Geschreven op 9 februari

Het was een relaxte dag aan het Titicacameer, met niets anders te doen dan wachten tot de bank open ging zodat we geld op konden nemen (geen pinautomaat, handig als het de eerste plaats over de grens is...) en een heleboel foto's doorkijken voor een selectie op het blog. Er is slechts één restaurantje met (heel langzaam) wifi in geheel Copacabana, dus daar hebben we een aantal uren doorgebracht om het blog en foto's te plaatsen. Verder hebben we nog een beetje door het dorpje geslenterd en de in verhouding absurd grote, maar wel mooie kathedraal bekeken. Het was gelukkig zonnig, na de regenbui van de dag ervoor. We hadden een heerlijk hotel; een flinke kamer met kabeltelevisie zodat we films op HBO konden kijken en een enorm ontbijt waar we de halve dag op konden teren. Vanmiddag zijn we verder gereisd naar de hoogste hoofdstad ter wereld; La Paz. Zeggen ze dan, want officieel is Sucre de hoofdstad van Bolivia en is La Paz zoals Den Haag voor NL is. Hoe dan ook, het is een enorme stad gebouwd in een kloof, waardoor het hoogste deel van de stad op 4100m ligt en de hoofdstraat op 3600m. Ons hostel ligt in het centrum, maar net als in alle voorgaande steden, moeten we weer heuvel af naar het centrale plein en dus weer heuvel op terug. En dat is nog steeds niet ons sterkste punt!

De stad ziet er uit zoals we verwacht hadden; druk, vol en rommelig. En het stinkt behoorlijk naar uitlaatgassen! We moeten weer denken aan onze tijd in Ulaan Bator, de hoofdstad van Mongolië. Het is hier wel iets warmer, ongeveer 14 graden en het regent. We gaan morgen maar eens op verkenning.

Geschreven op 11 februari

We waren van plan om na twee nachten in La Paz weer door te reizen, maar we maken ons nu op voor de 3e nacht en we blijven zelfs nog een 4e! Niet omdat we La Paz nou zo geweldig vinden, ons eerste indruk is nog steeds onveranderd, maar omdat we geen keuze konden maken in onze volgende bestemming. Bij gebrek aan een reisgids (die zit ergens in een doos in Haarlem of Barendrecht) probeerden we op internet wat info te verzamelen. En internet is nog lastig, aangezien onze laptop geen verbinding weet te maken met het netwerk in ons hostel. Normaal zouden we dan de router resetten, alleen hebben we dat ding hier nog niet ontdekt en de receptionist is te moe om achter zijn desk vandaan te komen.

We zijn ook nog wat reisbureautjes ingelopen om info te verzamelen en hebben er uiteindelijk voor gekozen om niet naar het Amazonegebied te gaan (te slechte wegen door teveel regen en we zijn al een paar keer eerder in de jungle geweest) en in een keer door naar Sucre te gaan. En omdat we 12 uur in een nachtbus niet zien zitten en vliegen best goedkoop is, hebben we vandaag twee enkeltjes gekocht bij de Boliviaanse Militaire Luchtvaart voor a.s. zondag. Luxe he?

De rest van de dag hebben we besteed aan het shoppen voor souvenirs. Ondanks ons gebrekkige Spaans is het onderhandelen prima gelukt en we hebben maar liefst 4,5kg spul naar huis gestuurd. Het postkantoortje zit honderd meter van ons hostel af en we werden geholpen door twee lieve vrouwtjes. Er moesten weet ik hoe veel papieren ingevuld worden, een kopie van mijn paspoort (eerste keer dat die kopie van pas komt!) bijgesloten worden en alles werd steeds opnieuw gewogen. We werden uitgebreid geholpen met het kiezen van verpakkingsmateriaal en uiteindelijk werd er gekozen voor een blauwe zak, die met heel dik draad rondom vakkundig dichtgenaaid werd, waardoor het net is alsof we een grote zak rijst naar huis sturen. Als dat maar goed komt! Pas later kwamen we er achter dat we nog van alles in de rugtassen hebben zitten, wat ook mee had gemoeten. Sommige mensen moeten dus nog iets langer op hun souvenir wachten, sorry!

