Geschreven op 23 augustus 2010

Afgelopen donderdag zijn we vanuit Hanoi naar Ho Chi Minh City gevlogen. Een vliegticket kostte ons ongeveer €5 per persoon meer dan een treinticket!  En het bespaarde ons een  trip langs plaatsen die we al gezien hadden op weg naar Hanoi. We werden bij het Hanoi Lakeside hotel tot in de taxi uitgezwaaid door de receptioniste, dit hotel is echt een aanrader! De vliegreis duurde 2 uur en vooral het eind was nogal heftig, met flinke turbulentie. In Ho Chi Minh City hebben we ons in de backpackersbuurt af laten zetten om zo lopend een hotel te zoeken. Er is heel veel keuze, maar op een gegeven moment waren we het zat om met die rugzakken in de hitte trap op en trap af te gaan en hebben we dus maar een kamer gekozen.  De volgende dag konden we weer verder zoeken, want dit hotel beviel ons toch niet. Met zoveel keus kun je elke dag ergens anders slapen! 

We waren van plan om de laatste week in Vietnam aan het strand door te brengen. Beetje zonnen, beetje lezen, beetje slapen en beetje snorkelen. Leek ons de ideale afsluiting. Helaas regent het elke dag, en flink ook! We vermaken ons dus maar in de stad. En dat lukt prima! Ho Chi Minh City is minder mooi dan Hanoi, maar er is genoeg te zien en te doen. Vandaag hebben we het Independance palace bezocht, het regeringsgebouw tot 30 april 1975 de communisten binnen kwamen stormen. Het is een groot eerbetoon aan de zeventiger jaren, qua inrichting, en aan Communistisch Vietnam, met alle propagandistische foto’s en beschrijvingen. Alle Vietnamese soldaten waren helden en alle Amerikaanse soldaten misdadigers, zeg maar. Ergens deze week willen we ook nog het Oorlogsmuseum en de Cu chi-tunnels bekijken, dus tegen de tijd dat we naar Maleisië gaan kunnen we het volkslied van Vietnam waarschijnlijk helemaal meezingen!

Vanuit Hanoi hebben we nog een tour naar Halong Bay gedaan. Het was nog 3 uur rijden naar de kust, waar we op een prachtige houten zeilboot, een Chinese junk, overstapten. We waren maar met 9 toeristen op de gehele boot en een gids, Thanh, die  toch de hele tijd “My Group! Please follow me!” bleef roepen.  Toen we aan boord kwamen waren de tafels al gedekt voor een zeer uitgebreide lunch. Tijdens de lunch konden we genieten  van de prachtige Karstbergen die we rondom ons zagen. We legden aan bij een van de bergen waar we via een trap in een grot uitkwamen. De naam van de grot is “surprise-cave” en de verrassing is waarschijnlijk dat er geen einde aan lijkt te komen. Bij elke kamer bleek er nog een kamer achter te liggen. Heel erg mooi! We hadden weer de mazzel dat er behalve “My Group” geen andere toeristen waren. 

Na het bezoek aan de grot hebben we stuk gekayakt, langs een drijvend dorp en tussen de Karstbergen door. Het was gelukkig droog gedurende de kayaktocht, want de rest van de vaartocht heeft het geplenst!

Geschreven op 26 augustus 2010

We hebben het War Remnants museum bezocht; 4 verdiepingen vol afschrikwekkende foto's van Vietnam voor, tijdens en de gevolgen na de oorlog tegen Zuid Vietnam/USA. We hebben ons weer verbaasd over de beschrijvingen bij de foto's. Het zijn veelal foto's van Amerikaanse reporters, maar alle onderschriften benadrukken de misdaden die door de Amerikanen/Zuid-Vietnamezen zijn begaan. Over de vreselijke tactieken van de Vietcong wordt niets geschreven, alleen maar lof voor hun soldaten en hun "slimme" acties. Op een gegeven moment konden we geen foto's meer bekijken, het was allemaal te gruwelijk. Dit museum laat wel goed zien hoe afschuwelijk oorlog is en wat het een land en haar bevolking aandoet.  Om depressief van te worden.

Het verkeer in Azië blijft ons verbazen. Men rijdt als idioten en verkeerslichten hebben amper een functie. Het is hier echt de macht van de sterkste en degene met de luidste toeter. We zaten vandaag in een taxi die bij het stoplicht een motor aanreedt. Zou dat bij ons gelijk een hoop gedoe met eerst schelden en dan verzekeringspapieren invullen betekenen, hier kijkt men een beetje, zegt sorry, sorry zonder uit te stappen en rijdt dan gewoon door. Tja, wij hopen maar dat het straks in Australië wat minder hectisch is.

We hebben ons prima vermaakt in Vietnam, ondanks dat we wat minder positive ervaringen met Vietnamezen hebben. Wij zien het zo; in de landen die we hiervoor bezocht hebben, was 90% van de bevolking vriendelijk en in Vietnam ongeveer 50%. Dat betekent gewoon wat meer rekening ermee houden! Vietnam heeft een prachtig landschap en we hebben het ook naar ons zin gehad in de steden; lekker shoppen, naar de bios, op een terras mensen kijken, musea bezoeken, elke avond een ander restaurantje en uitslapen.

Geschreven op 30 augustus 2010

Vandaag is onze laatste volle dag in Azië, morgen vliegen we naar Australie. We zitten sinds afgelopen vrijdag in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Het is een moderne stad met een gekke mix van architectuur (moderne wolkenkrabbers, chinese tempels compleet met draken, Moskeeen met meerdere minaretten en zuurstokroze katholieke kerken, om maar wat te noemen), duidelijk herkenbare verschillende religieën (hoofddoekjes, sari’s en stippen op het voorhoofd en mensen met grote kruizen om de nek) en vooral heel veel koopwaar. Kuala Lumpur lijkt een groot shoppingparadijs. Wij hebben al flink geshopt in Vietnam, dus daar zijn we wel klaar mee. We hebben ons dus vooral op hoogte vermaakt deze dagen.

Zaterdagochtend zaten we al om tien over zeven ’s ochtends in de monorail op weg naar de Petronas Towers. Deze twin towers waren ooit de hoogste ter wereld, maar zijn inmiddels al voorbijgestreefd door andere bouwprojecten. Ze zijn nog steeds indrukwekkend. Je kunt de skybridge die deze torens op de 41^e en 42^e verdieping met elkaar verbind gratis bezoeken.  Maar dan moet je wel vroeg in de rij staan om een kaartje te bemachtigen, want ze laten maar een beperkt aantal mensen toe. Om half negen ging het loket open en toen stonden wij al ruim een uur in de rij. Het duurde nog een lange tijd voor we aan de beurt waren, maar we mochten wel gelijk al mee met de rondleiding van 9.45 uur. Dat betekende eerst een expositie bekijken (je kon o.a. laten meten hoeveel keer jouw lengte de torens zijn; bij Peet stond er dat hij slecht 1,57m hoog is, haha.), daarna een promotiefilm over Petronas Company van 7 minuten, 41 seconden in de high speed lift en 7 minuten op de skybridge. ZEVEN minuten! En daar hadden we dus 2 uur en 15 minuten op gewacht! Nou ja, het uitzicht was echt geweldig en het zicht op het gebouw zelf, dus wij vonden het de moeite waard. Maar mocht je ook eens die kant op gaan, dan weet je wat je kunt verwachten!

Gisteren hebben we de andere hoge toren in Kuala Lumpur bezocht; de KL tower. Deze Maleisische uitvoeri ng van de Euromast staat op een heuvel in het stadspark en je hebt vanaf het observatiedeck een 360 graden zicht op de stad. Bij het toegangskaartje voor het observatiedeck zat ook nog een bezoek aan de dierenopvang en een simulatie F1-race inbegrepen. Het was weer op z’n Aziatisch een heel pretpark, want je kunt ook nog een ponyritje maken of tokkelen vanaf de tweede verdieping. Whoehoe. Deze spannende activiteiten hebben wij overgeslagen. Het bezoek aan het dierenverblijf werd onverwachts wel nog een spannend gebeuren, toen Peet een flinke slang om zijn nek gedrapeerd kreeg. Slik! Hij heeft het dapper doorstaan, maar bleef de rest van de dag een eng gevoel in zijn nek houden…. Gelukkig bleven de monsterlijk grote spinnen in hun kooitje en kreeg Skan alleen twee papegaaien op haar schouder. Eentje had het weliswaar op haar oor voorzien, maar ze is er heel uitgekomen.  

Omdat Maleisie een overwegens Islamitisch land is, zijn de prijzen voor alcohol hier niet mis. In Vietnam betaalden we €0,40 voor een halve liter bier, hier kost een pilsje van de tap minstens €4. De cocktails zijn hier helemaal niet te betalen. We zagen gisteren in het Hard Rock Cafe een fantastische aanbieding voor een fles Bacardi Lemon voor maar liefst 270 MR. Dat is omgerekend bijna €70! Njammie. Gelukkig was het happy hour en kregen we het tweede pilsje gratis. Je begrijpt dat we hier niet dronken zullen worden! Het eten smaakt ons hier wel beter dan in Vietnam. Peet is verslaafd aan pasteitjes met kip, aardappel en ei die ze bij een kraampje in onze straat verkopen. Helaas staat dit kraampje er alleen overdag!

We hebben bijna 6 maanden gereisd in Azië en het is ons heel goed bevallen. Mooie landen, fantastische landschappen, aardige mensen, superlekker eten en op Rusland na was alles goed betaalbaar. Vanaf morgen gaan we een voor ons nieuw continent bezoeken en we kijken er heel erg naar uit. We reizen de eerste 13 weken in een campertje en we proberen zoveel mogelijk in de natuur te verblijven, na al het stedelijk geweld van de afgelopen weken hebben we daar veel zin in. Dat betekend wel dat we amper de beschikking over internet zullen hebben. Het kan dus even duren voor we weer een blog of foto’s plaatsen. Wij vinden het wel leuk om, als we dan weer eens online zijn, berichtjes van jullie te lezen. Dus laat vooral wat op onze site achter!

Geschreven op 10 augustus 2010

We beginnen te wennen aan Vietnam. Het land is prachtig, het eten smaakt ons ook weer prima, maar de mensen vinden we maar zo zo. Qua hygiëne lijkt het alsof we weer in China zijn, er wordt weer flink gerocheld, in de neuzen gepeuterd en openlijk oren uitbaggeren is ook weer normaal. Maar in tegenstelling tot China duurt de vriendelijkheid van de meeste mensen niet langer dan het moment dat de koop gesloten is of dat ze besloten hebben dat er niets (meer) aan je te verdienen valt. Ach, we waren gewaarschuwd en gelukkig hebben we ook nog genoeg positieve ervaringen. Men is hier ook heel handtastelijk! Direct over de grens, in de minibus waar we in over stapten, legde de man naast Peet zijn hand op zijn knie en liet hem daar heel lang liggen. In winkels pakken ze terwijl ze met je praten je arm of hand vast en vanavond werd Peet uitgebreid over zijn rug geaaid door de eigenaar van het restaurant en voelde het meisje van de bakker lekker aan zijn armharen. En dat allemaal zonder gene, het is allemaal heel gewoon!

Hoi An is een ontzettend toeristisch stadje, maar wij hebben ons er prima vermaakt. Het stadje ziet er prachtig uit met smalle slingerstraatjes en oude huizen aan de rivier. Het stikt van de restaurantjes en winkeltjes, maar de specialiteit is op maat gemaakte kleding en schoenen. Om de paar meter wordt je aangesproken of je een nieuw pak of leuke jurk wilt laten maken, of leuke sneakers of pumps. Alles wat jij bedenkt, kunnen zij daar maken en ook nog binnen 24 uur. Omdat wij niet weten of wij na terugkomst van onze droomreis nog wel dezelfde kledingmaat zullen hebben (we vermoeden van niet, haha), zeggen wij steeds beleefd No, Thank You! En dat dan dus minstens 50 keer per dag. We zijn wel gezwicht voor een paar op maat gemaakte leren teenslippers voor Peet. Maat 45 vindt je hier niet in de winkels en zijn slippers waren echt aan vervanging toe. Mijn rugzak is voorzien van een nieuwe zijkant, er zijn nu slechts nog een paar flinke stiksels aan de buitenkant die herinneren aan het busongeluk.

(lampionnenkraampjes in Hoi An)

Onze onderhandelingsvaardigheden kwamen goed van pas bij het aanschaffen van souvenirs, we hebben een paar leuke dingen gescoord; o.a. de theebekers die we overal in China zagen, behalve toen we ze wilden kopen voor thuis! We hebben ze samen met de souvenirs uit Cambodja, die we al een paar weken in de rugzak meesjouwen, in een grote doos naar huis gestuurd. Hopelijk komt alles heel aan over een week of drie! We hebben nog een avond doorgebracht met de Spanjaarden waar we mee in de bus naar Hoi An zaten. We hebben geprobeerd om Nayla te helpen haar vriend te overtuigen om ook meerdere maanden te gaan reizen in plaats van maximaal 4 weken, maar het is niet gelukt. Mochten we ooit nog eens in Tarifa zijn, dan zoeken we ze op voor nog een gezellige avond!

Zondag hebben we een paar prachtige duiken gemaakt bij Cham Island Marine Park, een uurtje varen vanaf Hoi An. Hoewel de boot best vol zat, gingen wij alleen met Divemaster Mike uit Londen duiken. Het was sowieso luxe, want al onze duikspullen werden voor ons klaargezet en tussen de duiken door omgewisseld. We hoefden zelf niets te doen! Het zicht was beter dan verwacht, maar vooral aan het oppervlak wel troebel. En er zaten heel veel kleine kwalletjes in de eerste 6-7 meter, jaiks! Gelukkig geen gevaarlijke kwallen, het irriteerde alleen een beetje als ze tegen je aankwamen, maar dat gevoel ging gelijk over. We hebben heel erg veel verschillende flora en fauna gezien, waaronder hele kleine gekleurde naaktslakjes, anemonen met nemo’s,  grote en hele kleine krabben en allerlei verschillende tropische vissen. Tijdens onze eerste duik had Mike een onderwatercamera mee, dus nu hebben we ook eens een keer foto’s van een duik! Tijdens de tweede duik was er weer een flinke trekkersvis op oorlogspad, maar wij hebben hem dit keer weten te ontduiken. Het was een geslaagde dag!

Gisteren zijn we met de bus doorgereisd naar Hué. De bus was een zogenaamde sleeperbus; twee etages met ligstoelen, heel dicht tegen elkaar aan. Wij zaten helemaal achterin op de bovenste verdieping en werden bij elke hobbel gelanceerd. We vonden het afschuwelijk en waren blij dat het maar voor 3 uur was en ook nog overdag. Wij willen nooit meer op deze manier reizen.

Hué bestaat eigenlijk uit twee delen; ons hotel zat in de “Franse buurt”, een moderne wijk met af en toe een koloniaal pand, en aan de andere kant van de Perfume River ligt de ommuurde citadel. Binnen de stadsmuren is ook nog het keizerlijk paleis dat ook weer binnen stadsmuren ligt; een citadel in de citadel dus eigenlijk. Wij hadden de pech dat het flink ging regenen, dus na anderhalf uur door de oude stad wandelen, hebben we het voor gezien gehouden. Maar mooi is het zeker!

Vanochtend zijn we met de trein naar Dong Hoi gegaan. Het kopen van de kaartjes was nog een gedoe aangezien niemand ons info wilde geven over de vertrektijd(en) van de trein. Ze wilden ons liever buskaartjes verkopen, maar daar hebben wij vriendelijk voor bedankt! Uiteindelijk hebben we in een hotel toch een treinschema te pakken gekregen en hebben we vanochtend zelf onze kaartjes op het station gekocht. Zonder problemen! We hadden een lokale trein te pakken en dat betekende bijna 4 uur op een houten bankje zitten zonder ruimte om je voeten neer te zetten en de gehele tijd door iedereen in de wagon aangestaard te worden omdat wij de enige toeristen waren. Toen wij instapten was onze plek ingenomen door onze overburen; een stel met een peutertje. De bankjes stonden vol tassen, het tafeltje lag vol eten en afval, alle haakjes hingen vol met tasjes en mama en kind lagen tussen de bankjes op de grond te slapen. Wij zijn inmiddels niet meer zo blue, dus wij gingen gelijk reorganiseren; tassen weg, ruimte maken voor onze bagage in het rek door de rest te verplaatsen, mama wakker maken en vriendelijk verzoeken op te schuiven en onszelf er gewoon tussen wringen. En dat dus allemaal onder toeziend oog van tientallen Vietnamezen. Hoe gaat het spreekwoord ook al weer? When in Rome….

We blijven maar een nachtje in Dong Hoi, een rustig kustplaatsje. We hebben een prima hotelkamertje met een groot balkon met erg mooi uitzicht op zee en rivier. We hebben geluncht in het enige restaurantje dat we in de buurt konden vinden en daar was het weer ouderwets met handen, voeten en gebaren iets te eten bestellen. Het is hier niet zo toeristisch en dat is te merken. Vriendelijke mensen en goede prijzen. We hebben onze treintickets voor morgen naar Ninh Binh al gekocht; een klasse hoger en hopelijk dan ook iets comfortabeler!

Geschreven op 16 augustus 2010

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder! We hebben het de afgelopen dagen rustig aan gedaan. Vanuit Dong Hoi zijn we per trein naar Ninh Binh gegaan. We zaten in een betere trein, maar ook dit was nog niet helemaal zoals we ons hadden voorgesteld. Zeker de dames die voor ons zaten en al zeker 4 jaar niet in bad waren geweest hadden wat ons betreft al bij het eerste station mogen uitstappen (dit gebeurde niet, ze bleven de hele weg gezellig zitten, haha). Na 9 uur treinen (wat een prachtige landschappen hebben we weer voorbij zien komen) kwamen we in het donker aan, en ook hier stonden weer wat touts met prima hotels, dus binnen 20 minuten zaten we op onze kamer.

De volgende morgen zijn we een paar km buiten de stad op een bootje gestapt waar we een prachtige tocht door het karstgebergte en rijstvelden hebben gedaan. In eerste instantie zat er een jongetje van een jaar of 12 in de boot die moest roeien met de riemen die hij had, maar na 500 meter stapte zijn oudere broer er bij in die de riemen van hem overnam. Het is geweldig om door die setting te varen , je vaart door drie grotten heen, prachtig! Natuurlijk proberen de Vietnamezen onderweg wat te verkopen. In andere bootjes varen ze naar je toe en de kleinste in ons bootje had een hele kist met souvenirs bij zich…

Vrijdag de 13^e zijn we uit Ninh Binh weg gegaan. Ook hier kregen we bij diverse hotels geen informatie over de treintijden, omdat ze dan niet hun bussen vol krijgen. We zijn dus op goed geluk naar het station gegaan en helaas zou de eerste trein richting Hanoi pas 3 uur later aankomen. Daar hadden we geen zin in, dus zijn we naar het busstation gelopen waar we een lokale bus hebben gepakt. Ook deze chauffeur voelde zich weer een echte Schumi, en 2,5 uur later stonden we in Hanoi!

Eenmaal aangekomen bij het door ons uitgekozen guesthouse bleek dat ze vol zaten… Maar gelukkig zijn er in Vietnam ook uitzonderingen qua vriendelijkheid, dus even bellen met een hotel van de zelfde eigenaar. Daar was wel plaats en na wat onderhandelen ook tegen onze prijs. Zelfs een gratis taxi er naar toe werd geregeld; WELKOM in Hanoi! We hebben een goede kamer en de mensen in dit hotel zijn ook zeer vriendelijk dus na een welkomstwatertje, wat informatie, konden we op onze kamer lekker gaan uitrusten, haha. 5 minuten laten stonden we buiten om wat te gaan lunchen en laten wij nu net in een gedeelte van Hanoi zitten waar dat allemaal goed kan! Het is jammer dat dan weer duidelijk wordt dat de vriendelijkheid van de Vietnamese bevolking zich volgens ons alleen bevindt binnen ons hotel. Bij afrekenen bleek voor de zoveelste keer dat ze maar gewoon een bedrag roepen, als je dan in het menu gaat kijken hoeveel het ook alweer echt was, dan komen ze het andere wisselgeld ook brengen. Het is jammer hoe de mensen zich gedragen, er kan geen glimlach vanaf en we hebben constant het idee dat je moet opletten. Jammer, want nogmaals: het land is werkelijk prachtig!

We waren voor aankomst in Hanoi meerdere keren gewaarschuwd voor het verkeer in Hanoi, dat zou ontzettend druk moeten zijn. Wij vinden het niet verschillen van de andere Aziatische steden die we bezocht hebben. Ook hier betekent een groen voetgangerslicht dat je nog steeds uit je slippers gereden kunt worden en komt het verkeer van alle kanten op je af. Gewoon rustig oversteken zodat ze (luid toeterend, dat uiteraard wel) om je heen kunnen rijden werkt hier ook weer prima. Wat wel opvallend anders is hier, is het aantal scooters/motors. Er rijden er duizenden en ze staan overal op de stoep geparkeerd. Zo veel dat de voetgangers meestal op de rijbaan moeten lopen, omdat er geen plek meer op de stoep is. De ingangen van winkels en café’s worden regelmatig helemaal geblokkeerd omdat men pal voor de deur staat en je moet constant oppassen dat ze niet over je tenen heen rijden!

De afgelopen dagen hebben we ons vermaakt met rondjes lopen lang de diverse mooie meren in de stad, proberen om onze camera te laten maken na het busongeluk, en proberen we nog steeds in contact te komen met de verzekeringsmaatschappij in Cambodja, (overigens is het in contact komen met de verzekeringsmaatschappij in NL ook niet erg makkelijk… ) terrasjes pakken, we zijn 2 keer naar de bioscoop geweest en proberen alvast wat te gaan plannen voor Australië. De komende paar maanden beginnen al aardig vorm te krijgen door de vluchten die we hebben geboekt; op 19 augustus vliegen we van Hanoi naar Ho Chi Minh waar we de omgeving en de stad in een week willen gaan bekijken. Op 27 augustus vliegen we naar Kuala Lumpur waar we 3 dagen verblijven. Op 31 augustus verlaten we Azië, we zijn dan 179 dagen op reis, en vliegen we naar Perth, waar we 3 september ons mini campertje op kunnen halen. Op 1 november vliegen we naar Auckland, maar dat is nog zover weg, haha!

Morgen gaan we naar Halong Bay waar we een dag op een boot zullen rond varen, we hebben er zin in!

We hebben de afgelopen dagen weinig mogelijkheid gehad om internet te gebruiken, maaar we hebben wel gewoon bijna dagelijks iets geschreven. Dat resulteert dan in 5 (!) A-4-tjes text....alvast onze excuses!

Geschreven op 30 juli 2010

De afgelopen dagen zijn we blijven hangen in Phnom Penh. Na het heftige busongeval afgelopen dinsdag hadden onze lichamen en hoofden wat tijd nodig om bij te komen…

Woensdag ochtend zijn we na een slechte nacht, elke 20 minuten wakker doordat onze spieren die houding ECHT niet prettig vonden, en de verschrikkelijke beelden van het ongeluk en de zwaargewonde mensen om ons heen door ons hoofd bleven spoken, gaan ontbijten en lunchen in een restaurant langs de rivier. Voordat we gisteren overigens konden gaan slapen moesten we werkelijk overal nog glas weg halen; uit het bed, van de tassen, van onze benen, ruggen, slippers enz..We hebben samen een ‘reconstructie’ gemaakt van het hele gebeuren en hebben geprobeerd contact te zoeken met de busmaatschappij, wat niet is gelukt. ’s Middags zijn we naar de Vietnamese ambassade gegaan om ons visum aan te vragen wat we twee uur later al op zouden kunnen halen. Daar hadden we geen zin in, dat konden we de volgende dag ook doen. De rest van de middag hebben we weer in een restaurant doorgebracht en zijn we op tijd gaan slapen.

Donderdag zijn we onze visa gaan ophalen voor Vietnam. Echt zo snel als dat allemaal gaat, perfect! Hierna zijn we naar de Tuol Sleng (ook wel de S-21 gevangenis genoemd) gegaan. De Khmer Rouge gebruikte deze schoolgebouwen in de periode van 1975 tot 1979 om de hoger opgeleiden, de leraren, artsen enz. te martelen en op wrede wijze te vermoorden. Onder het bewind van Pol Pot en bijvoorbeeld Duch (die juist nu in het nieuws is doordat hij in beroep gaat tegen 30 jaar gevangenis straf) werden hier tussen de 14000 en 20000 mensen gevangen gehouden, gemarteld en gedood. De meeste mensen werden overgebracht naar Choeung EK (Killing Fields) om daar gedood te worden. In de gevangenis kun je alle cellen bekijken waar de meeste martelwerktuigen ook nog in liggen. In deze periode werden van alle gevangenen foto’s gemaakt vaak ook nadat ze gedood waren. Al deze foto’s hangen nu in de gevangenis. Het is vreselijk om de blikken van de mensen te zien. De foto’s van de mensen nadat ze gedood zijn , zijn werkelijk afschuwelijk. Ook vrouwen, kinderen en zelfs baby’s zie je op de foto’s voorbijkomen…

Tijdens de bevrijding waren er nog 7 mensen levend in de gevangenis, 1 van hen heeft nog jaren naast de gevangenis gewoond en is zelfs een soort van opzichter geweest.

Het is onbegrijpelijk dat de topstukken van het regime de eerste 10 jaar nog vrij hebben rond gelopen en dat ze nu zelfs in beroep kunnen gaan tegen hun straffen. Duch heeft bijvoorbeeld toegegeven wat er allemaal is gebeurd, waar het is gebeurd enz. Maar doordat hij dit heeft gedaan en heeft gezegd dat hij spijt heeft van zijn daden wil hij strafvermindering; wij kunnen er met de pet niet bij!

