We hebben de afgelopen dagen weinig mogelijkheid gehad om internet te gebruiken, maaar we hebben wel gewoon bijna dagelijks iets geschreven. Dat resulteert dan in 5 (!) A-4-tjes text....alvast onze excuses!

Geschreven op 30 juli 2010

De afgelopen dagen zijn we blijven hangen in Phnom Penh. Na het heftige busongeval afgelopen dinsdag hadden onze lichamen en hoofden wat tijd nodig om bij te komen…

Woensdag ochtend zijn we na een slechte nacht, elke 20 minuten wakker doordat onze spieren die houding ECHT niet prettig vonden, en de verschrikkelijke beelden van het ongeluk en de zwaargewonde mensen om ons heen door ons hoofd bleven spoken, gaan ontbijten en lunchen in een restaurant langs de rivier. Voordat we gisteren overigens konden gaan slapen moesten we werkelijk overal nog glas weg halen; uit het bed, van de tassen, van onze benen, ruggen, slippers enz..We hebben samen een ‘reconstructie’ gemaakt van het hele gebeuren en hebben geprobeerd contact te zoeken met de busmaatschappij, wat niet is gelukt. ’s Middags zijn we naar de Vietnamese ambassade gegaan om ons visum aan te vragen wat we twee uur later al op zouden kunnen halen. Daar hadden we geen zin in, dat konden we de volgende dag ook doen. De rest van de middag hebben we weer in een restaurant doorgebracht en zijn we op tijd gaan slapen.

Donderdag zijn we onze visa gaan ophalen voor Vietnam. Echt zo snel als dat allemaal gaat, perfect! Hierna zijn we naar de Tuol Sleng (ook wel de S-21 gevangenis genoemd) gegaan. De Khmer Rouge gebruikte deze schoolgebouwen in de periode van 1975 tot 1979 om de hoger opgeleiden, de leraren, artsen enz. te martelen en op wrede wijze te vermoorden. Onder het bewind van Pol Pot en bijvoorbeeld Duch (die juist nu in het nieuws is doordat hij in beroep gaat tegen 30 jaar gevangenis straf) werden hier tussen de 14000 en 20000 mensen gevangen gehouden, gemarteld en gedood. De meeste mensen werden overgebracht naar Choeung EK (Killing Fields) om daar gedood te worden. In de gevangenis kun je alle cellen bekijken waar de meeste martelwerktuigen ook nog in liggen. In deze periode werden van alle gevangenen foto’s gemaakt vaak ook nadat ze gedood waren. Al deze foto’s hangen nu in de gevangenis. Het is vreselijk om de blikken van de mensen te zien. De foto’s van de mensen nadat ze gedood zijn , zijn werkelijk afschuwelijk. Ook vrouwen, kinderen en zelfs baby’s zie je op de foto’s voorbijkomen…

Tijdens de bevrijding waren er nog 7 mensen levend in de gevangenis, 1 van hen heeft nog jaren naast de gevangenis gewoond en is zelfs een soort van opzichter geweest.

Het is onbegrijpelijk dat de topstukken van het regime de eerste 10 jaar nog vrij hebben rond gelopen en dat ze nu zelfs in beroep kunnen gaan tegen hun straffen. Duch heeft bijvoorbeeld toegegeven wat er allemaal is gebeurd, waar het is gebeurd enz. Maar doordat hij dit heeft gedaan en heeft gezegd dat hij spijt heeft van zijn daden wil hij strafvermindering; wij kunnen er met de pet niet bij!

Onze Tuktuk chauffeur vroeg toen we de gevangenis uitkwamen of we nog naar de Killing Fields wilden zo’n 15km buiten de stad en of we zin hadden om daarna te schieten met pistolen, mitrailleurs en granaatwerpers; BEN JE GEK GEWORDEN OFZO? Er zijn nogal wat toeristen die na een bezoek aan deze afschuwelijke plekken gezellig doorgaan naar oude kazernes waar ze voor $ 1,- per kogel lekker zelf kunnen schieten (er wordt gezegd dat  je dit zelfs op koeien of kippen kunt doen). Volgens ons mis je dan de strekking van het verhaal waar je zojuist geweest bent!

De Killing Fields zagen we vandaag niet meer zitten, en doen we morgen wel. We zijn ’s avonds gaan eten (wat overigens heerlijk was) en wederom vroeg gaan slapen. De dagen zijn erg vermoeiend!

Tijdens ons ontbijt vroeg de eigenaar van het restaurantje aan Peet wat er was gebeurd met zijn arm, dus we vertelden dat we betrokken waren geweest bij een bus ongeluk. Toen zei hij: ‘Ow zijn jullie dat, waren jullie er ook bij?’. Dus wij dachten hij heeft zeker gasten gehad die ook betrokken zijn geweest, maar nee, hij kwam met een Cambodjaanse krant waar een artikel over het ongeluk stond. Hij vertelde, nadat we hadden gezegd dat we niets hadden gehoord van de busmaatschappij, we zeker moesten gaan klagen bij hun kantoor en dat een ‘sorry’ toch wel het minimale zou kunnen zijn.. We kregen de krant mee als hulpmiddel!