Gisteren gingen we in een restaurantje iets eten en bij het openslaan van de kaart bleken we in een Nederlandse tent te zitten; o.a. hutspot, bitterballen, kroketten en appelkruimeltaart op de kaart! Grappig, want de naam of uitstraling van het restaurant verraadde niks, al schijnt dat met het WK wel anders te zijn geweest. We hebben lekker Nasi met kipsaté gegeten en werden daarna ook nog getracteerd op livemuziek van twee mannen die samen een volledige band vormden. Ze speelden gitaar en zongen, maar een van de twee had ook nog van alles aan en bij zijn voeten waardoor hij ook nog een hele ritmesectie was. Waanzinnig knap en de muziek was erg mooi. We herkenden Brasil (lalalalala!), The girl from Ipanema en onze favoriet: Chan Chan. Te gek! We hebben vanavond weer daar gegeten, dit keer helaas zonder live muziek, maar het smaakte wel weer prima. Al wagen we ons maar niet aan de kroketten, bang dat ze tegenvallen!

Geschreven op 12 februari

Vandaag is het eindelijk zonnig! Mooie gelegenheid om La Paz iets beter te bekijken dus. We hadden op de eerste dag al een klein rondje door het centrum gelopen, maar waren toen maar gevlucht voor de regen. We hadden gehoord over het mooiste straatje van de stad, met allemaal koloniale huizen in perfecte staat, dus daar zijn we heen gelopen. Het kostte wat moeite om tegen de berg op te lopen en eenmaal in het straatje zijn we dus op een bankje in een barretje neer geploft. Even hydrateren ;-) ! Deze stad is een rare mix van spuuglelijke flatgebouwen, prachtig gedecoreerde herenhuizen en kerken in alle staten van ontbinding. En we vinden het nog steeds vol, druk en stinken, maar we vermaken ons prima. Beetje berg op, berg af sloffen, winkeltjes kijken en restaurantjes ontdekken. Het kost ons wat meer moeite hier dan gemiddeld. Ze zijn hier erg gek op gefrituurde kip en je ziet dan ook op elke hoek wel een snacktent! 

Nu nog een hostel vinden in Sucre voor de komende nachten en dan morgen verder reizen, we hebben er zin in!

Geschreven op 15 februari

We hebben een paar heerlijke dagen in Sucre gehad. Wat een verademing (letterlijk ook!) na La Paz. Sucre is de hoofdstad van Bolivia, maar qua inwoners ongeveer een vijfde van de regeringsstad. Het centrum is een groot openluchtmuseum van prachtige witte koloniale gebouwen met rode pannendaken. De straten zijn hier veel breder en het is allemaal een stuk rustiger en schoner. Hehe, daar waren we aan toe! Onze vlucht was vertraagd en uiteindelijk ook behoorlijk hobbelig, maar het was gelukkig maar 50 minuten. Het was niet gelukt om een hostel te reserveren, alle privékamers waren blijkbaar vol. We hebben daarom gekozen voor een luxere overnachtingsplaats, wel een hostel, maar met de service van een 4 sterren hotel. Net als in Copacabana weer lekker veel ruimte, kabeltv en een uitgebreid ontbijt. We hadden in ons hostel een stadskaart gekregen met wandelroutes erop en die hebben we op één na allemaal gedaan. Het leek wel lente, heerlijk zonnig maar niet te warm. Vandaag hebben we ook nog iets buiten de stad gedaan, we hebben de Dinotruck (idd een open truck met bankjes en een Dinokop voorop...lekker belachelijk!) genomen vanaf het centrale plein (die niet eens Plaza de Armas heet!!!) en zijn naar een Archeologische site gegaan. Er staat een enorme cementfabriek die 50 jaar geleden is begonnen met mergel afgraven. 25 jaar geleden stuiten ze daarbij op honderden grote voetstappen kriskras over een wand heen. Na onderzoek bleken dit perfect bewaarde dinosauriërstappen te zijn van wel 8 verschillende soorten. Ze hebben nu een museumpje erbij gebouwd met gipsafdrukken van de voetstappen en een aantal monsters op ware grootte in de tuin. De berg met de voetstappen brokkelt langzaam af en daarom mag je alleen nog op afstand kijken, toch kun je de stappen heel goed zien. Heel gaaf!

