Geschreven op 10 augustus 2010

We beginnen te wennen aan Vietnam. Het land is prachtig, het eten smaakt ons ook weer prima, maar de mensen vinden we maar zo zo. Qua hygiëne lijkt het alsof we weer in China zijn, er wordt weer flink gerocheld, in de neuzen gepeuterd en openlijk oren uitbaggeren is ook weer normaal. Maar in tegenstelling tot China duurt de vriendelijkheid van de meeste mensen niet langer dan het moment dat de koop gesloten is of dat ze besloten hebben dat er niets (meer) aan je te verdienen valt. Ach, we waren gewaarschuwd en gelukkig hebben we ook nog genoeg positieve ervaringen. Men is hier ook heel handtastelijk! Direct over de grens, in de minibus waar we in over stapten, legde de man naast Peet zijn hand op zijn knie en liet hem daar heel lang liggen. In winkels pakken ze terwijl ze met je praten je arm of hand vast en vanavond werd Peet uitgebreid over zijn rug geaaid door de eigenaar van het restaurant en voelde het meisje van de bakker lekker aan zijn armharen. En dat allemaal zonder gene, het is allemaal heel gewoon!

Hoi An is een ontzettend toeristisch stadje, maar wij hebben ons er prima vermaakt. Het stadje ziet er prachtig uit met smalle slingerstraatjes en oude huizen aan de rivier. Het stikt van de restaurantjes en winkeltjes, maar de specialiteit is op maat gemaakte kleding en schoenen. Om de paar meter wordt je aangesproken of je een nieuw pak of leuke jurk wilt laten maken, of leuke sneakers of pumps. Alles wat jij bedenkt, kunnen zij daar maken en ook nog binnen 24 uur. Omdat wij niet weten of wij na terugkomst van onze droomreis nog wel dezelfde kledingmaat zullen hebben (we vermoeden van niet, haha), zeggen wij steeds beleefd No, Thank You! En dat dan dus minstens 50 keer per dag. We zijn wel gezwicht voor een paar op maat gemaakte leren teenslippers voor Peet. Maat 45 vindt je hier niet in de winkels en zijn slippers waren echt aan vervanging toe. Mijn rugzak is voorzien van een nieuwe zijkant, er zijn nu slechts nog een paar flinke stiksels aan de buitenkant die herinneren aan het busongeluk.

(lampionnenkraampjes in Hoi An)

Onze onderhandelingsvaardigheden kwamen goed van pas bij het aanschaffen van souvenirs, we hebben een paar leuke dingen gescoord; o.a. de theebekers die we overal in China zagen, behalve toen we ze wilden kopen voor thuis! We hebben ze samen met de souvenirs uit Cambodja, die we al een paar weken in de rugzak meesjouwen, in een grote doos naar huis gestuurd. Hopelijk komt alles heel aan over een week of drie! We hebben nog een avond doorgebracht met de Spanjaarden waar we mee in de bus naar Hoi An zaten. We hebben geprobeerd om Nayla te helpen haar vriend te overtuigen om ook meerdere maanden te gaan reizen in plaats van maximaal 4 weken, maar het is niet gelukt. Mochten we ooit nog eens in Tarifa zijn, dan zoeken we ze op voor nog een gezellige avond!

Zondag hebben we een paar prachtige duiken gemaakt bij Cham Island Marine Park, een uurtje varen vanaf Hoi An. Hoewel de boot best vol zat, gingen wij alleen met Divemaster Mike uit Londen duiken. Het was sowieso luxe, want al onze duikspullen werden voor ons klaargezet en tussen de duiken door omgewisseld. We hoefden zelf niets te doen! Het zicht was beter dan verwacht, maar vooral aan het oppervlak wel troebel. En er zaten heel veel kleine kwalletjes in de eerste 6-7 meter, jaiks! Gelukkig geen gevaarlijke kwallen, het irriteerde alleen een beetje als ze tegen je aankwamen, maar dat gevoel ging gelijk over. We hebben heel erg veel verschillende flora en fauna gezien, waaronder hele kleine gekleurde naaktslakjes, anemonen met nemo’s,  grote en hele kleine krabben en allerlei verschillende tropische vissen. Tijdens onze eerste duik had Mike een onderwatercamera mee, dus nu hebben we ook eens een keer foto’s van een duik! Tijdens de tweede duik was er weer een flinke trekkersvis op oorlogspad, maar wij hebben hem dit keer weten te ontduiken. Het was een geslaagde dag!

