Ook geschreven op 23 juni 2010

Hier liggen we dan, op ons vlondertje voor de bungalow waar de zee op nog geen 4 meter afstand klotst, en zijn de drie weken Thailand met onze ouders bijna voorbij. Na een heerlijke vakantie zonder het schrijven van onze blogs beginnen we langzaamaan weer te denken aan onze verdere reis en de planning daarvan.

Het is moeilijk  voor te stellen hoe luxe de afgelopen weken voor ons zijn geweest. Het is natuurlijk geen klagen als je al drie maanden onderweg bent en alleen maar ‘mag’ reizen, maar dit was heerlijk, een opsomming; prachtig hotel (met zwembad bij onze ouders) in Bangkok, zeer luxe gegeten in Bangkok, reizen met een privé minibus i.p.v. lokale bussen en dus overal voor de deur afgezet worden, een heerlijk resort in het Nationaal Park, genieten van de perfecte verzorging in Tony’s Place, moeders die op schoot gaan bij olifanten, Lex genietend met wapperend haar achter in een (jeep) taxi, Frans die nu nog in een bubbel leeft, het fantastische resort op Koh Tao (de foto’s zeggen het meeste), en dan natuurlijk alle heerlijke etentjes met z’n 6-en en de fijne momenten samen!

Fijn om in de meegebrachte roddelbladen te lezen over de perikelen in Nederland, aan de andere kant ook weer zeer prettig om dit naast je neer te leggen en er de komende tijd niet mee bezig te zijn. We gaan vanaf volgende week weer ons eigen tempo en reisschema aanhouden. Dit zal voor ons weer wennen zijn om alle luxe te gaan minderen en rekening te houden met een dag budget…

Het was super fijn om met onze beide ouders een stukje van Thailand te zien en zo door ze verwend te worden. Naast alle bedankjes en knuffels in het ‘echt’ willen we ze ook via deze weg nogmaals bedanken voor de heerlijke tijd!

Geschreven op 29 juni 2010

Inmiddels zijn we twee dagen geleden per trein aangekomen in Kanchanaburi. De dag dat onze ouders naar huis zijn gevlogen hebben wij het grootste deel in de hotelkamer door gebracht; slapen, kletsen, plannen, foto’s plaatsen, film en voetbal kjiken… Lekker relaxed dagje dus! De volgende morgen waren er berichten dat ze veilig waren geland, fijn! Wij hebben onze tassen gepakt (bijna een uur werk, haha!) en zijn per taxi naar het treinstation gegaan. Daar waren we veel te vroeg en hebben we op het perron 1,5 uur onze boeken zitten lezen! Heerlijk!

Na een rit van drie uur (per boemel) zijn we dus aangekomen in Kanchanaburi. Op het perron werden we direct aangesproken door een meneer die ons wat guesthouses liet zien (en toevallig was dat degene die wij hadden uitgezocht) en bood ons aan ons te brengen met zijn Riksja. Dat was niet gratis en van 50 Baht (wat wij natuurlijk veel te veel vonden) werd het 40, 30, 20, 10 en zelfs gratis… Hij zou 20 baht van het guesthouse krijgen als wij daar zouden blijven… Stel je voor; een gare fiets, met een bankje, een houten stok waar twee backpacks van in totaal 40 kilo aan wordt gehangen en twee zware Hollanders (met nog eens 20 kilo handbagage) op dat kleine bankje gepropt. Onderweg brak onze ‘chauffeur’ tot twee keer toe bijna zijn ketting en wij schaamden ons vooral dat we dit toe lieten. Al met al hebben we hem toch maar iets betaald voor de rit.. We kunnen hier in het guesthouse heerlijk eten, wat er ook op het grote krijtbord staat is; kroketten, bitterballen, hutspot met spekjes en bloemkool met een papje…Nee dank je, doe ons maar een Pad Thai en een gebakken rijst met garnalen, haha! Na het heerlijke eten en de wedstrijd zijn we de straat ingelopen en zijn we 1 of andere vage bar ingelopen waar een Thaise Elvis lekker stond te jammen. We kregen nog een serenade…het was een leuke avond!

