Geschreven op 19 mei 2010

Vandaag zijn we na een warme nacht en een heerlijk ontbijt vroeg op pad gegaan. We hebben een motor gehuurd. Ja, een motor, al was dit er een die automatisch schakelde, dus meer een scooter maar wel met het vermogen van een motor. Peet durfde het nog niet aan om een schakel ding te huren, dat doen we de volgende keer!

Nadat we via een zeer hobbelige weg (km of 6) bij een waterval zijn gaan kijken hadden we besloten om dezelfde weg terug te nemen en door te rijden naar andere kleine dorpjes. Het is prachtig om te zien hoe de mensen hier leven. Ze wonen in van bamboe gemaakte hutten op palen en leven behoorlijk eenvoudig (ze douchen bijvoorbeeld onder de enige kraan die heel het dorp gebruikt). Iedereen is even vriendelijk en waar je ook rijdt overal zie je zwaaiende kinderen of hoor je mensen Sabaidee roepen. Zo leuk! We genieten enorm van de omgeving en rijden door een klein dorpje als Peet zegt: ‘het lijkt wel of lek rijden’! Dus even kijken, en nee hoor niets aan de hand. Nog geen 100 meter verder: LEKKE BAND! Wat nu? We zijn op een km of 5 van ons guesthouse en besluiten te gaan lopen. Op de ‘doorgaande’ weg roept een oudere vrouw ons die aangeeft dat ze ons kunnen helpen. Ze moet haar zoon wakker moet maken die achter in de ‘motorwinkel’ heerlijk ligt te pitten…

Na een tijdje rommelen lijkt het alsof ze zeggen dat de binnenband vervangen moet worden, nou ja wat moet, dat moet! De binnenband moet natuurlijk ergens anders vandaan komen en na een half uur is de motormaker weer terug met een nieuwe band. Dan begint hij met het losdraaien van alles wat er maar losgedraaid kan worden en met flinke klappen geven tegen de motor. Op een gegeven moment draait hij een schroef los en spuit de olie in het rond… We vertrouwen het niet en besluiten dat Skan maar alvast gaat lopen richting guesthouse om hulp in te schakelen. Vanaf dat moment krijgt de motormaker het te pakken en binnen het kwartier heeft hij de band en alle losse schroefjes, veertjes en moertjes weer vast en rijdt Peet richting guesthouse. Na een paar minuten komt Skan met een jongen op een motor voorbij..de jongen zegt: ‘had maar gebeld, hadden we een andere motor gebracht dan hadden jullie doorgekund..GRR! Haha. Nou we hebben weer een motor met volle banden en gaan weer verder toeren.

We besluiten op de ‘verharde weg’ te blijven en nogmaals afscheid van China te nemen in het dorpje Muang Sing, wat aan de Laotiaans – Chinese grens ligt. Het dorp stelt niet veel voor maar we rijden er 1,5 uur over en genieten van de prachtige uitzichten die we hebben en de interessante mensen die we tegenkomen. Na een heerlijk koud colaatje rijden we terug. We hopen apen te spotten, maar helaas die zien we niet…wel een doodgereden slang; wij hebben het niet gedaan!

Op de terugweg en op 20 km van Luang Nam Tha zegt Peet: ‘het lijkt wel of we een lekke band hebben’… En ja hoor: WEER EEN LEKKE BAND! Na een tijdje wandelen komen er twee mensen op een motor voorbij, ze bieden (volgens ons) hulp aan en Skan rijdt met deze twee mannen (tussen hen in op de motor) mee naar het volgende dorp (hopende dat we daar kunnen bellen met het guesthouse). De mannen ruiken nogal naar alcohol en vinden Skan’s benen nogal fijn, dus voelen er die gehele drie km aan. Peet zag dit al dus is er met lekke band zo snel mogelijk achteraan gegaan. Eenmaal in het dorp zijn  we de attractie van de dag, maar we kunnen er helaas niet bellen! De mannen willen Skan maar al te graag meenemen naar Luang Nam Tha, maar dat lijkt ons niets, dus gaan we maar weer lopen. Na een uurtje lopen komt er een grote jeep voorbij die we staande houden en vragen of ze een telefoon hebben. De man belt voor ons met het guesthouse en zegt dat we worden opgehaald. Een half uur laten komt er een grote jeep aangereden. Motor erin tillen en de airco in;  terug naar ‘huis’! Als we aankomen bij het guesthouse wordt ons aangeboden op een andere motor nog verder te rijden, maar nee dank je; dat doen we volgende keer weer wel, haha!

