Geschreven op 1 juni 2010

Morgen zijn we alweer drie maanden op reis. Wat hebben we veel gezien en meegemaakt! En wat gaan we nog veel zien en meemaken in de komende maanden. Wij zijn er nog lang niet klaar voor om naar huis te gaan. En trouwens…thuis komt eerst nog naar ons! Na al het gedoe tussen de Gele en Rode aanhangers heeft het ministerie gelukkig weer groen licht gegeven voor reizen naar Thailand. Onze papa’s en mama’s kunnen dus toch gewoon komen! Wij hebben vandaag onze visa opgehaald bij het Thais consulaat in Vientiane, we mogen nu 60 dagen in Thailand blijven in plaats van de 15 dagen die je aan de grenspost krijgt. En we hoefden er niets voor te betalen, wat een warm welkom van de Thaise regering!

Afgelopen zondag zijn we aangekomen in de hoofdstad van Laos. En direct bij aankomst zagen we ons allereerste verkeerslicht in heel Laos! Vientiane voelt ook heel anders dan wat we tot nu toe in Laos hebben gezien; veel asfalt en verkeer, veel grote gebouwen en veel troep overal. Het is weer even wennen om in een stad te zijn.

Na onze avonturen in het noorden van Laos hebben we het vooral heel rustig aan gedaan. Dat begon al met de slowboat van Huay Xia naar Luang Prabang, maar dat ritme hebben we niet meer los gelaten.

Luang Prabang is een uit de kluiten gegroeid groen dorp aan de rivier de Mekong en de Nam Khan rivier. Het historisch centrum op het schiereiland tussen deze twee rivieren is vol met Koloniale villa’s en prachtige tempels en staat op de Unesco werelderfgoed lijst. Je ziet overal ook monniken in hun oranje gewaden lopen. De eerste dag in Luang Prabang hebben we een bezoek gebracht aan de Kuang Si waterval, zo’n 30km buiten de stad. Bij de ingang van het park van de waterval is een opvang voor Sunbears die van stropers gered zijn. Sommige van die beren kwamen uit de Bokeo provincie, waar wij de Gibbon trekking gedaan hebben. Die beren zijn nog best groot, formaat pandabeer zeg maar. Het idee dat we die in de jungle tegen hadden kunnen komen! We zijn eerst helemaal naar de top van de waterval geklommen. Het laatste stuk over een heel steil bospaadje. We deden het dit keer Laostijl; op onze flipflops. En dat viel helemaal nog niet mee, haha. Deze waterval is echt de mooiste die wij tot nu toe, tijdens al onze reizen, gezien hebben. Een tropisch paradijs met prachtig gekleurde bloemen, vlinders en fantastisch helder water. We hebben weer heerlijk gezwommen en Peet is nog met een touw vanaf een boom het water in geslingerd. Whoehoaha!

De temperatuur is nog niet gezakt, het is elke dag nog dik 35 graden. Er valt af en toe een flinke regenbui, maar dat verkoelt maar heel even. Op onze tweede dag in Luang Prabang besluiten we dan ook om, samen met Finse Hanna, een zwembad op te zoeken. Een Tuktuk brengt ons naar het privéhuis van een Fransman, die zijn zwembad open stelt voor publiek. Hij heeft er een barretje een een pergola met matrasjes bij en uiteraard een petanqueveldje. Wij hebben het zwembad voor ons privé en genieten van het lauwe water en de rust. Dit is pas vakantie!

De derde dag in Luang Prabang slenteren we nog wat door het stadje en bekijken de mooie huizen en tempels. Er zijn genoeg hippe barretjes om je dorst te stillen en wij bezoeken er een paar. De sfeer in dit stadje is zo relaxed, je gaat je vanzelf aanpassen aan het tempo! Op zaterdagochtend staan we al om 5 uur op om te gaan kijken naar de monniken die hun ochtendronde doen om eten van de burgers te ontvangen. Het is een optocht van oranje mannen met etensbakjes en alles gaat in stilte. Je hoort alleen hun sloffende voetstappen, de deksels van de etensbakjes open en dichtschuiven en het geklik van de camera’s van de paar toeristen. Het is indrukwekkend om dit in al deze rust mee te maken! Om 7 uur laden we onze backpacks in de tuk tuk en reizen we door naar Vang Vieng.

