Geschreven op 23 maart 2010

We zijn in Mongolië! Het heeft even geduurd, om precies te zijn 8 uur, om de grens over te gaan, maar nu zijn we er dan eindelijk. Om ongeveer 1 uur vanmiddag reden we Nauzky binnen, de laatste plaats voor de grens met Mongolië. De provodnitza kwam ons vertellen dat de paspoortcontrole om 4 uur zou zijn en dat als we de trein uit wilden, zij onze coupé op slot zou doen. We delen de coupé dit keer met twee andere backpackers; Stefan uit Chambery, FR en Quinn uit Brisbane, AUS. We kunnen dus makkelijk communiceren dit keer, heel fijn. Er zitten dit keer heel veel andere toeristen in de wagon; een Frans stel, een Fins stel en een Nederlands stel. We hadden ze gisterenavond allemaal al gespot op het treinstation in Irkutsk. Grappig om ervaringen uit te wisselen, maar ook wel een beetje gek om niet meer de uitzondering in de trein te zijn!

Het grensdorpje bleken we in 10 minuten helemaal te hebben bekeken en na een beetje gekletst te hebben op het perron gingen we toch maar weer in onze coupé wachten op de formaliteiten. Wat een poppenkast was dat zeg! Peet en ik hadden al een paar dagen buikpijn omdat we zijn migration card, het formuliertje dat je bij aankomst in moet vullen en de gehele reis bij je dient te houden, ergens zijn verloren. We konden ons daarom ook niet registreren in Irkutsk en dat dien je elke keer als je ergens langer dan 72 uur verblijft te doen. Zodat de Russische autoriteiten precies weten waar je uithangt…. Wij hadden van verschillende mensen gehoord dat het een flink probleem zou opleveren aan de grens en in ieder geval ook een boete. Daar hadden we dus geen zin in! Maar ja, afwachten maar. Om 4 uur precies stond de gang vol met mannen en vrouwen in uniform en met strenge gezichten. De trein was op slot gedaan. Toen wij aan de beurt waren hebben we ons meest onschuldige gezicht opgezet en heel onnozel gekeken toen er een papiertje bleek te ontbreken in Peter z’n paspoort…”zit het er niet in? Hoe kan dat nou?” Als we terugkomen gaan we auditie doen voor “Goede tijden”, ofzo! Na ongeveer twee uur zwetend afwachten kwamen ze de paspoorten terugbrengen en dat was dat! Geen boete, geen vragen…niets! In de tussenliggende tijd was er nog iemand geweest om alle bagage te checken en met nog meer formuliertjes om in te vullen, die we vervolgens na een korte blik en een paar krabbels gewoon weer terugkregen. Nou ja, dat was dan al die dagen stress. Wat nog heel grappig was dat in die tijd dat we op het station stonden te wachten, we steeds weer een stukje van de trein kwijt raakten. Dat was al begonnen toen we vanochtend wakker werden, want toen bleken de 3 wagons achter ons al verdwenen. Voor we de grens met Mongolië over gingen was alleen de wagon waar wij in zaten nog over. Die ene wagon werd rond 9 uur vanavond gelinkt aan een andere trein en daar gingen we dan eindelijk.

Twintig kilometer verder deed de Mongoolse douane de hele procedure van bagagecontrole en declaraties nog een keer dunnetjes over en gingen weer alle luiken in de trein open. Alsof we in de korte tijd, zonder de trein uit te kunnen, nog iets van smokkelwaar zouden kunnen hebben vergaard. Haha.

Morgenochtend komen we in Ulan Bator aan. Een nieuw land, nieuwe taalmoeilijkheden, nieuwe valuta en nieuwe bezienswaardigheden. We hebben er zin in!

Geschreven op 26 maart 2010

Hier lig ik dan; in ‘onze’ ger op mijn bedje luisterend naar het knisperend haardvuur (wat onze ger lekker warm houdt) kijkend door het dakraampje naar de prachtige sterrenhemel boven Mongolië. Af en toe zien we zelfs een vallende ster…

Voordat ik verder ga met wat we vandaag hebben beleefd, zal ik over de afgelopen dagen vertellen.