Het nationale park was in ieder geval heel erg mooi om te zien, al was het niet helemaal op de luie manier als we vooraf gepland hadden. Morgen gaan we al weer verder naar de volgende bestemming; Huay Xia aan de grens met Noord-Thailand. We hebben namelijk twee plaatsen kunnen reserveren voor The Gibbon Experience van vrijdag t/m zondag, waar je in de jungle in boomhutten op grote hoogte kunt overnachten en je verplaatst je voor een groot deel op een zeer gave manier (hopen we!). We hebben mazzel, want er wordt aangeraden om minimaal 2 weken van te voren te reserveren, wij hebben vanochtend pas gebeld. We gaan vanavond nog even genieten van de gezelligheid van Luang Nam Tha.

Geschreven op 24 mei 2010

We zitten op de slowboat die over de Mekong van Huay Xia naar Pak Beng vaart. Er waait een welkom briesje door ons haar en we kunnen lekker uitrusten, want deze boottocht duurt nog wel een paar uur. We hebben overal spierpijn, muggenbulten, blauwe plekken en schrammen. Nee, we zijn niet overvallen of met de motor gevallen, we hebben de afgelopen dagen in de Jungle doorgebracht en Tarzan en Jane spelen heeft zo z’n (lichamelijke) prijs. Even terug kijken op de afgelopen dagen:

Donderdag hebben we 4 uur in de bus gezeten om in Huay Xia aan te komen. Dit stadje ligt aan de Mekong rivier en aan de andere kant van het water ligt Thailand. Het is een populaire plek voor toeristen en dat is gelijk ook te merken aan de accommodatie en de prijzen: je krijgt hier weinig voor veel geld.  Vrijdag om half negen ’s ochtends ontmoeten we de 6 andere reizigers waar we 3 dagen de Jungle mee in gaan: de Nederlanders Mike en Henk-Rik, Engelsman Ed en de Finnen Hanna, Piia en Jarkko. We kijken een filmpje over het gebruik van de ziplijnen en veiligheid in de Jungle, waarna we in een Songtaew (Pick-uptruck met bankjes in de bak) op pad gaan.

We rijden ongeveer 3 uur, waarvan het laatste uur over een zandweg door een steeds dichter begroeid bos. Het voelt alsof we weer in Mongolië zijn, zo hobbelen we!  Als we aankomen in een dorpje ontmoeten we onze gidsen; dorpsbewoners Tcha Ya en Tcha Shon. Wij toeristen lopen allemaal op stevige schoenen en met rugzakjes op, zij lopen gewoon op flipflops met een flink mes en een plastic zak met broodjes. Die broodjes bleken onze lunch te zijn! Het eerste stuk lopen we door de akkers van het dorp, velden vol maïs, bananenbomen en rijst. Het was heel erg warm en doordat het pad ook nog eens flink steeg waren we binnen no time doorweekt van het zweet. Welcome to the Jungle! Ook hier inderdaad “fun and games”; bruggetjes van bamboestokken en boomstammen als trap. Na een paar uur klauteren en klimmen door de jungle tussen de bloedzuigers, slangen, mangobomen, felgekleurde bloemen en gigantische vlinders kwamen we aan bij een waterval met een meertje ervoor. We hebben er heerlijk in gezwommen. Wat een genot na al dat gezweet! Het water was heerlijk koel en zat vol met visjes die aan onze voeten kwamen knabbelen. Dat was even wennen inderdaad! Die middag maakte we kennis met de grootste attractie van deze Jungletoer…ZIPLINES! Door de Jungle hebben ze op flinke hoogte kabels gespannen. We kregen een gordel aan met een katrol eraan en daarmee konden we onszelf vastmaken aan de kabels om dan ZOEF naar de overkant te vliegen. Wat een geweldige ervaring is dat! Onze eerste nacht in de jungle brachten we door in boomhut nummer 6 (van de 7 die er in de Jungle zijn gebouwd). Je komt in de boomhut via een ziplijn; je zoeft zo naar binnen! Het eten kwam ook op dezelfde manier naar binnen, vlakbij de waterval was een keuken waar ze heerlijke rijst met groenten voor ons maakten die dan naar binnen gezipt werden. Erg grappig. In de boomhut waren 4 tweepersoonsmatrasjes met een donkerblauwe klamboe er overheen. Zo hadden we een semi-private bedroom, haha. Je kunt je niet voorstellen wat een herrie het ’s nachts in de Jungle kan zijn! Duizenden krekels, gecko’s, brullende herten… Onze gidsen waren er alweer om 6 uur de volgende ochtend voor een vroege wandeling. Deze trekking heet “Gibbon Experience”, dus we wilden die apen ook wel in het echt zien! Helaas waren ze niet in de buurt of hadden ze zich verstopt, we hebben ze niet kunnen spotten. Ed dacht dat hij er een in een boom zag zitten, maar toen we op de foto inzoomden bleek het een hoop dorre bladeren te zijn, haha. Na het ontbijt (rijst met groenten!) gingen we verder wandelen door de jungle. Tcha Ya liet ons van alles proeven; water uit een boomstam, een plant die naar paradontax tandpasta smaakt, blaadjes die als zure appels smaken, een witte wortel en allerlei vruchten. We twijfelen of we ze zelf weer zouden kunnen vinden, maar je hoeft niet te verhongeren in de jungle! Het zippen ging steeds beter en we haalden echt recordsnelheden. Bij een aantal lijnen kijk je wel 200 meter de diepte in. Wat een adrenaline kick, zeg! De nacht van zaterdag op zondag brachten we door in boomhut nummer 5, waar we door het raam naar binnen vlogen. De boom waar de boomhut in zit heeft ook een enorme bijenkorf aan een tak hangen, ter hoogte van het dak. De bijen waren dus goed vertegenwoordigt in de boomhut, met name in het toilet. Heel jammer, want dit toilet heeft echt het mooiste uitzicht van alle toiletten ter wereld, daar wil je wel lang van genieten!