Het is weer een prachtige busrit, maar na 4 uur bochten ziet Skanda wel ietwat groen. De volgende keer toch maar een reisziektepilletje innemen. Gelukkig zijn we maar met 9 man in een bus voor 25 personen, dus kan iedereen liggen en slapen. Vanuit de rust in Luang Prabang zijn we dan in ene aangekomen aan de Costa del Sol (Tingelingeling). Vang Vieng is een enorm partydorp in een supermooie omgeving. Het lijkt erg op het karstgebergte zoals we in China hebben gezien. Overal bars en restaurantjes met tv’s (South park en Friends!) en aan de rivier allemaal grote nachtclubs. Eigenlijk komt niemand hier voor de prachtige omgeving, de attractie hier is met een vrachtwagenband de rivier af en je ondertussen vol laten lopen (prima plek om je hoofd er af te schroeven, is het niet Mike?) bij de barretjes aan de oever. Tuben! Wij vinden een kamertje aan de rivier, met aan de andere oever een openluchtdisco. We hebben het mooiste uitzicht vanaf ons bed tot nu toe, we kijken op de rivier met daarachter prachtige bergen. We hebben de gordijnen ’s nachts open gelaten, zodat we om 6 uur ’s ochtends de prachtige zonsopgang zonder moeite liggend in bed konden bekijken. De club hebben we uiteindelijk helemaal niet bezocht, om 7 uur ’s avonds begon het te stortregenen en dat duurde uren. Er was daardoor helemaal niemand in de club, dus wij hebben ’s nachts op ons eigen balkonnetje van de muziek genoten. Om een uur of 4 was het pas stil, maar wij sliepen al eerder. We zijn al wat gewend na al die herrie in de trein, enzo!

We vonden het grappig om Vang Vieng gezien te hebben en het uitgelaten sfeertje geproefd te hebben, maar het was ook wel genoeg na een avond. We zijn dus ’s middags met de bus doorgereisd naar Vientiane. De tuktuk dropte ons ergens in het centrum, waar de prijzen voor de guesthouses het dubbele bleken te zijn van alle voorgaande plaatsen in Laos. Oeps. Na een tip van een paar Engelse meisjes, die ons zwetend met de rugzak voor weer een shabby, maar onbetaalbaar hotelletje zagen twijfelen, kwamen we bij ons huidige slaapplekje uit. Na een beetje prutsen kreeg Peet ook de airco nog aan het werk (‘pa zoek je nog mensen over een maand of 11’, riep hij nog), dus konden we behalve betaalbaar ook nog eens koel slapen. Joepie!

Behalve het regelen van het Thaise visum hebben we nog heel weinig gedaan of gezien in Vientiane. Peet loopt leeg en Skan heeft zich ook wel eens beter gevoeld. We hangen dus een beetje in een leuke cafeetje met wifi aan de overkant van ons hostel of kijken film in onze kamer. We willen weer fit zijn voordat we in Bangkok zijn, dus doen we nu maar rustig aan. We nemen de nachttrein naar Bangkok. Laos heeft geen spoor, dus daarvoor gaan we eerst de Friendship bridge over naar Thailand en stappen daar op de trein. Morgenavond vertrekken we, zodat we Bangkok alvast een beetje kunnen verkennen als voorbereiding op de komst van de papa’s en mama’s. We hebben er zin in!

We verlaten Laos, maar hebben sterk het gevoel om het zuiden van het land nog te gaan bezoeken tijdens onze reis. Het land is prachtig, ook hier zijn de mensen weer super vriendelijk! Hopen dat we nog ergens twee weekjes ‘vrij’ kunnen maken om nog een stukje te bekijken!