Onze Tuktuk chauffeur vroeg toen we de gevangenis uitkwamen of we nog naar de Killing Fields wilden zo’n 15km buiten de stad en of we zin hadden om daarna te schieten met pistolen, mitrailleurs en granaatwerpers; BEN JE GEK GEWORDEN OFZO? Er zijn nogal wat toeristen die na een bezoek aan deze afschuwelijke plekken gezellig doorgaan naar oude kazernes waar ze voor $ 1,- per kogel lekker zelf kunnen schieten (er wordt gezegd dat  je dit zelfs op koeien of kippen kunt doen). Volgens ons mis je dan de strekking van het verhaal waar je zojuist geweest bent!

De Killing Fields zagen we vandaag niet meer zitten, en doen we morgen wel. We zijn ’s avonds gaan eten (wat overigens heerlijk was) en wederom vroeg gaan slapen. De dagen zijn erg vermoeiend!

Tijdens ons ontbijt vroeg de eigenaar van het restaurantje aan Peet wat er was gebeurd met zijn arm, dus we vertelden dat we betrokken waren geweest bij een bus ongeluk. Toen zei hij: ‘Ow zijn jullie dat, waren jullie er ook bij?’. Dus wij dachten hij heeft zeker gasten gehad die ook betrokken zijn geweest, maar nee, hij kwam met een Cambodjaanse krant waar een artikel over het ongeluk stond. Hij vertelde, nadat we hadden gezegd dat we niets hadden gehoord van de busmaatschappij, we zeker moesten gaan klagen bij hun kantoor en dat een ‘sorry’ toch wel het minimale zou kunnen zijn.. We kregen de krant mee als hulpmiddel!

Hierna zijn we met de Tuktuk naar de Killing Fields (Choeung EK) gebracht. Hier werden enkele dagen na de bevrijding in 1979 enorme massagraven gevonden waar mensen op brute wijze werden vermoord. Om kogels te besparen werden mensen met de kolf van een geweer of bamboestokken doodgeslagen, of zorgden ze ervoor dat mensen doodbloedden, baby’s werden bij hun beentjes vastgepakt en met hun hoofd tegen een boom doodgeslagen, vreselijk! Mensen die dit nog wisten te overleven en dus levend in het graf lagen (tussen vermoorde familie) kregen nog een chemisch goedje over zich heen, zodat ze alsnog een gruwelijke dood stierven.

Niet alle massagraven zijn nog afgegraven en zo zie je dus menselijke resten en kledingstukken naar boven komen (dit door de regen). Op het terrein is een groot monument gebouwd met daarin duizenden schedels en botten gerangschikt op sekse, leeftijd enz.

Choeung EK is trouwens een van de vele Killing Fields… 

Na deze heftige uren hebben we aan onze Tuktuk chauffeur gevraagd of hij ons langs de highlights van de stad kon rijden, lopen gaat nog steeds niet erg makkelijk, zodat we wat foto’s konden maken. Na een mooie rit heeft hij ons afgezet bij het kantoor van Paramount (de busmaatschappij) waar we nu eindelijk wel eens antwoord wilden op onze vragen (op de mails hebben we nog steeds geen reactie)… Ook hier werden we weer afgescheept (ze wisten wel dat het ongeluk was gebeurd), dit keer met een kaartje van de manager die we maar moesten bellen, op de vraag waar we konden bellen werden we netjes naar de hoek van de straat verwezen terwijl er een telefoon op het bureau voor ons stond; klantvriendelijk?

Terwijl we wegliepen hebben we ook de Engelse krant gevonden met het artikel over het ongeluk (zie foto). Dat is toch nog leuk voor het plakboek!

We hebben de manager geprobeerd te bellen, maar die deed net alsof hij ons niet verstond en we moesten maar een e-mail sturen. We hebben zo’n vaag vermoeden dat we hier weinig reactie op gaan krijgen...

We zijn in het zonnetje op een terras gaan zitten waar we heel toevallig de twee Fransen voorbij zagen komen met wie we in de ambulance zijn vervoerd naar Phnom Penh. Het ging met hun ook redelijk, dezelfde klachten die wij ook hebben en moesten nog niet denken aan een nieuwe busrit. We hebben ze het artikel laten zien en ze waren voor wondverzorging nog in het ziekenhuis geweest, maar daar kregen ze geen informatie over de andere gewonden. Na deze (volgende) heftige dag zijn we weer vroeg in slaap gevallen.

Geschreven op zondag 1 augustus

Gisteren zijn we na uitgeslapen te hebben, Skan voelde zich niet erg lekker; verkouden en nog steeds last van spierpijn en haar ribben, naar de Russische markt geweest. Wij vragen ons nog steeds af wat er Russisch aan was maar we hebben er leuke dingetjes gekocht! We hadden helaas geen geld meer over voor de mevrouw die met de locale delicatessen voorbij kwam; hé wat jammer dat we nu die grote gefrituurde sprinkhanen en spinnen niet hebben gegeten!

Na lang twijfelen hebben we er voor gekozen om bustickets voor morgen te kopen naar Kratie, al vinden we het reizen wel erg spannend! We willen de draad van onze reis weer oppakken en niet meer blijven hangen in Phnom Penh, dus we moeten wel.

Vanmorgen om 7.30 uur werden we opgehaald bij ons guesthouse en binnen 10 minuten stonden we op het busstation waar ons ‘nieuwe’ blinkende gevaarte al stond te wachten. Na een slechte nacht (zou het komen door het irritante getik van een lekkende airco buiten of waren we misschien toch een beetje zenuwachtig) waren we helemaal klaar voor dit nieuwe avontuur! Om kwart over 8 reden we weg en we zijn in Kratie (spreek uit als Kraatsjeh) aangekomen om 14.30 uur. Gelukkig is alles goed gegaan, maar we hebben onze adem wel weer meerdere malen in moeten houden. We weten nu zeker dat we koeien (zeker op de weg) echt niet leuk vinden en de Cambodjaanse buschauffeurs denken dat ze allemaal Michael Schumacher zijn. Ze vergeten alleen dat ze een grote bus onder zich hebben zitten en geen F1 auto, dus werkelijk ALLES inhalen op de gekste plekken gaat niet altijd goed. Halverwege lag er een kleiner busje op zijn kop, en dat gaf een rot gevoel, maar…we zijn er!

Morgen gaan we, als het goed is, met een bootje de Mekong op om de zeldzame zoetwaterdolfijnen bekijken!

Geschreven op 3 augustus 2010

We zitten nu in ons laatste stadje in Cambodja voor we de grens met Vietnam over gaan; Ban Lung. We zijn hier vanochtend naar toe gereden in een minibus. Dat zou veel beter zijn dan de grote “gewone” bus, want die komt helemaal vanuit Phnom Penh en dan kom je pas in het donker aan in Ban Lung. Als je ooit meedoet aan een wedstrijd zoveel mogelijk mensen in een mini proppen, hopen we dat je geen Cambodjaan als tegenstander hebt, want dan verlies je geheid. In onze minibus zaten 16 personen, 16 grote backpacks/reistassen, een dubbelgevouwen matras, een graanzak met iets ondefinieerbaars erin én een scooter. Allemaal IN de bus, want een bagagerek had ie niet. Wij zaten op de loveseat achterin; een anderhalfzits-bankje met onder, naast en halfboven ons een groot deel van de bagage. Peet zat de hele reis met een been omhoog, op de wielkas. En dan zaten wij altijd nog beter dan die drie Khmer die hun bankje met de scooter moesten delen! De chauffeur dropte ons bij een guesthouse in Ban Lung, waar hij waarschijnlijk commissie van krijgt als hij klanten aanbrengt. Wij vonden het prima en bleven achter met een Nederlands stelletje en Emanuela uit Rimini, Italië, die we eergisteren al in de bus naar Kratie ontmoet hadden.

Met Emanuela hebben we gisteren ook de boottocht op de Mekong gemaakt. Met z’n 3-en in een houten bootje waar ze in China wel 40 man ingepropt zouden hebben! We hebben ruim 5 kwartier midden op de rivier gedobberd terwijl de dolfijnen aan alle kanten om ons heen zwommen. Dan doken ze weer links op en dan weer rechts van de boot. Vreselijk lastig om foto’s te maken, maar wat een geweldige ervaring! We zagen ook een babydolfijn die heel dicht met mama meezwom; steeds 2 koppies en dan 2 vinnen tegelijk te zien. Het schijnt dat er nog maar 75 van deze dolfijnen in de Mekong leven. De groep die wij gezien hebben, is altijd op die plek te vinden, daar kunnen ze voldoende vis vinden. Onze kapitein had ook nog een mooie vis gevangen, die dreef op zijn rug vlak bij de kant. Na 3 of 4 rondjes erom heen gevaren te hebben, had hij hem te pakken. Lekker opgeblazen en stinkend, maar een mooi maaltje voor de hele familie. Hij was er erg blij mee…

Vandaag was weer een dag met dierenactie; dit keer olifanten! De provincie waar we nu zitten is nog niet heel toeristisch, maar er zijn genoeg mogelijkheden om leuke dingen te doen. Wij zijn vandaag ieder achter op een motor naar een dorpje 12 km verderop gereden, waar we een uurtje boven op een olifant door de jungle zijn gereden. Na ongeveer 20 minuten begon het ontzettend hard te regenen…en van zo’n olifant stap je nu ook niet even snel af. We hadden daar trouwens toch nergens kunnen schuilen. De olifanten maakte zich er niet druk over, die sjokten door en namen hier en daar een hap van een struik of een slok uit een plas. Die waar Emanuela op zat had steeds jeuk aan zijn poten en krapte dan met zijn ene poot over de andere, met als gevolg dat Emanuela er bijna aftrilde! Erg komisch. De olifant waar Lonneke en Lucas op zaten had hele andere plannen dan een rondje sjokken, die was vooral druk met nieuwe paden banen om verse hapjes te veroveren…. Er was nog een mooie waterval met heel bruin water van alle modder die meespoelde. We kwamen drijfnat aan bij de motorrijders, die dat natuurlijk hilarisch vonden. De regenbui had de zandweg nog glibberiger gemaakt dan op de heenweg, dus nu hebben we hele stukken gelopen. Dat viel ook helemaal niet mee, want onze slippers werden helemaal vastgezogen in de blub. Maar het was altijd nog beter dan op zo’n slippende motor. Onze chauffeurs wilden ons er zo lang mogelijk ophouden, het was hun eer te na om ons te laten lopen, maar het was niet te doen! Op een gegeven moment zat de drab tot aan onze enkels. Lekker! We hebben de zon onder zien gaan vanaf de motor en zagen in de dorpjes allemaal kookvuurtjes ontstaan. Met heerlijke geuren. Zelf hebben we eerst alle modder van ons afgespoeld voor we ergens gegeten hebben.

Geschreven op 4 augustus 2010  

Vandaag hebben we een prachtig meer bezocht, ongeveer 6km buiten Ban Lung. We gingen lopend op pad, maar halverwege kregen we een lift aangeboden achterin een pick-up. Dat was erg fijn! Het meer ligt in de jungle, direct om de oevers dichte begroeiing, en is heel helder. Ik heb er heerlijk in gezwommen samen met Lonneke en Lucas. Emanuela en Peet bleven liever droog om hun wonden schoon te houden. Peet kreeg erg last van zijn voet en dus zijn wij met z’n tweeën na een uur weer terug gegaan. Dit keer met z’n tweeën achter op één motor, die met moeite boven aan de heuvels kwam. We gaan de rest van de middag relaxen met een boek en uitzoeken hoe we hiervandaan de grens, 70km oostelijk, over kunnen gaan. We hebben erg genoten van Cambodja: het mooie landschap, de fantastische tempels, het heerlijke eten en vooral van de zeer vriendelijke mensen. We hebben bijzondere herinneringen aan de lokale bevolking die ons direct na het ongeluk opving, kletsende kindjes bij Angkhor, giechelende receptionistes in Battambang, de moto chauffeurs die ons door en over de blubber heen hebben geloosd en de volwassen vrouwen die in hun pyama op straat lopen.

Geschreven op 6 augustus

GOODMORNING VIETNAM!!! We zijn zojuist aangekomen in Hoi An. Gistermorgen zouden we om 7 uur per motor opgehaald worden om om 7.30 uur te vertrekken bij het kantoor waar we de kaartjes hadden gekocht. We stonden om 6.50 uur te wachten voor ons guesthouse toen er een minibus voor onze neus stopte, dit bleek ‘onze’ minibus te zijn en hoefden dus niet op de motor. En lekker op tijd ook! Na een kort rondje door Kon Tum, om overige passagiers en handel te verzamelen, zetten we de koers in richting de grens. Onderweg (rond 8.00 uur) kocht de ‘busmevrouw’ een tas vol gekookte maiskolven en wij kregen er natuurlijk ook ieder 1. Heerlijk als ontbijt! De grensformaliteiten gingen zeer voorspoedig. Ongelooflijk om te zien hoe groot het verschil in landen alleen aan de grens al is; het dounekantoortje aan de Cambodjaanse kant is een houten huisje en die aan de Vietnamese kant lijkt wel een voetbalstadion. Ook in dit enorme gebouw waren we de enige die de grens overgingen, dus binnen 10 minuten stonden we in Vietnam.

We werden door ‘onze’ minibus tot over de grens gebracht. Eenmaal 500 meter in Vietnam kwam er een ander minibusje voorbij waar we in moesten stappen..en dat doe je dan maar gewoon.. De busmevrouw kwam nog wel even afscheid nemen en gaf ons als lunch nog twee heerlijke maiskolven mee, zo lief! Bedankt Cambodja, hopelijk tot ziens!

Eenmaal in het andere busje reden we terug richting grens, ‘wat is dit nu weer’? We moesten even wat handel afgeven bij de grenspost en hebben er vervolgens 1,5 uur overgedaan om eindelijk op weg te kunnen naar Pleiku. Handel eruit, handel erin, mensen erin, mensen eruit, nog een rondje naar de grens, want wellicht is er nog iemand die mee wil, nog een rondje door het dorp, even wat drinken, nog een rondje  en vooruit dan maar met 40km richting Pleiku…We leken de Albert wel, maar dan weinig efficiënt! We hebben 3,5 uur gedaan over 70km… En dan ook nog 10 dollar betalen…

We wilden gelijk doorreizen naar Kon Tum en dat kon natuurlijk met de minibus en dat zou ons 20 dollar kosten; veel te veel zet ons maar af bij het busstation in het eerste stadje. Een half uur later zaten we in een lokale bus naar Kon Tum voor 1,5 dollar. Zo kan het ook!

Vanmorgen zijn we weer vroeg opgestaan om om half 8 de bus naar Da Nang te pakken. We zijn op mototaxi naar het busstation gegaan en hebben daar na goed onderhandelen om 7 uur de bus kunnen pakken naar Hoi An. Het was een prachtige rit door de bergen, werkelijk adembenemend! Het was nog gezellig ook; in de bus zat een Spaans stelletje dat lekker op vakantie is in Vietnam. We hebben het gesprek over het voetbal redelijk kort kunnen houden… Zij hebben overigens de blogtitel verzonnen!

Nu zitten we op een terrasje aan de rivier en gaan morgen Hoi An eens goed bekijken! Wellicht laten we nog wat kleding maken…

Geschreven op 27 juli 2010

Misschien is deze eerste zin niet zo geslaagd, maar we zijn blij dat we nog leven.

Vandaag omstreeks 12 uur (onze tijd) zijn we betrokken geweest bij een zwaar busongeluk. We zaten  in de bus van Siem Reap naar Phnom Penh, toen er een koe de weg op liep waar onze chauffeur zo van schrok (of wilde ontwijken) dat hij de macht over het stuur verloor. We reden op dat moment op een weg waar 90km per uur toegestaan was en we zullen ook ongeveer die snelheid hebben gehad. We reden links de weg af (een greppel van 1,5 meter, denk ik) toen na enkele seconden de bus begon om te vallen en wij op onze zij terecht kwamen.

Gelukkig maken wij het naar omstandigheden goed. Een aantal diepe snijwonden van de ramen, wat schaafwonden, blauwe plekken en (nu al) overal een beurs gevoel. We hadden elkaar gelukkig snel gevonden in de bus waardoor we via het dakraam naar buiten konden. Om ons heen lagen diverse mensen waarvan enkele zwaargewond. Alleen de gedachte daaraan geeft alweer kippenvel, dus daar laten we het bij. We weten dat iedereen levend het ziekenhuis heeft bereikt  maar of de 3 of 4 zwaar gewonden nog leven weten we niet. De officiële hulpverlening van Ambulance en politie kwam traag op gang, het leek wel een half uur of langer te duren. Direct na het ongeluk waren er wel gelijk heel veel Khmer die kwamen helpen mensen uit de bus halen en wonden verbinden. Mensen liepen met water, gaasjes en betadine rond en trokken struiken uit de grond om de gewonden schaduw te geven. Ook kwamen er veel mensen over ons aaien en vragen of het goed ging.

We zijn in eerste instantie per ambulance naar Kamphong Tom  gebracht waar we drie uur hebben gezeten terwijl de zwaargewonden werden verzorgt om vervoerd te kunnen worden naar Phnom Penh. Toe die eenmaal weg waren zijn wij ook per ambulance met loeiende sirene (3 uur lang...) naar Phnom Penh gebracht.

Ook dit hoort blijkbaar bij onze droomreis, en zo zie je dat dat binnen een paar seconden kan omslaan in een nachtmerrie. We zijn op dit moment nog erg ondersteboven, maar hopen zo snel mogelijk de draad weer op de pakken en deze nare droom weer om te zetten in onze DROOMreis.

De  foto's zeggen genoeg denken we..

Geschreven op 20 juli 2010

We zitten op het dak van ons hotel midden in Battambang, Cambodja bij te komen van een zeer warme wandeling door deze voor ons nieuwe stad. En het is gelijk ook in een nieuw land want vanochtend zijn we de grens Thailand/Cambodja overgestoken. Aan de Thaise kant ging het allemaal gesmeerd; de minibus naar de grens vertrok aan de andere kant van de brug, zo’n 400m lopen vanaf ons guesthouse en aan de grens kregen we zonder problemen een uitreisstempel van de douanier die er gelijk vanuit ging dat we na Cambodja wel weer terug Thailand in zouden komen. We komen zeker een keer terug, we hebben erg genoten van de natuur, cultuur, het duiken, het eten en de mensen in Thailand, maar dat wordt dan een volgende reis!

Zodra we het “gebouwtje” van de Thaise douane uitliepen werden we besprongen door Moto- en taxichaufffeurs; “Where do you want to go? Battambang? Siem Reap?  Go now?” Wij hadden nog niet eens een stempel in ons paspoort om het land in te mogen! De aanbiedingen om ons voor weet ik veel hoeveel geld naar de Cambodjaanse douane te brengen hebben we afgeslagen, die 500m door niemandsland konden we zelf nog wel lopen. Bij het loket voor het visum “vergiste” de ambtenaar zich nog even door $25 te vragen per persoon, maar nadat Peet quasi verbaasd op het bordje met $20 per persoon wees, bleek dat bedrag ook voldoende te zijn. “Ow yes, excuse me, excuse 20 dollar, yes”, was het antwoord van de douanier.  Je kunt het natuurlijk altijd proberen, hè. Een groot deel van eerdergenoemde chauffeurs waren ons gevolgd om ons alsnog in hun voertuig te krijgen en stortte zich dan ook vol overgave op ons toen we ons inreisstempeltje hadden gekregen. Let the games begin. Weglopen had geen zin, want behalve een stoffige straat met een paar kraampjes en enkele grote Casino’s was er niets om naar toe te lopen. We hadden al gehoord dat de enige manier om weg te komen met een taxi of moto zou zijn, dus daar gingen we dan maar voor. De eerste biedingen begonnen met $60 voor een ritje van nog geen 2 uur. Dat wilden wij er dus echt niet voor betalen! Wij hadden er €8 voor over en dat bedrag hebben we in Thaise Baht laten zien. Uiteraard werd daar hevig op geprotesteerd: “het is ver!” “De benzine is duur!” “Ik heb net een baby!” en nog meer van het bekende. Onze tactiek van volharden en vriendelijk blijven werkte nu ook weer; na een aantal hevige discussies tussen alle chauffeurs gingen we dan eindelijk op weg. Onze chauffeur ging nog wel proberen andere passagiers erbij te krijgen om zo de ritprijs voor hem interessanter te maken, maar dan zou hij ons voor de deur van het hotel afzetten. Prima! Bij de grens waren al die tijd al geen andere passagiers voorbij gekomen, dus stopten we in het volgende plaatsje. Daar zagen wij vanuit de koele taxi onze chauffeur verhit achter elke mogelijke passagier aanhollen. En dat samen met nog een paar andere chauffeurs die hun taxi vol wilden krijgen. Stel je voor: je hebt een moto genomen naar het “busstation” om daar in een taxi over te stappen en bij aankomst wordt je door twee man van de motor afgerukt en bijna in tweeën getrokken omdat ieder je in zijn eigen taxi probeert te krijgen! Het was lachwekkend en triest tegelijk, maar blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld. Bij elke extra passagier werd er meer geworsteld met de ruimte voor bagage in de kofferbak; totdat we uiteindelijk met 4 personen, mijn grote backpack, onze handbagage en een vuilniszak vol goederen op de achterbank van de Camry gepropt zaten. Het was toch heel gezellig en we zijn netjes afgeleverd bij het door ons uitgezochte hotel. Welkom in Cambodja!

Geschreven op 21 juli 2010

Bij aankomst in het hotel gisteren werden we aangesproken door een jongen die ons met zijn tuk tuk tourtjes aanbood. Wij hebben even met hem gepraat en zijn mapje met foto’s bekeken, maar hadden nog geen plannen om iets te bekijken…nog meer tempels en bergen. We bewaren dat nog maar voor Angkor over een paar dagen. De enige attractie de we wel graag wilden beleven in Battambang is de Bamboo-train. Dus toen deze jongen vanochtend al weer stralend gedag kwam zeggen hebben we ons door hem bij de rails af laten zetten. Er rijdt geen passagierstrein meer over het spoor bij Battambang, de trein naar Pnom Phen deed namelijk 19 uur over een afstand van net geen 300km. Met een shared taxi kun je dat wel in 6 (!) uur doen, dus nam niemand meer de trein. Het spoor wordt nu alleen nog gebruikt door bamboo-trains; bamboe vlotten op twee losse assen met “wielen” eraan, aan de achterste as wordt een klein motortje bevestigd en zo rolt het hele gevaarte met zo’n 15km/h over het spoor. Zo kun je rijst van de velden en bomen uit de jungle naar de dorpen vervoeren, maar de afgelopen jaren is het ook ontdekt als pleziertochtje voor passerende toeristen. Het kan zijn dat je op het enkele spoor tegenliggers treft, dan wordt het vlot dat het minste beladen is gewoon even uit elkaar gehaald zodat de ander verder kan. We stapten op in een stoffig dorpje, zoefden ongeveer een half uur tussen de rijstvelden door om aan te komen in het volgende stoffige dorpje. Daar werden we opgewacht door een paar vrolijke halfblote kindjes, waarbij onze ballonnen weer voor leuke momenten zorgden. Op de terugweg kwamen er steeds meer donkere wolken en ging het flink waaien, we haalden het dan gelukkig net droog tot aan het hotel. Het was een leuke ervaring op dat vlot, echt een aanrader! De rest van de middag hebben we doorgebracht op het dak van ons hotel, van waar we een 360 graden uitzicht op Battambang hebben vanuit een paar heerlijke hangstoelen. Morgen moeten we erg vroeg op, want we hebben kaartjes gekocht voor de boot naar Siem Reap en die vertrekt al om 7 uur…

Geschreven op 22 juli 2010

Het opstaan viel niet mee vandaag. Voordeel van zo vroeg opstaan was wel dat we Battambang langzaam zagen ontwaken. Met de boot passeerden we mensen tandenpoetsend midden in de rivier, met naast zich een emmer vol met sponsen en zeepjes. Goedemorgen! De boot was een halfopen houten sloep van 15m lang en 3m breed. Voor in de boot zat aan de beide kanten een lange bank, waardoor de passagiers tegenover elkaar zaten, wij hadden een plekje achter de kapitein. Omdat de motor achterin zit, dachten wij daar het minste geluidsoverlast te hebben. Maar dan hadden we even buiten de kapitein en zijn toeter gerekend! Voor elke bocht, elke hoek en elke tegenligger werd oorverdovend en aanhoudelijk getoeterd en tussen het toeteren door schreeuwde hij bevelen naar zijn maatje en alle passagiers die het waagden om op te staan! Wij zijn rustig blijven zitten en hadden nergens last van, haha. Onderweg werd er weer volop gezwaaid en hallo geroepen door kindjes op boten, in huisjes en zwemmend in de rivier. In Cambodja is 50% van de bevolking jonger dan 16 en dus zie je overal kinderen. Het laatste stuk van de boottocht ging over het Tonlé Sapmeer, het grootste zoetwateroppervlak in zuid-Azië. De boot had wat moeite om van de rivier het meer op te komen, omdat het op sommige stukken amper een meter diep is. Half Cambodja leeft van de vis in dit meer en van het water zelf, dus het kan geen goed teken zijn dat het zo laag is. Eenmaal op het meer zagen we overal om ons heen onweersbuien ontladen en het duurde dan ook niet lang of we zaten er zelf midden in een. Omdat wij voor in de boot zaten kregen we de volle laag, we waren binnen een minuut doorweekt van top tot teen! Op de kade bij Siem Reap werden we opgewacht door Wood, de tuktukchauffeur van ons guesthouse, en konden we schuilen onder het dakje van de tuk tuk. Ik vond het maar wat koud onderweg met de wind op ons natte lijf en dat terwijl het toch nog rond de 30 graden was!

Geschreven op 25 juli 2010

Ik lig op een bed aan de rand van het zwembad terwijl ik dit schrijf. We hebben inmiddels twee dagen Tempeltour erop zitten. Na uren in de hitte tempels beklommen te hebben is het heerlijk om af te kunnen koelen in een zwembad. We hebben wel een luxe manier van reizen; we hebben voor drie dagen een Tuk tuk met chauffeur gehuurd, dezelfde als die ons van de boot ophaalde. Wij zeggen hoe laat we willen vertrekken en hij brengt ons van tempel naar tempel. Daarbij weet hij goed de drukte te ontwijken, dus we kunnen alles goed zien. Tussen de tempelbezoek koelen we een beetje af door de rijwind en we hoeven niets te plannen. Heerlijk!

