Geschreven op 15 mei 2010

We stapten de deur van het vliegtuig uit en stapten zo de sauna binnen. Welkom op Xishuangbanna Airport! We hadden een vlucht van 50 minuten met Lucky Air achter de rug en Peet was inderdaad bijzonder Lucky, want de mevrouw naast hem kotste heerlijk een zakje vol. Fijn!

Dit is onze tweede vlucht sinds de start van onze droomreis, we hebben de overige kilometers allemaal over land afgelegd. En het waren een boel kilometers! We hadden de route Dali-Jinghong ook over land kunnen doen; met een sleeperbus die er 17 uur over zou doen. Deze stad heeft geen treinstation namelijk. Gelukkig (Lucky!) vonden we goedkope vliegtickets en zetten we de luxe van de afgelopen dagen nog even voort. We voelen ons al iets beter, maar zeker nog niet fit.

De bus die we bij de luchthaven aanhielden dropte ons bij een busstation ergens in het centrum. De eerste twee hotels die we bekeken vonden we niks en de rest wilden we niet eens van binnen bekijken. We hebben dus eerst maar iets lekkers gedronken op een terras met wifi en een hostel opgezocht. Dat bleek nog 10 minuten lopen, precies in de richting waar we vandaag kwamen, haha. In het hostel stond bij de weersverwachting “dying hot” voor de komende twee dagen, dus we hebben maar een kamer met airco genomen. Tot nu toe lijkt Jinghong wel een leuk stadje, al worden we wel weer erg aangestaard en ge-hallo hallo-t. Ach ja….

Vlak na het avondeten viel het Peet op dat de lucht een hele gekke kleur kreeg. We wilden net lekker de stad doorwandelen om ergens nog iets te gaan drinken, omdat het maar zo heet bleef. We waren net op tijd in een cafeetje toen de kraan opengezet werd. Vanuit het niets kwam het met bakken uit de hemel! De wind was zo heftig dat de palmbomen helemaal ombogen of takken verloren. Felle bliksemschichten en enorme donderklappen volgden. Wij hebben er vanuit het (open) café van zitten genieten. Na een half uur was het net zo snel weer voorbij als dat het begonnen was. Onze eerste tropische regenbui! Als de rest van het regenseizoen zo, met hevige maar vooral korte buien, blijft vinden wij het prima.

Geschreven op 18 mei 2010

We hebben China verlaten! Vanmiddag zijn we ingecheckt in een heerlijk guesthouse in Luang Nam Tha, een slaperig dorpje in Noord-Laos. Maar eerst nog maar eens over de laatste dagen in China. De tweede dag in Jinghong hebben we ons maar overgegeven aan de warmte en ons tempo omlaag geschroefd. We hebben de middag doorgebracht in een park met een grote watermeloen en een verse ananas. Peet heeft die vakkundig geschild met een heel klein Zwitsers zakmesje. Het smaakte heerlijk! ’s Avonds hebben we op het terras doorgebracht. De Mojito’s kosten hier maar €2, dus dan kun je er best een paar drinken! J. Aan de Mekong hebben ze allemaal restaurantjes en nachtclubs gebouwd, de boulevard is omgedoopt in Music and Beer-street. Het was niet erg druk, maar we hebben ons prima vermaakt in een ontzettend kitscherige nachtclub. De andere clubbers vonden het blijkbaar geweldig dat we binnen waren gekomen, want ze kwamen allemaal met ons proosten. En in China betekend het klinken van een glas, dat je het ook in één keer achteroverslaat. Proost! Tussen de partygangers waren ook twee, zo op het oog hele jonge, monniken, compleet in gele pij en kaal hoofd. Maar wel stomdronken! We moesten voor twee drankjes 40 Yuan betalen (wat zo’n € 4,40 is) dit vonden we veel te duur dus na een klein beetje onderhandelen was het ook goed voor 15 Yuan.  