We hebben een leuk kamertje aan de rivier en het zwembad is heerlijk. Het grappige hier is dat het elke dag rond een uur of 17.00 gaat regenen, en dan niet een beetje..! Gister zijn we naar The Bridge Over The River Kwai gelopen (volgens die gare Lonely Planet 500m, wij denken minimaal 3 km, verbranden dat ding!) en daar op de brug de toeristische foto’s gemaakt. ’s Avonds hebben we ons Nationale Elftal aangemoedigd…pff wat een ellende (ALWEER!!!) om die hele wedstrijd uit te moeten kijken, maarja; we hebben in ieder geval gewonnen…

Vandaag hebben we weer een motor gehuurd en zijn we de omgeving door gesjeest. We hebben twee WW-2 begraafplaatsen bezocht, met veel Hollandse graven. De geschiedenis is hier inktzwart, afschuwelijk wat er in die paar jaar allemaal gebeurd is. De omgeving is daarentegen weer hartstikke mooi; heuvelachtig en heel groen. We hebben gezorgd dat we ruim voor 17 uur weer terug waren, zodat we nog even konden zwemmen voor de hemel weer naar beneden kwam.

Geschreven op 4 juli 2010

We hadden gepland om vanaf Kanchanaburi naar Lopburi te reizen en daarvandaan verder naar het noorden. We namen een lokale bus naar Suphanburi en op dat busstation bleek de bus naar Lopburi een “no have” te zijn. We konden er niet achter komen of dat alleen die dag was, of dat die busverbinding gewoon niet meer bestaat. Omdat het inmiddels tegen drieën was en we toch nog verder noordelijk wilden komen, hebben we de bus naar Ayuthaya maar genomen. En zo zaten we weer bij Tony’s Guesthouse waar we gillend ontvangen werden. ’s Avonds hebben we onze planning maar weer eens aangepast en de volgende dag zijn we doorgereisd naar Sukothai. 6 uur in de bus, maar dit keer een met airco en genoeg beenruimte (en af en toe een verfrissende douche uit het plafond, haha). In Sukothai hebben we direct een café met tv op gezocht en daar samen met nog 8 andere Hollanders (en voor NL meejuichende Thai, Spanjaarden, Duitsers, Amerikaan en Zwitsers) en drie zeer luidruchtige Braziliaanse dames de wedstrijd bekeken. Sorry dames, maar wij hadden reden om te juichen! Eindelijk een feest om naar te kijken! Om 12 uur werden we echter onverbiddelijk uit de bar gekickt en bleek nergens meer een bar open…Sukothai is geen feestbeest.

Wij kwamen hier om ruines van tempels en de oude hoofdstad te bekijken en dat hebben we vandaag dan eindelijk gedaan. We zijn de afgelopen week steeds van plan om van alles te doen, maar blijken steeds te lui om iets anders te doen dan bananenshakes drinken en mensen kijken. Hier is dat overigens heel normaal, overal waar je komt liggen mensen te slapen. Gewoon in de winkel of op de bouwplaats. Maak je niet druk, het is warm en morgen kan het ook nog wel. Zo hebben we dus vandaag na een tip van een Amerikaan waar we gisteren Argentinië - Duitsland mee hebben gekeken (wat een wedstrijd!!!) de bus gepakt naar Si Sachanalai en daar de oude stad bekeken. De bus dropte ons ergens aan een grote weg, waarna we over een lange wiebelbrug bij de ruines aankwamen. Over een kilometer of 4 lagen de ruines in de jungle en tussen de huisjes. We hebben geen andere toerist gezien! En nog een voordeel; in plaats van 350 baht per persoon waren we nu 20 baht per persoon aan entree kwijt. Wat een budgettip!

Morgen nemen we de bus naar Chiang Mai. Voor ons even geen tempels meer, maar er is genoeg te doen daar om ons bezig te houden.