Het gebied met tempels, waar Angkor Wat de bekendste van is, is enorm groot. Je kunt hier wel weken doorbrengen en steeds iets nieuws zien. Het is ongelooflijk hoe groot die tempels zijn! De ene is beter behouden (of gerenoveerd) dan de andere, maar wij vinden degene waar je wat meer fantasie moet gebruiken om te zien wat het zou zijn geweest of degene waar de jungle langzaam door en over de tempel heen groeit het meest indrukwekkend. Kijk zelf maar op de foto’s. Onze moeders zouden zich, denken wij, ook wel goed vermaken hier. Bij alle tempels kun je eindeloos shoppen en zelfs in de tempels komen ze nog met sjaals en andere souvenirs achter je aan. Er zijn ook heel veel kinderen die van alles proberen te verkopen. Ze spreken allemaal heel goed Engels en weten van alles te vertellen over het land waar je vandaan komt. Ook als je zegt dat je uit IJsland komt, haha. Ze zijn echter niet opdringerig of vervelend en we kletsen dan ook wat af onderweg.

Siem Reap is een erg leuk stadje vol met restaurantjes en bars waar het elke avond druk is. Het is hier altijd Happy hour, met standaard 2 cocktails voor de prijs van 1. En daar betaal je dan €3 voor! We hebben dus al aardig wat soorten geprobeerd! Het eten is ook weer heerlijk, vooral het nationale gerecht; Amok met vis, vinden we een topper. We zouden hier zo wel een paar weken kunnen blijven hangen, maar we willen nog meer van Cambodja zien. Morgen nog een dagje tempels kijken en dan gaan we dinsdag door naar Phnom Penh.

Geschreven op 15 juli 2010

Inmiddels zijn we afgelopen zaterdag aangekomen op Koh Chang. Vanuit Lopburi zijn we per bus naar Bangkok (tsja daar zijn we nog niet geweest…) vervoerd, waar we op een busstation aankwamen dat zo groot is als een vliegveld, niet normaal! Gelukkig hadden we een super vriendelijke bus-conducteur (!?) die ons vanaf het perron een minuut of 10  lopen afzette bij het loket voor de bus naar Trat. Na een lekker maaltijd op het station zijn we in 6 uur in Trat aangekomen. En nee ,niet op het plaatselijke busstation maar ergens op een drukke weg, waar blijkbaar het boekingskantoortje voor ferry tickets naar Koh Chang zat. Dat gaat ongeveer zo; vanuit de bus rennend een kaartje kopen voor de ferry (vooruit doe gelijk maar een retour..), als een malle je tas in de jeep gooien om binnen 20 minuten naar de ferry te scheuren, want de laatste afvaart gaat om 19.00 uur. Aangekomen bij de ferry staan er drie man te klappen en te fluiten dat je uit de jeep moet springen om de al wegvarende ferry te ‘bespringen’.  Toen we eindelijk zaten en het zweet wat was opgedroogd konden we 25 minuten genieten van de PRACHTIGE zonsondergang.

Lui als we inmiddels zijn, gingen we er helemaal van uit dat er ofwel op de ferry, of aan de kade op Koh Chang mensen zouden staan met kamers/bungalows in de aanbieding. Helaas was dat dus niet zo. En daar stonden we dus in het stikdonker aan een kade met geen huis of hotel in zicht. Hm. Er was wel een taxi die langs de westkant van het eiland reed en voor belachelijk veel geld wilde die ons wel ergens naar toe brengen. Wij riepen de enige naam van een strand die we onthouden hadden en krap een uur later stonden we dus ergens langs de kant van de weg. Het is uiteindelijk helemaal goed gekomen, we zijn gewoon naar de zee gelopen en hebben daar een leuk bungalowtje gehuurd. En daar houden we het nu al 5 dagen uit! We hebben geen strand, maar keien en bij hoog water alleen maar zee voor de deur. Op 5 minuten lopen is er wel een prachtig zandstrand, compleet met kokospalmen (niet onder gaan liggen als je geen risico wilt lopen op hele hevige koppijn!), sarongverkopers en zwerfhonden. Oh, en zeewater van 30 graden, niet te vergeten. Het dorpje waar we in zitten heet “Lonely beach”, maar heeft een nieuwe naam nodig. Het stikt hier van de tattooshops (met bamboo, geen naalden), bars die 24 uur per dag open zijn, vage kledingwinkeltjes en de bijbehorende vage mensen. Zowel Thai als toeristen lijken hier 24 uur per dag stoned of dronken. De sfeer is echter wel goed, heel relaxed en geen rottigheid. En ons hutje ligt ver genoeg van alles af dat we geen geluidsoverlast (slechts donderende branding en brullende gecko’s) hebben.

Dinsdag en vandaag hebben we gedoken in Koh Rang National Marine park. Dat ligt op anderhalf uur varen van Koh Chang en biedt de beste duiksites in de omgeving. Het zicht is prima, beter dan normaal in het regenseizoen en beter dan we op Koh Tao hadden. We hadden ons opgegeven bij een klein kantoortje vlak bij ons hutje aan zee, eenmaal op de grote duikschool aangekomen waren ze helemaal verbaasd dat het Thaise vriendinnetje van Peter toch echt een lange Hollandse bleek te zijn. Skanda zou zo een Thaise naam kunnen zijn! Onze eerste duik maakten we met Kristel, de Vlaamse bazin van de duikschool. Halverwege de duik zwommen we het territorium binnen van een zeer agressieve trekkersvis (ongeveer 60cm groot) die op haar afdook en haar in haar hand beet. Daarna had hij het op ons voorzien, maar gelukkig hadden wij ons direct omgedraaid, waardoor we hem af konden weren met onze vinnen. Hij heeft ons nog even achtervolgd, maar gelukkig heeft hij ons niet opnieuw aangevallen. Wat een pokkebeest! De koralen waren prachtig, al was het hier en daar wel erg gebleekt door de warme periode afgelopen maand (zodra het zeewater boven de 32 graden komt verlaten de algen het koraal en sterft het langzaam af, het wordt dan spierwit). We hebben prachtige vissen gezien, o.a. blauw/oranje gestreepte Angelfish, een hele grote sepia, flinke murenes, pufferfish (als die schrikken blazen ze zichzelf op!), vlindervissen, pijlstaartroggen, scholen van honderden vissen tegelijk die zelfs af en toe ons zicht op het rif blokkeerden en nog veel meer moois waar we de naam niet van weten! Alleen helaas nog steeds geen schildpad! En dat terwijl een andere duiker op onze boot er vandaag wel een spotte…jammer! De verzorging aan boord was goed; onze spullen werden aan en van boord gebracht en het eten was overvloedig en heerlijk! Vandaag hadden we ondanks het laagseizoen heel veel mensen aan boord en bijna allemaal Nederlanders. Je ziet ze ook overal! Overigens was dat tijdens het bekijken van de finale niet zo, we zaten in een kroeg met slecht 5 andere Nederlanders. En wij waren de enige die in het Oranje gekleed waren. Jammer! Over de wedstrijd hoeven we niets te zeggen, laten we het gezellig houden J.

Ook boven water zijn dieren te vinden; er zitten veel apen op het eiland. Gisteren zagen we er o.a. een op de vlonder van een café met een snookerbal in zijn poot zitten. Ook de gecko’s laten goed van zich horen hier, evenals de salamanders. Er lopen veel zwerfhonden en –katten op het eiland rond. Vandaag na het duiken werd een Nederlands jongetje onder zijn oog gebeten door een hond die op zijn chippies uitwas. We hopen dat het goed met het jochie is, we kunnen wel raden hoe het met de hond af zal lopen…   Koh Chang betekend Olifanteneiland, maar olifanten kun je hier niet in het wild vinden, alleen maar in speciale parken waar ze voor de toeristen optreden.

Geschreven op 9 juli 2010

We hebben de afgelopen dagen flinke afstanden afgelegd in Thailand. Van Sukothai zes uur met de bus naar Chiang Mai, gisteren opnieuw zes uur in de bus naar Phitsanulok en vandaag drie hobbelige uren in de trein naar Lopburi. En dan zijn we er nog niet, we zijn op weg naar Koh Chang om ons Thaise avontuur op een mooi eiland af te kunnen sluiten voor we ergens volgende week naar Cambodja gaan.

In Chiang Mai hebben we afgelopen dinsdag eindelijk de kookcursus gedaan waar we het al maanden over hebben. We willen thuis ook kunnen genieten van het heerlijke Thaise eten. Stel je voor: het is bijna 40 graden en dan sta je met een leren kookschort om boven gloeiend heet vuur te wokken. En dan moet je alle 5 gerechten die je maakt ook nog zelf opeten! We hebben ons er door heen geslagen… Juf Vikanda (daarom kon ze van alle 14 cursisten mijn naam ook het best onthouden..) gaf ons gelukkig een kookboek mee waar alles hufterproof in beschreven staat, dus we gaan er van uit dat de Massaman curry, springrolls en Pad thai thuis goed moeten smaken! Nog even geduld hebben als je wilt komen proeven, hoor! Aan het eind van de cursus vroegen we nog aan Vikanda naar vertaling van een gerecht dat we in Sukothai bij een straatkraampje gegeten hadden en dat lekker gesmaakt had, bleek het dus kikker te zijn. Haha, dat hadden we niet gedacht!

De nacht na de kookcursus was de nacht van Oranje tegen Uruguay, vanwege het tijdsverschil zagen wij de wedstrijd om half 2 ’s nachts! Toch was het Holland House (!!) in Chiang Mai tot de nok toe afgeladen met in Oranje gehulde mensen. Niet eens allemaal Nederlanders! Het gejuich moet in heel Chiang Mai te horen zijn geweest en dat dus midden in de nacht. Nou ja, gelukkig zijn de meeste Thai ook enorme voetbalfan en feestten de meeste gewoon mee. En Peet kreeg iedereen aan het zingen met "we love you Holland, we do!" Gaaf als dan 150 man uit volle borst "OOOOOOH Holland, we love you!" staat te bleeeren, haha. De volgende ochtend hebben we op internet gelijk gezocht naar een betaalbaar retourtje NL om het zondag thuis mee te vieren, maar dat is helaas niets geworden. We kijken de finale dus maar ergens op een tropisch eilandje....wat naar voor ons.

Gisteren zijn we begonnen aan de lange reis van Chiang Mai naar de kust. Hoewel reizen in Thailand heel erg makkelijk is, gaat het allemaal niet snel. De trein heeft standaard vertraging en de bus doet vaak veel plaatsen aan, waardoor je zelden in een rechte lijn van de ene bestemming naar de andere gaat. Ach ja, wij hebben de tijd! Gisteren zijn we tot aan Phitsanulok gekomen, niet echt een bijzondere stad en wij wisten daar op zoek naar een eettentje weer eens flink te verdwalen. En dus liepen we in het donker in een wildvreemde stad, zonder kaart, flink wat rondjes voor we ons guesthouse terugvonden. Het hoort er bij ons inmiddels gewoon bij! Vanochtend namen we om kwart voor 10 de trein van 9 uur naar Lopburi en kwamen daar met nog meer vertraging om half 2 aan. De eerste aap spotte Peter al voordat we bij het station aankwamen. Er wonen honderden Makaken midden in de oude stad, je ziet ze echt overal; op de luifels en de electriciteitskabels, in de winkels en rustig slenterend over straat. Peet had een plastic tasje in zijn hand met daarin o.a. een fles water en een flinke makaak vond dat interessant genoeg om bovenop hem te springen in een poging het tasje af te pakken. Peets verschrikte kreet schrok hem niet af, hij liet als antwoord nog even zijn tanden zien. Hm…toch maar oppassen dus! We hebben ons de rest van de middag vermaakt met apen kijken en fotograferen.

Morgen reizen we het, hopelijk, laatste stuk tot aan de pier van Trat om naar Koh Chang te gaan. We hopen op een weekje luieren, lezen en duiken. Met goed zicht en veel mooie vissen graag!   

Ook geschreven op 23 juni 2010

Hier liggen we dan, op ons vlondertje voor de bungalow waar de zee op nog geen 4 meter afstand klotst, en zijn de drie weken Thailand met onze ouders bijna voorbij. Na een heerlijke vakantie zonder het schrijven van onze blogs beginnen we langzaamaan weer te denken aan onze verdere reis en de planning daarvan.

Het is moeilijk  voor te stellen hoe luxe de afgelopen weken voor ons zijn geweest. Het is natuurlijk geen klagen als je al drie maanden onderweg bent en alleen maar ‘mag’ reizen, maar dit was heerlijk, een opsomming; prachtig hotel (met zwembad bij onze ouders) in Bangkok, zeer luxe gegeten in Bangkok, reizen met een privé minibus i.p.v. lokale bussen en dus overal voor de deur afgezet worden, een heerlijk resort in het Nationaal Park, genieten van de perfecte verzorging in Tony’s Place, moeders die op schoot gaan bij olifanten, Lex genietend met wapperend haar achter in een (jeep) taxi, Frans die nu nog in een bubbel leeft, het fantastische resort op Koh Tao (de foto’s zeggen het meeste), en dan natuurlijk alle heerlijke etentjes met z’n 6-en en de fijne momenten samen!

Fijn om in de meegebrachte roddelbladen te lezen over de perikelen in Nederland, aan de andere kant ook weer zeer prettig om dit naast je neer te leggen en er de komende tijd niet mee bezig te zijn. We gaan vanaf volgende week weer ons eigen tempo en reisschema aanhouden. Dit zal voor ons weer wennen zijn om alle luxe te gaan minderen en rekening te houden met een dag budget…

Het was super fijn om met onze beide ouders een stukje van Thailand te zien en zo door ze verwend te worden. Naast alle bedankjes en knuffels in het ‘echt’ willen we ze ook via deze weg nogmaals bedanken voor de heerlijke tijd!

Geschreven op 29 juni 2010

Inmiddels zijn we twee dagen geleden per trein aangekomen in Kanchanaburi. De dag dat onze ouders naar huis zijn gevlogen hebben wij het grootste deel in de hotelkamer door gebracht; slapen, kletsen, plannen, foto’s plaatsen, film en voetbal kjiken… Lekker relaxed dagje dus! De volgende morgen waren er berichten dat ze veilig waren geland, fijn! Wij hebben onze tassen gepakt (bijna een uur werk, haha!) en zijn per taxi naar het treinstation gegaan. Daar waren we veel te vroeg en hebben we op het perron 1,5 uur onze boeken zitten lezen! Heerlijk!

Na een rit van drie uur (per boemel) zijn we dus aangekomen in Kanchanaburi. Op het perron werden we direct aangesproken door een meneer die ons wat guesthouses liet zien (en toevallig was dat degene die wij hadden uitgezocht) en bood ons aan ons te brengen met zijn Riksja. Dat was niet gratis en van 50 Baht (wat wij natuurlijk veel te veel vonden) werd het 40, 30, 20, 10 en zelfs gratis… Hij zou 20 baht van het guesthouse krijgen als wij daar zouden blijven… Stel je voor; een gare fiets, met een bankje, een houten stok waar twee backpacks van in totaal 40 kilo aan wordt gehangen en twee zware Hollanders (met nog eens 20 kilo handbagage) op dat kleine bankje gepropt. Onderweg brak onze ‘chauffeur’ tot twee keer toe bijna zijn ketting en wij schaamden ons vooral dat we dit toe lieten. Al met al hebben we hem toch maar iets betaald voor de rit.. We kunnen hier in het guesthouse heerlijk eten, wat er ook op het grote krijtbord staat is; kroketten, bitterballen, hutspot met spekjes en bloemkool met een papje…Nee dank je, doe ons maar een Pad Thai en een gebakken rijst met garnalen, haha! Na het heerlijke eten en de wedstrijd zijn we de straat ingelopen en zijn we 1 of andere vage bar ingelopen waar een Thaise Elvis lekker stond te jammen. We kregen nog een serenade…het was een leuke avond!

We hebben een leuk kamertje aan de rivier en het zwembad is heerlijk. Het grappige hier is dat het elke dag rond een uur of 17.00 gaat regenen, en dan niet een beetje..! Gister zijn we naar The Bridge Over The River Kwai gelopen (volgens die gare Lonely Planet 500m, wij denken minimaal 3 km, verbranden dat ding!) en daar op de brug de toeristische foto’s gemaakt. ’s Avonds hebben we ons Nationale Elftal aangemoedigd…pff wat een ellende (ALWEER!!!) om die hele wedstrijd uit te moeten kijken, maarja; we hebben in ieder geval gewonnen…

Vandaag hebben we weer een motor gehuurd en zijn we de omgeving door gesjeest. We hebben twee WW-2 begraafplaatsen bezocht, met veel Hollandse graven. De geschiedenis is hier inktzwart, afschuwelijk wat er in die paar jaar allemaal gebeurd is. De omgeving is daarentegen weer hartstikke mooi; heuvelachtig en heel groen. We hebben gezorgd dat we ruim voor 17 uur weer terug waren, zodat we nog even konden zwemmen voor de hemel weer naar beneden kwam.

Geschreven op 4 juli 2010

We hadden gepland om vanaf Kanchanaburi naar Lopburi te reizen en daarvandaan verder naar het noorden. We namen een lokale bus naar Suphanburi en op dat busstation bleek de bus naar Lopburi een “no have” te zijn. We konden er niet achter komen of dat alleen die dag was, of dat die busverbinding gewoon niet meer bestaat. Omdat het inmiddels tegen drieën was en we toch nog verder noordelijk wilden komen, hebben we de bus naar Ayuthaya maar genomen. En zo zaten we weer bij Tony’s Guesthouse waar we gillend ontvangen werden. ’s Avonds hebben we onze planning maar weer eens aangepast en de volgende dag zijn we doorgereisd naar Sukothai. 6 uur in de bus, maar dit keer een met airco en genoeg beenruimte (en af en toe een verfrissende douche uit het plafond, haha). In Sukothai hebben we direct een café met tv op gezocht en daar samen met nog 8 andere Hollanders (en voor NL meejuichende Thai, Spanjaarden, Duitsers, Amerikaan en Zwitsers) en drie zeer luidruchtige Braziliaanse dames de wedstrijd bekeken. Sorry dames, maar wij hadden reden om te juichen! Eindelijk een feest om naar te kijken! Om 12 uur werden we echter onverbiddelijk uit de bar gekickt en bleek nergens meer een bar open…Sukothai is geen feestbeest.

Wij kwamen hier om ruines van tempels en de oude hoofdstad te bekijken en dat hebben we vandaag dan eindelijk gedaan. We zijn de afgelopen week steeds van plan om van alles te doen, maar blijken steeds te lui om iets anders te doen dan bananenshakes drinken en mensen kijken. Hier is dat overigens heel normaal, overal waar je komt liggen mensen te slapen. Gewoon in de winkel of op de bouwplaats. Maak je niet druk, het is warm en morgen kan het ook nog wel. Zo hebben we dus vandaag na een tip van een Amerikaan waar we gisteren Argentinië - Duitsland mee hebben gekeken (wat een wedstrijd!!!) de bus gepakt naar Si Sachanalai en daar de oude stad bekeken. De bus dropte ons ergens aan een grote weg, waarna we over een lange wiebelbrug bij de ruines aankwamen. Over een kilometer of 4 lagen de ruines in de jungle en tussen de huisjes. We hebben geen andere toerist gezien! En nog een voordeel; in plaats van 350 baht per persoon waren we nu 20 baht per persoon aan entree kwijt. Wat een budgettip!

Morgen nemen we de bus naar Chiang Mai. Voor ons even geen tempels meer, maar er is genoeg te doen daar om ons bezig te houden.

Geschreven op 23 juni 2010 door Frans

Vandaag onze terugreis begonnen met de Catamaran vanaf Koh Tao naar Koh Samui waar we drie bungalows aan het strand hebben gehuurd zoals ook op de heenreis. Op Koh Tao, een geweldig eiland met zeer vriendelijke mensen, was het zeer goed vertoeven. Zowel in de bungalows van Koh Tao Resort als, noodgedwongen, in de Paradise Zone van hetzelfde resort met elke morgen een ontbijt buffet, geweldig. Bij het proberen om de bungalows nog een aantal dagen bij te boeken, bleek dat de bungalows al verhuurt waren, vandaar onze verhuizing naar de op de heuvel gelegen Paradise Zone vanwaar we een uitzicht hadden op de baai. Peter en ik hadden vanaf vorige week woensdag ons aangemeld voor een duikcursus, die ‘s middags om 15.00 uur gelijk begon met video kijken en instructies. Donderdag was het tijd om de eerste oefeningen in het zwembad te doen, waar het onder water de duikbril afzetten en weer opzetten en zorgen dat het water uit de duikbril  te krijgen, toch wel een beproeving was. Vrijdag was het zover, in zee duiken en de oefeningen nogmaals herhalen. Hierbij moesten wij onderwater van reserve automaat wisselen om in geval van nood toch genoeg lucht te krijgen om boven te komen. Na de oefeningen was het nog een beleving om de flora en fauna onder water te zien zoals de vissen en koraal in alle mogelijk soorten en kleuren, je weet niet wat je ziet. Zaterdag was het zover EXAMEN! ‘s Morgens theorie en ‘s middags praktijk wat ons uiteraard zonder problemen is behaald, vinden wij. Tijdens de oefeningen en examen waren Joke, Skanda, Marijke en Lex ook aan boord van de boot waar wij vanaf doken. Zij maakten van de gelegenheid gebruik om te snorkelen (ja ook Joke) of lekker in 30 graden water te dobberen. Op de laatste maandag op Ko Tao hadden wij de boot gereserveerd voor een fun dive met een gids van de duikschool. Hierbij is Skanda ook meegegaan en hebben wij twee duiken gedaan met hetzelfde resultaat wat we onder water zagen. Geweldig! Mooi!

Zoals gezegd zijn we vandaag, woensdag 23 juni, begonnen met de terugreis via het eiland Koh Samui waar we 1 nacht verblijven om morgen met de ferry terug te reizen naar het vasteland. Donderdag vliegen we dan terug naar Bangkok om zaterdag weer naar Nederland te vliegen.

Wij mochten nimmer een vakantie als deze beleven en ik spreek dan ook namens Joke dit was echt geweldig om mee te mogen maken en zeker niet op de laatste plaats ook door de bevolking van Thailand waarbij wij hopen hier nog eens te mogen terugkomen.

Wij willen dan ook Peter en Skanda, Marijke en Lex bedanken voor deze geweldige 3 weken.

Hier nog even een klein stukje van mij, Joke:

Thailand, land van de glimlach, het samen zijn en de overwinningen!!

Land van de glimlach: Mensen altijd even vriendelijk, rennend met stoelen, drankjes, airco’s of wat dan ook, om het je naar de zin te maken. Je mama noemend en altijd vragen hoe het met je gaat! Je helpen als je een stap moet nemen uit de taxi, wat dan wel een open jeep is! Je helpen als ze zien dat je bang bent in de zee, je een zwemvest geven, een snorkelset en je leren snorkelen En daar willen ze eigenlijk alleen maar een glimlach voor terug!! Kleine moeite!!

Thailand, land van samen zijn!

Eten, drinken, prachtige dingen zien, van mooie eilanden, tempels, leuke hotels, hele chique hotels tot kleine bloedhete marktjes, koele winkels, ‘s avonds nog wat drinken, allemaal bij het zwembad met een lekkere shake en een biertje, lezend! Maar alles samen. Het zijn maar 3 weken van de 14/15 maanden, maar we kunnen er weer tegen!! Het was geweldig!!

Thailand, land van de overwinningen:

Vliegen naar Bangkok, varen in allerlei boten, krokodillen zien, kakkerlakken, hele grote sprinkhanen, ratten, binnenlandse vluchten, klimmen in taxi’s, klauteren over rotsen, snorkelen, maar vooral man en zoon elkaar zien checken voordat ze gaan duiken, of alle apparatuur goed werkt en ze dan onder water zien verdwijnen (even slikken), maar dan stralend na 3 kwartier weer boven zien komen! Dat zijn nog eens overwinningen!!

Tot ziens in Nederland, ook met een glimlach!!!

De ervaringen van Lex en Marijke in Koh Tao.

Het is maar een klein eilandje in de Golf van Thailand, maar erg mooi, een paradijsje!! De eerste dagen (4) sliepen we in een hutje aan het strand en hoorden we boven de airco de golfslag. We hadden per stel een eigen huisje met een hoog terrasje. Na 4 nachten waren onze huisjes verhuurd en verhuisden we naar de berg voor super luxe kamers met een bad op het balkon!!! Hier boven was ook een zwembad en de bar was open. Alleen voor het ontbijt en zee moesten we naar beneden, steeds met een taxi van het hotel, omdat er nog te weinig gasten in de paradise zone boven verbleven. Ook in het dorp bij de pier aan het strand hebben we heerlijk gegeten, echt een Luilekkerland hier. Zwemmen in de zee is heerlijk, de zee is dik 30c ,dus heel warm en geen kwallen gezien.

Nu zijn we op Koh Samui voor een nacht en slapen in de Silent Bungalows. We hebben ieder weer een eigen huisje vlak aan zee. We moeten morgen helaas al weer weg, we vliegen naar Bangkok en de hitte (?) terug.

Na 3 weken genieten van elkaar vliegen wij vieren in 11 uur terug naar Nederland en gaan Skanda en Peter nog 11 maanden verder door de wereld trekken. Hoop dat zij de rest van de reis net zo genieten als wij deze 3 weken.

Bedankt allemaal voor de gezellige dagen.

Geschreven door Marijke (en streng nagekeken door Lex) op 17 juni 2010

Vanaf 11 juni zaten we in Ayutthaya, de meeste tijd hebben we doorgebracht in Tony’s Place. Dit was het hostel van Skanda en Peter. Erg gezellig en erg aardige mensen, de eerste avond was de beamer van  het grote TV scherm stuk. Het hele personeel was bezig om een TV te installeren, we zagen ze maar op en neer rennen, zelfs met gereedschapskist en grote hamer??? Uiteindelijk kon er wel voetbal gekeken worden. Zaterdag kwam er een stralende Lin met een nieuw apparaat binnen en kon er weer op groot scherm worden gekeken.