Omdat we weer eens internet op de kamer hadden (in plaats van in de kroeg of de ontbijtruimte) hebben we een aantal filmpjes op youtube gezet. Er volgen er nog meer, dus voor wie het leuk vindt:
http://www.youtube.com/user/Onzedroomreis

Geschreven op 17 februari

We zijn in de hoogste stad ter wereld: Potosi ligt op 4000m hoogte. Ooit was dit de grootste stad van Zuid-Amerika dankzij de berg vol zilver (Cerro Rico!) achter de stad. De zilvermijn is nog steeds actief en je kunt er ook in met een tourtje. Wij hebben hier al veel over gehoord en na de verhalen over 50cm brede gangetjes, dynamietontploffingen en karretjes van 1000kg die op je af komen denderen hebben wij besloten het niet te doen. Tenemos un poco claustrofobia....Gelukkig hebben we sinds de aankomst gisterenmiddag prachtig weer en we hebben dus al aardig wat van de stad gezien. Langzaam sloffend, vanwege de hoogte. Er zijn nog veel koloniale gebouwen van toen de stad de grootste en rijkste was, maar verder is het een beetje a la La Paz. We verbazen ons er weer over hoe makkelijk men hier vervuild. Gisteren gingen de lege zakjes en flesjes gewoon weer uit het raam van de bus en al lopend door de stad zie je mensen alles zo op straat dumpen. Onderweg zagen we vanuit de bus weer enorme afvalbergen in de prachtige natuur. Ongelooflijk. We moeten hier op straat toch al uitkijken, want de scholieren houden hier massaal watergevechten met ballonnetjes en pistolen. Het lijkt af en toe wel oorlog en we zigzaggen dan ook door de straten om een nat pak te voorkomen. Tot nu toe hebben ze het nog niet geprobeerd bij ons, maar dat gaat vast nog gebeuren.

Morgen gaan we met de bus naar Uyuni, een toeristisch dorp in het midden van niks. We willen hiervandaan een tour over de zoutvlakte gaan doen. Wordt vervolgd!

Geschreven op 23 februari

Inmiddels zitten we in Tupiza, we zijn hier gisteravond aangekomen na een 4 daagse tour over de zoutvlakte en de prachtige landschappen van Bolivia. Ik zal jullie vertellen over de afgelopen dagen:
Toen we na een busrit van zo'n 6 uur aankwamen in Uyni (de rit was overigens prachtig, het grootste deel dirtroad, maar geweldig!) zijn we gaan zoeken naar een slaapplaats voor die nacht. We hadden al snel in de gaten dat we hier zo snel mogelijk weer weg wilden dus na enige tijd zoeken hadden we een redelijk hostel gevonden. We hebben snel onze tassen op de kamer gegooid en zijn gaan zoeken naar een tour bureau wat ons in de komende 4 dagen naar Tupiza kan brengen. Dat is in deze tijd van het jaar niet de meest logische route (de meeste toeristen doen een toertje van Uyuni - zoutvlakte - Uyuni), omdat de wegen door de regen zeer slecht zouden zijn. Tupiza ligt richting de Argentijnse grens en is voor ons de meest logische route, dus op zoek maar! Na enige tijd zoeken werd het ons duidelijk dat de route die wij graag wilden doen wel erg lastig wordt doordat er én geen bureau's zijn die het voor ons willen doen én geen andere toeristen. We moesten ons plan dus gaan omgooien, totdat we 2 Aussies en 2 Duitsers tegen het lijf liepen die dezelfde plannen hadden! Nu nog een bureautje vinden. Na enige tijd zoeken hebben we eindelijk een bureau gevonden en na wat onderhandelingen over de prijs zijn we akkoord gegaan! De volgende dag vertrekken we om 10.30 uur. We zijn met z'n 6en pizza gaan eten en daarna de tassen ompakken (er mocht maar 1 backpack per stel mee om gewicht uit te sparen, zodat we veiliger de wegen over konden, en de andere tassen worden direct naar Tupiza getransporteerd), en op tijd slapen. De volgende morgen zijn we (na het shoppen van wat snacks, en alcoholische versnaperingen) vertrokken naar de zoutvlakte. Onderweg zijn we gestopt in een dorpje waar we in een zoutfabriekje konden rondkijken en natuurlijk souveniers konden kopen. Ook zijn we lang een zogenaamd ttreinen kerkhof gereden. Hier staan tiwentallen oude locomotieven en wagons die inmiddels verroest zijn, maar wel een leuke atractie om wat gave foto's te maken en op te klimmen. Toen we hierna bij de zoutvlakte aankwamen zonk de moed ons in de schoenen doordat het water (we wisten dat er HEEL VEEL water op de zoutvlakte zou staan) bruin was...Onze chauffeur riep dat we wat foto's moesten maken (deze zullen we jullie besparen want ze zijn echt niet mooi) en dachten dat we hierna om zouden keren en verder zouden gaan voor onze trip. Dit bleek niet het geval te zijn en we reden met de jeep zo'n half uur door 80 cm hoog water. Gelukkig werd het water helder en ging de wind liggen wat de volgende foto ('s)  opleverde:

