Geschreven op 10 mei 2010

We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Kunming, de stad van de eeuwige lente. Het is een hele relaxte stad met veel jongeren, veel hippe winkels en lekkere eettentjes. Ons hostel was naar onze smaak te groot en daardoor ook te lawaaiig. S’Avonds verandert het bovendien in een enorme nachtclub, waar ook veel mensen van buiten het hostel op af komen. Wij vermoedden dat er hier ook andere activiteiten dan poolen en tafeltennissen aangeboden worden, gezien de hoeveelheid zeer schaars geklede Chinese dames die rondhangen…

Vanavond vertrekken we om 10 uur met de trein naar Lijang. We komen daar morgenochtend om 7 uur aan en dan willen we gelijk een bus pakken naar Xiqiaotou. Hiervandaan kunnen we de tocht door de kloof van de Springende Tijger lopen. Twee dagen klimmen en klauteren in de natuur. We hebben er zin in!

Geschreven op 12 mei 2010

Het regent in het paradijs en het is er bitterkoud! We zijn vanmiddag aangekomen in Shangri-La, voormalig Zhongdian in Oost Tibet (dat is nog in China). Dit stadje is na een hoop gedoe de winnaar geworden van een hele rits andere stadjes in de race om de naam Shangri-La, het (fictieve!) Paradijs op aarde. Wij waren “in de buurt”, dus zijn maar even gaan kijken hoe het paradijs eruit ziet. Nou ja, een groot winkelparadijs in schattige, slingerende keienstraatjes dus. Er wonen zoveel Tibetanen hier dat het the next best thing to Tibet is als je geen tijd/zin/mogelijkheid hebt om naar Tibet zelf te gaan. Het is wel toeristisch, maar dan zonder de hordes Chinezen. En er staat een enorme gebedsmolen te draaien, dus je krijgt al wandelend je portie geluk ook nog mee!

We hebben twee prachtige, maar wel uitputtende dagen in de kloof van de Springende Tijger gehad. Volgens een legende is een tijger aan een jager ontsnapt door over de kloof heen te springen. Toch nog 30m op het smalste stuk… Wij zijn dinsdagochtend met de nachttrein in Lijiang aangekomen, via een bus en een taxi zijn we snel doorgereisd naar het busstation, waar we kaartjes voor de bus naar Qiao Tao (spreek uit Tsjau Doe!) hebben gekocht. We kwamen daar om twaalf uur aan, veel eerder dan we gedacht hadden dankzij de vlotte verbindingen en een chauffeur die haast had. De weg was tegelijk prachtig en bloedstollend! Wij dachten dat de “death road” ergens in Bolivia ligt, maar hier in China hebben ze er ook 1. Onderweg zijn we 4 ongelukken tegengekomen waarbij meerdere auto’s en bussen betrokken waren. Deze lagen werkelijk een paar meter in het ravijn, of op hun kop aan de zijkant van de weg. Kennen jullie dat van 7 kleuren in een broek…pff!

 We hadden voor vertrek weer niets geregeld en de reisgids gaf weinig info, maar eenmaal in het dorp konden we gelukkig al snel onze grote rugzakken droppen bij een hostel, zodat we ieder met een kleine rugzak de kloof in konden. Bij de ingang van de kloof werd ons verteld dat we alleen op eigen risico naar binnen mochten, omdat er aan de lage weg gewerkt werd (met dynamiet enzo..). Hierdoor hoefden we ook geen entree te betalen, dus daar waren wij blij mee.

De wandeling die wij hebben gedaan gaat over het zogenaamde hoge pad. Je klimt ongeveer 800 meter tot 2600m, waarbij het laatste stuk naar de top uit 28 korte, steile bochten bestaat. Dat was dus 28 keer stilstaan om op adem te komen! We voelen ons al een paar dagen niet zo fit, we vermoeden van de malariapillen, dus eigenlijk niet het beste moment om een pittige wandeltocht te maken, maar we wilden het niet uitstellen. De wandeling in de kloof is 18km lang, als je het stuk vanaf het dorpje meerekent zelfs ongeveer 23km. Onderweg zijn er een aantal guesthouses waar je kunt logeren. Het eerste stuk liepen wij samen op met een stel jongens uit Wuhan. Ze bleven elke keer ook braaf wachten als Skanda weer op adem moest komen. Totdat bleek dat zij gepland hadden om de gehele kloof in één dag te lopen! Om half 2 moesten ze dan volgens de wegwijzer nog 7 uur lopen! Zij hebben het op een rennen gezet en wij zijn op hetzelfde sukkeltempo doorgegaan. Om 17 uur hadden we het zwaarste stuk, dat met alle bochten, gehad en konden we bijkomen in het Tea Horse guesthouse (vroeger kwamen hier de Thee-karavanen langs, vandaar de naam). We hebben een hele gezellige avond gehad met Alice en Ed, twee Nederlandse vakantiegangers, en hun gids Eric. En ja, dat bier (en lokale bocht, he Ed?) zakt toch wel snel in je benen na zo’n wandeldag….