Lex is nog naar de kapper geweest en schrok zich helemaal rot met afrekenen; maar liefst €1,50. Ongelooflijk hoe goedkoop het allemaal is. Met een smalle boot hebben we een rondvaart gemaakt met drie stops. Bij de grote tempel met een enorme gouden Boeddha zagen we een ceremonie met grote gele doeken, die de mensen op de grond vast hielden en die omhoog om het beeld werden getrokken. Heel bijzonder om te zien!! De 2^de stop was bij de ruines van een oud klooster / tempel, langzaam lopend bekeken. Wat een hitte!!! Bij de derde stop moesten we uit de boot omhoog klimmen over grote keien. Weer een groot complex aan ruines, hier hebben we omheen gelopen en zittend gekeken. Heel veel Stoepa’s, maar we mochten niet op het gras lopen en konden dus niet dichterbij komen. Onderweg heb ik 2 kleine en een grote krokodil in het water gezien en allemaal zwemmende mensen er vlakbij!!!!

Zondag 13 juni zijn we met een grote Tuk-tuk (we zaten klem) naar de drijvende markt gereden. Erg druk onderweg, de markt was pas 2 maanden oud, en de hele bevolking van Ayutthaya was er . Erg leuk aangelegd, allemaal winkeltjes met lange loopvlonders op het water. Wij waren trouwens zelf ook een attractie en werden regelmatig op de foto gezet. In het water kwamen bootjes met staande dansende als vogel verklede mensen, danseressen en krijgers voorbij . De krijgers dansten zo woest dat hun bootje zonk. Grote hilariteit als gevolg!!! Daarna gingen alle dansers een voorstelling op de kant geven. Er waren ook olifanten om op te rijden, wel bij een olifant op schoot gezeten (Joke en ik) Om te rijden was het veel te druk. Twee olifanten gingen nog een bad nemen in de rivier waar de markt op drijft, ze genoten er zichtbaar van.  Joke, Skanda en ik hebben onze voeten in een bak met kleine visjes laten verzorgen. Ik vond het lekker, alleen zaten er ook iets grotere vissen in en die beten. Skanda heeft de hele boel bij elkaar gegild!! Niet best voor de klandizie!! Haha.

Maandag 14 juni  hadden Skanda en Peter om al onze verjaardagen te vieren door Lin een heerlijke verjaardagstaart laten verzorgen. Heerlijk; een ijstaart met kaarsjes, de rest van de taart heeft de bediening op mogen eten. Wat een lieve mensen waren het daar!! Hierna gingen we met een privébus naar Bangkok terug, naar het hotel waar Skanda en Peter eerder sliepen. Prima hotel!! ‘s Avonds naar de backpackersstraat van Bangkok, gewinkeld en buiten VOETBAL !! gekeken. Lex had een voetbalshirt gekocht (raakte hij kwijt aan de dienster) en allemaal hadden we slingers om en oranje hoedjes op. Daar had Joke voor gezorgd, iedereen keek en lachte. We werden veel op de foto gezet. In dezelfde massagezaak als de vorige keer weer onze voeten laten masseren. Skanda leek volgens een masseur op een bepaalde Miss Universe en om de blonde haarhoeveelheid van Peter op armen en benen is veel drukte, hier hebben de mensen bijna geen lichaamsbeharing .

Dinsdag 15 juni gingen we met  3 taxi’’s naar het vliegveld, anders kon al onze bagage niet mee. Voor Joke weer een spannend (vlieg)moment, maar het viel haar erg mee, gelukkig. De vliegreis was niet lang, maar daarna moesten we met een taxibusje heel lang rijden van Surat Thani naar Don Sak , vanwaar de boot naar Koh Samui (grote eiland) vertrok. Voor de afvaart was er al een slaapplaats geregeld met ophalen voor de nacht. Op Koh Samui sliepen we in 3 hutjes met airco meteen aan zee. Het was al donker toen we aankwamen en de keuken was speciaal voor ons open gebleven. De man die er bediende en kookte leek sprekend op Urbanus in doen en laten.

Woensdag 16  juni , heel vroeg uit bed, om 6.45 uur opgehaald om naar de boot gebracht te worden, die ons naar Koh Tao zou brengen. Onderweg begon het te stortregenen en we moesten een voor een met paraplu’s uit de auto worden gehaald. Bij de haven eerst ontbeten en toen op de catamaran naar onze eindbestemming Koh Tao. Onderweg werd het steeds mooier weer en bij aankomst was het weer zon en warmte. Hebben in het hotel onze besproken kamers, die hoog lagen, voor huisjes aan het strand omgeruild. Het is hier erg mooi, een prachtige baai met zandstrand en een zee zo warm als badwater!!! Peter en Frans zijn meteen om 3 uur in de middag met hun duiklessen begonnen. Wij viertjes hebben een luie dag aan het zwembad gehouden en Lex ziet dus nu vuurrood!! Ondanks smeren en schaduw, maar doet geen pijn, zegt hij!

Einde van dit blog, morgen gaat Frans verder.

Geschreven op 11 juni 2010

Heerlijk! Onze ouders zijn afgelopen zondag aangekomen in Thailand! Nu gaan zij er van uit dat ze vakantie hebben…nee hoor! WIJ hebben vakantie; de komende 3 weken zullen de blogs die we plaatsen op de website dan ook geschreven zijn door onze ouders.

Geschreven door Joke & Frans

Na een goede reis vanaf Schiphol op 5 juni zijn we aangekomen in Bangkok op 6 juni na 11 uur vliegen. Daar gezocht naar onze reisleiders (Peet en Skanda) maar niet gevonden. Achteraf zagen zij ons wel maar wij hun niet. Uiteindelijk was de hereniging in het hotel in Bangkok, waar dan toch uiteindelijk het spandoek: “Welkom Papa’s en Mama’s” werd uitgerold, gemaakt van een hostellaken??? Met duc-tape!!

In het machtige Bangkok logeerden we in hotel Easting, wat in de wijk staat waar de weken voor ons bezoek de hevige onlusten nog volop bezig waren, was het allemaal zeer goed verzorgd. Van kamer tot ontbijt, van diner tot receptie vriendelijkheid en behulpzaam van alle medewerkers. Als je niet oppaste werd je eten nog voor je gekauwd!!

Buiten het hotel merk je de wereld van een stad als Bangkok; met een mensenmassa, de hitte en vooral de taxi’s, tuktuks, de heerlijke etensgeuren en autoverkeer en herrie!

Peter en Skanda hadden al het een en ander uitgezocht waardoor we soepel door Bangkok met een taxi, die helemaal aangekleed met Hello Kitty was, een rondvaart met een typische boot gingen maken. Vanaf het water zie je de huizen en vooral de vele aanwezige (huis)tempels met de nodige hoeveelheid Boedha’s. Ook bootjes met Thaise souvenirs kwamen langs, maar Peet en Skan vonden ze veel te duur!!!!! Niet gedaan dus!! Daarna een tempelcomplex bezocht met immens grote Boedha’s en ook Boedha beelden met echt bladgoud erop (gewoon laten zitten!)

Na een dag door Bangkok gesjokt te hebben, terwijl Peter en Skanda onze volgende trip aan het regelen waren, werd het toch hoog tijd voor een voetmassage. Dus met z’n zessen op een rij de voetmassage gehad. Lex had als enige een masseur en de rest dames die lief en vriendelijk waren, behalve die van Frans, type bootwerker! Ach, wat heeft hij een pijn gehad!! En wij een lol met z’n allen om hem!! Na een kleine nekmassage, ook zeer lieflijk voor Frans gingen we ontspannen weer naar buiten met de afspraak om volgende week, dan zijn we weer een dag in Bangkok, terug te komen! Dat werd met zeer veel buigingen ontvangen!

Woensdag 9 juni zijn we met de taxi, geregeld door Peter en Skanda, vertrokken voor een rit van 2 uur naar het Eco Valley Lodge. Dit is een resort waar we de beschikking hadden over 3 bungalows met zwembad in de voortuin en palmbomen, krekelgeluiden en de drankjes bezorgd bij je ligbed (wat luxe?). Hier waren we min of meer de enige gasten dus ruimte genoeg.

Donderdag zijn we met gids Anong naar het Khao Yai National Park geweest. Zoals overal in Thailand werd er eerst weer over de prijs onderhandeld, met een goed resultaat.

In een open pick-up werden we naar het park vervoerd..  waarbij de gids uitleg gaf welke dieren, die daar in het wild leven, we mogelijk zouden gaan zien. Hiervoor zijn we eerst, lopend, een stuk de jungle in gegaan waar we de gibbons hebben gezien, wat uniek was, heeeeeel grooooote spinnen en bomen waar de gids, na eerst toestemming aan de boom te hebben gevraagd, een stukje af hakte. Als je aan het stukje boom rook dan was het de geur van tijgerbalsem en van een andere boom kaneel, zeer apart. Het bezoek aan het National Park was zeer geslaagd, zeker door het zien van  makaken die gewoon langs de kant van de weg liepen, met baby’tjes op hun buik! Zooo Lief!!  En herten die hier in het wild leven. Maar ook een prachtige waterval (daar is gefilmd voor de film: The Beach). Onze gids (the monkeyman) klom in bomen en maakte apengeluiden en voor de dames een leuk hoedje!!

Vandaag, vrijdag 11 juni, zijn we met de trein op weg naar Ayuthaya, wat de voormalige hoofdstad van Thailand was. De treinreis is een belevenis op zich, geen airco, maar fans aan het plafond! Alle ramen open en in het halletje waar de wagons aan elkaar zaten, stonden de deuren open en mocht je een sigaretje roken! Bizar!

De hele rit van 2uur kwamen er mensen langs die van alles verkochten, van gekookte eieren tot complete noodlemaaltijden! We dachten vertraging te hebben, maar onverwacht waren we toch op station Ayuthaya, dus alle koffers, rugtassen, andere bagage, als een speer uit de trein, die bijna alweer ging rijden! En dat alles in enorme hitte! Dan sta je daar met je koffer en handbagage en moet je naar de overkant van de spoorbaan! Krijg je hulp van een spoorwegmeneer, die je koffer over de rails draagt en moet je even wachten, want er komt een trein!! Dan kan je zelf oversteken! Gelukt!

Met een tuktuk (grote) naar de stad gereden en daar een hotel voor Lex, Marijke, Frans en Joke geboekt en een mooie kamer in een heel gezellig guesthouse voor Peter en Skanda. Daar eten wij ook en kijken we voetbal, heel gezellig!!!’

Vandaag 12 juni , nu we dit blog afgemaakt hebben, gaan we met een boot langs de ruïnes varen en op naar nog veel meer prachtige ervaringen!!

Geschreven op 1 juni 2010

Morgen zijn we alweer drie maanden op reis. Wat hebben we veel gezien en meegemaakt! En wat gaan we nog veel zien en meemaken in de komende maanden. Wij zijn er nog lang niet klaar voor om naar huis te gaan. En trouwens…thuis komt eerst nog naar ons! Na al het gedoe tussen de Gele en Rode aanhangers heeft het ministerie gelukkig weer groen licht gegeven voor reizen naar Thailand. Onze papa’s en mama’s kunnen dus toch gewoon komen! Wij hebben vandaag onze visa opgehaald bij het Thais consulaat in Vientiane, we mogen nu 60 dagen in Thailand blijven in plaats van de 15 dagen die je aan de grenspost krijgt. En we hoefden er niets voor te betalen, wat een warm welkom van de Thaise regering!

Afgelopen zondag zijn we aangekomen in de hoofdstad van Laos. En direct bij aankomst zagen we ons allereerste verkeerslicht in heel Laos! Vientiane voelt ook heel anders dan wat we tot nu toe in Laos hebben gezien; veel asfalt en verkeer, veel grote gebouwen en veel troep overal. Het is weer even wennen om in een stad te zijn.

Na onze avonturen in het noorden van Laos hebben we het vooral heel rustig aan gedaan. Dat begon al met de slowboat van Huay Xia naar Luang Prabang, maar dat ritme hebben we niet meer los gelaten.

Luang Prabang is een uit de kluiten gegroeid groen dorp aan de rivier de Mekong en de Nam Khan rivier. Het historisch centrum op het schiereiland tussen deze twee rivieren is vol met Koloniale villa’s en prachtige tempels en staat op de Unesco werelderfgoed lijst. Je ziet overal ook monniken in hun oranje gewaden lopen. De eerste dag in Luang Prabang hebben we een bezoek gebracht aan de Kuang Si waterval, zo’n 30km buiten de stad. Bij de ingang van het park van de waterval is een opvang voor Sunbears die van stropers gered zijn. Sommige van die beren kwamen uit de Bokeo provincie, waar wij de Gibbon trekking gedaan hebben. Die beren zijn nog best groot, formaat pandabeer zeg maar. Het idee dat we die in de jungle tegen hadden kunnen komen! We zijn eerst helemaal naar de top van de waterval geklommen. Het laatste stuk over een heel steil bospaadje. We deden het dit keer Laostijl; op onze flipflops. En dat viel helemaal nog niet mee, haha. Deze waterval is echt de mooiste die wij tot nu toe, tijdens al onze reizen, gezien hebben. Een tropisch paradijs met prachtig gekleurde bloemen, vlinders en fantastisch helder water. We hebben weer heerlijk gezwommen en Peet is nog met een touw vanaf een boom het water in geslingerd. Whoehoaha!

De temperatuur is nog niet gezakt, het is elke dag nog dik 35 graden. Er valt af en toe een flinke regenbui, maar dat verkoelt maar heel even. Op onze tweede dag in Luang Prabang besluiten we dan ook om, samen met Finse Hanna, een zwembad op te zoeken. Een Tuktuk brengt ons naar het privéhuis van een Fransman, die zijn zwembad open stelt voor publiek. Hij heeft er een barretje een een pergola met matrasjes bij en uiteraard een petanqueveldje. Wij hebben het zwembad voor ons privé en genieten van het lauwe water en de rust. Dit is pas vakantie!

De derde dag in Luang Prabang slenteren we nog wat door het stadje en bekijken de mooie huizen en tempels. Er zijn genoeg hippe barretjes om je dorst te stillen en wij bezoeken er een paar. De sfeer in dit stadje is zo relaxed, je gaat je vanzelf aanpassen aan het tempo! Op zaterdagochtend staan we al om 5 uur op om te gaan kijken naar de monniken die hun ochtendronde doen om eten van de burgers te ontvangen. Het is een optocht van oranje mannen met etensbakjes en alles gaat in stilte. Je hoort alleen hun sloffende voetstappen, de deksels van de etensbakjes open en dichtschuiven en het geklik van de camera’s van de paar toeristen. Het is indrukwekkend om dit in al deze rust mee te maken! Om 7 uur laden we onze backpacks in de tuk tuk en reizen we door naar Vang Vieng.

Het is weer een prachtige busrit, maar na 4 uur bochten ziet Skanda wel ietwat groen. De volgende keer toch maar een reisziektepilletje innemen. Gelukkig zijn we maar met 9 man in een bus voor 25 personen, dus kan iedereen liggen en slapen. Vanuit de rust in Luang Prabang zijn we dan in ene aangekomen aan de Costa del Sol (Tingelingeling). Vang Vieng is een enorm partydorp in een supermooie omgeving. Het lijkt erg op het karstgebergte zoals we in China hebben gezien. Overal bars en restaurantjes met tv’s (South park en Friends!) en aan de rivier allemaal grote nachtclubs. Eigenlijk komt niemand hier voor de prachtige omgeving, de attractie hier is met een vrachtwagenband de rivier af en je ondertussen vol laten lopen (prima plek om je hoofd er af te schroeven, is het niet Mike?) bij de barretjes aan de oever. Tuben! Wij vinden een kamertje aan de rivier, met aan de andere oever een openluchtdisco. We hebben het mooiste uitzicht vanaf ons bed tot nu toe, we kijken op de rivier met daarachter prachtige bergen. We hebben de gordijnen ’s nachts open gelaten, zodat we om 6 uur ’s ochtends de prachtige zonsopgang zonder moeite liggend in bed konden bekijken. De club hebben we uiteindelijk helemaal niet bezocht, om 7 uur ’s avonds begon het te stortregenen en dat duurde uren. Er was daardoor helemaal niemand in de club, dus wij hebben ’s nachts op ons eigen balkonnetje van de muziek genoten. Om een uur of 4 was het pas stil, maar wij sliepen al eerder. We zijn al wat gewend na al die herrie in de trein, enzo!

We vonden het grappig om Vang Vieng gezien te hebben en het uitgelaten sfeertje geproefd te hebben, maar het was ook wel genoeg na een avond. We zijn dus ’s middags met de bus doorgereisd naar Vientiane. De tuktuk dropte ons ergens in het centrum, waar de prijzen voor de guesthouses het dubbele bleken te zijn van alle voorgaande plaatsen in Laos. Oeps. Na een tip van een paar Engelse meisjes, die ons zwetend met de rugzak voor weer een shabby, maar onbetaalbaar hotelletje zagen twijfelen, kwamen we bij ons huidige slaapplekje uit. Na een beetje prutsen kreeg Peet ook de airco nog aan het werk (‘pa zoek je nog mensen over een maand of 11’, riep hij nog), dus konden we behalve betaalbaar ook nog eens koel slapen. Joepie!

Behalve het regelen van het Thaise visum hebben we nog heel weinig gedaan of gezien in Vientiane. Peet loopt leeg en Skan heeft zich ook wel eens beter gevoeld. We hangen dus een beetje in een leuke cafeetje met wifi aan de overkant van ons hostel of kijken film in onze kamer. We willen weer fit zijn voordat we in Bangkok zijn, dus doen we nu maar rustig aan. We nemen de nachttrein naar Bangkok. Laos heeft geen spoor, dus daarvoor gaan we eerst de Friendship bridge over naar Thailand en stappen daar op de trein. Morgenavond vertrekken we, zodat we Bangkok alvast een beetje kunnen verkennen als voorbereiding op de komst van de papa’s en mama’s. We hebben er zin in!

We verlaten Laos, maar hebben sterk het gevoel om het zuiden van het land nog te gaan bezoeken tijdens onze reis. Het land is prachtig, ook hier zijn de mensen weer super vriendelijk! Hopen dat we nog ergens twee weekjes ‘vrij’ kunnen maken om nog een stukje te bekijken!

Geschreven op 19 mei 2010

Vandaag zijn we na een warme nacht en een heerlijk ontbijt vroeg op pad gegaan. We hebben een motor gehuurd. Ja, een motor, al was dit er een die automatisch schakelde, dus meer een scooter maar wel met het vermogen van een motor. Peet durfde het nog niet aan om een schakel ding te huren, dat doen we de volgende keer!

Nadat we via een zeer hobbelige weg (km of 6) bij een waterval zijn gaan kijken hadden we besloten om dezelfde weg terug te nemen en door te rijden naar andere kleine dorpjes. Het is prachtig om te zien hoe de mensen hier leven. Ze wonen in van bamboe gemaakte hutten op palen en leven behoorlijk eenvoudig (ze douchen bijvoorbeeld onder de enige kraan die heel het dorp gebruikt). Iedereen is even vriendelijk en waar je ook rijdt overal zie je zwaaiende kinderen of hoor je mensen Sabaidee roepen. Zo leuk! We genieten enorm van de omgeving en rijden door een klein dorpje als Peet zegt: ‘het lijkt wel of lek rijden’! Dus even kijken, en nee hoor niets aan de hand. Nog geen 100 meter verder: LEKKE BAND! Wat nu? We zijn op een km of 5 van ons guesthouse en besluiten te gaan lopen. Op de ‘doorgaande’ weg roept een oudere vrouw ons die aangeeft dat ze ons kunnen helpen. Ze moet haar zoon wakker moet maken die achter in de ‘motorwinkel’ heerlijk ligt te pitten…

Na een tijdje rommelen lijkt het alsof ze zeggen dat de binnenband vervangen moet worden, nou ja wat moet, dat moet! De binnenband moet natuurlijk ergens anders vandaan komen en na een half uur is de motormaker weer terug met een nieuwe band. Dan begint hij met het losdraaien van alles wat er maar losgedraaid kan worden en met flinke klappen geven tegen de motor. Op een gegeven moment draait hij een schroef los en spuit de olie in het rond… We vertrouwen het niet en besluiten dat Skan maar alvast gaat lopen richting guesthouse om hulp in te schakelen. Vanaf dat moment krijgt de motormaker het te pakken en binnen het kwartier heeft hij de band en alle losse schroefjes, veertjes en moertjes weer vast en rijdt Peet richting guesthouse. Na een paar minuten komt Skan met een jongen op een motor voorbij..de jongen zegt: ‘had maar gebeld, hadden we een andere motor gebracht dan hadden jullie doorgekund..GRR! Haha. Nou we hebben weer een motor met volle banden en gaan weer verder toeren.

We besluiten op de ‘verharde weg’ te blijven en nogmaals afscheid van China te nemen in het dorpje Muang Sing, wat aan de Laotiaans – Chinese grens ligt. Het dorp stelt niet veel voor maar we rijden er 1,5 uur over en genieten van de prachtige uitzichten die we hebben en de interessante mensen die we tegenkomen. Na een heerlijk koud colaatje rijden we terug. We hopen apen te spotten, maar helaas die zien we niet…wel een doodgereden slang; wij hebben het niet gedaan!

Op de terugweg en op 20 km van Luang Nam Tha zegt Peet: ‘het lijkt wel of we een lekke band hebben’… En ja hoor: WEER EEN LEKKE BAND! Na een tijdje wandelen komen er twee mensen op een motor voorbij, ze bieden (volgens ons) hulp aan en Skan rijdt met deze twee mannen (tussen hen in op de motor) mee naar het volgende dorp (hopende dat we daar kunnen bellen met het guesthouse). De mannen ruiken nogal naar alcohol en vinden Skan’s benen nogal fijn, dus voelen er die gehele drie km aan. Peet zag dit al dus is er met lekke band zo snel mogelijk achteraan gegaan. Eenmaal in het dorp zijn  we de attractie van de dag, maar we kunnen er helaas niet bellen! De mannen willen Skan maar al te graag meenemen naar Luang Nam Tha, maar dat lijkt ons niets, dus gaan we maar weer lopen. Na een uurtje lopen komt er een grote jeep voorbij die we staande houden en vragen of ze een telefoon hebben. De man belt voor ons met het guesthouse en zegt dat we worden opgehaald. Een half uur laten komt er een grote jeep aangereden. Motor erin tillen en de airco in;  terug naar ‘huis’! Als we aankomen bij het guesthouse wordt ons aangeboden op een andere motor nog verder te rijden, maar nee dank je; dat doen we volgende keer weer wel, haha!

Het nationale park was in ieder geval heel erg mooi om te zien, al was het niet helemaal op de luie manier als we vooraf gepland hadden. Morgen gaan we al weer verder naar de volgende bestemming; Huay Xia aan de grens met Noord-Thailand. We hebben namelijk twee plaatsen kunnen reserveren voor The Gibbon Experience van vrijdag t/m zondag, waar je in de jungle in boomhutten op grote hoogte kunt overnachten en je verplaatst je voor een groot deel op een zeer gave manier (hopen we!). We hebben mazzel, want er wordt aangeraden om minimaal 2 weken van te voren te reserveren, wij hebben vanochtend pas gebeld. We gaan vanavond nog even genieten van de gezelligheid van Luang Nam Tha.

Geschreven op 24 mei 2010

We zitten op de slowboat die over de Mekong van Huay Xia naar Pak Beng vaart. Er waait een welkom briesje door ons haar en we kunnen lekker uitrusten, want deze boottocht duurt nog wel een paar uur. We hebben overal spierpijn, muggenbulten, blauwe plekken en schrammen. Nee, we zijn niet overvallen of met de motor gevallen, we hebben de afgelopen dagen in de Jungle doorgebracht en Tarzan en Jane spelen heeft zo z’n (lichamelijke) prijs. Even terug kijken op de afgelopen dagen:

Donderdag hebben we 4 uur in de bus gezeten om in Huay Xia aan te komen. Dit stadje ligt aan de Mekong rivier en aan de andere kant van het water ligt Thailand. Het is een populaire plek voor toeristen en dat is gelijk ook te merken aan de accommodatie en de prijzen: je krijgt hier weinig voor veel geld.  Vrijdag om half negen ’s ochtends ontmoeten we de 6 andere reizigers waar we 3 dagen de Jungle mee in gaan: de Nederlanders Mike en Henk-Rik, Engelsman Ed en de Finnen Hanna, Piia en Jarkko. We kijken een filmpje over het gebruik van de ziplijnen en veiligheid in de Jungle, waarna we in een Songtaew (Pick-uptruck met bankjes in de bak) op pad gaan.