Hierna zijn we met de Tuktuk naar de Killing Fields (Choeung EK) gebracht. Hier werden enkele dagen na de bevrijding in 1979 enorme massagraven gevonden waar mensen op brute wijze werden vermoord. Om kogels te besparen werden mensen met de kolf van een geweer of bamboestokken doodgeslagen, of zorgden ze ervoor dat mensen doodbloedden, baby’s werden bij hun beentjes vastgepakt en met hun hoofd tegen een boom doodgeslagen, vreselijk! Mensen die dit nog wisten te overleven en dus levend in het graf lagen (tussen vermoorde familie) kregen nog een chemisch goedje over zich heen, zodat ze alsnog een gruwelijke dood stierven.

Niet alle massagraven zijn nog afgegraven en zo zie je dus menselijke resten en kledingstukken naar boven komen (dit door de regen). Op het terrein is een groot monument gebouwd met daarin duizenden schedels en botten gerangschikt op sekse, leeftijd enz.

Choeung EK is trouwens een van de vele Killing Fields… 

Na deze heftige uren hebben we aan onze Tuktuk chauffeur gevraagd of hij ons langs de highlights van de stad kon rijden, lopen gaat nog steeds niet erg makkelijk, zodat we wat foto’s konden maken. Na een mooie rit heeft hij ons afgezet bij het kantoor van Paramount (de busmaatschappij) waar we nu eindelijk wel eens antwoord wilden op onze vragen (op de mails hebben we nog steeds geen reactie)… Ook hier werden we weer afgescheept (ze wisten wel dat het ongeluk was gebeurd), dit keer met een kaartje van de manager die we maar moesten bellen, op de vraag waar we konden bellen werden we netjes naar de hoek van de straat verwezen terwijl er een telefoon op het bureau voor ons stond; klantvriendelijk?

Terwijl we wegliepen hebben we ook de Engelse krant gevonden met het artikel over het ongeluk (zie foto). Dat is toch nog leuk voor het plakboek!

We hebben de manager geprobeerd te bellen, maar die deed net alsof hij ons niet verstond en we moesten maar een e-mail sturen. We hebben zo’n vaag vermoeden dat we hier weinig reactie op gaan krijgen...

We zijn in het zonnetje op een terras gaan zitten waar we heel toevallig de twee Fransen voorbij zagen komen met wie we in de ambulance zijn vervoerd naar Phnom Penh. Het ging met hun ook redelijk, dezelfde klachten die wij ook hebben en moesten nog niet denken aan een nieuwe busrit. We hebben ze het artikel laten zien en ze waren voor wondverzorging nog in het ziekenhuis geweest, maar daar kregen ze geen informatie over de andere gewonden. Na deze (volgende) heftige dag zijn we weer vroeg in slaap gevallen.

Geschreven op zondag 1 augustus

Gisteren zijn we na uitgeslapen te hebben, Skan voelde zich niet erg lekker; verkouden en nog steeds last van spierpijn en haar ribben, naar de Russische markt geweest. Wij vragen ons nog steeds af wat er Russisch aan was maar we hebben er leuke dingetjes gekocht! We hadden helaas geen geld meer over voor de mevrouw die met de locale delicatessen voorbij kwam; hé wat jammer dat we nu die grote gefrituurde sprinkhanen en spinnen niet hebben gegeten!

Na lang twijfelen hebben we er voor gekozen om bustickets voor morgen te kopen naar Kratie, al vinden we het reizen wel erg spannend! We willen de draad van onze reis weer oppakken en niet meer blijven hangen in Phnom Penh, dus we moeten wel.

Vanmorgen om 7.30 uur werden we opgehaald bij ons guesthouse en binnen 10 minuten stonden we op het busstation waar ons ‘nieuwe’ blinkende gevaarte al stond te wachten. Na een slechte nacht (zou het komen door het irritante getik van een lekkende airco buiten of waren we misschien toch een beetje zenuwachtig) waren we helemaal klaar voor dit nieuwe avontuur! Om kwart over 8 reden we weg en we zijn in Kratie (spreek uit als Kraatsjeh) aangekomen om 14.30 uur. Gelukkig is alles goed gegaan, maar we hebben onze adem wel weer meerdere malen in moeten houden. We weten nu zeker dat we koeien (zeker op de weg) echt niet leuk vinden en de Cambodjaanse buschauffeurs denken dat ze allemaal Michael Schumacher zijn. Ze vergeten alleen dat ze een grote bus onder zich hebben zitten en geen F1 auto, dus werkelijk ALLES inhalen op de gekste plekken gaat niet altijd goed. Halverwege lag er een kleiner busje op zijn kop, en dat gaf een rot gevoel, maar…we zijn er!