Gisteren zijn we met de bus doorgereisd naar Hué. De bus was een zogenaamde sleeperbus; twee etages met ligstoelen, heel dicht tegen elkaar aan. Wij zaten helemaal achterin op de bovenste verdieping en werden bij elke hobbel gelanceerd. We vonden het afschuwelijk en waren blij dat het maar voor 3 uur was en ook nog overdag. Wij willen nooit meer op deze manier reizen.

Hué bestaat eigenlijk uit twee delen; ons hotel zat in de “Franse buurt”, een moderne wijk met af en toe een koloniaal pand, en aan de andere kant van de Perfume River ligt de ommuurde citadel. Binnen de stadsmuren is ook nog het keizerlijk paleis dat ook weer binnen stadsmuren ligt; een citadel in de citadel dus eigenlijk. Wij hadden de pech dat het flink ging regenen, dus na anderhalf uur door de oude stad wandelen, hebben we het voor gezien gehouden. Maar mooi is het zeker!

Vanochtend zijn we met de trein naar Dong Hoi gegaan. Het kopen van de kaartjes was nog een gedoe aangezien niemand ons info wilde geven over de vertrektijd(en) van de trein. Ze wilden ons liever buskaartjes verkopen, maar daar hebben wij vriendelijk voor bedankt! Uiteindelijk hebben we in een hotel toch een treinschema te pakken gekregen en hebben we vanochtend zelf onze kaartjes op het station gekocht. Zonder problemen! We hadden een lokale trein te pakken en dat betekende bijna 4 uur op een houten bankje zitten zonder ruimte om je voeten neer te zetten en de gehele tijd door iedereen in de wagon aangestaard te worden omdat wij de enige toeristen waren. Toen wij instapten was onze plek ingenomen door onze overburen; een stel met een peutertje. De bankjes stonden vol tassen, het tafeltje lag vol eten en afval, alle haakjes hingen vol met tasjes en mama en kind lagen tussen de bankjes op de grond te slapen. Wij zijn inmiddels niet meer zo blue, dus wij gingen gelijk reorganiseren; tassen weg, ruimte maken voor onze bagage in het rek door de rest te verplaatsen, mama wakker maken en vriendelijk verzoeken op te schuiven en onszelf er gewoon tussen wringen. En dat dus allemaal onder toeziend oog van tientallen Vietnamezen. Hoe gaat het spreekwoord ook al weer? When in Rome….

We blijven maar een nachtje in Dong Hoi, een rustig kustplaatsje. We hebben een prima hotelkamertje met een groot balkon met erg mooi uitzicht op zee en rivier. We hebben geluncht in het enige restaurantje dat we in de buurt konden vinden en daar was het weer ouderwets met handen, voeten en gebaren iets te eten bestellen. Het is hier niet zo toeristisch en dat is te merken. Vriendelijke mensen en goede prijzen. We hebben onze treintickets voor morgen naar Ninh Binh al gekocht; een klasse hoger en hopelijk dan ook iets comfortabeler!

Geschreven op 16 augustus 2010

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder! We hebben het de afgelopen dagen rustig aan gedaan. Vanuit Dong Hoi zijn we per trein naar Ninh Binh gegaan. We zaten in een betere trein, maar ook dit was nog niet helemaal zoals we ons hadden voorgesteld. Zeker de dames die voor ons zaten en al zeker 4 jaar niet in bad waren geweest hadden wat ons betreft al bij het eerste station mogen uitstappen (dit gebeurde niet, ze bleven de hele weg gezellig zitten, haha). Na 9 uur treinen (wat een prachtige landschappen hebben we weer voorbij zien komen) kwamen we in het donker aan, en ook hier stonden weer wat touts met prima hotels, dus binnen 20 minuten zaten we op onze kamer.