(de panoramafoto's in dit blog en het fotoalbum zijn gemaakt met de telefoon van Tyler)

Na wat gave foto's gemaakt te hebben, kregen we op de zoutvlakte bij een hotel (totaal gemaakt van zout) onze eerste lunch die best goed was. Hierna zijn we terug naar Uyuni gereden om de rest van de spullen (voornamelijk eten en drinken) in te laden en verder te rijden richting onze overnachtingsplek. Toen we na uren rijden, in de regen, in het donker, aankwamen in een dorpje zonk de moed ons nogmaals in de schoenen: onze chauffeur wist niet bij welk huisje hij moest zijn en na drie kwartier rondrijden (in een dorpje waar 30 huisjes staan...) vond hij eindelijk de juiste. De moed kon helaas niet verder zakken, maar de kamers waren niet erg goed (lees: lekkend van de regen, stinkende dekens, en planken als bed). Vervolgens kwam onze chauffeur vertellen dat het niet mogelijk zou zijn om onze trip te eindigen in Tupiza, maar dat we terug zouden gaan naar Uyuni, omdat de bergwegen te slecht zouden zijn. Dat hadden ze die ochtend ook kunnen zeggen.....Alle wegen zijn hier dirtroads en in de regentijd ontstaan er allemaal nieuwe rivieren die de wegen gedeeltelijk wegspoelen. Toen we dan ook door een flinke rivier wilden rijden, viel de motor uit, in het midden van de rivier, haha! Er kwam al wat water naar binnen lopen aan 1 kant van de auto en onze chauffeur deed zijn best om de auto aan de praat te krijgen wat helaas niet lukte. Gelukkig was er vlak naast de auto een verhoging dus konden we zonder natte broeken en schoenen uitstapppen. Binnen korte tijd kwam er een andere jeep aan rijden die ons heeft geholpen en na een kwartiertje sleutelen startte de auto weer en konden we wee verder.  Gelukkig hadden we de alcoholische versnaperingen en hebben we met Tyler, Grace, Daniel en Irmgard een flesje rum en een fles wijn soldaat gemaakt op de kamer en zijn hierna het diner gaan proberen. Dit was helaas ook niet erg goed. Het was pasta (met vlees ondanks drie vega's in de groep) en de pasta smaakte meer naar iets met tonijn erin...lekker hoor! Na een slechte nacht voor ons (zo'n twee uur slaap) ging de wekker om 6 uur en na een geweldig ontbijt (NOT!) zijn we vertrokken.

Deze dag hebben we werkelijk prachtige dingen gezien. We reden over de Altiplano en hebben heel veel dieren gezien: lama's, vicuna's, een vos, condors en hele grappig uitziende konijnen. Ook zijn we gestopt bij de 'stenen boom', wat erg mooi was. De gehele rit was op zo'n 4500m hoogte en overal zagen we met sneeuw bedekte pieken om ons heen. We hadden allemaal geen last van de hoogte en we hebben veel lol gehad. De lunch was deze dag gelukkig erg goed en hierna zijn we naar het nationaal park gereden waar we werkelijk prachtige meren hebben gezien. Stel je voor: een tekenfilm met vulkanen met een prachtige witte sneeuw kraag en een meer eronder wat de ene keer blauw is, de andere keer groen en de andere keer knalrood door de mineralen erin. In die meren zie je honderden Flamingo's, het is werkelijk ongelooflijk! Met name Laguna Colorado is erg spectaculair, een van de mooiste uitzichten die we deze reis hebben gehad. Op zulk soort momenten bedenken we ons (weer) wat een prachtig leven we het afgelopen jaar hebben gehad en wat een prachtige dingen we hebben mogen zien! We zullen natuurlijk weer een aantal foto's plaatsen, maar zoals we al meerdere keren hebben gezegd: onze foto's laten misschien 50% van de werkelijkheid zien. Na deze prachtige meren zijn we een half uur verder gereden naar onze volgende overnachtingsplek waar we op onze kamer (met z'n 6-en) wederom een paar drankjes hebben genomen, giegelend hebben gedineerd en wederom vroeg zijn gaan slapen omdat de wekker de volgende dag op 4 uur stond...

