereiken. Wij hebben er een uitgekozen en daar hebben we eerst heerlijk geluncht, met natuurlijk een fles wijn van de bodega erbij, en hebben daarna een tour door de wijnkelders en wijngaard gekregen, uiteraard afgesloten met een proeverij van 4 wijnen. Terug fietsen duurde om onverklaarbare redenen plots een stuk langer dan op de heenweg..... We bezochten nog een olijfboer die daarnaast likeur stookt en chocolade maakt en ook daar mochten we weer van alles proeven. Ze hadden absinth van 75% sterk, maar na al die wijn hebben we dat maar niet gewaagd. Bij het inleveren van de fietsen kregen we gelijk weer een joekel van een glas wijn en daarna gingen we rondom gelukkig met de taxi terug naar ons hostel. Die taxi deelden we met twee gezellige oudere Ierse mannen, die ons vermaakten met sterke verhalen van hun wereldreis samen. We hebben erg gelachen!

Onze laatste dag in Mendoza wilden we het grote park bekijken, maar we zijn niet veel verder dan een groot meer gekomen, het was zo warm dat we weinig zin hadden om het enorme park helemaal door te sjokken. We hebben op een bankje wat fris zitten drinken terwijl we keken naar alle fanatiek hardlopers en fietsers. Wat een gekken, bij die hitte! We moesten nog een verloopstekker hebben omdat we een nieuw snoer voor onze laptop hadden gekocht en daar zit natuurlijk een Argentijnse uitgang aan. We werden van electronicazaak naar electronicazaak gestuurd en elke keer moesten we weer in ons geweldige Spaans uitleggen dat we zo'n stekkertje nodig hadden. Op een gegeven moment hielden we er maar een tekeningetje bij van hoe de stekker er uit zag en welk stopcontact wij in Nederland hebben. En wonder boven wonder is het uiteindelijk nog gelukt ook. Voor minder dan een euro hebben we nu een geweldig stekkertje zodat we in Chili en in Nederland gewoon de laptop weer op kunnen laden.

Gisteren moesten we vroeg op om de bus van half acht naar Santiago de Chili te nemen. We reden via een pas op 3000m hoog door het Andesgebergte. De grensovergang was ook hoog in de bergen en dat was qua temperatuur goed te voelen. We moesten eerst bij een loketje een stempel halen om Argentinië uit te gaan en konden daarna bij het loket direct ernaast ons paspoort af laten stempelen om Chili in te gaan. Dat is pas een goede samenwerking tussen twee landen! In de tussentijd waren onze rugzakken al gescand en wij werden verzocht met onze handbagage in een rij op te stellen. We stonden daar allemaal naast elkaar als een soort misdadigers en de douane liep streng kijkend voor ons langs. Wij hadden een tasje met eten en drinken in de bus laten liggen, maar die werd mooi nog nagebracht. Sorry! Gelukkig lieten ze ons gewoon gaan! We kwamen mooi op tijd aan in Santiago en via een rit met de metro, een bezoek aan het kantoor van Juan en een taxirit kwamen we aan bij het huis van Juan en Alice waar we al door twee stuiterende kinderen opgewacht werden. Zo leuk iedereen weer te zien!

Geschreven op 15 maart

Afgelopen vrijdag werden we opgeschrikt door het nieuws van de aardbeving in Japan. Wat een verwoesting! Vlak daarna kwam het nieuws dat vanwege de Tsunami alle kustplaatsen in Chili geevacueerd zouden worden. De golf was in Japan 10 meter hoog en de verwachting was dat die golf duizenden kilometers verder ook een verwoestend effect zou kunnen hebben. Na de catastrofe in februari 2010 in Chili, waarbij veel mensen omkwamen doordat de tsunami na het intrekken van het tsunami-alarm door de Chilieense regering, alsnog met veel geweld op de kust knalde, werd er geen risico genomen. We hebben de hele avond de tv op CNN Chili gehad om live te kunnen zien hoe de golf eerst op Paaseiland en daarna vanaf Arica in het noorden langs de kust naar het zuiden rolde. Er was tot op de minuut voorspeld wanneer de golf welke stad zou bereiken. Valparaiso zou bijvoorbeeld om 0:23 uur aan de beurt zijn en Punta Arena pas om 14:00 uur op zaterdagmiddag. Zo enorm is de kustlijn in dit land. Gelukkig bleek er weinig aan de hand. We zagen flinke golven, maar die kwamen amper boven de kades uit. Iedereen kon gerust slapen.

Inmiddels zitten we zelf ook aan de kust, in Valparaiso om precies te zijn. We hebben een superleuk hostel boven op een heuvel, honderd meter boven de zee. Mocht er iets gebeuren, dan krijgen we nog niet eens natte voeten! We zijn in dit hostel met een Duitse moeder en dochter de enige gasten. Die dames zijn veel op pad, dus we hebben steeds alles voor ons zelf. Een heel huis voor ons zelf, want de eigenaresse woont ergens anders en komt alleen 's ochtends ontbijt voor ons maken. Luxe hoor!
Valparaiso is erg leuk en mooi! Overal in de stad zijn liftjes waar je de steile bergen mee op kunt om de been spieren wat rust te gunnen. De huizen zijn geschilderd in alle kleuren van de  regenboog wat heel erg mooi is!