Geschreven op 11 april 2010

Vanmorgen zijn we lekker vroeg op gestaan om rustig te kunnen douchen en de laatste spulletjes in te pakken. We werden door het guesthouse naar het station gebracht en om half 7 kwamen we op het station aan. We hadden gister nog wat Mongooolse Tugrik over en hebben dus flink boodschappen gedaan…we liepen vanochtend beide met onze normale bagage en (beide) nog eens een extra plastic tas vol met drinken, chips, noodles, chocolade en nog VEEL meer. Hier kunnen we wel 4 dagen mee doen, haha!

Terwijl we aan kwamen lopen op het perron kwam de trein al binnen rijden en nog geen 5 minuten later liepen we ‘onze’ wagon binnen. De provodnitsa is deze keer geen gezellige Russische of Mongoolse mevrouw maar een nors uitziende Chinese man die er gelukkig alleen maar nors uitziet, maar het beste met ons voor heeft! Zo worden we (tot nu toe, want ik schrijf dit om 16.15 uur) samen in een coupe geplaatst, mogen we alle ruimte gebruiken om onze bagage op te ruimen, stuurt hij de Mongoolse verkopers weg die bij ons naar binnen willen komen (hij waakt voor onze deur) en maakt op het perron foto’s van ons bij de trein! Geweldig! We zijn in deze wagon ook de enige toeristen, we denken dat dit komt doordat we onze treinkaartjes zelf hebben geregeld. De andere toeristen zitten allemaal samen in een andere wagon.

We rijden nu richting het zuiden door de Gobi  woestijn, deze hebben we natuurlijk al gezien tijdens onze tour maar nu wordt wederom duidelijk hoe immens groot de woestijn is. Waar onze provodnitsa (m) ook voor zorgt is om de beleving van de woestijn niet alleen in de winter mee te maken maar ook ’s zomers; het is namelijk 35 graden in de trein!

We zijn benieuwd wat de grensovergang ons gaat brengen over een uur of 4!

Geschreven op 12 april 2010

Vanochtend om 8 uur kwamen we op het station van Datong aan. We hadden van de treinmeneer bonnen gekregen voor een gratis ontbijt, dus om 7 uur zaten we in de restauratiewagon aan een heerlijk ontbijt van thee, witte boterhammen met jam en een gekookt ei. Niks chinees aan, maar wel erg lekker. We hebben een prima nacht gehad in onze privé-coupé. We hebben allebei op het benedenbed geslapen, want er waren geen andere passagiers bijgekomen, luxe! En dat bleek dan nog ergens goed voor te zijn, want het eerste uur dat we op bed lagen, maakte de trein zulke enorme schokken dat we gegarandeerd uit het bovenbed gestort waren. Dat schokken kwam doordat vlak daarvoor alle wagons los gekoppeld waren en stuk voor stuk op een nieuw onderstel geplaatst waren. Het spoor is in China namelijk smaller dan in Mongolië of Rusland. We konden het hele proces redelijk volgen vanuit het raampje. Gek om heel langzaam de hoogte in te gaan met de gehele wagon! In de coupé naast ons kwam er overigens nog een enorme stang door de vloer heen toen de wagon op het nieuwe onderstel geplaatst werd. Foutje!

Datong is een van de meest vervuilde steden van China. De belangrijkste bron van inkomsten is hier de winning van steenkool. En daar kiezen wij dan voor als leuk uitstapje vóór ons bezoek aan Beijing? Ja! Want vlakbij deze stad zijn twee hele bijzondere bezienswaardigheden. Vandaag hebben we de eerste bezocht; de Yungang grotten. Zo rond 400 ad zijn ze in deze grotten begonnen met het uithakken van buddha beelden en andere boeddhistische beelden. Sommige van die beelden zijn wel 17m hoog! Wij voelden ons echt dwergen daarnaast. Heel imposant. Wij hebben twee reisgidsen van China mee; The Rough Guide (Engelstalig) en de Trotter (Nederlandstalig). In beide boekjes staat dat het heel makkelijk is om de grotten op eigen gelegenheid te bezoeken. Eerst de ene stadsbus, dan overstappen op de andere en voor de entree uitstappen! Eitje! Wellicht hebben ze de ingang verplaatst of rijdt de bus sinds het drukken van de boeken anders, maar na het uitstappen van de tweede bus hebben we zeker vijfenveertig minuten gelopen! Dwars door een steenkolenmijn en het dorp dat er bij gebouwd is en dwars over een enorme bouwplaats. En al die tijd hebben we één bordje gezien…die rechtdoor wees op een T-splitsing…haha. Gelukkig weer allemaal behulpzame mensen onderweg, die weliswaar geen woord Engels spreken, maar ons met handgebaren steeds weer een stukje op de goede weg hielpen. Wij worden er nog eens handig in, haha.