We rijden ongeveer 3 uur, waarvan het laatste uur over een zandweg door een steeds dichter begroeid bos. Het voelt alsof we weer in Mongolië zijn, zo hobbelen we!  Als we aankomen in een dorpje ontmoeten we onze gidsen; dorpsbewoners Tcha Ya en Tcha Shon. Wij toeristen lopen allemaal op stevige schoenen en met rugzakjes op, zij lopen gewoon op flipflops met een flink mes en een plastic zak met broodjes. Die broodjes bleken onze lunch te zijn! Het eerste stuk lopen we door de akkers van het dorp, velden vol maïs, bananenbomen en rijst. Het was heel erg warm en doordat het pad ook nog eens flink steeg waren we binnen no time doorweekt van het zweet. Welcome to the Jungle! Ook hier inderdaad “fun and games”; bruggetjes van bamboestokken en boomstammen als trap. Na een paar uur klauteren en klimmen door de jungle tussen de bloedzuigers, slangen, mangobomen, felgekleurde bloemen en gigantische vlinders kwamen we aan bij een waterval met een meertje ervoor. We hebben er heerlijk in gezwommen. Wat een genot na al dat gezweet! Het water was heerlijk koel en zat vol met visjes die aan onze voeten kwamen knabbelen. Dat was even wennen inderdaad! Die middag maakte we kennis met de grootste attractie van deze Jungletoer…ZIPLINES! Door de Jungle hebben ze op flinke hoogte kabels gespannen. We kregen een gordel aan met een katrol eraan en daarmee konden we onszelf vastmaken aan de kabels om dan ZOEF naar de overkant te vliegen. Wat een geweldige ervaring is dat! Onze eerste nacht in de jungle brachten we door in boomhut nummer 6 (van de 7 die er in de Jungle zijn gebouwd). Je komt in de boomhut via een ziplijn; je zoeft zo naar binnen! Het eten kwam ook op dezelfde manier naar binnen, vlakbij de waterval was een keuken waar ze heerlijke rijst met groenten voor ons maakten die dan naar binnen gezipt werden. Erg grappig. In de boomhut waren 4 tweepersoonsmatrasjes met een donkerblauwe klamboe er overheen. Zo hadden we een semi-private bedroom, haha. Je kunt je niet voorstellen wat een herrie het ’s nachts in de Jungle kan zijn! Duizenden krekels, gecko’s, brullende herten… Onze gidsen waren er alweer om 6 uur de volgende ochtend voor een vroege wandeling. Deze trekking heet “Gibbon Experience”, dus we wilden die apen ook wel in het echt zien! Helaas waren ze niet in de buurt of hadden ze zich verstopt, we hebben ze niet kunnen spotten. Ed dacht dat hij er een in een boom zag zitten, maar toen we op de foto inzoomden bleek het een hoop dorre bladeren te zijn, haha. Na het ontbijt (rijst met groenten!) gingen we verder wandelen door de jungle. Tcha Ya liet ons van alles proeven; water uit een boomstam, een plant die naar paradontax tandpasta smaakt, blaadjes die als zure appels smaken, een witte wortel en allerlei vruchten. We twijfelen of we ze zelf weer zouden kunnen vinden, maar je hoeft niet te verhongeren in de jungle! Het zippen ging steeds beter en we haalden echt recordsnelheden. Bij een aantal lijnen kijk je wel 200 meter de diepte in. Wat een adrenaline kick, zeg! De nacht van zaterdag op zondag brachten we door in boomhut nummer 5, waar we door het raam naar binnen vlogen. De boom waar de boomhut in zit heeft ook een enorme bijenkorf aan een tak hangen, ter hoogte van het dak. De bijen waren dus goed vertegenwoordigt in de boomhut, met name in het toilet. Heel jammer, want dit toilet heeft echt het mooiste uitzicht van alle toiletten ter wereld, daar wil je wel lang van genieten!

We hadden ook een douche op 70m hoogte, dus we konden het zweet lekker van ons af spoelen. Maar niet voordat we ons nog een paar uur met de ziplijnen rondom de hut vermaakt hadden, we kregen er geen genoeg van. De gidsen hielden het op een gegeven moment voor gezien, dus de middag konden we ‘vrij’ zippen en doen waar we zin in hadden! De gidsen waren overigens erg leuk; we hebben zo om deze mannen gelachen, mede door hun niet al te goede Engels, dit maakte het juist leuk! Ook hun Laotiaanse ritme (ook wel LAO PDR: Please Don’t Rush genoemd!) lieten ze tijdens de wandeling goed merken/ horen,  je hoorde namelijk regelmatig; sooo taijurt en sooo walmmm, haha! Toen Tcha Shon iets over ging vertellen en het maar over my wai had begrepen we hem 5 minuten later pas toen hij met zijn handen borsten uitbeeldde en het dus over zijn vrouw had! ’s Avonds helaas geen Champions League finale, maar wel een fanatiek kaartspel en vroeg naar bed. We hebben weer geen oog dicht gedaan door de hitte en de geluiden (wat was dat gekraak????!!!), maar des te meer tijd om van deze geweldige omgeving en ervaring te genieten. Het begon op een gegeven moment harder te waaien; je weet niet wat er dan gebeurd. De hele boom zwiepte van links naar rechts en de boomhut dus ook! Ook de bliksem was in de verte aanwezig en zeer gaaf om te zien op deze hoogte in de jungle! De derde en laatste dag was net als tijdens de skivakantie de meest moeilijke dag, lichamelijk gezien. We hadden overal spierpijn en moeite met het ene been voor het andere zetten. Toch hebben we weer een geweldige wandeling gemaakt verder de jungle in en hebben we ons goed vermaakt met andere ziplijnen. Dat kan harder!!

We hebben een paar geweldige dagen gehad! We hebben ook gezien hoe een project als dit kan zorgen voor werkgelegenheid en behoud van het regenwoud. De dorpsbewoners werken als gids of timmerman, verzorgen de maaltijden, de was en het onderhoud van de boomhutten en beschermen het regenwoud en de dieren tegen kap en stroperij. Doordat er steeds kleine groepjes tegelijk de jungle in gaan en onder begeleiding van een lokale gids blijft de ecologische voetafdruk beperkt. Het gevoel als je op die grote hoogte door de jungle vliegt als een vogel is onbeschrijfelijk! Wij vonden het indrukwekkend om mee te maken.

Geschreven op 15 mei 2010

We stapten de deur van het vliegtuig uit en stapten zo de sauna binnen. Welkom op Xishuangbanna Airport! We hadden een vlucht van 50 minuten met Lucky Air achter de rug en Peet was inderdaad bijzonder Lucky, want de mevrouw naast hem kotste heerlijk een zakje vol. Fijn!

Dit is onze tweede vlucht sinds de start van onze droomreis, we hebben de overige kilometers allemaal over land afgelegd. En het waren een boel kilometers! We hadden de route Dali-Jinghong ook over land kunnen doen; met een sleeperbus die er 17 uur over zou doen. Deze stad heeft geen treinstation namelijk. Gelukkig (Lucky!) vonden we goedkope vliegtickets en zetten we de luxe van de afgelopen dagen nog even voort. We voelen ons al iets beter, maar zeker nog niet fit.

De bus die we bij de luchthaven aanhielden dropte ons bij een busstation ergens in het centrum. De eerste twee hotels die we bekeken vonden we niks en de rest wilden we niet eens van binnen bekijken. We hebben dus eerst maar iets lekkers gedronken op een terras met wifi en een hostel opgezocht. Dat bleek nog 10 minuten lopen, precies in de richting waar we vandaag kwamen, haha. In het hostel stond bij de weersverwachting “dying hot” voor de komende twee dagen, dus we hebben maar een kamer met airco genomen. Tot nu toe lijkt Jinghong wel een leuk stadje, al worden we wel weer erg aangestaard en ge-hallo hallo-t. Ach ja….

Vlak na het avondeten viel het Peet op dat de lucht een hele gekke kleur kreeg. We wilden net lekker de stad doorwandelen om ergens nog iets te gaan drinken, omdat het maar zo heet bleef. We waren net op tijd in een cafeetje toen de kraan opengezet werd. Vanuit het niets kwam het met bakken uit de hemel! De wind was zo heftig dat de palmbomen helemaal ombogen of takken verloren. Felle bliksemschichten en enorme donderklappen volgden. Wij hebben er vanuit het (open) café van zitten genieten. Na een half uur was het net zo snel weer voorbij als dat het begonnen was. Onze eerste tropische regenbui! Als de rest van het regenseizoen zo, met hevige maar vooral korte buien, blijft vinden wij het prima.

Geschreven op 18 mei 2010

We hebben China verlaten! Vanmiddag zijn we ingecheckt in een heerlijk guesthouse in Luang Nam Tha, een slaperig dorpje in Noord-Laos. Maar eerst nog maar eens over de laatste dagen in China. De tweede dag in Jinghong hebben we ons maar overgegeven aan de warmte en ons tempo omlaag geschroefd. We hebben de middag doorgebracht in een park met een grote watermeloen en een verse ananas. Peet heeft die vakkundig geschild met een heel klein Zwitsers zakmesje. Het smaakte heerlijk! ’s Avonds hebben we op het terras doorgebracht. De Mojito’s kosten hier maar €2, dus dan kun je er best een paar drinken! J. Aan de Mekong hebben ze allemaal restaurantjes en nachtclubs gebouwd, de boulevard is omgedoopt in Music and Beer-street. Het was niet erg druk, maar we hebben ons prima vermaakt in een ontzettend kitscherige nachtclub. De andere clubbers vonden het blijkbaar geweldig dat we binnen waren gekomen, want ze kwamen allemaal met ons proosten. En in China betekend het klinken van een glas, dat je het ook in één keer achteroverslaat. Proost! Tussen de partygangers waren ook twee, zo op het oog hele jonge, monniken, compleet in gele pij en kaal hoofd. Maar wel stomdronken! We moesten voor twee drankjes 40 Yuan betalen (wat zo’n € 4,40 is) dit vonden we veel te duur dus na een klein beetje onderhandelen was het ook goed voor 15 Yuan.  

De volgende ochtend hebben we de bus gepakt naar Mengla. Daarbij reden we drie uur lang door een prachtig gebied, vol bananenplantages en rijstvelden. Mengla zelf is een lelijk stadje aan een bijna droge rivierbedding. We hebben lang heen en weer gelopen om ergens te gaan eten, niets sprak ons aan. We kwamen een meisje uit Californie tegen en samen zijn we maar ergens aan tafel gaan zitten. De bestelling leek te lukken, maar de serveerster was blijkbaar op z’n Chinees beleefd en kon dus geen nee zeggen. De Gungbao kip werd daardoor een schaal gebakken rijst met harde stukjes rund en de gebakken groenten hebben we nooit gezien. Ach ja. We hebben onze maaltijd maar afgemaakt met cake van de bakker. Die smaakte wel prima!

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om te genieten van ons laatste Chinese ontbijt…rijst, gebakken ei met tomaat en kleine bapao broodjes, het begint te wennen!

We waren vroeg bij het busstation, waarvandaan we vertrokken richting Mohan, het plaatsje waar we de grens met Laos zullen oversteken. Eenmaal op dit busstation aangekomen staat de openbare bus al op ons te wachten die ons keurig voor de deur van de Chinese douane afzet. Binnen 10 minuten zijn we hierdoor en staan we in ‘niemandsland’. Met een klein golfkarretje worden we 1km verder bij de douane van Laos afgezet (zie de foto’s voor het verschil!).

En dit is de grenspost in Laos:

Ook hier zijn we, na het invullen van wat formulieren en het betalen van 37 dollar p.p. voor ons visum van 30 dagen, na een kwartiertje doorheen. Na wat gemoedelijke onderhandelingen stappen we in een minibusje die ons naar Luang Nam Tha zal brengen, we kunnen betalen met Yuan, want Laotiaanse Kippen hebben we nog niet. We zijn 5 minuten onderweg als de chauffeur moet tanken en de jongens van het tankstation een praatje met ons proberen te maken. Dit gaat moeizaam, mede doordat ze nogal druk zijn met het bekijken en voelen van Peet zijn beenhaar. Toen we wegreden bood Peet ze nog een stukje aan maar dat hoefde nu ook weer niet, haha! Het was een prachtige rit door regenwoud/jungle; het is zo prachtig groen, overal kleine houten huisjes op palen en weinig verkeer! Wat tevens opvalt is dat onze chauffeur GEEN enkele keer zijn neus ophaalt (of hem leeg graaft), GEEN flinke rochel voorbereidt en uitspuugt; zou het in dit land dan zonder al deze smerigheid kunnen!!??

We hebben onwijs genoten van China. Vooraf hadden we daar wat twijfel over, maar wat is het een heerlijk land om in en door te reizen. De mensen zijn vriendelijk, het eten heerlijk, het openbaar vervoer is prima geregeld en de natuur is prachtig en heel divers; al met al fantastisch. Wij zijn het erover eens dat dit een land is waar we naar terug willen gaan om een heerlijke vakantie te vieren. We hebben in 5 weken en 3 dagen tijd slechts een klein stukje gezien van het land, nog lang niet genoeg. Al met al verlaten we het dus met ‘pijn in ons hart’! Als we terug komen hopen we overigens wel dat ook hier de afvalstroom (waar je ook kijkt of bent) minder is, en dat de mensen wat meer van ‘onze’ manieren aannemen, haha! Of dat wij ons niet meer zo storen aan die van hun, beter gezegd.

We verheugen ons op Laos, de eerste indrukken zijn geweldig! En ook zo aardig: we kregen vandaag na het passeren van de grens direct een uur extra tijd cadeau! Vanaf vandaag is het verschil met Nederland dus maar 5 uur. We hebben zo’n 18 dagen voordat we ergens in Thailand (hopelijk gewoon Bangkok als het gedoe daar wat gaat afnemen) onze ouders gaan treffen en heerlijk 3 weken met hen het land gaan bekijken!

Geschreven op 10 mei 2010

We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Kunming, de stad van de eeuwige lente. Het is een hele relaxte stad met veel jongeren, veel hippe winkels en lekkere eettentjes. Ons hostel was naar onze smaak te groot en daardoor ook te lawaaiig. S’Avonds verandert het bovendien in een enorme nachtclub, waar ook veel mensen van buiten het hostel op af komen. Wij vermoedden dat er hier ook andere activiteiten dan poolen en tafeltennissen aangeboden worden, gezien de hoeveelheid zeer schaars geklede Chinese dames die rondhangen…

Vanavond vertrekken we om 10 uur met de trein naar Lijang. We komen daar morgenochtend om 7 uur aan en dan willen we gelijk een bus pakken naar Xiqiaotou. Hiervandaan kunnen we de tocht door de kloof van de Springende Tijger lopen. Twee dagen klimmen en klauteren in de natuur. We hebben er zin in!

Geschreven op 12 mei 2010

Het regent in het paradijs en het is er bitterkoud! We zijn vanmiddag aangekomen in Shangri-La, voormalig Zhongdian in Oost Tibet (dat is nog in China). Dit stadje is na een hoop gedoe de winnaar geworden van een hele rits andere stadjes in de race om de naam Shangri-La, het (fictieve!) Paradijs op aarde. Wij waren “in de buurt”, dus zijn maar even gaan kijken hoe het paradijs eruit ziet. Nou ja, een groot winkelparadijs in schattige, slingerende keienstraatjes dus. Er wonen zoveel Tibetanen hier dat het the next best thing to Tibet is als je geen tijd/zin/mogelijkheid hebt om naar Tibet zelf te gaan. Het is wel toeristisch, maar dan zonder de hordes Chinezen. En er staat een enorme gebedsmolen te draaien, dus je krijgt al wandelend je portie geluk ook nog mee!

We hebben twee prachtige, maar wel uitputtende dagen in de kloof van de Springende Tijger gehad. Volgens een legende is een tijger aan een jager ontsnapt door over de kloof heen te springen. Toch nog 30m op het smalste stuk… Wij zijn dinsdagochtend met de nachttrein in Lijiang aangekomen, via een bus en een taxi zijn we snel doorgereisd naar het busstation, waar we kaartjes voor de bus naar Qiao Tao (spreek uit Tsjau Doe!) hebben gekocht. We kwamen daar om twaalf uur aan, veel eerder dan we gedacht hadden dankzij de vlotte verbindingen en een chauffeur die haast had. De weg was tegelijk prachtig en bloedstollend! Wij dachten dat de “death road” ergens in Bolivia ligt, maar hier in China hebben ze er ook 1. Onderweg zijn we 4 ongelukken tegengekomen waarbij meerdere auto’s en bussen betrokken waren. Deze lagen werkelijk een paar meter in het ravijn, of op hun kop aan de zijkant van de weg. Kennen jullie dat van 7 kleuren in een broek…pff!

 We hadden voor vertrek weer niets geregeld en de reisgids gaf weinig info, maar eenmaal in het dorp konden we gelukkig al snel onze grote rugzakken droppen bij een hostel, zodat we ieder met een kleine rugzak de kloof in konden. Bij de ingang van de kloof werd ons verteld dat we alleen op eigen risico naar binnen mochten, omdat er aan de lage weg gewerkt werd (met dynamiet enzo..). Hierdoor hoefden we ook geen entree te betalen, dus daar waren wij blij mee.

De wandeling die wij hebben gedaan gaat over het zogenaamde hoge pad. Je klimt ongeveer 800 meter tot 2600m, waarbij het laatste stuk naar de top uit 28 korte, steile bochten bestaat. Dat was dus 28 keer stilstaan om op adem te komen! We voelen ons al een paar dagen niet zo fit, we vermoeden van de malariapillen, dus eigenlijk niet het beste moment om een pittige wandeltocht te maken, maar we wilden het niet uitstellen. De wandeling in de kloof is 18km lang, als je het stuk vanaf het dorpje meerekent zelfs ongeveer 23km. Onderweg zijn er een aantal guesthouses waar je kunt logeren. Het eerste stuk liepen wij samen op met een stel jongens uit Wuhan. Ze bleven elke keer ook braaf wachten als Skanda weer op adem moest komen. Totdat bleek dat zij gepland hadden om de gehele kloof in één dag te lopen! Om half 2 moesten ze dan volgens de wegwijzer nog 7 uur lopen! Zij hebben het op een rennen gezet en wij zijn op hetzelfde sukkeltempo doorgegaan. Om 17 uur hadden we het zwaarste stuk, dat met alle bochten, gehad en konden we bijkomen in het Tea Horse guesthouse (vroeger kwamen hier de Thee-karavanen langs, vandaar de naam). We hebben een hele gezellige avond gehad met Alice en Ed, twee Nederlandse vakantiegangers, en hun gids Eric. En ja, dat bier (en lokale bocht, he Ed?) zakt toch wel snel in je benen na zo’n wandeldag….

Toen we vanochtend wakker werden was het gelukkig minder bewolkt dan gisteren. We konden de Haba Snow Mountain (5300m hoog met sneeuw op de top!) nu ook helemaal zien. Wat een prachtig gezicht! We waren blij dat we het zwaarste stuk gisteren al gedaan hadden, vandaag was het voor het grootste gedeelte vlak lopen en daarna flink dalen. We hadden van iedereen gehoord dat het door de werkzaamheden onmogelijk was om over de lage weg terug te reizen. We zagen het echt niet zitten om weer helemaal over het hoge pad terug te moeten, want na de 28 bochten waren we gisteren al een flink stuk gedaald tot aan het guesthouse. We hebben het maar gegokt dat er wel wat mogelijk zou zijn en hebben de kloof verder uitgewandeld. Gelukkig maar, want het was zo mooi onderweg! Smalle paadjes, kleine boerendorpjes, een prachtige waterval en kuddes geiten. Eenmaal beneden konden we gelijk met 2 Japanners en 2 Chinezen samen in een busje over de lage weg terug. Met af en toe oponthoud door de werkzaamheden waren we na 5 kwartier weer terug bij onze rugzakken. Ruim één uur rijden of 7,5 uur lopen….wel een gek idee.

Met diezelfde twee Chinezen en nog twee mannen hebben we een busje gecharterd om ons naar Shangri-La te brengen. Onze rugzakken moesten op het dak en vlak na vertrek begon het te regenen. Dat bleef twee uur lang zo en wij waren vergeten om de regenhoezen om de rugzakken heen te doen. Stel sukkels! De schade viel reuze mee, alleen maar een natte buitenkant, gelukkig!

Geschreven op 13 mei 2010

Vandaag hebben we de mooiste bustocht tot nu toe gemaakt door het Noordwesten van Yunnan. In 7 uur tijd zijn we van Shangri-la naar Dali gereden. We reden eerst over dezelfde slingerende bergweg als eergisteren en ook dit keer was het weer spannend. Daarna kwamen we langs rijstvelden, aardbeienvelden en aardappelvelden, waar allemaal druk op gewerkt werd, en boerendorpjes. Yunnan is een arme provincie met veel landbouw. Mensen zijn er wel vindingrijk, als je geen machine hebt om je graan te pletten, dan kun je het ook midden op de weg leggen om de auto’s het voor je te laten doen! We hebben de gehele rit naar buiten zitten kijken, zo mooi vonden we het!

De bus dropte ons vlak bij Dali aan de grote weg, het eigenlijke eindpunt is 14km van Dali af. We werden gelijk al besprongen door taxichauffeurs en dat hoeft niet zo van ons. Wij hebben dus rustig de tijd genomen om onze jassen en truien uit te doen en op te bergen en de kaart van de stad in ons boekje te bekijken. We hadden vooraf wel gekeken waar de hostels zaten en we hadden ook voorkeur voor een. De enige taxichauffeur die genoeg geduld had om onze verkleedpartij af te wachten, bleek ook een kaartje bij zich te hebben van dat hostel. Voor een leuke prijs heeft hij ons daar afgezet. Wat een luxe; normaal nemen we de bus! In het hostel hadden ze alleen nog maar een Deluxe kamer en die past ook nog in ons budget, dus de luxe zette zich nog even voort. We hebben net gezellig gekletst met een Maleisisch/Duits stel op huwelijksreis en een Finse familie op wereldreis en hebben weer een hoop leuke ideeën erbij! We gaan nu lekker languit liggen op ons kingsize bed en een DVD-tje kijken. Heerlijk! Morgen gaan we Dali wel verder bekijken….

Geschreven op 07 mei 2010

We zijn weer op pad! We liggen allebei in een bovenbedje in de trein van Guilin naar Kunming. We hebben de afgelopen dagen doorgebracht in Xingping, een klein stadje aan de rivier de Li. Dit stadje ligt zo’n 50 km van Guilin af, het toeristisch centrum van deze streek. Je komt hier naar toe om het Kartsgebergte te bewonderen; grote groene brokken berg langs een kronkelende rivier. Net alsof de reus klein duimpje na heeft gedaan en (reusachtige!) kruimels achtergelaten heeft om zijn weg terug te vinden. Het is voor ons de eerste keer dat we een landschap zien dat werkelijk anders is dan wat we vroeger/eerder gezien hebben. Tot nu toe vonden we het landschap hartstikke mooi, maar het had nog net zo goed ergens in Europa kunnen zijn, voor ons gevoel. Alleen dan met heel veel Chinezen erbij, haha.

Na onze cruise op de Yangtze wilden we heel graag een beetje rustige omgeving, niet in een grote stad en niet te toeristisch. We hebben toen we van de boot afkwamen een hele reis gemaakt; eerst een uur met de bus naar Yichang, toen bijna 5 uur naar Wuhan, daar 6 uur wachten, waarna we bijna 12 uur in de trein zaten naar Guilin. In Guilin zijn we gelijk in een bus gestapt naar Yangshuo, waar we na 5 kwartier overstapten in een bus naar Xingping, die er nog 3 kwartier over reedt. Gelukkig was er een fijne kamer met (mountainview!) balkon voor ons beschikbaar zodat we uit konden puffen.

De eerste dag in Xingping hebben we weinig gedaan, een beetje wandelen, poolen, lekker eten en onze rugzakken uitmesten. Onze was kon lekker drogen op het grote dakterras met uitzicht over de Li. Zodra we één voet buiten de deur zetten, hadden we direct allemaal vrouwtjes om ons heen die ons graag op een bamboeraft een tochtje wilden laten maken. Het maakte niet uit als je nee zei, ze bleven het allemaal een voor een vragen. En hardnekkig volhouden ook! De Vlaamse manager van het hostel vertelde ons dat hij al drie maanden lang dag in dag uit aangesproken wordt door ze….

Op dag twee hebben we ons na een uur wandelen in de bloedhitte toch maar over laten halen om een tochtje te maken. Het was heerlijk! We hebben twee en een half uur op de rivier doorgebracht, in alle rust kijken naar de mooie bergen en de vogels op het water. Dit keer geen Tell Sell reclames of hordes duwende Chinezen, alleen wij en de stuurman die af en toe stopte om een foto van ons te maken. Eerst een voor de beroemde “Nine horse fresco hill” (wie ons kan vertellen waar die negen paarden dan te zien zijn, krijgt een tochtje met een bamboeraft van ons cadeau, wel even zelf hiernaartoe komen..) en later een voor de bergen die afgebeeld staan op het briefje van 20 Yuan.

We hebben een gezellige avond gehad met een Nederlands stel die we in het hostel tegenkwamen, lekker reisverhalen en tips uitgewisseld. Vanochtend hebben we de rugzakken weer ingepakt en nu zijn we dus op weg naar de provincie Yunnan. We horen al weken lang dat we dit niet mogen missen, dus onze verwachtingen zijn hoog gespannen. We hebben zojuist onze allereerste Malariapil ingenomen, want vanaf morgen moeten we ons beschermen.

Geschreven op 8 mei 2010

Kunming wordt de stad van de eeuwige lente genoemd en het is de eerste keer in 4 weken China dat wij blauwe lucht zien! Wat een prachtig weer! Ons hostel heeft een knoeperd van een dakterras, dus je weet waar je ons kunt vinden… Vanuit Nederland hebben we bericht dat ons postpakket aangekomen is! Snel he?

Geschreven op 29 april 2010

Vanochtend vroeg zijn we met de stadsbus naar het busstation gegaan en op de luxe bus gestapt die ons in ongeveer 7 uur van Leshan naar Chongqing zou brengen. Onderweg zijn we een aantal keer gestopt, voor een toiletbezoek of iets te eten. Bij elke stop waren er minstens 4 andere bussen, dus het was dringen voor het toilet. Bij de damestoiletten kwamen de deurtjes niet hoger dan Skanda’s middel, dus het staren ging dit keer tot in het toilethokje door. He, gezellig!

Een uur eerder dan gedacht kwamen we aan in Chongqing. Het was wel een ander busstation dan verwacht, dus de aanwijzingen van het hostel klopten niet meer. Gelukkig kregen we weer voldoende hulp en zaten we snel in de juiste bus en hadden we het hostel na het uitstappen ook direct gevonden. Chongqing betekent dubbel geluk, maar de stad heeft ook bijnamen als “hoofdstad van de mist” en “Oven van China”. We waren dus gewaarschuwd. Bij aankomst om half 4 gaf onze thermometer 38 graden aan. En wat kun je dan het beste doen? Juist! Op het terras zitten en koude drankjes drinken!

We hebben de avond door deze immense stad gewandeld, er wonen hier 30 miljoen mensen, en het lijkt wel New York (al zijn we er nooit geweest) met al de hoge flats, neon reclame en massa’s mensen! Na een klein dansje, tussen de Chinezen op een HEEL lawaaierig plein, zijn we lekker vroeg gaan slapen.