De volgende ochtend hebben we de bus gepakt naar Mengla. Daarbij reden we drie uur lang door een prachtig gebied, vol bananenplantages en rijstvelden. Mengla zelf is een lelijk stadje aan een bijna droge rivierbedding. We hebben lang heen en weer gelopen om ergens te gaan eten, niets sprak ons aan. We kwamen een meisje uit Californie tegen en samen zijn we maar ergens aan tafel gaan zitten. De bestelling leek te lukken, maar de serveerster was blijkbaar op z’n Chinees beleefd en kon dus geen nee zeggen. De Gungbao kip werd daardoor een schaal gebakken rijst met harde stukjes rund en de gebakken groenten hebben we nooit gezien. Ach ja. We hebben onze maaltijd maar afgemaakt met cake van de bakker. Die smaakte wel prima!

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om te genieten van ons laatste Chinese ontbijt…rijst, gebakken ei met tomaat en kleine bapao broodjes, het begint te wennen!

We waren vroeg bij het busstation, waarvandaan we vertrokken richting Mohan, het plaatsje waar we de grens met Laos zullen oversteken. Eenmaal op dit busstation aangekomen staat de openbare bus al op ons te wachten die ons keurig voor de deur van de Chinese douane afzet. Binnen 10 minuten zijn we hierdoor en staan we in ‘niemandsland’. Met een klein golfkarretje worden we 1km verder bij de douane van Laos afgezet (zie de foto’s voor het verschil!).

En dit is de grenspost in Laos:

Ook hier zijn we, na het invullen van wat formulieren en het betalen van 37 dollar p.p. voor ons visum van 30 dagen, na een kwartiertje doorheen. Na wat gemoedelijke onderhandelingen stappen we in een minibusje die ons naar Luang Nam Tha zal brengen, we kunnen betalen met Yuan, want Laotiaanse Kippen hebben we nog niet. We zijn 5 minuten onderweg als de chauffeur moet tanken en de jongens van het tankstation een praatje met ons proberen te maken. Dit gaat moeizaam, mede doordat ze nogal druk zijn met het bekijken en voelen van Peet zijn beenhaar. Toen we wegreden bood Peet ze nog een stukje aan maar dat hoefde nu ook weer niet, haha! Het was een prachtige rit door regenwoud/jungle; het is zo prachtig groen, overal kleine houten huisjes op palen en weinig verkeer! Wat tevens opvalt is dat onze chauffeur GEEN enkele keer zijn neus ophaalt (of hem leeg graaft), GEEN flinke rochel voorbereidt en uitspuugt; zou het in dit land dan zonder al deze smerigheid kunnen!!??

We hebben onwijs genoten van China. Vooraf hadden we daar wat twijfel over, maar wat is het een heerlijk land om in en door te reizen. De mensen zijn vriendelijk, het eten heerlijk, het openbaar vervoer is prima geregeld en de natuur is prachtig en heel divers; al met al fantastisch. Wij zijn het erover eens dat dit een land is waar we naar terug willen gaan om een heerlijke vakantie te vieren. We hebben in 5 weken en 3 dagen tijd slechts een klein stukje gezien van het land, nog lang niet genoeg. Al met al verlaten we het dus met ‘pijn in ons hart’! Als we terug komen hopen we overigens wel dat ook hier de afvalstroom (waar je ook kijkt of bent) minder is, en dat de mensen wat meer van ‘onze’ manieren aannemen, haha! Of dat wij ons niet meer zo storen aan die van hun, beter gezegd.

We verheugen ons op Laos, de eerste indrukken zijn geweldig! En ook zo aardig: we kregen vandaag na het passeren van de grens direct een uur extra tijd cadeau! Vanaf vandaag is het verschil met Nederland dus maar 5 uur. We hebben zo’n 18 dagen voordat we ergens in Thailand (hopelijk gewoon Bangkok als het gedoe daar wat gaat afnemen) onze ouders gaan treffen en heerlijk 3 weken met hen het land gaan bekijken!