Geschreven op 20 juli 2010

We zitten op het dak van ons hotel midden in Battambang, Cambodja bij te komen van een zeer warme wandeling door deze voor ons nieuwe stad. En het is gelijk ook in een nieuw land want vanochtend zijn we de grens Thailand/Cambodja overgestoken. Aan de Thaise kant ging het allemaal gesmeerd; de minibus naar de grens vertrok aan de andere kant van de brug, zo’n 400m lopen vanaf ons guesthouse en aan de grens kregen we zonder problemen een uitreisstempel van de douanier die er gelijk vanuit ging dat we na Cambodja wel weer terug Thailand in zouden komen. We komen zeker een keer terug, we hebben erg genoten van de natuur, cultuur, het duiken, het eten en de mensen in Thailand, maar dat wordt dan een volgende reis!

Zodra we het “gebouwtje” van de Thaise douane uitliepen werden we besprongen door Moto- en taxichaufffeurs; “Where do you want to go? Battambang? Siem Reap?  Go now?” Wij hadden nog niet eens een stempel in ons paspoort om het land in te mogen! De aanbiedingen om ons voor weet ik veel hoeveel geld naar de Cambodjaanse douane te brengen hebben we afgeslagen, die 500m door niemandsland konden we zelf nog wel lopen. Bij het loket voor het visum “vergiste” de ambtenaar zich nog even door $25 te vragen per persoon, maar nadat Peet quasi verbaasd op het bordje met $20 per persoon wees, bleek dat bedrag ook voldoende te zijn. “Ow yes, excuse me, excuse 20 dollar, yes”, was het antwoord van de douanier.  Je kunt het natuurlijk altijd proberen, hè. Een groot deel van eerdergenoemde chauffeurs waren ons gevolgd om ons alsnog in hun voertuig te krijgen en stortte zich dan ook vol overgave op ons toen we ons inreisstempeltje hadden gekregen. Let the games begin. Weglopen had geen zin, want behalve een stoffige straat met een paar kraampjes en enkele grote Casino’s was er niets om naar toe te lopen. We hadden al gehoord dat de enige manier om weg te komen met een taxi of moto zou zijn, dus daar gingen we dan maar voor. De eerste biedingen begonnen met $60 voor een ritje van nog geen 2 uur. Dat wilden wij er dus echt niet voor betalen! Wij hadden er €8 voor over en dat bedrag hebben we in Thaise Baht laten zien. Uiteraard werd daar hevig op geprotesteerd: “het is ver!” “De benzine is duur!” “Ik heb net een baby!” en nog meer van het bekende. Onze tactiek van volharden en vriendelijk blijven werkte nu ook weer; na een aantal hevige discussies tussen alle chauffeurs gingen we dan eindelijk op weg. Onze chauffeur ging nog wel proberen andere passagiers erbij te krijgen om zo de ritprijs voor hem interessanter te maken, maar dan zou hij ons voor de deur van het hotel afzetten. Prima! Bij de grens waren al die tijd al geen andere passagiers voorbij gekomen, dus stopten we in het volgende plaatsje. Daar zagen wij vanuit de koele taxi onze chauffeur verhit achter elke mogelijke passagier aanhollen. En dat samen met nog een paar andere chauffeurs die hun taxi vol wilden krijgen. Stel je voor: je hebt een moto genomen naar het “busstation” om daar in een taxi over te stappen en bij aankomst wordt je door twee man van de motor afgerukt en bijna in tweeën getrokken omdat ieder je in zijn eigen taxi probeert te krijgen! Het was lachwekkend en triest tegelijk, maar blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld. Bij elke extra passagier werd er meer geworsteld met de ruimte voor bagage in de kofferbak; totdat we uiteindelijk met 4 personen, mijn grote backpack, onze handbagage en een vuilniszak vol goederen op de achterbank van de Camry gepropt zaten. Het was toch heel gezellig en we zijn netjes afgeleverd bij het door ons uitgezochte hotel. Welkom in Cambodja!

Geschreven op 21 juli 2010

Bij aankomst in het hotel gisteren werden we aangesproken door een jongen die ons met zijn tuk tuk tourtjes aanbood. Wij hebben even met hem gepraat en zijn mapje met foto’s bekeken, maar hadden nog geen plannen om iets te bekijken…nog meer tempels en bergen. We bewaren dat nog maar voor Angkor over een paar dagen. De enige attractie de we wel graag wilden beleven in Battambang is de Bamboo-train. Dus toen deze jongen vanochtend al weer stralend gedag kwam zeggen hebben we ons door hem bij de rails af laten zetten. Er rijdt geen passagierstrein meer over het spoor bij Battambang, de trein naar Pnom Phen deed namelijk 19 uur over een afstand van net geen 300km. Met een shared taxi kun je dat wel in 6 (!) uur doen, dus nam niemand meer de trein. Het spoor wordt nu alleen nog gebruikt door bamboo-trains; bamboe vlotten op twee losse assen met “wielen” eraan, aan de achterste as wordt een klein motortje bevestigd en zo rolt het hele gevaarte met zo’n 15km/h over het spoor. Zo kun je rijst van de velden en bomen uit de jungle naar de dorpen vervoeren, maar de afgelopen jaren is het ook ontdekt als pleziertochtje voor passerende toeristen. Het kan zijn dat je op het enkele spoor tegenliggers treft, dan wordt het vlot dat het minste beladen is gewoon even uit elkaar gehaald zodat de ander verder kan. We stapten op in een stoffig dorpje, zoefden ongeveer een half uur tussen de rijstvelden door om aan te komen in het volgende stoffige dorpje. Daar werden we opgewacht door een paar vrolijke halfblote kindjes, waarbij onze ballonnen weer voor leuke momenten zorgden. Op de terugweg kwamen er steeds meer donkere wolken en ging het flink waaien, we haalden het dan gelukkig net droog tot aan het hotel. Het was een leuke ervaring op dat vlot, echt een aanrader! De rest van de middag hebben we doorgebracht op het dak van ons hotel, van waar we een 360 graden uitzicht op Battambang hebben vanuit een paar heerlijke hangstoelen. Morgen moeten we erg vroeg op, want we hebben kaartjes gekocht voor de boot naar Siem Reap en die vertrekt al om 7 uur…