Geschreven op 4 mei 2010

Op dit moment zitten we in de trein naar Guilin. Ik ben zojuist wakker geworden op het middelste bed (van de 6), en er is vannacht niemand ‘bij’ komen liggen…wat een rust, haha! De gordijntjes waren al open gedaan door de conductrice en kijkend vanuit mijn bed zie ik de prachtige rijstvelden met op de achtergrond hoge bergen, wauw! De afgelopen dagen hebben we doorgebracht op het water van de Yangtze rivier, de grootste rivier  (6800 km lang) van China. Ik beschrijf wat we beleefd hebben:

30 april, 1e vaardag. Vandaag is het Koninginnedag en Skan heeft haar oranje t-shirt al aan. Peet heeft nog geprobeerd er 1 te kopen, maar de maatjes waren toch echt alleen op de Chinezen  gericht! We hopen dat alles vandaag goed gaat in NL en dat er vooral een groot feest wordt gevierd door iedereen. We hebben de tijd om lekker te relaxen vandaag, want we worden pas om 17.00 uur opgehaald en naar de boot gebracht. Dit blijkt kwart over zes te worden, maar geen paniek de boot vertrekt pas rond 21.00 uur.

Eenmaal op de boot aangekomen blijkt dit prima te zijn, we hebben een hut voor 4 personen en tot 10 minuten voor vertrek lijkt het alsof we die lekker samen kunnen delen…het lijkt inderdaad zo, haha! Er zit een grote familie in de twee hutten naast ons en vader en zoon slapen bij ons. Gelukkig slapen ze alleen bij ons, want als je de puinhopen ziet in de andere twee kamers, niet normaal! Er wordt twee keer per dag schoongemaakt, maar dat bestaat uit de prullenbakjes legen en een beetje vegen.

Als we vertrekken staan we op het ‘bovendek’ te zwaaien als echte matrozen. Jammer dat er alleen niemand op de kade staat om terug te zwaaien, haha! Op de boot zitten ongeveer 15 laowai’s (langneuzen), voor de rest zijn er alleen maar Chinezen (we denken ongeveer 300). Overdag blijven de meeste in hun hut zitten om te kaarten, te drinken en te eten. Onbegrijpelijk, want het is bloedheet in die hutten! Op het dek zie je ze weinig, maar je kunt daar wel meegenieten van de karaokesessies in de bar ernaast. Het is leuke achtergrondmuziek! Er is trouwens ook muziek aan boord, vanaf ongeveer 6 uur tot middernacht schalt dat door de speakers. We herkennen diverse Disneyhits en ook Jinglebells komt een aantal keer voorbij. Nou ja, het is tenslotte een feestdag…

Op 1 mei komen we vroeg  (kwart voor 6 ’s ochtends) aan in Fengdu, de spookstad, een tempel gewijd aan kwade geesten… wij hebben besloten om van de zes aangeboden excursies twee te gaan doen dus we draaien ons lekker nog een keertje om! Eenmaal wakker en gedoucht hebben we twee stoeltjes weten te bemachtigen op het bovendek en hebben we heel de dag doorgebracht in het zonnetje! De uitzichten vandaag zijn nog niet heel erg bijzonder, vooral nog heel veel bebouwing. Dit maakt de Chinezen aan boord overigens niets uit; zij fotograferen of filmen werkelijk alles, haha! Wij hopen echter dat de uitzichten morgen mooier zullen zijn!

De nacht is wederom kort en de oordoppen zijn echt de moeite waard van het meenemen. Wat kunnen die twee snurken, zeg! Om half een ’s middags stappen we over in een soort rondvaartboot om naar de Lesser three gorges te gaan. Er zit nog een andere laowai bij ons aan boord, verder alleen Chinezen. Wij zijn dus nu ook onderdeel van een Chinese tourgroep. En dat valt nog niet mee, hoor. Er wordt alleen Chinees gesproken, dus we begrijpen niets van de uitleg, maar we kijken gewoon mee als iedereen naar links of naar rechts kijkt. Er staan ook bordjes op de rotsen met Engelse vertaling van de vorm die je in de rots zou moeten zien. Gewoon genieten van de boottocht en het uitzicht is namelijk niet genoeg voor de Chinese toerist. Die wil entertainment! Dus wordt er samen gezongen, allerlei legendes aan de rotsen toegeschreven en zit je constant in een aflevering van Tell Sell. Hadden we nu onze oordopjes maar meegenomen…. Het uitzicht is wel weer prachtig, de kloven worden steeds smaller en hoger en het water lijkt wel smaragd. Na ruim 2 uur varen komen we aan bij de ingang van de Mini three gorges (!) en stappen we over in kleine bootjes. Het is een heel gedoe om al die mensen van de grote boot in de kleine bootjes te krijgen, want iedereen wil graag als eerste in de boot zitten. Dus duwt, trekt, sjort en vecht de hele massa zich vooruit. Wij wachten rustig af tot het laatste bootje en worden beloond met een bankje voor twee, per persoon. Onze gondelier zingt ons door de kloof en iedereen neemt foto’s op de punt van het bootje met een soort vleugels aan en een gek hoedje op als onderdeel van het entertainment. Wij genieten wederom van het uitzicht op deze nog smallere kloven. Terug op de rondvaartboot zien we apen op de rotsen. Ze zaten keurig in de buurt van het bordje “Monkeys here”. Wij worden er door verrast, dus zijn te laat om mooie foto’s van ze te maken. Overigens zijn wij ook de enige die naar de apen kijken, de rest is te druk met souvenirs kopen die de gids luidkeels aanprijst!

Terug op de grote boot kunnen we de tweede grote kloof zien. Gelukkig niet zulke grote steden meer hier, maar mooie bergen en steile rotsen. Er word ook nog ergens vuurwerk afgestoken, het is tenslotte International Labour day en een feestdag in China.

Op onze laatste cruisedag moeten we ons om 6.40 melden voor de excursie over de Jiuwan River. Direct naast de boot liggen drakenboten klaar en het is weer een gevecht om een reddingsvest te krijgen en vervolgens een plekjes in een van de bootjes. Er is plek genoeg, maar iedereen wil wederom voor alle anderen aankomen. Het heeft weinig zin om er tegenin te gaan, dus proppen we ons er ook maar tussen. De Jiuwan River gaat ook door een smalle kloof en het is weer een prachtig gezicht. Onderweg doen we nog een roeiwedstrijdje tegen een andere drakenboot, terwijl de gids op de trommel het roeiritme aangeeft. Iedereen doet maar wat en er wordt dus flink gespetterd. Gelukkig staat de motor ook nog gewoon aan, dus we komen toch nog vooruit. Na een klein half uurtje leggen we aan bij een klein theatertje waar een spannend toneelstuk opgevoerd wordt. Wij kiezen ervoor om een wandeling te maken door een kloof erachter, je loopt dan over een pontonbrug een steeds smaller wordende kloof in, waarna je op een loopbrug langs de steile rotswand terugloopt naar de rivier. Het is erg mooi en een leuke wandeling. Onderweg kun je gebakken vis en noodles kopen, maar daar hebben wij om half acht ’s ochtends nog geen zin in. Het is de bedoeling dat we weer met een drakenboot terug gaan naar de Cruiseboot, dus iedereen verzameld zich weer bij de steigers. Deze steigers zijn ook van drijvende plastic kubusjes, net als de brug door de kloof waar we net gewandeld hebben. Vol verbazing kijken we naar het gevecht om een plaatsje in een bootje. Als er volle boten aankomen wacht men niet eens tot de inzittenden uitgestapt zijn, maar springen ze er van verre al in. Een van de boten zinkt dus voor de steiger. Op een van de steigers moet een kindje in een plastic zakje poepen, omdat zijn moeder haar plaatsje vooraan niet op wil geven. Het ventje schaamt zich dood. Omdat er totaal geen organisatie is, duurt het behoorlijk lang voor wij een plaatsje in een boot hebben bemachtigd. Wij vinden het maar een raar gedoe en jammer dat deze verder mooie tour zo moet eindigen. Dit is de Chinese manier van doen blijkbaar, want zij amuseren zich enorm!

Om elf uur zit de cruise er op en worden we met bussen van het eindpunt naar Yichang gebracht. We vonden de cruise hartstikke leuk en hebben genoten van het uitzicht. We denken dat het ook een goede manier is geweest om de drukte tijdens de meivakantie van de Chinezen te vermijden, daar hebben we zo geen last van gehad. Vanuit Yichang nemen we de bus naar Wuhan. Daar krijgen we hulp van Jeff, een Amerikaanse student Chinees, met het kopen van onze treinkaartjes. We vertrekken 6 uur later met de nachttrein naar Guilin, honderden kilometers zuidelijk. We brengen de wachttijd door op het stationsplein, waar we ook wat eten. We zijn net een stel zwervers zo met alle bagage naast het bankje, maar we worden niet een keer lastig gevallen of aangestaard.

Geschreven op 28 april 2010

Afgelopen zondag zijn we aangekomen in Chengdu. Het hostel was erg leuk, er hing een gezellige sfeer. De stad zelf vonden we niet zo bijzonder, dus prima dat we hier maar een nacht verblijven. Op het centrale plein waren grote fonteinen die op muziek hele voorstellingen gaven. We zijn ook weer in een park geweest, dit keer een met openlucht-karaoke. Heel vermakelijk!

Op maandagochtend zijn we naar het Panda fok en onderzoek centrum geweest, dat was de reden dat we naar deze stad zijn gekomen. Ze hebben er grote Panda’s, de mascotte van het WWF, en kleine rode panda’s. Ze zijn allemaal erg schattig om te zien. Zie de foto’s!

Na een paar uur bij de panda’s kijken hebben we onze rugzakken opgehaald bij het hostel en zijn we per bus naar Leshan gereisd. Dit stadje ligt 145km zuidelijker van Chengdu. Er waren twee redenen voor ons om hiernaartoe te gaan; de Giant Buddha  en het lokale Public Security Office. Bij dat bureau kun je visumverlengingen in één dag regelen, terwijl ze er in de andere steden 5 dagen over doen. We hadden geen hotel kunnen vinden op internet, dus zijn maar weer op de gok ergens uit de bus gestapt. En precies achter de bushalte was een hotel! Na een beetje afdingen konden we voor een prima prijs naar onze kamer. Dat bleek een enorme kamer te zijn, met balkon, een grote tv en ontbijt. En ook nog midden in het centrum! We genieten er van.

Dinsdag zijn we vroeg op gestaan omdat we de visumverlenging wilden regelen. Zonder verlenging moeten we op 11 april het land uit en we willen nog teveel zien, dat redden we niet! Een weekje erbij is wel genoeg, denken we. Het ontbijt in het hotel is eh…Chinees. Dat betekent in deze streek pittige komkommersalade, bapaobroodjes en een stomend vleesprutje. Wij kiezen voor een gekookt ei en een gestoomd broodje met en een zonder vulling. Even wennen… De beveilingsbeamte in het hotel spreekt Engels en is meer dan bereid ons te helpen. Zodra hij ons ergens spot komt hij aanrennen om te informeren wat we nodig hebben. Hij tekent een kaartje naar het Public Security Office en verzekerd ons dat het 10 minuten lopen is. We zijn er inderdaad zo en worden heel vriendelijk ontvangen door twee dames, van wie er een keurig Engels praat. Als ze onze paspoorten bekijkt verteld ze dat ze de schilderijen van Vincent van Gogh zo mooi vindt. De meeste Chinezen weten niet eens waar Nederland ligt, dus wij zijn onder de indruk. Na anderhalf uur papieren invullen, fotootjes maken en kletspraatjes vraagt ze ons of we de weg naar het Public Security Bureau kunnen vinden. Uh…daar zijn we nu toch? Blijkt dat we op het politiebureau zijn en dat het bureau dat het visum verstrekt toch ergens anders in de stad zit. Geen nood; haar collega brengt ons wel even. En dus zitten we een minuut later met een envelop vol officiële papieren en onze paspoorten in een politie-auto. We worden netjes voor de deur afgezet en zwaaien nog even naar oom agent. Bedankt!

Bij het bureau kijken ze heel verbaasd naar de envelop met alle papieren, blijkbaar is dit niet gebruikelijk. Ze zijn hier ook een stuk minder vriendelijk, maar we mogen de volgende dag om 16.00 uur terug komen om de paspoorten met het nieuwe visum op te halen. Dat is een beetje een tegenvaller, want we hadden gepland om dan al door te reizen. Het helpt niet om te smeken, het blijft 16.00 uur, misschien half 4. We boeken dus nog maar een nachtje bij in onze geweldige kamer en gaan donderdag verder.

Met aanwijzingen van de beveiligingsman lopen we naar de Giant Buddha. Het is iets verder dan we dachten en de temperatuur is al behoorlijk opgelopen, dus het zweet gutst al van ons af voordat we bij de Buddha zijn. En dan moeten we nog flink wat trappen lopen in het Buddha complex. De klim naar de kop van de Buddha is veel korter dan we gedacht hadden, want in ene zien we het voor ons. Zijn oren zijn al 8m groot! Als brave import-chineesjes gaan we in de rij staan om een foto maken van onszelf met kop op de achtergrond. Daarna lopen we in ganzenpas met honderden Chinezen het smalle rotspad af van zijn kop naar zijn tenen. Klinkt verschrikkelijk, maar wij hebben ons wel vermaakt. Je loopt het hele pad langs zijn lijf en kunt de gehele 71m hoge reus dus goed bekijken. Aan zijn voeten sta je ook direct aan het water, deze Buddha is hier uitgehakt om de scheepvaart een veilige tocht te geven. Goede Feng Shui hier!

We hebben nog zo’n drie uur door het gebied rondom de Buddha gelopen. Er zijn verschillende tempels, een vissersdorpje dat vooral uit souvenirwinkels bestaat, mooie bossen en stroompjes en een mooie boogbrug. We vonden het erg mooi en eenmaal weg van de Buddha waren we ook de grote groepen toeristen kwijt, was het ook lekker stil.

Er wordt hier vroeg gegeten, dus toen wij om half acht honger kregen moesten we nog goed zoeken naar een restaurantje waar nog mensen zaten. Dat is voor ons namelijk een graadmeter voor de kwaliteit van het restaurant. Uiteindelijk zijn we ergens gaan zitten waar ze alleen maar weer een menukaart in het Chinees hadden en niemand Engels sprak, dus hebben we weer Gung Bao kip met rijst en geroerbakte groenten gegeten. Dat kunnen we namelijk in vloeiend chinees bestellen, haha.

Vandaag hebben we een pakket naar Nederland gestuurd met onze winterjassen, handschoenen, de Rusland boeken en een paar souvenirs. Onze rugzakken zijn nu gelijk een stuk lichter! We kwamen een heel eind met ons woordenboekje en gebarentaal, maar aan het eind zagen we pas dat het pakket afgestempeld was voor Britain en dat was dus niet de bedoeling. We gaan er maar vanuit dat alle papieren nu wel kloppen en dat het pakketje over niet al te lange tijd in Barendrecht is. Voorzichtig openen, want de inhoud zou er zo maar uit kunnen komen springen na al het geprop van ons, haha.

De visumverlenging is gelukt, Peet is nog naar de kapper geweest , we hebben buskaartjes voor de reis naar Chongqing gekocht en we hebben de hotelkamer vannacht voor een nog lagere prijs. Het is dus een geslaagde dag geweest. De bus vertrekt morgen om 09.40 uur voor een rit van 7 uur. In Chongqing (spreek uit Sjongschwing!) blijven we een nachtje waarna we op Koninginnedag inschepen voor de Chinese variant op een reisje op de Rijn (rijn rijn). We slapen 3 nachten aan boord en varen over de Yangtze naar Yichan.

Geschreven op 22 april 2010

We hebben even een dejavu; we zitten in het donker, met alleen wat kaarsjes op tafel. Zijn we weer in Mongolie? In een ger tijdens een zandstorm? Nee hoor, we zitten in een stampvolle bar in ons hostel in Xi’an en de stroom is net uitgevallen! We zijn hier vanmiddag aangekomen met een bus vanuit Pingyao. Daar hebben we twee dagen in de regen gezeten. Gelukkig konden we in het hostel aan de overkant van ons eigen hostel een heel stel films overzetten op onze laptop. We hebben ons enorme bed omgebouwd tot een thuisbioscoop en hebben heerlijk gerelaxt. Pingyao is een heel schattig stadje, helemaal compleet met stadsmuren en oude huisjes. Er is geen gebouw hoger dan 2 verdiepingen en alles is versierd met lantaarntjes. Heel schilderachtig allemaal. En dat is bekend, want er lopen drommen toeristen door dit stadje! En dus zijn er ook overal souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Wij vonden het allemaal een beetje te! Nog een reden om lekker binnen te blijven.

Na  deze heerlijke dagen zijn we dus aangekomen in Xi’an. En jawel het zonnetje schijnt, heerlijk! Toen we aankwamen op het busstation bleek dit een busstation te zijn wat niet erg dichtbij het centrum lag…nadat we drie taxi’s hadden aangehouden die allen weigerden om ons mee te nemen (wij weten nog steeds niet waarom dit was!?), stonden we daar langs de kant van de weg. Natuurlijk stonden er om ons heen alweer een paar nieuwsgierige Chinezen en hebben we aan een wat oudere man gevraagd hoe we in het centrum konden komen. Binnen de kortste keren stonden er  10 Chinezen om ons heen die ALLEMAAL in het Chinees vertelden waar we heen moesten, wat er te doen is in Xi’an (denken we dan) afijn het leek wel een discussiegroep, haha! We zijn er uitgekomen en we moesten blijkbaar de bus pakken…eenmaal bij het busstation werden we aangesproken door wat studenten die weer regelden dat we door een jongen werden geroepen waar we eruit moesten, en die bleek helemaal met ons mee te lopen naar het hostel! Geweldig!

’s Middags en 's avonds zijn we lekker gaan wandelen in deze grote stad. Door de moslimwijk, door de winkelstraten en een lekker parkje. We genieten van de stad; alles staat in bloei en we kunnen in ons t-shirtje de straat op.

Geschreven op 24 april 2010

Gister was het zulk prachtig weer, het lijkt wel zomer! Het gaat niet lang meer duren voordat we onze winterjassen naar huis gaan sturen (hopen we!). We zijn naar het treinstation gegaan waar we onze treinkaartjes hebben geregeld naar Chengdu. Er stonden ongelooflijk lange rijen maar het ging allemaal redelijk snel en het is wederom gelukt! Hierna zijn we aan de andere kant van het station een bus in gedoken om naar het Terracotta Leger te gaan wat zo’n 45 km buiten Xi’an ligt. Na een dik uur hobbelen waren we er. Er stonden al heel erg veel touringcars, maar eenmaal voorbij de toegangspoort bleek de drukte best mee te vallen. Wij zagen meer mensen naar buiten dan naar binnen gaan, dus we waren er blijkbaar op een goed moment. Voordat je bij de opgraving komt, wordt je eerst door een soort Bataviastad geleid; allemaal winkels en restaurants. En iedereen wil je wat aansmeren uiteraard. Wij zijn gezwicht voor een broodje van de Subway. Erg lekker. Er zijn 4 hallen te bezichtigen en ons reisboek had aangeraden om hal 1 tot het laatst te bewaren en dat bleek een goede tip. We waren namelijk wat teleurgesteld bij het bezichtigen van de eerste 3 hallen. Ze hebben hier in 1974 en 1976 duizenden beelden opgegraven die bij elkaar het leger voor moest stellen die de overleden keizer (die anderhalve kilometer verderop begraven ligt) te beschermen. In de eerste 3 hallen zie je wel wat beelden, maar vooral heel veel steen en puin. Gelukkig zagen we in hal 1 wat we verwacht hadden; rijen en rijen met manshoge Terracotta soldaten en paarden. Heel indrukwekkend. Ook hier viel het wel weer mee met de drukte, we konden steeds wel bij de railing komen om foto’s te maken en de koppen van de soldaten te bekijken. Elke soldaat heeft namelijk een eigen gezicht en gezichtsuitdrukking. Het was niet één mal waar ze allemaal uit gemaakt zijn. Net of je naar een versteend leger kijkt dus.

Na het bezoek en de rit terug naar Xi’an hebben we heerlijk genoten van de zon. We zijn allebei een beetje verbrand, maar we hebben het er graag voor over, haha.  Vanmiddag vertrekt onze trein om 17.30 uur, dus we hebben nog wat tijd om door Xi’an te slenteren. We verwachten morgen rond 11.30 uur in Chengdu aan te komen. Stad van de panda’s!

Geschreven op 16 april 2010

Zoals hoort bij een bezoek aan een stad hebben we gisteren de benen uit ons lijf gelopen. En in onze eigen traditie zijn we daarbij eerst weer eens de verkeerde kant opgelopen. Dat betekende dus een uur heen en weer een uur terug tot het beginpunt voor we de goede kant op konden. Tja, dat zal ons nog wel vaker gebeuren het komende jaar. Er is zo ontzettend veel te zien in deze stad (die zo groot is als België en ongeveer net zoveel inwoners heeft als Nederland) dat we wel een keuze moeten maken. We laten ons daarbij maar leiden door het lijstje “Must see’s” van de reisgids. Gisteren zijn we begonnen op het Tianmenplein, ofwel het plein van de Hemelse vrede. We hebben een bezoek aan Mao overgeslagen, maar hebben genoten van het immens grote plein! Jammer dat de smog zo in de stad hangt, dat zijn we niet gewend. Wat wel erg lekker is, is de temperatuur, rond de 15 graden en we zien gras, wat echt groen is, bloemen en bomen in bloei: ook voor ons is de lente begonnen!

Nadat we het plein hebben bewonderd zijn we onder de poort van de Hemelse vrede door gewandeld (met het grote portret van Mao daarboven), daarna de Meridiaan- en opperste harmonie poort. Nadat je door deze poorten bent gegaan ben je in de Verboden Stad binnen, dat een onwijs groot gebied is met diverse tempels, paviljoenen, tuinen, musea en mooi versierde poorten. En daar waren we niet alleen! Het is voor ons even wennen om dit werkelijk met honderden, en waarschijnlijk duizenden andere, vooral Chinese, toeristen te doen. De Verboden Stad is prachtig, maar we hebben ons na een uur of 3 rondslenteren vooral vermaakt met het kijken naar al die Chinese toeristen die als een grote mierenhoop door het geheel rondgaan…

Achter de Verboden Stad ligt een heuvel met een park en bovenop een paviljoen. Dé reden om dit park te bezoeken is het uitzicht over de Verboden Stad en de mogelijkheid om daar een foto van jezelf met de Stad op de achtergrond te maken. Dat is dus opstellen in rijen om allemaal dezelfde foto te maken, met uiteraard je vingers in een vredesteken, want dat is de mode hier. Overigens zijn wij vandaag ook aardig in de mode. De hele dag door worden we al gefotografeerd en gefilmd. Niet dat we nou iets bijzonders doen, maar het is blijkbaar heel wat om met zo’n lang wit mens op de foto te gaan. De hele moedige Chinezen gaan daarbij ook helemaal tegen je aan staan. Op een gegeven moment kwam een hele groep één voor één allemaal een foto met ons maken. En dan voel je je dus echt wel behoorlijk voor paal staan! Op weg terug naar het hostel zijn we ook nog door het Beihai Park gelopen, met wederom allemaal paviljoens, stupa’s, tempels en een groot meer. We hebben gegeten bij een klein restaurantje in “onze” hutong. Er was een menu met plaatjes, dus bestellen lukte aardig en het smaakte allemaal prima.

Vandaag zijn we wederom Beijing gaan verkennen. Wat is het toch goed geregeld in deze stad. Je loopt de metro in en werkelijk ALLES staat in het Engels aangegeven, perfect! We zijn van morgen begonnen bij het Zomerpaleis. Dit ligt zo’n 15 km buiten het centrum, dus is lopend niet te doen.

Eenmaal aangekomen zijn we genietend van het heerlijke zonnetje (wel achter de smog, maar goed voelbaar) naar binnen gegaan. Nog geen 100 meter na de ingang zagen we zo’n honderd Chinezen die op gezellige muziek allemaal hetzelfde dansje aan het doen waren. Denk nou niet dat ze de draak met je steken, maar vol inspanning wordt deze ochtendgymnastiek beoefend. Voor ons ziet het er nogal idioot uit, haha! Waarschijnlijk vinden ze dat van ons ook, want vandaag ook zijn we weer meerdere malen begroet, gefilmd en als ‘echte’ popstars op de foto gezet. Het blijft een rare gewaarwording en we zijn druk bezig met het drukken van fotokaarten met handtekening (natuurlijk wel te koop voor 2 Yuan per stuk, we blijven tenslotte budgetreizigers ;-) ).  Omdat we vroeg waren, hadden we het eerste uur nog lekker de ruimte om rond te lopen. Op een aantal punten in het park werd uitbundig muziek gemaakt of gezongen. Het gaat allemaal even gepassioneerd en zonder gene, het Vondelpark is er niets bij.

Het Zomerpaleis is erg mooi, we vinden het stukken mooier dan de Verboden Stad. Het is een prachtig park waar diverse tempels en paviljoenen zijn gebouwd waar midden in een meer ligt. Alles wat je ziet is kunstmatig, het meer is uitgegraven en de berg waar de meeste gebouwen op staan is weer ontstaan door de grond uit de kuil van het meer… Toen we over de heuvel heen waren en bij het meer aangekomen waren, was het wel gedaan met de rust. Wederom enorme groepen met allemaal dezelfde kleur petjes op, die achter een druk pratende (nou ja, schreeuwende) mevrouw met een vlaggetje aanhollen. Volgens ons “doen” ze heel Beijing in één dag, want alles gaat in een moordend tempo. Ze vormen wel een extra attractie voor ons…

Nadat we alle paadjes beklommen hadden, alle gebouwen (in ieder geval van buiten) bekeken hadden en ook nog een boottochtje over het meer gemaakt hadden zijn we het park uitgegaan. We hebben heerlijk geluncht. Bij de Mac..haha. Je kunt niet elke maaltijd “chinezen”… We zijn de metro weer ingegaan en zijn uitgestapt bij het Olympisch park. Door de smog konden we niet alles even goed zien, zo zagen we de toren van de Olympische vlam pas toen we er zo goed als onder stonden. Het grote stadion, het vogelnest, was erg gaaf om te zien. En er wordt nu ook nog steeds een enorme poppenkast opgevoerd op de boulevard tussen alle sportpaleizen; bombastische muziek, vliegeraars, massaal op de foto voor het stadion, allerlei souvenirverkopers en constant keiharde welkomstwoorden in het Chinees en Engels door de luidsprekers. Wij vonden het leuk om te zien, maar vroegen ons ook af of al die bouwwerken, metrolijnen, parken (complete woonwijken plat gegooid hiervoor) het waard zijn om slechts 17 dagen gebruikt te worden. Behalve het grote stadion staan alle andere gebouwen namelijk leeg!