Morgen gaan we, als het goed is, met een bootje de Mekong op om de zeldzame zoetwaterdolfijnen bekijken!

Geschreven op 3 augustus 2010

We zitten nu in ons laatste stadje in Cambodja voor we de grens met Vietnam over gaan; Ban Lung. We zijn hier vanochtend naar toe gereden in een minibus. Dat zou veel beter zijn dan de grote “gewone” bus, want die komt helemaal vanuit Phnom Penh en dan kom je pas in het donker aan in Ban Lung. Als je ooit meedoet aan een wedstrijd zoveel mogelijk mensen in een mini proppen, hopen we dat je geen Cambodjaan als tegenstander hebt, want dan verlies je geheid. In onze minibus zaten 16 personen, 16 grote backpacks/reistassen, een dubbelgevouwen matras, een graanzak met iets ondefinieerbaars erin én een scooter. Allemaal IN de bus, want een bagagerek had ie niet. Wij zaten op de loveseat achterin; een anderhalfzits-bankje met onder, naast en halfboven ons een groot deel van de bagage. Peet zat de hele reis met een been omhoog, op de wielkas. En dan zaten wij altijd nog beter dan die drie Khmer die hun bankje met de scooter moesten delen! De chauffeur dropte ons bij een guesthouse in Ban Lung, waar hij waarschijnlijk commissie van krijgt als hij klanten aanbrengt. Wij vonden het prima en bleven achter met een Nederlands stelletje en Emanuela uit Rimini, Italië, die we eergisteren al in de bus naar Kratie ontmoet hadden.

Met Emanuela hebben we gisteren ook de boottocht op de Mekong gemaakt. Met z’n 3-en in een houten bootje waar ze in China wel 40 man ingepropt zouden hebben! We hebben ruim 5 kwartier midden op de rivier gedobberd terwijl de dolfijnen aan alle kanten om ons heen zwommen. Dan doken ze weer links op en dan weer rechts van de boot. Vreselijk lastig om foto’s te maken, maar wat een geweldige ervaring! We zagen ook een babydolfijn die heel dicht met mama meezwom; steeds 2 koppies en dan 2 vinnen tegelijk te zien. Het schijnt dat er nog maar 75 van deze dolfijnen in de Mekong leven. De groep die wij gezien hebben, is altijd op die plek te vinden, daar kunnen ze voldoende vis vinden. Onze kapitein had ook nog een mooie vis gevangen, die dreef op zijn rug vlak bij de kant. Na 3 of 4 rondjes erom heen gevaren te hebben, had hij hem te pakken. Lekker opgeblazen en stinkend, maar een mooi maaltje voor de hele familie. Hij was er erg blij mee…

Vandaag was weer een dag met dierenactie; dit keer olifanten! De provincie waar we nu zitten is nog niet heel toeristisch, maar er zijn genoeg mogelijkheden om leuke dingen te doen. Wij zijn vandaag ieder achter op een motor naar een dorpje 12 km verderop gereden, waar we een uurtje boven op een olifant door de jungle zijn gereden. Na ongeveer 20 minuten begon het ontzettend hard te regenen…en van zo’n olifant stap je nu ook niet even snel af. We hadden daar trouwens toch nergens kunnen schuilen. De olifanten maakte zich er niet druk over, die sjokten door en namen hier en daar een hap van een struik of een slok uit een plas. Die waar Emanuela op zat had steeds jeuk aan zijn poten en krapte dan met zijn ene poot over de andere, met als gevolg dat Emanuela er bijna aftrilde! Erg komisch. De olifant waar Lonneke en Lucas op zaten had hele andere plannen dan een rondje sjokken, die was vooral druk met nieuwe paden banen om verse hapjes te veroveren…. Er was nog een mooie waterval met heel bruin water van alle modder die meespoelde. We kwamen drijfnat aan bij de motorrijders, die dat natuurlijk hilarisch vonden. De regenbui had de zandweg nog glibberiger gemaakt dan op de heenweg, dus nu hebben we hele stukken gelopen. Dat viel ook helemaal niet mee, want onze slippers werden helemaal vastgezogen in de blub. Maar het was altijd nog beter dan op zo’n slippende motor. Onze chauffeurs wilden ons er zo lang mogelijk ophouden, het was hun eer te na om ons te laten lopen, maar het was niet te doen! Op een gegeven moment zat de drab tot aan onze enkels. Lekker! We hebben de zon onder zien gaan vanaf de motor en zagen in de dorpjes allemaal kookvuurtjes ontstaan. Met heerlijke geuren. Zelf hebben we eerst alle modder van ons afgespoeld voor we ergens gegeten hebben.

