Geschreven op 15 juli 2010

Inmiddels zijn we afgelopen zaterdag aangekomen op Koh Chang. Vanuit Lopburi zijn we per bus naar Bangkok (tsja daar zijn we nog niet geweest…) vervoerd, waar we op een busstation aankwamen dat zo groot is als een vliegveld, niet normaal! Gelukkig hadden we een super vriendelijke bus-conducteur (!?) die ons vanaf het perron een minuut of 10  lopen afzette bij het loket voor de bus naar Trat. Na een lekker maaltijd op het station zijn we in 6 uur in Trat aangekomen. En nee ,niet op het plaatselijke busstation maar ergens op een drukke weg, waar blijkbaar het boekingskantoortje voor ferry tickets naar Koh Chang zat. Dat gaat ongeveer zo; vanuit de bus rennend een kaartje kopen voor de ferry (vooruit doe gelijk maar een retour..), als een malle je tas in de jeep gooien om binnen 20 minuten naar de ferry te scheuren, want de laatste afvaart gaat om 19.00 uur. Aangekomen bij de ferry staan er drie man te klappen en te fluiten dat je uit de jeep moet springen om de al wegvarende ferry te ‘bespringen’.  Toen we eindelijk zaten en het zweet wat was opgedroogd konden we 25 minuten genieten van de PRACHTIGE zonsondergang.

Lui als we inmiddels zijn, gingen we er helemaal van uit dat er ofwel op de ferry, of aan de kade op Koh Chang mensen zouden staan met kamers/bungalows in de aanbieding. Helaas was dat dus niet zo. En daar stonden we dus in het stikdonker aan een kade met geen huis of hotel in zicht. Hm. Er was wel een taxi die langs de westkant van het eiland reed en voor belachelijk veel geld wilde die ons wel ergens naar toe brengen. Wij riepen de enige naam van een strand die we onthouden hadden en krap een uur later stonden we dus ergens langs de kant van de weg. Het is uiteindelijk helemaal goed gekomen, we zijn gewoon naar de zee gelopen en hebben daar een leuk bungalowtje gehuurd. En daar houden we het nu al 5 dagen uit! We hebben geen strand, maar keien en bij hoog water alleen maar zee voor de deur. Op 5 minuten lopen is er wel een prachtig zandstrand, compleet met kokospalmen (niet onder gaan liggen als je geen risico wilt lopen op hele hevige koppijn!), sarongverkopers en zwerfhonden. Oh, en zeewater van 30 graden, niet te vergeten. Het dorpje waar we in zitten heet “Lonely beach”, maar heeft een nieuwe naam nodig. Het stikt hier van de tattooshops (met bamboo, geen naalden), bars die 24 uur per dag open zijn, vage kledingwinkeltjes en de bijbehorende vage mensen. Zowel Thai als toeristen lijken hier 24 uur per dag stoned of dronken. De sfeer is echter wel goed, heel relaxed en geen rottigheid. En ons hutje ligt ver genoeg van alles af dat we geen geluidsoverlast (slechts donderende branding en brullende gecko’s) hebben.

Dinsdag en vandaag hebben we gedoken in Koh Rang National Marine park. Dat ligt op anderhalf uur varen van Koh Chang en biedt de beste duiksites in de omgeving. Het zicht is prima, beter dan normaal in het regenseizoen en beter dan we op Koh Tao hadden. We hadden ons opgegeven bij een klein kantoortje vlak bij ons hutje aan zee, eenmaal op de grote duikschool aangekomen waren ze helemaal verbaasd dat het Thaise vriendinnetje van Peter toch echt een lange Hollandse bleek te zijn. Skanda zou zo een Thaise naam kunnen zijn! Onze eerste duik maakten we met Kristel, de Vlaamse bazin van de duikschool. Halverwege de duik zwommen we het territorium binnen van een zeer agressieve trekkersvis (ongeveer 60cm groot) die op haar afdook en haar in haar hand beet. Daarna had hij het op ons voorzien, maar gelukkig hadden wij ons direct omgedraaid, waardoor we hem af konden weren met onze vinnen. Hij heeft ons nog even achtervolgd, maar gelukkig heeft hij ons niet opnieuw aangevallen. Wat een pokkebeest! De koralen waren prachtig, al was het hier en daar wel erg gebleekt door de warme periode afgelopen maand (zodra het zeewater boven de 32 graden komt verlaten de algen het koraal en sterft het langzaam af, het wordt dan spierwit). We hebben prachtige vissen gezien, o.a. blauw/oranje gestreepte Angelfish, een hele grote sepia, flinke murenes, pufferfish (als die schrikken blazen ze zichzelf op!), vlindervissen, pijlstaartroggen, scholen van honderden vissen tegelijk die zelfs af en toe ons zicht op het rif blokkeerden en nog veel meer moois waar we de naam niet van weten! Alleen helaas nog steeds geen schildpad! En dat terwijl een andere duiker op onze boot er vandaag wel een spotte…jammer! De verzorging aan boord was goed; onze spullen werden aan en van boord gebracht en het eten was overvloedig en heerlijk! Vandaag hadden we ondanks het laagseizoen heel veel mensen aan boord en bijna allemaal Nederlanders. Je ziet ze ook overal! Overigens was dat tijdens het bekijken van de finale niet zo, we zaten in een kroeg met slecht 5 andere Nederlanders. En wij waren de enige die in het Oranje gekleed waren. Jammer! Over de wedstrijd hoeven we niets te zeggen, laten we het gezellig houden J.

Ook boven water zijn dieren te vinden; er zitten veel apen op het eiland. Gisteren zagen we er o.a. een op de vlonder van een café met een snookerbal in zijn poot zitten. Ook de gecko’s laten goed van zich horen hier, evenals de salamanders. Er lopen veel zwerfhonden en –katten op het eiland rond. Vandaag na het duiken werd een Nederlands jongetje onder zijn oog gebeten door een hond die op zijn chippies uitwas. We hopen dat het goed met het jochie is, we kunnen wel raden hoe het met de hond af zal lopen…   Koh Chang betekend Olifanteneiland, maar olifanten kun je hier niet in het wild vinden, alleen maar in speciale parken waar ze voor de toeristen optreden.