Geschreven op 17 april 2010

We zouden vandaag verhuizen naar een andere kamer, omdat die van ons al vergeven was voor de komende nachten. Wij hadden ook maar voor 3 nachten geboekt, dus dat risico hadden we zelf gelopen. Dan maar een paar nachtjes goedkoop in een dorm. Nadat we alles weer in de rugzakken hadden gepropt, gingen we de sleutel afgeven bij de receptie. En daar vertelden ze dat we gewoon in onze kamer konden blijven. Wel even bijbetalen natuurlijk. Nou ja, prima dus. Er blijken nogal wat annuleringen te zijn vanwege de aswolk boven Europa.  Voor ons dus een voordeel, maar voor die arme Amira, die vastzit in Slowakije, wel een tegenvaller. We denken aan je, meissie. Laat je nog maar wat extra verwennen door je tijdelijke familie daar!

Dankzij al die kilometers die we de afgelopen dagen hebben afgelegd hebben we allebei blaren op onze voeten. Vandaag dus maar een rustiger plan. We zijn met de metro naar de Lama-tempel gegaan; de enige boeddhistische tempel in Beijing. Het bestaan van de Dalai Lama wordt daar volgens goed Chinees gebruik overigens volledig genegeerd, in deze tempel zie, in tegenstelling tot de andere boeddhistische tempels buiten China, geen enkele afbeelding van hem. Typisch. Wij hebben ons ook hier weer vermaakt met het kijken naar de andere bezoekers. Dit keer omdat ze allemaal met enorme bossen brandende wierookstokken aan het zwaaiende waren en ondertussen in alle windrichtingen aan het buigen waren ermee. We hebben heel wat bijna-ongelukken gezien! Het complex bestaat uit heel veel prachtig gedecoreerde tempels, allemaal met grote beelden erin en kussentjes om op te knielen. En dat deed men dan ook massaal. In de tempels mag je geen wierook branden, maar om Boeddha te eren dien je 3 stokken te doneren. De monniken verzamelen die dan en verkopen ze weer om voor de tempels te verbranden. Er werden vandaag goede zaken gedaan….

Gisteren hadden we al wat tijd doorgebracht in de wijk van de meren, boven de Verboden Stad. We zijn daar vandaag weer naar toe gelopen, omdat we nog meer wilden zien van dit leuke gebied. We hebben lopend onze eigen Hutong-tour gedaan, ondertussen de Riksja-mannetjes negerend die hardnekkig “hello! Riksja! Hutong!”bleven roepen. We hadden al genoeg van die dingen voorbij zien sjezen. Bij voorkeur met een volledige tourgroep verdeeld over 20 riksja’s, allemaal hetzelfde rondje makend. Nee, dank u!  Wij hebben nog een tijd staan kijken bij de vissers aan het kleinste meer. Er werd aardig wat gevangen, maar de meeste vissen waren erg klein.

We wilden simpel lunchen en niet in een van de toeristententen aan de meren. Uiteindelijk kwamen we uit in een visrestaurant waar we de keuze hadden uit pittig of niet pittig. Meer info kregen we niet, dus we waren benieuwd wat we zouden krijgen… Dat bleek een enorme warmhoudschaal met een kolenvuur eronder te zijn, gevuld met twee enorme vissen bedolven onder groenten, paddenstoelen en noten. Het was echt superlekker! En superveel! We waren bang dat we zouden moeten afwassen om de rekening te kunnen voldoen, maar gelukkig konden we het nog wel betalen. Het was onze duurste maaltijd sinds Rusland, samen moesten we maar liefst €11 betalen!

Geschreven op 18 april 2010

Vandaag ging de wekker al om 06.15 uur! Wij dachten dat we op vakantie zijn, maar duty calls… We zijn namelijk naar de Grote Muur geweest met een tourtje van het hostel. Wij hadden voordat we naar Beijing gingen gepland om een nacht op de muur door te brengen, daar hadden we wat over gelezen op internet en dat leek ons geweldig. We zijn gisteren druk bezig geweest met mailen en bellen met een aantal aanbieders (en dat zijn er niet veel, blijkbaar willen niet veel mensen in een slaapzakje op de muur liggen…), maar het was of niet te betalen of erg vaag. Dus hebben we er voor gekozen om de muur bij daglicht te bezoeken. Na het ontbijt gingen we met 2 Duitse meisjes, een Japans/Zweeds stel en een Française met haar ouders op pad in een klein busje. Om ongeveer kwart voor negen kwamen we in Mutianyu aan. Hier staat een flink stuk, gerenoveerde muur. Het is een behoorlijk toeristisch gebeuren; een enorme markt, een kabelbaan, een stoeltjeslift en een museum. Wij kregen de keuze: of met de kabelbaan in 10 minuten naar boven, of via een steile trap ongeveer 40 minuten naar boven lopen. Tja, dan is het natuurlijk makkelijk kiezen…dan ga je lopen! Wij waren de enige van de groep die dat deden en omdat het zo vroeg was ook een tijd lang überhaupt de enige. Na ongeveer 25 minuten stonden we boven op de muur! Hijgend, dat wel! Daar was net een grote groep scholieren aangekomen, dus even rustig van het uitzicht genieten konden we wel vergeten. Er zat niets anders op dan zo snel mogelijk, zo ver mogelijk weg te komen. En dat valt nog niet mee als je nagaat dat de gehele muur één grote aaneenschakeling van steile trappen en héle steile trappen is! De eerste drie kwartier daarna konden we gelukkig wel redelijk rustig lopen zonder al te veel andere mensen tegen te komen. Op een gegeven moment konden we niet verder, omdat de muur daar niet gerestaureerd was en dus niet toegankelijk. We zijn toen weer op ons gemak terug gelopen (klimmen en dalen, dus!). Sommige treden zijn bijna een halve meter hoog. Wij probeerden ons voor te stellen hoe die wachters daar over de muur heen gingen en hoe ze die muur hebben kunnen bouwen zolang geleden! Indrukwekkend hoor! We hadden helaas ook vandaag weer mist, dus we konden niet heel ver kijken. Zie foto’s!

De lunch in een restaurantje vlakbij de muur was erg lekker. We zaten aan een grote ronde tafel met een draaiplateau in het midden en ze bleven daar maar nieuwe schotels op zetten. Alles was met kip of vegetarisch, dus wij konden alles eten! Heerlijk.

Bij terugkomst in het hostel zijn we met z’n tweeën naar Qianmenstreet geweest. Dit is een enorme winkelstraat. Het lijkt net of je in Disneyworld loopt; een brede autovrije straat waar een trammetje doorheen rijdt (waar uiteraard eerst iedereen voor moet poseren), veel souvenirshops en geen vuiltje op de grond. Eromheen zijn wel “gewone” winkelstraten en Hutongs, daar hebben we ook nog doorheen gesjokt en het echte Beijing bekeken. Na anderhalf uur waren we het sjokken wel zat en zijn we naar ons hostel teruggegaan. Morgen is onze laatste dag hier, we nemen om 19.00 uur de nachttrein naar Pingyao. We worden als het goed is om half acht dinsdagochtend door ons volgende hostel opgehaald bij het station van Pingyao. We vinden Beijing een erg leuke stad; veel groen, schoon, goed geregeld (bijvoorbeeld in de metro of bij de bezienswaardigheden) en de mensen zijn allemaal vriendelijk en vrolijk.

Geschreven op 11 april 2010

Vanmorgen zijn we lekker vroeg op gestaan om rustig te kunnen douchen en de laatste spulletjes in te pakken. We werden door het guesthouse naar het station gebracht en om half 7 kwamen we op het station aan. We hadden gister nog wat Mongooolse Tugrik over en hebben dus flink boodschappen gedaan…we liepen vanochtend beide met onze normale bagage en (beide) nog eens een extra plastic tas vol met drinken, chips, noodles, chocolade en nog VEEL meer. Hier kunnen we wel 4 dagen mee doen, haha!

Terwijl we aan kwamen lopen op het perron kwam de trein al binnen rijden en nog geen 5 minuten later liepen we ‘onze’ wagon binnen. De provodnitsa is deze keer geen gezellige Russische of Mongoolse mevrouw maar een nors uitziende Chinese man die er gelukkig alleen maar nors uitziet, maar het beste met ons voor heeft! Zo worden we (tot nu toe, want ik schrijf dit om 16.15 uur) samen in een coupe geplaatst, mogen we alle ruimte gebruiken om onze bagage op te ruimen, stuurt hij de Mongoolse verkopers weg die bij ons naar binnen willen komen (hij waakt voor onze deur) en maakt op het perron foto’s van ons bij de trein! Geweldig! We zijn in deze wagon ook de enige toeristen, we denken dat dit komt doordat we onze treinkaartjes zelf hebben geregeld. De andere toeristen zitten allemaal samen in een andere wagon.

We rijden nu richting het zuiden door de Gobi  woestijn, deze hebben we natuurlijk al gezien tijdens onze tour maar nu wordt wederom duidelijk hoe immens groot de woestijn is. Waar onze provodnitsa (m) ook voor zorgt is om de beleving van de woestijn niet alleen in de winter mee te maken maar ook ’s zomers; het is namelijk 35 graden in de trein!

We zijn benieuwd wat de grensovergang ons gaat brengen over een uur of 4!

Geschreven op 12 april 2010

Vanochtend om 8 uur kwamen we op het station van Datong aan. We hadden van de treinmeneer bonnen gekregen voor een gratis ontbijt, dus om 7 uur zaten we in de restauratiewagon aan een heerlijk ontbijt van thee, witte boterhammen met jam en een gekookt ei. Niks chinees aan, maar wel erg lekker. We hebben een prima nacht gehad in onze privé-coupé. We hebben allebei op het benedenbed geslapen, want er waren geen andere passagiers bijgekomen, luxe! En dat bleek dan nog ergens goed voor te zijn, want het eerste uur dat we op bed lagen, maakte de trein zulke enorme schokken dat we gegarandeerd uit het bovenbed gestort waren. Dat schokken kwam doordat vlak daarvoor alle wagons los gekoppeld waren en stuk voor stuk op een nieuw onderstel geplaatst waren. Het spoor is in China namelijk smaller dan in Mongolië of Rusland. We konden het hele proces redelijk volgen vanuit het raampje. Gek om heel langzaam de hoogte in te gaan met de gehele wagon! In de coupé naast ons kwam er overigens nog een enorme stang door de vloer heen toen de wagon op het nieuwe onderstel geplaatst werd. Foutje!

Datong is een van de meest vervuilde steden van China. De belangrijkste bron van inkomsten is hier de winning van steenkool. En daar kiezen wij dan voor als leuk uitstapje vóór ons bezoek aan Beijing? Ja! Want vlakbij deze stad zijn twee hele bijzondere bezienswaardigheden. Vandaag hebben we de eerste bezocht; de Yungang grotten. Zo rond 400 ad zijn ze in deze grotten begonnen met het uithakken van buddha beelden en andere boeddhistische beelden. Sommige van die beelden zijn wel 17m hoog! Wij voelden ons echt dwergen daarnaast. Heel imposant. Wij hebben twee reisgidsen van China mee; The Rough Guide (Engelstalig) en de Trotter (Nederlandstalig). In beide boekjes staat dat het heel makkelijk is om de grotten op eigen gelegenheid te bezoeken. Eerst de ene stadsbus, dan overstappen op de andere en voor de entree uitstappen! Eitje! Wellicht hebben ze de ingang verplaatst of rijdt de bus sinds het drukken van de boeken anders, maar na het uitstappen van de tweede bus hebben we zeker vijfenveertig minuten gelopen! Dwars door een steenkolenmijn en het dorp dat er bij gebouwd is en dwars over een enorme bouwplaats. En al die tijd hebben we één bordje gezien…die rechtdoor wees op een T-splitsing…haha. Gelukkig weer allemaal behulpzame mensen onderweg, die weliswaar geen woord Engels spreken, maar ons met handgebaren steeds weer een stukje op de goede weg hielpen. Wij worden er nog eens handig in, haha.

Het is wennen voor ons om in China te zijn; niet alleen de taal waar we natuurlijk niets van snappen, het schrift dat onbegrijpelijk is (De naam Datong lijkt op een mannetje en een wasmachine…), maar heel de dag aangestaard worden alsof jezelf één of andere kermisattractie bent is voor ons nogal onwennig! Gelukkig lachen de meeste mensen naar je of roepen ze vanuit het niets, heel hard, ‘HELLO!’. En als het jonge meisjes zijn komt er een heel hard gegiechel achteraan! Morgen gaan we als ze heel hard ‘HELLO!’ roepen, nog 5x zo hard ‘NIHAO’ roepen, kijken hoe ze dan reageren, haha!

Vanavond hebben we onze eerste Chinese maaltijd gegeten, het was: HEERLIJK! Na twee restaurantjes binnen geweest te zijn waar ze geen (voor ons) leesbaar menu of plaatjes hadden kwamen we bij ons tot nu toe favoriete restaurantje in China binnen. Hier wederom geen Engels menu of plaatjes menu, maar een heus “telefoonboek”  vol met gerechten in het Engels met daarachter de Chinese vertaling. Na drie kwartier bladeren (haha, Peet wist al lang wat hij wilde hebben; gebakken rijst met kip) hebben we een keuze kunnen maken en heerlijk gegeten en dat voor € 4,30!

We hadden voordat we in Datong aankwamen geen hotel geboekt, er was weinig te vinden op internet. Onze boekjes gaven allebei een hotel vlakbij het station aan, dus wij hadden bedacht dat we daar dan maar naar toe zouden lopen. Het hotel hadden we binnen 5 minuten na aankomst ook gevonden, maar het was helaas hartstikke dicht! We hebben de tassen toen maar afgedaan en zijn  om de beurt de straatjes in de stationsbuurt afgelopen op zoek naar een hotel. We zitten nu op onze kamer uit te rusten van de lange wandeling vandaag en de ijskoude wind. Buiten wordt vuurwerk afgestoken, dus we hebben ook nog iets moois om naar te kijken! We hopen straks heerlijk te kunnen slapen. Morgen gaan we naar het Hangende klooster!

Geschreven op 13 april 2010

We gaan de uitgevers van de reisgidsen een update-mail over Datong sturen, want ook vandaag klopte er weer niet veel van de info… We begonnen de dag met zoeken naar het lange-afstand busstation en kwamen uit op een bouwplaats. Met een beetje hulp en een stadsbus kwamen we dan uiteindelijk bij het juiste station aan. Daar kwamen we een stel tegen die we gisteren ook al gezien hadden bij de grotten. Tussen al die chinezen herken je de westerse toerist natuurlijk heel makkelijk. Zij bleken dezelfde bezienswaardigheid te willen bezoeken, dus we konden elkaar mooi helpen. Zij wisten het goede loket te vinden, wij vonden de bus. Handig zo’n samenwerking! Na ongeveer anderhalf uur rijden stopte de bus langs de kant van de weg en kwam er een taxichauffeur om ons uit de bus te halen. De busroute was gewijzigd en anders zouden we niet bij het klooster kunnen komen. Wij geloofden er helemaal niets van en vertikten het om uit te stappen, tot groot vermaak van alle andere passagiers. Na een hoop discussie zijn we alsnog alle vier uitgestapt en bleek het toch allemaal wel te kloppen. Voor €0,20 werden we helemaal voor de deur afgezet. Daar bleek de toegangsprijs meer dan verdubbeld; volgens het boekje was het €6 p.p., maar wij moesten €13 p.p. afrekenen. En ja, als je er dan na al die moeite eenmaal bent, dan doe je dat maar… Het klooster is spectaculair; het hangt tegen de rots “geplakt” met een paar balkjes als steun. Binnenin allemaal hele smalle gangetjes en steile trapjes om alle hoogteverschillen te overbruggen. Dit is niets voor mensen met hoogtevrees, want je kijkt constant langs de rots omlaag. Wij zijn snel naar boven gehold om een grote groep Chinese toeristen voor te blijven. En dat was maar goed ook, want die werden na ons met een moordend tempo door het klooster gejaagd. Niks foto, niks van het uitzicht genieten… de bus wacht! Voor ons was er geen wachtende bus, dus hebben we, na flink onderhandelen, samen met het Poolse stel een taxi terug naar Datong genomen. Onderweg nog wat tips over Beijing gekregen, waar we morgenochtend naar toe gaan. In de bus terug richting ons hotel zagen we een school uitgaan (en dat om 19.30 uur!!) en de meeste van deze kids gingen met de fiets naar huis, niet gek dat het verkeer vastloopt als er honderden kinderen in 1 keer de straat op racen!

Het regelen van het hostel in Beijing was nog even een gedoe. We hebben geen internet in het hotel en nergens een café met wifi kunnen ontdekken, dus we hebben in een ander hotel in het café gezeten. Daar was de verbinding echter zo traag dat het niet lukte om contact te maken met het hostel van onze keuze. Terug in ons eigen hotel wilde we bellen, maar dat kon niet. Dus zaten we in een supermarkt aan een openbare telefoon. Weer een ervaring rijker. En de caissière in de supermarkt ook…

Geschreven op 14 april 2010

Vanochtend om 8.30 uur zijn we met de trein vertrokken naar Beijing. We hadden tickets voor de derde klasse en dat betekende 6 uur lang in een propvolle wagon tussen de smekkende, schreeuwende en starende Chinezen. Even wennen… De conductrice deed erg haar best om de wagon schoon te houden, maar tegen zoveel geklieder kun je haast niet op! Qua hygiëne houden ze er in China namelijk andere gedachten op na; alle bacteriën moeten zo snel mogelijk je lichaam uit! Dus snot, speeksel, oorsmeer,slijm…. Hup eruit ermee. Of er nou een kleedje ligt of iemand z’n schoenen, dat maakt niets uit. Wij krimpen nog steeds in elkaar als we ggggggggggpp..TUH horen. Weet niet of dat wel gaat wennen.

Maar goed, om half drie waren we dan in Beijing. We kwamen aan op station Beijing Xi (west) en dat is gelijk ook het grootste station van Azië. Niet normaal! Gelukkig stond er iemand van het guesthouse met een bordje “Peter” in de gang op ons te wachten en werden we lekker voor de deur afgezet. We sluiten nu officieel onze reis met de Trans-Mongolie express af. We hebben daarmee 7855km afgelegd van Moskou (waar de route officieel begint) tot Beijing, 3 landsgrenzen overgestoken, 3 verschillende talen gehoord en 3 verschillende culturen beleefd, diverse tijdzones meegemaakt en dat alles in 5 verschillende treinritten (waarvan slechts één in de “echte” Trans-Mongolië express). 

Ons guesthouse (Red Lantarn House) zit in een hutong (een originele Chinese wijk met hele smalle steegjes), dus we twijfelen of wij het zelf wel hadden kunnen vinden. We hebben een hartstikke leuke kamer met eigen badkamer aan een binnentuintje. Aan de andere kant van de tuin zit een restaurantje waar we kunnen internetten. Ideaal dus. We hebben vanavond al een stuk gelopen in de buurt. Allemaal winkels (tot laat open) en restaurantjes en veel volk op straat. De temperatuur is echt prima. We hebben uiteraard Peking eend gegeten en dat was nog best een uitdaging met chopsticks!

Dag 1, 31 maart 2010; overnachting in Kharkorin

Hieperdepiep hoera! Peet heeft besloten zijn verjaardag nog twee maanden uit te stellen, totdat we in Thailand met de papa’s en de mama’s zijn. Dus vandaag doen we net of er niets aan de hand is… We zijn vanochtend vroeg opgehaald bij ons hotel. We waren blij dat we daar weg konden, want voor de zoveelste keer was het lawaaiig gedurende de gehele nacht en was het sanitair echt zo smerig dat we na het douchen niet echt opgefrist waren. Als je van plan bent om naar Ulaanbator te gaan, vermijdt dan het Negdelchin hotel!

De kennismaking met “onze” chauffeur, zijn assistent en de kok/gids was heel prettig. Wij hebben gedurende deze tour een held achter het stuur, want onze chauffeur heet Suhkbaatar (betekent held!), afgekort Baatar. Hij spreekt het overigens uit als Butter, wat wij dan wel een vreemde naam vonden bij het voorstellen… Onze gids/kok/tolk heet Solonge, wat regenboog betekent, maar we noemen haar Soggy. Hoe de assistent van de chauffeur heet, weten we na 3 dagen nog niet, omdat hij alleen maar als assistent aangeduid wordt, haha. We hebben het zo luxe; een heel busje (zie foto) voor 5 personen! Wij kunnen dus liggend vervoerd worden!

We hebben zulke fantastische landschappen gezien! Hoogvlaktes vol schapen, koeien, paarden, yaks en kamelen. En we hebben ook al adelaars en gieren gezien. Voor de gieren is het nu een Luilekkerland, want overal liggen karkassen in diverse stadia van ontbinding. We hebben vier seizoenen in een dag gehad; mist, sneeuw, zon wisselden elkaar af. En voor de motorrijders in Nederland; wat nou de motor in de schuur in de winter…Je bind gewoon een schapenvacht op je stuur en doet een warme jas aan en een bivakmuts op (geen helm natuurlijk) en je kunt gewoon de hele winter doorrijden.

Voor de lunch werd de bus ergens aan de kant gezet en hebben wij buiten een ijzige wind getrotseerd terwijl Soggy op een gasstelletje in de bus een heerlijk maaltje bereidde. Toen het klaar was moesten wij voorin de auto gaan zitten om het als prins en prinses op te eten! We hebben een boeddistisch klooster bezocht in Kharkarin. Het is nu een museum, dus we hebben er geen monniken gezien, alleen maar een gehaaste gids die ons 20 minuten voor sluitingstijd met moeite nog een rondleiding gaf. We hadden entree betaald, maar toen Peet in een van de drie tempels een foto wilde maken, snauwden ze dat we dan meer moesten betalen; outside is free, inside is pay! We overnachtten in Gaya’s guesthouse, waar wij samen met Soggy in de gast-ger sliepen. Soggy slaapt liever bij ons dan bij de snurkende Bataar. Na wat Mongoolse kaartspelletjes zijn we heerlijk in slaap gevallen!

Dag 2, 1 april 2010; Overnachting bij de Orkhon waterval

Na ons ontbijt van cornflakes en melk zijn we de berg opgegaan waar we een schildpadsteen hebben bekeken. We hadden daarvandaan ook uitzicht over Karkharin, nu een viezige stad, maar ooit de hoofdstad van Mongolië. Er staat nog een hele grote kaart, met daarop aangegeven hoe groot het rijk van Djengis Khaan ooit was. Indrukwekkend dat in die tijd (per paard) zo’n groot oppervalk veroverd was door 1 volk. Hierdoor is Djengis Khaan in Mongolië een zeer grote held, maar je hoort vooral zijn naam, want verder is er weinig terug te vinden. Ook in Kharkharin zien we eigenlijk niets.

Na een aantal uur rijden, diverse malen moesten we anders rijden doordat de weg niet begaanbaar was, kwamen we aan bij de waterval. Onderweg hebben we genoten van Mongoolse smartlappen, luidkeels meegezongen door onze staff, geweldig!  Eenmaal aangekomen; geen waterval te zien…wel prachtig weer! Nog geen tien minuten na aankomst zaten we op een paard. Jammer dat het paard van Peet liever lui was als moe; niet vooruit te BRANDEN! Na een klein uur waren we weer terug bij onze ger, die we ditmaal deelden met een Zwitser en een Pool. Gezellig om weer eens ‘gewoon’ Engels te spreken! Voor het eten zijn we een stuk gaan wandelen en hebben we de bevroren waterval ontdekt. Prachtig! Na enkele foto’s zijn we op handen en voeten naar beneden geklommen om de waterval van onderaf te bekijken. Ook zijn we een stuk de kloof in gewandeld waar we hebben genoten van een mooie zonsondergang.

Dag 3, 2 april 2010; Overnachting in Arvaikheer

Vandaag zijn we een maand op reis! Als we terug denken aan hoeveel we al gezien hebben, lijkt het al zoveel langer! De verzorging tijdens deze trip is zo luxe; er wordt 3 keer per dag heerlijk voor ons gekookt en we mogen niets doen om te helpen. Onderweg delen we allemaal lekkers met elkaar, waardoor we ook al Mongoolse snacks geprobeerd hebben, zoals gedroogde yoghurtstaven. Die zijn zo hard, dat het je bijna een kies kost om ze op te eten, maar je doet er wel lekker lang mee… Soggy gaat zelfs zo ver in het bemoederen dat ze ons ’s avonds lekker instopt. Zonder nachtzoentje, dat dan weer wel….

Deze morgen zijn we een heel stuk dezelfde kant terug gereden. Na een uurtje zagen we een auto/ truck tot aan zijn motorkap door het ijs gezakt. Aan de oever stond een  andere truck om deze auto te helpen. Peet riep nog: ‘ze hebben hulp nodig’, maar onze chauffeur reed er zonder blikken of blozen voorbij om via een andere weg aan de overkant te komen. Eenmaal aan die overkant zagen we dat de auto nog steeds in het water stond. Deze mensen waren de nacht ervoor vast komen te zitten en steeds verder in het water gezakt. Ons busje (Russische makelij) heeft zich ervoor geworpen en na wat ijsbreken met een boomstam, (Go Peet!) werd de truck na een kwartier uit het water getrokken. Moet je je voorstellen; je hebt de afgelopen 7 uur met je poten in het ijs aan je truck staan sjorren, je hele handel ligt naast de truck te bederven en als je dan eindelijk gered bent, wordt je door de redders recht in je gezicht uitgelachen omdat de binnenkant van je truck een meter ijs bevat. Sneu he? Het is jammer dat we niet kunnen beschrijven hoe mooi het landschap is waar we door rijden. De foto’s geven het wat ons betreft ook niet goed genoeg weer. We moeten het maar doen met de beelden in ons hoofd! Overigens zien we ook een hoop troep, rondom de dorpen tref je enorme vuilnisbelten aan. De dorpen zelf zijn ook echt smerig; modderige “straten” vol troep en overal dode beesten en vretende honden. Wij gruwelen al bij het idee hoe het hier hoogzomer ruikt.