Op woensdagochtend reden we Ulaan Bator in, erg vroeg, namelijk 6.20 uur. Na afscheid te hebben genomen van onze coupé-genoten stond Bert al voor ons, samen met zijn chauffeur. Na een kopje koffie te hebben gedronken zijn we naar het appartement van Bert in Ulaan Bator gereden waar we een lekkere douche hebben genomen. Hierna zijn wij naar het Terelj Nationaal Park gebracht waar Bert met zijn familie leeft. Hij bleef zelf nog een paar dagen in de stad om een aantal zaken te regelen.

Onderweg zijn we  gestopt bij het Sukh Bataar plein waar we een aantal foto’s hebben gemaakt. Om daarna door te gaan naar het park. Ongelooflijk wat een mooie rit. Uit de drukke stad zo de prachtige bergen in, wat een rust!  

Eenmaal aangekomen, in een Oostenrijks aandoende vallei, werden we welkom geheten in een ger met een lekker ontbijt en natuurlijk een kopje thee. Na deze heerlijke ontvangst werden we naar onze eigen ger gebracht. Wat gaaf! Een ronde tent, van hout en drie lagen vilt (in de winter 3, in de zomer 1 laag), met daaromheen katoenen doek, van binnen prachtig geschilderd. Erin stonden vier bedden (allemaal van onszelf, slaapt alleen zo lastig in 2 bedden tegelijk!), een tafel en krukjes en in het midden een grote houtkachel. In de ger naast ons zat een Nederlandse reiziger die aan het eind van de middag zou worden opgehaald om verder te reizen naar China. Deze man, Krijn, hielp ons om de kachel aan te maken en legde ons het een en ander uit over het verblijf. Omdat Bert er niet was toen wij aankwamen en zijn vrouw ook niet, waren wij opgevangen door Bert z’n schoonzus, die ons weliswaar prima verzorgde, maar te weinig Engels sprak om ons uitleg te geven. Van Krijn begrepen we dat het toilet “anywhere you like it” bleek te zijn. Eh, ik probeer het dan nog wel even op te houden.

We hebben de middag doorgebracht met rondkijken op de boerderij. Alle dieren hebben de vrije ruimte om rond te wandelen. De koeien komen elke dag wel weer thuis om te eten, maar de paarden kunnen zo maar weken weg blijven! We zagen ook nog varkens, konijnen, katten en een hele roedel honden. We hadden al van Bert gehoord dat de winter zo streng was geweest dat er heel veel vee overleden was. Tijdens ons verblijf overleed er weer een koe, dat was al nummer 20 deze winter. Bij een familie verderop in de vallei waren er al 550 van de 800 schapen en geiten door de kou overleden. Het leven is echt hard voor de nomaden in Mongolië. In de winter hebben ze geen water, omdat de rivier dan bevroren is. Dus staat er de gehele dag een bak met brokken ijs te ontdooien op het vuur. Die kachel is de enige verwarming en tegelijk ook kookplaat in de ger. Er is geen elektriciteit, dus in de winter gaan de families al om 8 uur slapen, omdat het dan al 3 uur stikdonker is. Wij hebben met bewondering gekeken naar hoe hard iedereen werkt om een goed bestaan op te bouwen. Families wonen allemaal bij elkaar en helpen elkaar. Een voorbeeld: Bert z’n vrouw, Anna, moest naar het gemeentehuis 70km verderop en liet haar dochter van 11 maanden bij haar schoonzus achter. Dat was makkelijk, want die kon dan behalve haar eigen kind, ook Anna’s dochter de borst geven. Haar zus en broer helpen ook met de koeien melken, het pasteuriseren van de melk en het maken van kaas.

Bij het avondeten werden we verrast met hutspot en een bal gehakt! Net als thuis met mosterd! We hadden allemaal verhalen gehoord over de slechte keuken in Mongolië, maar via via hadden we gehoord dat het bij Bert juist heerlijk was. En dat is helemaal waar. We hebben alle 3 de dagen echt heerlijk gegeten; Uiensoep of gevulde broodjes (met worst of met kaas/tomaat) voor de lunch, eigengemaakte kaas op bruin brood, elke ochtend gebakken ei met kaas en tomaat, gebakken aardappelen met kip en aardappelen met rode kool voor avondeten….allemaal lekker!