De wekker ging inderdaad om 4 uur af en om half 5 (na weer een geweldig ontbijt...) zaten we in de auto om naar de geijsers te gaan. Deze geijsers zijn op 5000m hoogte en dus hoger als de geijsers in Chili. De rit was natuurlijk voor een groot deel in het donker maar wat op gegeven moment duidelijk werd was dat het enorm aan het sneeuwen was! Ongelooflijk! Na 1,5 uur rijden kwamen we aan bij een enorme geijser waar we in de sneeuw de zon zagen opkomen, wauw! We dachten dat er meerdere geijsers zouden zouden, maar de grote bleek de enige te zijn. Na wederom een uurtje rijden kwamen we aan bij onze ontbijtplek waar we tevens konden genieten van een warm (thermaal) bad. Helaas was onze chauffeur in een niet al te goede bui en kregen we 20 minuten om te badderen én te ontbijten. Het badderen hebben we dus overgeslagen omdat we graag wilden genieten van het ontbijt, er was namelijk beloofd dat we eieren en pannenkoeken zouden krijgen...wellicht hadden we beter kunnen gaan badderen, want wij waren de enige groep zonder eieren en pannenkoeken (we hadden gelukkig wel oud brood, haha!). Hierna zijn we naar de enorme Licancabur vulkaan gereden. Deze was niet geheel zichtbaar doordat er nogal wat bewolking was. Zelfs mét bewolking was het prachtig! Hierna zijn we teruggereden naar de 'ontbijtplek' waar we onze kokkin hebben opgepikt die de lunch daar had klaargemaakt. 

We hadden de eerste twee dagen steeds opgereden met een andere jeep met 6 toeristen erin en zij hadden ook de kok mee. Zij maaktte steeds eten voor ons 12-en en de 2 chauffeurs. Op dag 3 ging die groep echter door naar San Pedro de Atacama in Chili om een aantal toeristen te droppen en daarna terug naar Uyuni. Wij hadden inmiddels aangegeven dat we niet akkoord gingen met het plan terug te gaan naar Uyuni en hadden daarom gewisseld van auto en chauffeur omdat die ons wel naar Tupiza durfde te brengen. In die auto zat ook de kokkin, door ons "the onion" genoemd, omdat ze daar met je ogen dicht het meest aan deed denken... Vanaf dag 3 zaten we dus met z'n 6-en achterin en ondanks dat het flink krapper was, was het niet minder gezellig. De derde reisdag was een lange reisdag en we moesten regelmatig stukken lopen omdat de weg te slecht was om met een volle jeep over heen te rijden. De laatste wandeling bracht ons in een klein dorpje op 4500m waar we ook de nacht bleken door te brengen. De accomodatie was erg...eh...authentiek, met zakken gevuld met gras als kussen en betonnen muren met een golfplaatdak. De lokale jeugd was helemaal klaar voor ons, de jongens stonden klaar met voetballen en de meisjes stonden verdekt opgesteld met waterballonnen in de hand. Pech voor hun; wij bleven lekker binnen. Het was wederom een gezellige avond en dit keer ondanks de kou ook nog een prima nacht. De volgende ochtend kregen we dan eindelijk de beloofde eieren en pannenkoeken met dulce de leche en we gingen op tijd op pad omdat we een lange rit zouden hebben. We gingen over prachtige slingerende bergpaden met af en toe ontzettend steile afgronden. Op een moment konden we nog net voor de afgrond stoppen toen er plots een enorme bus om de bocht kwam zeilen. Slik! We stopten bij een ander klein dorpje waar ze fossielen en dinobotten in een minimuseumpje hadden en bij een ruine van de Spanjaarden uit zestienhonderdnogwat. We zagen heel erg veel Vicuna's, geiten, Llama's, een struisvogel en ezels, waarvan heel veel babies. Erg schattig. Op sommige momenten werd het heel erg stil in de auto omdat de weg zo smal en glad was geworden, dat we allemaal onze adem in hielden. We gleden en glibberden over de weg. Dat waren geen fijne momenten. Peet bleef maar zeggen: "Guys, I don't like this, I really don't like this , guys.... We pesten hem er nu nog mee...Boven op de Paso del Diablo kregen we een platte band en zo konden we extra lang genieten van het prachtige uitzicht en de chocoladebruine zandduinen. Mooi! Tupiza ligt op 2900m en bij het afdalen reden we de wolken in en kregen we een flinke donder- en hagelbui over ons heen. We konden niets meer zien van het uitzicht, maar dat gaf niet, want we waren allemaal gefocust op de weg. Gelukkig hadden we een ervaren chauffeur en kwamen we na 11 uur rijden heelhuids aan in Tupiza.