De volgende morgen zijn we een paar km buiten de stad op een bootje gestapt waar we een prachtige tocht door het karstgebergte en rijstvelden hebben gedaan. In eerste instantie zat er een jongetje van een jaar of 12 in de boot die moest roeien met de riemen die hij had, maar na 500 meter stapte zijn oudere broer er bij in die de riemen van hem overnam. Het is geweldig om door die setting te varen , je vaart door drie grotten heen, prachtig! Natuurlijk proberen de Vietnamezen onderweg wat te verkopen. In andere bootjes varen ze naar je toe en de kleinste in ons bootje had een hele kist met souvenirs bij zich…

Vrijdag de 13^e zijn we uit Ninh Binh weg gegaan. Ook hier kregen we bij diverse hotels geen informatie over de treintijden, omdat ze dan niet hun bussen vol krijgen. We zijn dus op goed geluk naar het station gegaan en helaas zou de eerste trein richting Hanoi pas 3 uur later aankomen. Daar hadden we geen zin in, dus zijn we naar het busstation gelopen waar we een lokale bus hebben gepakt. Ook deze chauffeur voelde zich weer een echte Schumi, en 2,5 uur later stonden we in Hanoi!

Eenmaal aangekomen bij het door ons uitgekozen guesthouse bleek dat ze vol zaten… Maar gelukkig zijn er in Vietnam ook uitzonderingen qua vriendelijkheid, dus even bellen met een hotel van de zelfde eigenaar. Daar was wel plaats en na wat onderhandelen ook tegen onze prijs. Zelfs een gratis taxi er naar toe werd geregeld; WELKOM in Hanoi! We hebben een goede kamer en de mensen in dit hotel zijn ook zeer vriendelijk dus na een welkomstwatertje, wat informatie, konden we op onze kamer lekker gaan uitrusten, haha. 5 minuten laten stonden we buiten om wat te gaan lunchen en laten wij nu net in een gedeelte van Hanoi zitten waar dat allemaal goed kan! Het is jammer dat dan weer duidelijk wordt dat de vriendelijkheid van de Vietnamese bevolking zich volgens ons alleen bevindt binnen ons hotel. Bij afrekenen bleek voor de zoveelste keer dat ze maar gewoon een bedrag roepen, als je dan in het menu gaat kijken hoeveel het ook alweer echt was, dan komen ze het andere wisselgeld ook brengen. Het is jammer hoe de mensen zich gedragen, er kan geen glimlach vanaf en we hebben constant het idee dat je moet opletten. Jammer, want nogmaals: het land is werkelijk prachtig!

We waren voor aankomst in Hanoi meerdere keren gewaarschuwd voor het verkeer in Hanoi, dat zou ontzettend druk moeten zijn. Wij vinden het niet verschillen van de andere Aziatische steden die we bezocht hebben. Ook hier betekent een groen voetgangerslicht dat je nog steeds uit je slippers gereden kunt worden en komt het verkeer van alle kanten op je af. Gewoon rustig oversteken zodat ze (luid toeterend, dat uiteraard wel) om je heen kunnen rijden werkt hier ook weer prima. Wat wel opvallend anders is hier, is het aantal scooters/motors. Er rijden er duizenden en ze staan overal op de stoep geparkeerd. Zo veel dat de voetgangers meestal op de rijbaan moeten lopen, omdat er geen plek meer op de stoep is. De ingangen van winkels en café’s worden regelmatig helemaal geblokkeerd omdat men pal voor de deur staat en je moet constant oppassen dat ze niet over je tenen heen rijden!

De afgelopen dagen hebben we ons vermaakt met rondjes lopen lang de diverse mooie meren in de stad, proberen om onze camera te laten maken na het busongeluk, en proberen we nog steeds in contact te komen met de verzekeringsmaatschappij in Cambodja, (overigens is het in contact komen met de verzekeringsmaatschappij in NL ook niet erg makkelijk… ) terrasjes pakken, we zijn 2 keer naar de bioscoop geweest en proberen alvast wat te gaan plannen voor Australië. De komende paar maanden beginnen al aardig vorm te krijgen door de vluchten die we hebben geboekt; op 19 augustus vliegen we van Hanoi naar Ho Chi Minh waar we de omgeving en de stad in een week willen gaan bekijken. Op 27 augustus vliegen we naar Kuala Lumpur waar we 3 dagen verblijven. Op 31 augustus verlaten we Azië, we zijn dan 179 dagen op reis, en vliegen we naar Perth, waar we 3 september ons mini campertje op kunnen halen. Op 1 november vliegen we naar Auckland, maar dat is nog zover weg, haha!

Morgen gaan we naar Halong Bay waar we een dag op een boot zullen rond varen, we hebben er zin in!