Het is wennen voor ons om in China te zijn; niet alleen de taal waar we natuurlijk niets van snappen, het schrift dat onbegrijpelijk is (De naam Datong lijkt op een mannetje en een wasmachine…), maar heel de dag aangestaard worden alsof jezelf één of andere kermisattractie bent is voor ons nogal onwennig! Gelukkig lachen de meeste mensen naar je of roepen ze vanuit het niets, heel hard, ‘HELLO!’. En als het jonge meisjes zijn komt er een heel hard gegiechel achteraan! Morgen gaan we als ze heel hard ‘HELLO!’ roepen, nog 5x zo hard ‘NIHAO’ roepen, kijken hoe ze dan reageren, haha!

Vanavond hebben we onze eerste Chinese maaltijd gegeten, het was: HEERLIJK! Na twee restaurantjes binnen geweest te zijn waar ze geen (voor ons) leesbaar menu of plaatjes hadden kwamen we bij ons tot nu toe favoriete restaurantje in China binnen. Hier wederom geen Engels menu of plaatjes menu, maar een heus “telefoonboek”  vol met gerechten in het Engels met daarachter de Chinese vertaling. Na drie kwartier bladeren (haha, Peet wist al lang wat hij wilde hebben; gebakken rijst met kip) hebben we een keuze kunnen maken en heerlijk gegeten en dat voor € 4,30!

We hadden voordat we in Datong aankwamen geen hotel geboekt, er was weinig te vinden op internet. Onze boekjes gaven allebei een hotel vlakbij het station aan, dus wij hadden bedacht dat we daar dan maar naar toe zouden lopen. Het hotel hadden we binnen 5 minuten na aankomst ook gevonden, maar het was helaas hartstikke dicht! We hebben de tassen toen maar afgedaan en zijn  om de beurt de straatjes in de stationsbuurt afgelopen op zoek naar een hotel. We zitten nu op onze kamer uit te rusten van de lange wandeling vandaag en de ijskoude wind. Buiten wordt vuurwerk afgestoken, dus we hebben ook nog iets moois om naar te kijken! We hopen straks heerlijk te kunnen slapen. Morgen gaan we naar het Hangende klooster!