Donderdag zijn we na het ontbijt de “berg” opgeklommen. Dat zag er vanuit de vallei uit als een rustig wandelingetje, maar bleek onderweg heel erg steil te zijn! Er was ook geen pad, dus we zijn gewoon maar omhoog geklommen. Met een hartslag van 300 kwamen we op de top, waar we echt stil werden van het uitzicht. Kijk maar naar de foto’s hoe mooi het was en bedenk dan dat het in het echt wel tien keer zo mooi is! ’s Avonds hebben we de verjaardag van de jongste zoon, die 9 was geworden, gevierd met kwarktaart en een borrel. Kwamen onze ballonnen weer mooi van pas! Wij hebben ook getoast op mijn jarige (big)sis. Gefeliciteerd, we denken aan je!

We houden onze ger warm door hout te stoken in de kachel. Daarmee is het nog lastig om de temperatuur goed te regelen. Wij hadden ons voorbereid op extreme kou, met dikke slaapzakken en thermo-ondergoed. In werkelijkheid stonden we om 12 uur ’s nachts op onze slippers in de sneeuw af te koelen, omdat het in de ger 34 graden was. Haha, oeps. Iets te veel hout in een keer erop. Nadeel is wel dat als je het ’s ochtends ook warm wilt hebben, je de gehele nacht door elke 2 uur verse blokjes in de kachel moet doen. Gaaaap.

Vandaag kwam voor ons het absolute hoogtepunt van ons verblijf bij Bert en zijn familie; we gingen paardrijden! De zwager van Bert ging mee om de weg te wijzen en we kregen nog een kleine gids mee, de ex-jarige job Timuchin. Voordat we te paard konden werden we eerst helemaal als Mongoolse ruiters aangekleed; lederen beenkappen, lange mantels met stenen sierknoopjes en een gele sjaal als centuur (Zie foto’s!). Wat was dit een belevenis; met z’n 2-en en natuurlijk onze gidsen die ons erg goed in de gaten hielden.  In het heerlijke voorjaarzonnetje gingen we op pad, door het bos richting een PRACHTIGE rotsenpartij langs wilde paarden, diverse nomadenfamilies, koeien; onvoorstelbaar. Op een gegeven moment ging het heel zachtjes sneeuwen terwijl het zonnetje bleef schijnen, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt, alsof we een sprookje binnen reden!

De gehele weg kletste onze kleine gids de oren van Peet z’n hoofd. Zijn hele Nederlandse woordenschat werd getest, onder andere alle Nederlandse gerechten die hij lust, haha. En Peet ondertussen knorrend op het paard… Een van de dingen die hij lekker vindt is stroopwafels. Onze laatste stroopwafeltjes zijn dus in het Nationale park achtergebleven… De zwager van Bert begeleidde ons richting een kloof waar we via een heel steil pad, lopend, op de rotspartij zijn geklommen. Wat een uitzicht! Hierna zijn we in draf (auw) terug naar gers gereden. Terwijl we over de bevroren rivier reden zagen we een kameel; wat is dit toch een geweldig land!

Geschreven op 27 maart 2010

Vanmiddag heeft Bert ons weer teruggebracht naar Ulaan Bator, waar we afgelopen woensdag heel vroeg in de ochtend ons Mongools avontuur begonnen zijn. Het plein waar we toen (net na zonsopgang) stonden was nu in ene vol met mensen! We zitten in een hotelletje waar volgens ons weinig andere buitenlandse toeristen komen, wel zo leuk! Helaas hebben we geen internet in het hotel, dus gaan we weer urenlang in de kroeg zitten. Wat erg toch! We verwachten tot en met maandag hier te blijven, om de voorbereidingen te kunnen treffen voor onze volgende trip van ongeveer 10 dagen door de Gobi-woestijn in Zuid-Mongolië.  We hebben al een chauffeur/tolk met een busje en zijn nu bezig met de planning van wat we willen bezoeken. We proberen ook nog een of twee medereizigers te vinden om het plezier en de kosten te kunnen delen. In de woestijn leven veel nomaden, dus restaurants, hotels of supermarkten zullen we daar moeilijk vinden. We proberen dus uit te zoeken hoeveel eten en drinken we in moeten slaan en hoe we slaapplaatsen kunnen regelen om 10 dagen een ander deel van Mongolië te kunnen ontdekken. Een deel vol dinosauriërresten, hoge zandduinen, een gletsjer in de woestijn, een vulkanisch meer en wilde dieren. Maar ook een deel zonder internetverbinding!