Geschreven op 4 augustus 2010  

Vandaag hebben we een prachtig meer bezocht, ongeveer 6km buiten Ban Lung. We gingen lopend op pad, maar halverwege kregen we een lift aangeboden achterin een pick-up. Dat was erg fijn! Het meer ligt in de jungle, direct om de oevers dichte begroeiing, en is heel helder. Ik heb er heerlijk in gezwommen samen met Lonneke en Lucas. Emanuela en Peet bleven liever droog om hun wonden schoon te houden. Peet kreeg erg last van zijn voet en dus zijn wij met z’n tweeën na een uur weer terug gegaan. Dit keer met z’n tweeën achter op één motor, die met moeite boven aan de heuvels kwam. We gaan de rest van de middag relaxen met een boek en uitzoeken hoe we hiervandaan de grens, 70km oostelijk, over kunnen gaan. We hebben erg genoten van Cambodja: het mooie landschap, de fantastische tempels, het heerlijke eten en vooral van de zeer vriendelijke mensen. We hebben bijzondere herinneringen aan de lokale bevolking die ons direct na het ongeluk opving, kletsende kindjes bij Angkhor, giechelende receptionistes in Battambang, de moto chauffeurs die ons door en over de blubber heen hebben geloosd en de volwassen vrouwen die in hun pyama op straat lopen.

Geschreven op 6 augustus

GOODMORNING VIETNAM!!! We zijn zojuist aangekomen in Hoi An. Gistermorgen zouden we om 7 uur per motor opgehaald worden om om 7.30 uur te vertrekken bij het kantoor waar we de kaartjes hadden gekocht. We stonden om 6.50 uur te wachten voor ons guesthouse toen er een minibus voor onze neus stopte, dit bleek ‘onze’ minibus te zijn en hoefden dus niet op de motor. En lekker op tijd ook! Na een kort rondje door Kon Tum, om overige passagiers en handel te verzamelen, zetten we de koers in richting de grens. Onderweg (rond 8.00 uur) kocht de ‘busmevrouw’ een tas vol gekookte maiskolven en wij kregen er natuurlijk ook ieder 1. Heerlijk als ontbijt! De grensformaliteiten gingen zeer voorspoedig. Ongelooflijk om te zien hoe groot het verschil in landen alleen aan de grens al is; het dounekantoortje aan de Cambodjaanse kant is een houten huisje en die aan de Vietnamese kant lijkt wel een voetbalstadion. Ook in dit enorme gebouw waren we de enige die de grens overgingen, dus binnen 10 minuten stonden we in Vietnam.

We werden door ‘onze’ minibus tot over de grens gebracht. Eenmaal 500 meter in Vietnam kwam er een ander minibusje voorbij waar we in moesten stappen..en dat doe je dan maar gewoon.. De busmevrouw kwam nog wel even afscheid nemen en gaf ons als lunch nog twee heerlijke maiskolven mee, zo lief! Bedankt Cambodja, hopelijk tot ziens!

Eenmaal in het andere busje reden we terug richting grens, ‘wat is dit nu weer’? We moesten even wat handel afgeven bij de grenspost en hebben er vervolgens 1,5 uur overgedaan om eindelijk op weg te kunnen naar Pleiku. Handel eruit, handel erin, mensen erin, mensen eruit, nog een rondje naar de grens, want wellicht is er nog iemand die mee wil, nog een rondje door het dorp, even wat drinken, nog een rondje  en vooruit dan maar met 40km richting Pleiku…We leken de Albert wel, maar dan weinig efficiënt! We hebben 3,5 uur gedaan over 70km… En dan ook nog 10 dollar betalen…

We wilden gelijk doorreizen naar Kon Tum en dat kon natuurlijk met de minibus en dat zou ons 20 dollar kosten; veel te veel zet ons maar af bij het busstation in het eerste stadje. Een half uur later zaten we in een lokale bus naar Kon Tum voor 1,5 dollar. Zo kan het ook!

Vanmorgen zijn we weer vroeg opgestaan om om half 8 de bus naar Da Nang te pakken. We zijn op mototaxi naar het busstation gegaan en hebben daar na goed onderhandelen om 7 uur de bus kunnen pakken naar Hoi An. Het was een prachtige rit door de bergen, werkelijk adembenemend! Het was nog gezellig ook; in de bus zat een Spaans stelletje dat lekker op vakantie is in Vietnam. We hebben het gesprek over het voetbal redelijk kort kunnen houden… Zij hebben overigens de blogtitel verzonnen!

Nu zitten we op een terrasje aan de rivier en gaan morgen Hoi An eens goed bekijken! Wellicht laten we nog wat kleding maken…