Geschreven op 22 juli 2010

Het opstaan viel niet mee vandaag. Voordeel van zo vroeg opstaan was wel dat we Battambang langzaam zagen ontwaken. Met de boot passeerden we mensen tandenpoetsend midden in de rivier, met naast zich een emmer vol met sponsen en zeepjes. Goedemorgen! De boot was een halfopen houten sloep van 15m lang en 3m breed. Voor in de boot zat aan de beide kanten een lange bank, waardoor de passagiers tegenover elkaar zaten, wij hadden een plekje achter de kapitein. Omdat de motor achterin zit, dachten wij daar het minste geluidsoverlast te hebben. Maar dan hadden we even buiten de kapitein en zijn toeter gerekend! Voor elke bocht, elke hoek en elke tegenligger werd oorverdovend en aanhoudelijk getoeterd en tussen het toeteren door schreeuwde hij bevelen naar zijn maatje en alle passagiers die het waagden om op te staan! Wij zijn rustig blijven zitten en hadden nergens last van, haha. Onderweg werd er weer volop gezwaaid en hallo geroepen door kindjes op boten, in huisjes en zwemmend in de rivier. In Cambodja is 50% van de bevolking jonger dan 16 en dus zie je overal kinderen. Het laatste stuk van de boottocht ging over het Tonlé Sapmeer, het grootste zoetwateroppervlak in zuid-Azië. De boot had wat moeite om van de rivier het meer op te komen, omdat het op sommige stukken amper een meter diep is. Half Cambodja leeft van de vis in dit meer en van het water zelf, dus het kan geen goed teken zijn dat het zo laag is. Eenmaal op het meer zagen we overal om ons heen onweersbuien ontladen en het duurde dan ook niet lang of we zaten er zelf midden in een. Omdat wij voor in de boot zaten kregen we de volle laag, we waren binnen een minuut doorweekt van top tot teen! Op de kade bij Siem Reap werden we opgewacht door Wood, de tuktukchauffeur van ons guesthouse, en konden we schuilen onder het dakje van de tuk tuk. Ik vond het maar wat koud onderweg met de wind op ons natte lijf en dat terwijl het toch nog rond de 30 graden was!

Geschreven op 25 juli 2010

Ik lig op een bed aan de rand van het zwembad terwijl ik dit schrijf. We hebben inmiddels twee dagen Tempeltour erop zitten. Na uren in de hitte tempels beklommen te hebben is het heerlijk om af te kunnen koelen in een zwembad. We hebben wel een luxe manier van reizen; we hebben voor drie dagen een Tuk tuk met chauffeur gehuurd, dezelfde als die ons van de boot ophaalde. Wij zeggen hoe laat we willen vertrekken en hij brengt ons van tempel naar tempel. Daarbij weet hij goed de drukte te ontwijken, dus we kunnen alles goed zien. Tussen de tempelbezoek koelen we een beetje af door de rijwind en we hoeven niets te plannen. Heerlijk!

Het gebied met tempels, waar Angkor Wat de bekendste van is, is enorm groot. Je kunt hier wel weken doorbrengen en steeds iets nieuws zien. Het is ongelooflijk hoe groot die tempels zijn! De ene is beter behouden (of gerenoveerd) dan de andere, maar wij vinden degene waar je wat meer fantasie moet gebruiken om te zien wat het zou zijn geweest of degene waar de jungle langzaam door en over de tempel heen groeit het meest indrukwekkend. Kijk zelf maar op de foto’s. Onze moeders zouden zich, denken wij, ook wel goed vermaken hier. Bij alle tempels kun je eindeloos shoppen en zelfs in de tempels komen ze nog met sjaals en andere souvenirs achter je aan. Er zijn ook heel veel kinderen die van alles proberen te verkopen. Ze spreken allemaal heel goed Engels en weten van alles te vertellen over het land waar je vandaan komt. Ook als je zegt dat je uit IJsland komt, haha. Ze zijn echter niet opdringerig of vervelend en we kletsen dan ook wat af onderweg.

Siem Reap is een erg leuk stadje vol met restaurantjes en bars waar het elke avond druk is. Het is hier altijd Happy hour, met standaard 2 cocktails voor de prijs van 1. En daar betaal je dan €3 voor! We hebben dus al aardig wat soorten geprobeerd! Het eten is ook weer heerlijk, vooral het nationale gerecht; Amok met vis, vinden we een topper. We zouden hier zo wel een paar weken kunnen blijven hangen, maar we willen nog meer van Cambodja zien. Morgen nog een dagje tempels kijken en dan gaan we dinsdag door naar Phnom Penh.