Vandaag hebben we genoten van de zon aan het zwembad in ons hotel. We gaan morgen met z'n 6-en de grens over naar Argentinië en daar schijnen de prijzen flink hoger te liggen. Laatste kans om goedkoop van luxe te genieten dus! We willen allemaal naar Salta en daarna naar Iguazu. Daarna gaat ieder stel een andere kant op; Irmgard en Daniel willen gaan duiken voordat ze via Buenos Aires naar huis vliegen over 3 weken en Grace en Tyler gaan Carnaval vieren in Rio. Wij gaan naar Mendoza om daarna weer naar Santiago de Chili te gaan. Nog 2 maanden reizen!

Geschreven op 24 februari

We zitten weer eens in de bus! We zijn in Argentinië! De grens overgang ging eigenlijk best voorspoedig. Aan de Boliviaanse kant hebben we een kwartiertje in de rij gestaan en onze stempel gekregen. Toen we de brug overliepen naar Argentijns grondgebied zagen we enorme rij staan, shit, dat gaat een paar uur duren. Toen we eenmaal in de rij stonden kwam een douanebeamte onze paspoorten ophalen en moesten we in een andere rij (alleen maar teoristen) gaan staan. Na een half uurtje kwam hij weer terug met een stapel paspoorten, en daar zaten wij ook allemaal bij! Hoppa, Argentina Here We Come!
We zijn gaan lopen naar het busstation, zo'n half uur (fijn met die tassen, haha!), waarna we gingen zoeken naar een directe bus naar Salta. Onze eerste ervaring in Argentinië was helaas precies hetzelfde als we bijna constant in Bolivia hebben gehad: komt een meneer op je af en vraagt: 'bus naar Salta?', (wij) 'ja graag, 6 personen en wat kost het?', (hij) '95 Pesos en geen probleem, loop maar mee naar het kantoor'. Sta je in dat kantoor, ow we hebben nog maar 4 plaatsen. Geen probleem, gaan we zoeken naar een ander...zijn we met z'n 6-en gewoon 1.5 uur bezig omdat elke buskaartjesverkoopmeneer dezelfde leugen heeft: ZE HEBBEN GEEN 6 PLEKKEN! Grrr..Na een hoop gedoe hebben we (alle drie de stellen apart dus) kaartjes gekocht voor bussen die allemaal om 14.30 uur zouden vertrekken. Wat wij ongelooflijk v nden is dat Tyler en Grace nu naast ons zitten, en Daniel en Irmgard zo'n 8 plekken voor ons, ALLEMAAL in de dezelfde bus, begrijpen jullie het nog, haha?

Inmiddels zijn we zo'n 1,5 uur onderweg en zullen rond 22.00 uur arriveren in Salta. Skan heeft op het busstation gebeld naar een hostel wat ons alllemaal erg aansprak en gelukkig hadden ze nog drie kamers vrij. In de beschrijving stond dat ze een mooi terras mét BBQ hebben. Daniel is kok en BBQ-en kunnen Aussies ook wel, dus dat gaat goed komen morgen!