Geschreven op 13 april 2010

We gaan de uitgevers van de reisgidsen een update-mail over Datong sturen, want ook vandaag klopte er weer niet veel van de info… We begonnen de dag met zoeken naar het lange-afstand busstation en kwamen uit op een bouwplaats. Met een beetje hulp en een stadsbus kwamen we dan uiteindelijk bij het juiste station aan. Daar kwamen we een stel tegen die we gisteren ook al gezien hadden bij de grotten. Tussen al die chinezen herken je de westerse toerist natuurlijk heel makkelijk. Zij bleken dezelfde bezienswaardigheid te willen bezoeken, dus we konden elkaar mooi helpen. Zij wisten het goede loket te vinden, wij vonden de bus. Handig zo’n samenwerking! Na ongeveer anderhalf uur rijden stopte de bus langs de kant van de weg en kwam er een taxichauffeur om ons uit de bus te halen. De busroute was gewijzigd en anders zouden we niet bij het klooster kunnen komen. Wij geloofden er helemaal niets van en vertikten het om uit te stappen, tot groot vermaak van alle andere passagiers. Na een hoop discussie zijn we alsnog alle vier uitgestapt en bleek het toch allemaal wel te kloppen. Voor €0,20 werden we helemaal voor de deur afgezet. Daar bleek de toegangsprijs meer dan verdubbeld; volgens het boekje was het €6 p.p., maar wij moesten €13 p.p. afrekenen. En ja, als je er dan na al die moeite eenmaal bent, dan doe je dat maar… Het klooster is spectaculair; het hangt tegen de rots “geplakt” met een paar balkjes als steun. Binnenin allemaal hele smalle gangetjes en steile trapjes om alle hoogteverschillen te overbruggen. Dit is niets voor mensen met hoogtevrees, want je kijkt constant langs de rots omlaag. Wij zijn snel naar boven gehold om een grote groep Chinese toeristen voor te blijven. En dat was maar goed ook, want die werden na ons met een moordend tempo door het klooster gejaagd. Niks foto, niks van het uitzicht genieten… de bus wacht! Voor ons was er geen wachtende bus, dus hebben we, na flink onderhandelen, samen met het Poolse stel een taxi terug naar Datong genomen. Onderweg nog wat tips over Beijing gekregen, waar we morgenochtend naar toe gaan. In de bus terug richting ons hotel zagen we een school uitgaan (en dat om 19.30 uur!!) en de meeste van deze kids gingen met de fiets naar huis, niet gek dat het verkeer vastloopt als er honderden kinderen in 1 keer de straat op racen!

Het regelen van het hostel in Beijing was nog even een gedoe. We hebben geen internet in het hotel en nergens een café met wifi kunnen ontdekken, dus we hebben in een ander hotel in het café gezeten. Daar was de verbinding echter zo traag dat het niet lukte om contact te maken met het hostel van onze keuze. Terug in ons eigen hotel wilde we bellen, maar dat kon niet. Dus zaten we in een supermarkt aan een openbare telefoon. Weer een ervaring rijker. En de caissière in de supermarkt ook…

Geschreven op 14 april 2010

Vanochtend om 8.30 uur zijn we met de trein vertrokken naar Beijing. We hadden tickets voor de derde klasse en dat betekende 6 uur lang in een propvolle wagon tussen de smekkende, schreeuwende en starende Chinezen. Even wennen… De conductrice deed erg haar best om de wagon schoon te houden, maar tegen zoveel geklieder kun je haast niet op! Qua hygiëne houden ze er in China namelijk andere gedachten op na; alle bacteriën moeten zo snel mogelijk je lichaam uit! Dus snot, speeksel, oorsmeer,slijm…. Hup eruit ermee. Of er nou een kleedje ligt of iemand z’n schoenen, dat maakt niets uit. Wij krimpen nog steeds in elkaar als we ggggggggggpp..TUH horen. Weet niet of dat wel gaat wennen.

Maar goed, om half drie waren we dan in Beijing. We kwamen aan op station Beijing Xi (west) en dat is gelijk ook het grootste station van Azië. Niet normaal! Gelukkig stond er iemand van het guesthouse met een bordje “Peter” in de gang op ons te wachten en werden we lekker voor de deur afgezet. We sluiten nu officieel onze reis met de Trans-Mongolie express af. We hebben daarmee 7855km afgelegd van Moskou (waar de route officieel begint) tot Beijing, 3 landsgrenzen overgestoken, 3 verschillende talen gehoord en 3 verschillende culturen beleefd, diverse tijdzones meegemaakt en dat alles in 5 verschillende treinritten (waarvan slechts één in de “echte” Trans-Mongolië express). 

Ons guesthouse (Red Lantarn House) zit in een hutong (een originele Chinese wijk met hele smalle steegjes), dus we twijfelen of wij het zelf wel hadden kunnen vinden. We hebben een hartstikke leuke kamer met eigen badkamer aan een binnentuintje. Aan de andere kant van de tuin zit een restaurantje waar we kunnen internetten. Ideaal dus. We hebben vanavond al een stuk gelopen in de buurt. Allemaal winkels (tot laat open) en restaurantjes en veel volk op straat. De temperatuur is echt prima. We hebben uiteraard Peking eend gegeten en dat was nog best een uitdaging met chopsticks!