Toen we vanochtend wakker werden was het gelukkig minder bewolkt dan gisteren. We konden de Haba Snow Mountain (5300m hoog met sneeuw op de top!) nu ook helemaal zien. Wat een prachtig gezicht! We waren blij dat we het zwaarste stuk gisteren al gedaan hadden, vandaag was het voor het grootste gedeelte vlak lopen en daarna flink dalen. We hadden van iedereen gehoord dat het door de werkzaamheden onmogelijk was om over de lage weg terug te reizen. We zagen het echt niet zitten om weer helemaal over het hoge pad terug te moeten, want na de 28 bochten waren we gisteren al een flink stuk gedaald tot aan het guesthouse. We hebben het maar gegokt dat er wel wat mogelijk zou zijn en hebben de kloof verder uitgewandeld. Gelukkig maar, want het was zo mooi onderweg! Smalle paadjes, kleine boerendorpjes, een prachtige waterval en kuddes geiten. Eenmaal beneden konden we gelijk met 2 Japanners en 2 Chinezen samen in een busje over de lage weg terug. Met af en toe oponthoud door de werkzaamheden waren we na 5 kwartier weer terug bij onze rugzakken. Ruim één uur rijden of 7,5 uur lopen….wel een gek idee.

Met diezelfde twee Chinezen en nog twee mannen hebben we een busje gecharterd om ons naar Shangri-La te brengen. Onze rugzakken moesten op het dak en vlak na vertrek begon het te regenen. Dat bleef twee uur lang zo en wij waren vergeten om de regenhoezen om de rugzakken heen te doen. Stel sukkels! De schade viel reuze mee, alleen maar een natte buitenkant, gelukkig!

Geschreven op 13 mei 2010

Vandaag hebben we de mooiste bustocht tot nu toe gemaakt door het Noordwesten van Yunnan. In 7 uur tijd zijn we van Shangri-la naar Dali gereden. We reden eerst over dezelfde slingerende bergweg als eergisteren en ook dit keer was het weer spannend. Daarna kwamen we langs rijstvelden, aardbeienvelden en aardappelvelden, waar allemaal druk op gewerkt werd, en boerendorpjes. Yunnan is een arme provincie met veel landbouw. Mensen zijn er wel vindingrijk, als je geen machine hebt om je graan te pletten, dan kun je het ook midden op de weg leggen om de auto’s het voor je te laten doen! We hebben de gehele rit naar buiten zitten kijken, zo mooi vonden we het!

De bus dropte ons vlak bij Dali aan de grote weg, het eigenlijke eindpunt is 14km van Dali af. We werden gelijk al besprongen door taxichauffeurs en dat hoeft niet zo van ons. Wij hebben dus rustig de tijd genomen om onze jassen en truien uit te doen en op te bergen en de kaart van de stad in ons boekje te bekijken. We hadden vooraf wel gekeken waar de hostels zaten en we hadden ook voorkeur voor een. De enige taxichauffeur die genoeg geduld had om onze verkleedpartij af te wachten, bleek ook een kaartje bij zich te hebben van dat hostel. Voor een leuke prijs heeft hij ons daar afgezet. Wat een luxe; normaal nemen we de bus! In het hostel hadden ze alleen nog maar een Deluxe kamer en die past ook nog in ons budget, dus de luxe zette zich nog even voort. We hebben net gezellig gekletst met een Maleisisch/Duits stel op huwelijksreis en een Finse familie op wereldreis en hebben weer een hoop leuke ideeën erbij! We gaan nu lekker languit liggen op ons kingsize bed en een DVD-tje kijken. Heerlijk! Morgen gaan we Dali wel verder bekijken….