Geschreven op 14 maart 2010

Wat een leuke stad is Yekaterinburg! We hadden twee redenen om hier een paar dagen door te brengen: omdat het de lange reis van Moskou naar het Baikalmeer in twee behapbare stukken brak en omdat hier een belangrijk deel van de Russische geschiedenis heeft afgespeeld. In deze stad is de laatste tsaar van Rusland en zijn gezin vermoord. Weer zo’n gezellig verhaal dus! Inmiddels is het hele gezin herbegraven in St. Peterburg, maar er is hier nog wel het een en ander terug te vinden. Dat wat toenmalige lokale baas Boris Yeltsin niet plat heeft gewalst dan. Nou ja, we kwamen dus voor een geschiedenisles, maar werden enorm verrast door de stad zelf. Er hangt zo een relaxte sfeer hier! Op zondag was het de hele dag door druk in de stad en de winkels waren tot laat in de avond allemaal open! Veel jonge mensen en geen rare figuren gezien zoals die in Moskou wel overal rondhingen. Tuurlijk lopen ze hier ook allemaal met een fles of blik bier in de hand over straat, maar daar kijken wij inmiddels niet meer van op. Gek idee, er worden hier pas buitenlanders toegelaten sinds 1990 in verband met alle wapenindustrie hier. We zouden hier best nog een paar dagen door kunnen brengen, beetje door de stad slenteren en mensen kijken. Maar we hebben treintickets voor morgenavond! We gaan naar Irkutsk en daarvandaan naar het Baikalmeer.

Geschreven op 15 maart 2010

Gisterenavond (lokale tijd 20.03uur) vertrok onze trein vanaf Sverdlovsk station richting Irkutstsk. We hebben 3 uur op het station gehangen omdat we geen zin hadden om met onze tassen rond te blijven lopen. We hebben ons weer prima vermaakt met mensen kijken in de stationsrestauratie. Vlak voordat we de trein in gingen hebben we onze buik gevuld met magnetronpatat. En ja, dat smaakt zoals het klinkt! De provodnitza had na twee vragen dankzij onze onnozele blikken al door dat we geen Russen zijn of Russisch spreken. Dat hield haar niet tegen om bij ons in de wagon te komen zitten en hele verhalen te houden. Wij begrepen er uit dat we de enige in de coupé waren, maar we begrepen niet voor hoe lang. We hebben ons dus lekker geïnstalleerd en onze bedjes opgemaakt. We kregen steeds bezoek van een klein ventje die ons zijn boekjes voor kwam lezen en hele circusacts uitvoerde met uitgekauwde chocolaatjes en de ballon die hij van ons kreeg. Toen we net in slaap waren gevallen, kregen we toch medepassagiers; twee mannen. Het slapen ging weer moeizaam, het was net als de vorige keer heel erg warm in de coupé en tegen de ochtend schoot de koptelefoon van de man die naast Peter lag los, waardoor zijn muziek door de hele coupé schalde. Overigens werd hij daar zelf niet wakker van. Uiteindelijk was het pas half 12 lokale tijd dat we het bed uitkwamen, gelukkig toch nog een paar uur geslapen.

We hebben de hele dag gekletst met Sergei en Nikolay, die op weg waren naar hun werk bij een olieveld in het noorden van Rusland. Zij hadden na de treinreis nog een vlucht van drie uur en een helikoptervlucht van twee uur voor de boeg. Ze vertelden dat het daar wel -50 ‘Celsius kan zijn en lieten foto’s zien van zichzelf met bevroren wimpers en wenkbrauwen en de materialen waar ze daar mee werken. Gaaf hoor!