We hadden ook een douche op 70m hoogte, dus we konden het zweet lekker van ons af spoelen. Maar niet voordat we ons nog een paar uur met de ziplijnen rondom de hut vermaakt hadden, we kregen er geen genoeg van. De gidsen hielden het op een gegeven moment voor gezien, dus de middag konden we ‘vrij’ zippen en doen waar we zin in hadden! De gidsen waren overigens erg leuk; we hebben zo om deze mannen gelachen, mede door hun niet al te goede Engels, dit maakte het juist leuk! Ook hun Laotiaanse ritme (ook wel LAO PDR: Please Don’t Rush genoemd!) lieten ze tijdens de wandeling goed merken/ horen,  je hoorde namelijk regelmatig; sooo taijurt en sooo walmmm, haha! Toen Tcha Shon iets over ging vertellen en het maar over my wai had begrepen we hem 5 minuten later pas toen hij met zijn handen borsten uitbeeldde en het dus over zijn vrouw had! ’s Avonds helaas geen Champions League finale, maar wel een fanatiek kaartspel en vroeg naar bed. We hebben weer geen oog dicht gedaan door de hitte en de geluiden (wat was dat gekraak????!!!), maar des te meer tijd om van deze geweldige omgeving en ervaring te genieten. Het begon op een gegeven moment harder te waaien; je weet niet wat er dan gebeurd. De hele boom zwiepte van links naar rechts en de boomhut dus ook! Ook de bliksem was in de verte aanwezig en zeer gaaf om te zien op deze hoogte in de jungle! De derde en laatste dag was net als tijdens de skivakantie de meest moeilijke dag, lichamelijk gezien. We hadden overal spierpijn en moeite met het ene been voor het andere zetten. Toch hebben we weer een geweldige wandeling gemaakt verder de jungle in en hebben we ons goed vermaakt met andere ziplijnen. Dat kan harder!!

We hebben een paar geweldige dagen gehad! We hebben ook gezien hoe een project als dit kan zorgen voor werkgelegenheid en behoud van het regenwoud. De dorpsbewoners werken als gids of timmerman, verzorgen de maaltijden, de was en het onderhoud van de boomhutten en beschermen het regenwoud en de dieren tegen kap en stroperij. Doordat er steeds kleine groepjes tegelijk de jungle in gaan en onder begeleiding van een lokale gids blijft de ecologische voetafdruk beperkt. Het gevoel als je op die grote hoogte door de jungle vliegt als een vogel is onbeschrijfelijk! Wij vonden het indrukwekkend om mee te maken.