Gelukkig had Sergei een vertaalprogramma op zijn laptop waardoor we makkelijker met elkaar konden communiceren. Zij hebben ons ook weer taalles gegeven. Goed oefenen met Russisch praten, want zo kwamen we toch nergens! Dan zouden we alleen maar opgelicht worden. Ze waarschuwden ons voor taxichauffeurs en openlijk zwaaien met geld en raadden ons aan om overal met contant te betalen en niet met plastic. Dat doen we dus goed. Ze beloofden ons dat tegen de tijd dat we in Irkutsk aan zouden komen, we vloeiend Russisch zouden spreken. Haha, dat geloven we dus niet. Ondertussen werden we volgestopt met gezouten vis, chocolaatjes, gefrituurde aardappelen (lijkt eigenlijk meer op een hartige oliebol) en biertjes. Spasiba heren, het smaakte allemaal heerlijk! Bij het station Novosibirsk hadden we een iets langere stop en toen zijn we op hun aandringen de trein uitgehold voor een fotosessie. Dat was grappig! Het sneeuwde inmiddels weer flink en wij moesten poseren op het perron, op de trap, voor de ingang, in de wachtruimte…in alle formaties. En toen op een holletje weer terug de coupe in! Daar gingen Sergei en Nicolay nog weer even weg, waarna ze terugkwamen met een souvenir van Novosibirsk voor ons. Zo lief! Peter wilde ook nog bier halen, maar dat mocht toch helemaal niet, wij waren  hun gast. Als we weer een keer in Rusland zijn, moeten we bij Nicolay, zijn vrouw en 7-jarige dochter komen logeren. Die hebben we al uitgebreid bewonderd op zijn foto’s. Sergei heeft ook een dochter van 7. Wij hebben uiteraard ook foto’s van ons laten zien en van ónze 7-jarige familieleden. Overigens noemen zij ons Pjotr en Anna, wel zo makkelijk hier, haha.

We hebben ook nog films uitgewisseld, wij hebben nu dus Russische films om te bekijken. Kunnen we goed oefenen, haha. Nu ik dit schrijf zijn we bijna op de helft van deze reis. Sergei en Nicolay gaan er over 11 uur uit, we zijn benieuwd of we dan nog weer nieuwe passagiers krijgen om onze nieuwe woordenschat op te oefenen.

Geschreven op 17 maart 2010

Na het vertrek van onze vrienden, hebben we een paar uur de coupé voor onszelf gehad, tijd om wat slaap in te halen. We zijn inmiddels al weer 2 tijdzones door, waardoor het hier nu 6 uur later is dan in Nederland. Omdat alle treintijden in Moskoutijd worden aangegeven (NL+2 uur) hebben we dus nu 3 verschillende tijden in ons hoofd; de laptop staat op NL-tijd, mijn horloge op Moskoutijd en Peet z’n horloge op lokale tijd. Als we vannacht in Irkutsk aankomen mag Peet er weer een uurtje bijdraaien en zitten we dus op NL+7! Ons ritme is wel een beetje verstoord, ook doordat we nu al 2 nachten slecht slapen en geen eetritme hebben. We eten wanneer we zin hebben! Of wanneer we weer iets aangeboden krijgen… Net kregen we van het meisje dat drinken verkoopt in de trein weer 2 koekjes, soort van negerzoenen. Zo naar allemaal! We hebben nog amper iets van onze eigen voorraad gegeten, dus dat slepen we straks gewoon weer mee naar het hostel. We hebben ook eten voorbij zien komen waarvan we blij zijn dat we het niet aangeboden hebben gekregen. Er liep een man met afgekloven spare-ribs  van wel 20 cm lang door de gang. Na het maken van allerlei gebaren en aanwijzen in ons point-it boekje wist Sergei ons uit te leggen dat het van ’n hond was. We hebben de foto van Bran laten zien, maar dat soort honden lusten ze dus niet… Wij houden het toch maar bij noodlesoep.

We hebben wel een nieuwe passagier, een oudere man alleen. Hij is erg op zichzelf, wat wij prima vinden. Wij kijken een beetje uit het raam waar we eindeloze witte vlakten zien (zo had ik me Siberië dus ook voorgesteld!), lezen een boek of spelen een spelletje. Zo komen wij de dag wel weer door!

Geschreven op 18 maart 2010

Om half 4 vannacht, lokale tijd, kwam onze trein aan in Irkutsk. We hadden de wekker gezet, maar zijn uiteindelijk de hele tijd wakker gebleven. We hadden weer een nieuwe medepassagier nadat de vorige na 1 uur al weer vertrok, dit keer een hele stevige meneer (ongeveer net zo breed als dat hij hoog was…), die zeer aanwezig was. Hij slurpte, smakte,  snurkte en zuchtte. Hé, wat fijn haha. Dankzij de tips van Nikolay wilde de tweede taxichauffeur die we aanspraken ons uiteindelijk wel meenemen voor de prijs die wij in gedachten hadden en 10 minuten na aankomst konden we het hostel al in. We hadden de kamer pas geboekt voor de 18^e, maar als de kamer de nacht van onze aankomst vrij zou zijn mochten we er gelijk al in, zonder extra kosten. Goede deal dus! We hebben dus net nog een paar uurtjes geslapen in onze ruime hostelkamer. We gaan zo uitgebreid douchen en dan Irkutsk verkennen. Morgen willen we doorreizen naar Listvyanka dat aan het Baikalmeer ligt en ongeveer 70km hier vandaan is.