De overnachting was in een dergelijk dorp; wel in een ger, want stenen gebouwen zie je niet heel veel. We hebben gedoucht in het lokale badhuis, bij de gers is geen stromend water, dus dit is voor het gehele dorp de enige douchegelegenheid. We waren ook nu niet de enige toeristen. De familie bij wie we logeerden hebben een gastger met 5 bedden, die al bezet was door andere toeristen van dezelfde organisatie als waar wij mee reisden. We herkenden de Franse jongen en het Nederlandse stel uit de trein, dus hebben gezellig bij gekletst. Wij doen de route door de Gobi tegengesteld, dus we konden gelijk wat tips uitwisselen. Wij sliepen in de ger van de zoon en schoondochter, samen met een Frans stel en onze en hun gids. Volle bak, dus. Het toilet bij deze familie was al enige tijd niet leeggeschept, dus de toren poep kwam er bijna uit… Hé fijn!

Dag 4, 3 april 2010; Overnachting bij de hoge zand duinen

Vandaag hadden we een hele lange rit; we vertrokken om 9 uur en waren tegen 19 uur pas op bestemming. Onderweg hadden we een paar keer het idee dat we verdwaald waren, maar dit werd ontkend. Soggy spreekt nog niet zo heel goed Engels, waardoor we soms hele grappige uitleg krijgen. Zo reden we door een vallei vol zwarte stenen; “These Rocks are from firemountain goes boem”. En toen ze muziek op haar gsm liet horen duurde het even voordat we begrepen welke band ze nou bedoelde met Nicolas Bag. Het is lastig communiceren en inmiddels zijn we er ook achter dat als ze ons niet begrijpt of niet weet hoe ze iets moet zeggen, ze het dan maar met “maybe” afmaakt. “Will you sleep in the Family-ger or in our ger tonight?” “Maybe”. What time do we leave tomorrow? “Maybe”. Do we have time to go for a walk before dinner? “Maybe”.

Het was onze eerste kennismaking met de Gobi-woestijn en die ziet er eigenlijk heel anders uit dan wij gedacht hadden. Wel kamelen, maar verder vooral alleen maar steentjes en alles is dezelfde kleur donkergrijs. We reden door een hele smalle kloof met veel bochten en verder vooral veel eindeloze vlakten. Tijd om te dommelen, dus. Toen Bataar een kudde gazelles spotten ging hij erachter aan, om te kijken wie er sneller was; die gazelles of zijn busje. De gazelles wonnen! Omdat we zo laat aankwamen was er niet veel tijd meer om de duinen te bekijken, dus hebben we vooral foto’s gemaakt van de zonsondergang. De familie bij wie we overnachten woont een kilometer bij hun twee gastgers vandaan, maar de gastvrouw kwam de maaltijd gewoon lopend brengen; een emmer vol noodles. En het was lekker!

Dag 5, 4 april 2010; overnachting in Bayan Zag.

Vrolijk Pasen! We dachten aan de heerlijke en gezellige paasbrunch in Haarlem. Ons ontbijt bestond in eerste instantie uit zure melk met cornflakes, snel ingeruild voor boterhammen met jam en thee met rozijnencakejes. Omdat we vandaag maar 150km hebben gereden, konden we de ochtend rustig aan doen. En dat was heel fijn, want het was heerlijk zonnig en warm! Wat een genot! We denken dat het wel 15 graden was. De boxjes van de I-pod kwamen goed van pas. Om 10 uur, toen waren wij al 2 uur op, vond Soggy het tijd werd dat Baatar en zijn assistent wakker werden. Zij sliepen in de andere gast-ger. We hebben van alles geprobeerd; roepen, kloppen, fluiten, in de handen klappen….het gesnurk ging gewoon verder. Uiteindelijk lukte het met ons deuralarm (hele hoge en harde giltoon!). Toen zij de restjes noodles van gisterenavond opgegeten hadden gingen we met het busje naar de zandduinen. Waarom zou je die kilometer lopen als je ook gereden kunt worden, haha? Hijgend zijn we naar boven gelopen en daar hebben we een hele fotosessie gedaan. Peet is uitgedaagd voor een potje sumoworstelen en heeft ze natuurlijk allebei laten winnen… Het was voor ons gek om in de duinen te staan, zonder de zee te zien! We hebben bij onze gastfamilie kamelenyoghurt geproefd (dik en zout) en gefermenteerde kamelenmelk gedronken (zoute sauermilch).

Na de lunch zijn we hobbelend en bobbelend verder gereden. We reden door een grote kloof, waar we berggeiten zagen, over eindeloze vlaktes steen en zand en langs enorme kuddes paarden. We hebben weer met een gazelle geracet en dit keer wonnen wij! De ger waar we overnachten staat tussen indrukwekkende, rode rotsformaties. Hier zijn veel dinosauriërbeenderen gevonden en ook eieren, waardoor de theorie dat dinosauriërs eieren legden bewezen werd. We werden ontvangen in de familieger met zoute thee. Je moet denken dat het bouillon in plaats van  thee is, dan is het best lekker. We kregen ook een snuifje aangeboden uit een klein flesje, het rook naar wierrook. Wij hebben er aan geroken, maar de anderen stopten er een beetje van in hun neus! Daarna hebben we een wandeling gemaakt naar een van de grotere rotsformaties, steeds in gezelschap van een van de honden van de familie. Het eten wordt ’s avonds steeds bereidt door de gastfamilie, soms samen met Soggy. Vanavond duurde het wel tot 21 uur voor het eten klaar was, de familie was meer geboeid door het nieuws op tv (midden in de woestijn met een schotel en een aggregaat gaat dat best!), dan onze knorrende magen. Het parlement schijnt te gaan vallen, komt ons dat toch bekend voor!

Dag 6, 5 april 2010; overnachting in Dalandzagad

Vandaag was een actieve dag! We zitten net een kwartier in ons nieuwe onderkomen voor de nacht en we hebben in die tijd ook al de avondmaaltijd naar binnen gewerkt! Het was wederom erg lekker. We waren van te voren gewaarschuwd dat het voor een (bijna-)vegetarier niet te doen is om goed te kunnen eten in Mongolië, maar wij hebben echt elke maaltijd genoten. Geen probleem als je er maar vooraf om vraagt.

We begonnen de dag met een ritje op een kameel. Dat betekende ongeveer drie kwartier zacht schommelend de woestijn door. Het decor kon zo uit een westernfilm komen, we hebben er in alle stilte van genoten. Al werd die stilte wel twee maal doorbroken door een reusachtige boer van onze kamelendrijver. Peet dacht de eerste keer dat het zijn kameel was, maar nee hoor! We hebben al gemerkt dat ze hier weinig gene hebben als het om lichaamsgeluiden gaat. Slurpen, boeren, rochelen… allemaal geen probleem. Wat ook heel gewoon is, is om met een lucifer je oor uit te baggeren en met diezelfde lucifer vervolgens je tanden te stoken. En dan schijnt het in China nog erger te zijn! We verheugen ons er nu al op.

Aan het einde van de rit op de kamelen, moesten we een flinke rots beklimmen, omdat ons busje daar boven al op ons stond te wachten. Met al onze bagage al keurig ingeladen! Wat hebben we het toch zwaar. Na een kort ritje stonden we midden in de woestijn stomend stil. Skanda zat voorin, maar moest plaats maken voor de assistent, omdat de motor (die tussen de bestuurders- en passagierstoel inzit) open moest. Even een kwartiertje sleutelen en daar gingen we weer! Ongeveer twee uur later kwamen we bij de volgende bestemming aan; Ice Valley. Hier troffen we weer een busje met toeristen van dezelfde organisatie aan. En daar zat ook weer een ‘bekende’ van ons in; een van de toeristen die misschien met ons mee zou gaan, maar afhaakte in verband met de duur van onze trip. De andere twee waren Oostenrijkers. We hebben even bijgekletst en zijn toen de Ice Valley gaan bekijken. Bataar had van de andere chauffeur gehoord dat de weg in de vallei maar gedeeltelijk begaanbaar was, maar dat was alleen maar een uitdaging voor onze held. Dus zijn wij helemaal tot het einde van de ‘weg’ doorgeploegd. Hotsend en botsend en onderweg nog even wat benzine bijvullen uit een tankje, maar dan kom je ook ergens. Bataar en Soggy bleven achter op de ‘parkeerplaats’ en wij zijn met Baihra (we weten eindelijk hoe de assistent heet!) verder de vallei ingelopen. Zo mooi! Eenmaal teruggekomen was de lunch klaar en konden we zo aanschuiven en opwarmen!

De volgende stop was een klein half uurtje verder rijden, bij de Ice Fall. Dit is een hele smalle kloof in het Altai gebergte waar ook midden in de zomer, als het overal loeiheet is, nog sneeuw en ijs ligt. Dit schijnt de enige plek op aarde te zijn, waar dit verschijnsel voorkomt. Bataar wist het busje nu zelfs nog óver de afzettingen van de parkeerplaats heen te rossen (moest wel even een beetje uitgegraven worden hier en daar…) waardoor we nu in plaats van 770m nog maar 400m hoefden te lopen. Eh, hoe zwaar hadden we het ook al weer? Het is wel een spectaculaire plek; smal en hoog en dan één grote ijsbaan! Wij hebben allemaal wel een keer languit gelegen, maar dat was alleen maar bevorderlijk voor de stemming. Aan het eind van de kloof was dan de bevroren waterval. Een enorme muur van ijspegels!

We begonnen vanochtend met veel wind en met een laagje sneeuw. Onderweg kwam er nog meer sneeuw bij. Eenmaal bij de Ice Valley brak de zon voorzichtig door en bij aankomst in Dalandzagad aan het einde van de middag was het volop zonnig. Bataar wist aan de kleur van de zonsondergang nog te vertellen dat het morgen ook mooi weer wordt. Wat een man; chauffeur, automonteur, gazellenjager, held en weerman in één!

Dag 7, 6 april 2010, overnachting bij de White Mountain

In Mongolië leven erg veel mensen in the middle of nowhere, maar waar we nu zijn is volgens ons ECHT in de midddle of nowhere. We zijn zojuist aangekomen bij een familie die leeft bij de ‘White Mountain, een witte rots en verder zo ver als je kunt kijken, niets! De rit van vandaag begon rond 11 uur, dus we konden lekker uitslapen! Na de lunchstop was het nog ongeveer 2 uur rijden. Onderweg stond er een harde wind en midden in de woestijn levert dat al snel een zandstorm op, wel erg gaaf om mee te maken. Onderweg zaten wij (Soggy, Skanda en Peter) op de achterbank met muziek in onze oren. Op een gegeven moment zaten we alledrie zo te genieten van onze muziek dat we onwijs zaten te swingen. Op dat moment hebben Skan en ik even een imitatie gedaan van de befaamde danskunsten van Yvon in de auto. Nou Kees, Lau en Frank: in de Gobi hoef je je daar niet voor te schamen, niemand ziet je tenslotte, haha!

We zijn net zeer hartelijk ontvangen door de familie met zoute thee en een soort van Mongoolse pannenkoek met suiker (lekker!). In deze ger leven drie generaties, oma is maarliefst 89 jaar oud en de kleinzoon is bijna 18 en moet deze winter voor een jaar het leger in. Nu schuilen we voor de keiharde wind (wát zei de weerman ook alweer??), en dus rondstuivend zand, in een kleine ger waar we op een matrasje op de grond slapen. Het is hier nu 26 graden in de ger, ongelooflijk hoe warm je het kunt maken met kamelenpoep.

Het is onmogelijk om de indrukken die wij krijgen van dit land te beschrijven of te laten zien met onze foto’s. Het is zo onwerkelijk dat je het ene moment op een grote zandvlakte rijdt en het andere moment de bergen in gaat, terwijl je 2 uur later door de sneeuw heen ploegt. Geweldig!

We denken veel aan iedereen thuis; pap zijn nieuwe baan, mam druk bezig met de financiën (van ons) en veel aan het kroelen met Madelief, papa en mama lekker een weekendje weg met tante Anneke en oom Wim (lazen we nu echt dat de Graafschap kampioen is?), zou Sas haar huiswerk wel braaf maken, hoe gaat het met Amira op school, hoeveel huisdieren heeft Hes inmiddels, is Rich zijn schouder weer oké, is Mika bijna keeper van het Nederlands elftal, heeft Rudy het naar zijn zin op z’n werk, Nel nog van harte, Pat en Ali druk met inpakplannen en verbouwen en natuurlijk goed smeren (Pat!!), hoe loopt de verbouwing in Frankrijk en zijn de eerste gasten vol enthousiasme huiswaarts gegaan, was Atreyu maar hier terwijl we op zoek gingen naar resten van Dino’s, zijn alle jongens in de klas van Eärendill al verliefd op haar, en heeft Ajax weer verloren Arnot, Wieb alles goed op school en werk, Rino hoe staat het met de vrouwen, Peet en Alex en kids alles goed daar in het noorden, Frank en Jolan lekker aan het kroelen met Levi, hebben Pat en Es het huis al verkocht, Lau al iets leuks gevonden, wat is het volgende uitstapje van Kees en Von… En ook denken we aan (en hebben we het over) de zware tijden die Claudia en Annet meemaken met alle kuren en de rot dagen die daarna volgen.

Dag 8, 7 april 2010, overnachting bij de White Mountain

Vandaag zitten we helaas vast bij onze overnachtingplaats van gister. De zandstorm is zo hevig dat we niet verder kunnen volgens Soggy. Dit zou worden vermeld op de radio… We zitten nog steeds in die hele kleine ger waar we op de grond slapen en niet rechtop kunnen staan, tevens staat er zo’n harde wind dat het stof en zand zo naar binnen wordt geblazen, fijn! Rond een uur of elf is het blijkbaar toch veilig genoeg om een kleine excursie te ondernemen (3 uur rijden heen en weer) naar rots tekeningen bij een verwoest klooster. Erg gaaf om dit te zien, en het waait daar ook erg hard, maar gelukkig breekt het zonnetje af en toe door. Jammer dat we verder geen info over deze plaats krijgen, zoals hoe oud die tekeningen zijn en wanneer het klooster verwoest is. Wij vullen het dan maar weer zelf een beetje in met de info uit de Lonely planet. Wat ons opvalt is het gemak waarmee deze (waarschijnlijk toch wel erg oude) tekeningen betast, bekrast en belopen worden. Niks hekjes eromheen of een andere vorm van bescherming. Alleen maar een roestig blauw bordje met een nummer ernaast.  Op de terugweg rijden we langs de moeder van onze gast gids (bij deze meneer en zijn familie overnachten we) waar we hartelijk worden ontvangen met een kommetje Mongoolse thee en zout bladerdeeg. Na wat kletspraat, helaas kunnen we er niet aan deelnemen, rijden we het laatste stuk terug.

We hadden onze tweede overnachting liever ergens anders gekozen, maar het is helaas niet anders. Wat fijn is dat we de komende nacht in de grotere ger kunnen slapen, waar licht is en gewoon bedden staan.

Dag 9, 8 april 2010, overnachting bij de Rock Formation

 We hebben een goede nacht gemaakt en zijn klaar om te vertrekken als Soggy verteld dat we na de lunch gaan rijden. Het waait nog steeds erg hard en kunnen dus niets buiten doen. Als Soggy onze ‘teleurstelling’ ziet wordt er besloten om om 11 uur te gaan rijden…YES! We rijden naar de White Mountain waar vanaf we een prachtig uitzicht hebben. Na snel een paar foto’s te hebben gemaakt, het is erg koud, gaan we verder richting de Rock Formation.

Na een paar uur rijden komen we hier om 17.00 uur aan. Het ziet er erg mooi uit en we gaan snel een stuk wandelen. We zijn het binnenzitten wel even zat. Het is erg leuk om over de rotsen te klimmen en te klauteren. Op een gegeven moment vinden we een heerlijk plekje in de zon en uit de wind, waar we genieten van de omgeving en de langzaam ondergaande zon.

Tijdens het eten krijgen we te horen dat we morgenochtend vroeg vertrekken. Omdat het laatste stuk naar Ulaan Bator erg slecht is met veel smeltwater, wil Bataar vroeg weg zodat alles nog bevroren is. Geen probleem natuurlijk. ‘Hoe laat’? Half 7, 7 uur, zegt Soggy… Wat nou vakantie! Om zes uur de wekker dus!

Dag 10, 9 april 2010

De tijd om wakker te worden bleek toch een grapje te zijn! Gelukkig niet om zes uur, maar om kwart over 5! Het lijkt alsof onze staff graag naar huis wil! Met gierende banden wordt de laatste etappe ingezet. Het valt al met al best mee met de kwaliteit van de weg en om 13.00 uur zijn we weer in Ulaan Bator. Na een lekkere lunch in ons favoriete café gaan we zorgen dat AL onze spullen gewassen zijn voordat we naar China vertrekken, bah! Tevens gaan we morgen (hopelijk) de treintickets naar Datong regelen en zoeken naar een goede overnachtingsplek daar.

We vinden Mongolië een prachtig land met zeer gastvrije mensen. Hopelijk gaat de overheid er voor zorgen dat er snel iets wordt gedaan aan het dumpen van afval. Het zou zonde zijn dat zo’n prachtig land binnen de kortste keren helemaal vol ligt met allerlei troep.

Geschreven op 23 maart 2010

We zijn in Mongolië! Het heeft even geduurd, om precies te zijn 8 uur, om de grens over te gaan, maar nu zijn we er dan eindelijk. Om ongeveer 1 uur vanmiddag reden we Nauzky binnen, de laatste plaats voor de grens met Mongolië. De provodnitza kwam ons vertellen dat de paspoortcontrole om 4 uur zou zijn en dat als we de trein uit wilden, zij onze coupé op slot zou doen. We delen de coupé dit keer met twee andere backpackers; Stefan uit Chambery, FR en Quinn uit Brisbane, AUS. We kunnen dus makkelijk communiceren dit keer, heel fijn. Er zitten dit keer heel veel andere toeristen in de wagon; een Frans stel, een Fins stel en een Nederlands stel. We hadden ze gisterenavond allemaal al gespot op het treinstation in Irkutsk. Grappig om ervaringen uit te wisselen, maar ook wel een beetje gek om niet meer de uitzondering in de trein te zijn!

Het grensdorpje bleken we in 10 minuten helemaal te hebben bekeken en na een beetje gekletst te hebben op het perron gingen we toch maar weer in onze coupé wachten op de formaliteiten. Wat een poppenkast was dat zeg! Peet en ik hadden al een paar dagen buikpijn omdat we zijn migration card, het formuliertje dat je bij aankomst in moet vullen en de gehele reis bij je dient te houden, ergens zijn verloren. We konden ons daarom ook niet registreren in Irkutsk en dat dien je elke keer als je ergens langer dan 72 uur verblijft te doen. Zodat de Russische autoriteiten precies weten waar je uithangt…. Wij hadden van verschillende mensen gehoord dat het een flink probleem zou opleveren aan de grens en in ieder geval ook een boete. Daar hadden we dus geen zin in! Maar ja, afwachten maar. Om 4 uur precies stond de gang vol met mannen en vrouwen in uniform en met strenge gezichten. De trein was op slot gedaan. Toen wij aan de beurt waren hebben we ons meest onschuldige gezicht opgezet en heel onnozel gekeken toen er een papiertje bleek te ontbreken in Peter z’n paspoort…”zit het er niet in? Hoe kan dat nou?” Als we terugkomen gaan we auditie doen voor “Goede tijden”, ofzo! Na ongeveer twee uur zwetend afwachten kwamen ze de paspoorten terugbrengen en dat was dat! Geen boete, geen vragen…niets! In de tussenliggende tijd was er nog iemand geweest om alle bagage te checken en met nog meer formuliertjes om in te vullen, die we vervolgens na een korte blik en een paar krabbels gewoon weer terugkregen. Nou ja, dat was dan al die dagen stress. Wat nog heel grappig was dat in die tijd dat we op het station stonden te wachten, we steeds weer een stukje van de trein kwijt raakten. Dat was al begonnen toen we vanochtend wakker werden, want toen bleken de 3 wagons achter ons al verdwenen. Voor we de grens met Mongolië over gingen was alleen de wagon waar wij in zaten nog over. Die ene wagon werd rond 9 uur vanavond gelinkt aan een andere trein en daar gingen we dan eindelijk.

Twintig kilometer verder deed de Mongoolse douane de hele procedure van bagagecontrole en declaraties nog een keer dunnetjes over en gingen weer alle luiken in de trein open. Alsof we in de korte tijd, zonder de trein uit te kunnen, nog iets van smokkelwaar zouden kunnen hebben vergaard. Haha.

Morgenochtend komen we in Ulan Bator aan. Een nieuw land, nieuwe taalmoeilijkheden, nieuwe valuta en nieuwe bezienswaardigheden. We hebben er zin in!

Geschreven op 26 maart 2010

Hier lig ik dan; in ‘onze’ ger op mijn bedje luisterend naar het knisperend haardvuur (wat onze ger lekker warm houdt) kijkend door het dakraampje naar de prachtige sterrenhemel boven Mongolië. Af en toe zien we zelfs een vallende ster…

Voordat ik verder ga met wat we vandaag hebben beleefd, zal ik over de afgelopen dagen vertellen.

Op woensdagochtend reden we Ulaan Bator in, erg vroeg, namelijk 6.20 uur. Na afscheid te hebben genomen van onze coupé-genoten stond Bert al voor ons, samen met zijn chauffeur. Na een kopje koffie te hebben gedronken zijn we naar het appartement van Bert in Ulaan Bator gereden waar we een lekkere douche hebben genomen. Hierna zijn wij naar het Terelj Nationaal Park gebracht waar Bert met zijn familie leeft. Hij bleef zelf nog een paar dagen in de stad om een aantal zaken te regelen.

Onderweg zijn we  gestopt bij het Sukh Bataar plein waar we een aantal foto’s hebben gemaakt. Om daarna door te gaan naar het park. Ongelooflijk wat een mooie rit. Uit de drukke stad zo de prachtige bergen in, wat een rust!  

Eenmaal aangekomen, in een Oostenrijks aandoende vallei, werden we welkom geheten in een ger met een lekker ontbijt en natuurlijk een kopje thee. Na deze heerlijke ontvangst werden we naar onze eigen ger gebracht. Wat gaaf! Een ronde tent, van hout en drie lagen vilt (in de winter 3, in de zomer 1 laag), met daaromheen katoenen doek, van binnen prachtig geschilderd. Erin stonden vier bedden (allemaal van onszelf, slaapt alleen zo lastig in 2 bedden tegelijk!), een tafel en krukjes en in het midden een grote houtkachel. In de ger naast ons zat een Nederlandse reiziger die aan het eind van de middag zou worden opgehaald om verder te reizen naar China. Deze man, Krijn, hielp ons om de kachel aan te maken en legde ons het een en ander uit over het verblijf. Omdat Bert er niet was toen wij aankwamen en zijn vrouw ook niet, waren wij opgevangen door Bert z’n schoonzus, die ons weliswaar prima verzorgde, maar te weinig Engels sprak om ons uitleg te geven. Van Krijn begrepen we dat het toilet “anywhere you like it” bleek te zijn. Eh, ik probeer het dan nog wel even op te houden.

We hebben de middag doorgebracht met rondkijken op de boerderij. Alle dieren hebben de vrije ruimte om rond te wandelen. De koeien komen elke dag wel weer thuis om te eten, maar de paarden kunnen zo maar weken weg blijven! We zagen ook nog varkens, konijnen, katten en een hele roedel honden. We hadden al van Bert gehoord dat de winter zo streng was geweest dat er heel veel vee overleden was. Tijdens ons verblijf overleed er weer een koe, dat was al nummer 20 deze winter. Bij een familie verderop in de vallei waren er al 550 van de 800 schapen en geiten door de kou overleden. Het leven is echt hard voor de nomaden in Mongolië. In de winter hebben ze geen water, omdat de rivier dan bevroren is. Dus staat er de gehele dag een bak met brokken ijs te ontdooien op het vuur. Die kachel is de enige verwarming en tegelijk ook kookplaat in de ger. Er is geen elektriciteit, dus in de winter gaan de families al om 8 uur slapen, omdat het dan al 3 uur stikdonker is. Wij hebben met bewondering gekeken naar hoe hard iedereen werkt om een goed bestaan op te bouwen. Families wonen allemaal bij elkaar en helpen elkaar. Een voorbeeld: Bert z’n vrouw, Anna, moest naar het gemeentehuis 70km verderop en liet haar dochter van 11 maanden bij haar schoonzus achter. Dat was makkelijk, want die kon dan behalve haar eigen kind, ook Anna’s dochter de borst geven. Haar zus en broer helpen ook met de koeien melken, het pasteuriseren van de melk en het maken van kaas.

Bij het avondeten werden we verrast met hutspot en een bal gehakt! Net als thuis met mosterd! We hadden allemaal verhalen gehoord over de slechte keuken in Mongolië, maar via via hadden we gehoord dat het bij Bert juist heerlijk was. En dat is helemaal waar. We hebben alle 3 de dagen echt heerlijk gegeten; Uiensoep of gevulde broodjes (met worst of met kaas/tomaat) voor de lunch, eigengemaakte kaas op bruin brood, elke ochtend gebakken ei met kaas en tomaat, gebakken aardappelen met kip en aardappelen met rode kool voor avondeten….allemaal lekker!

Donderdag zijn we na het ontbijt de “berg” opgeklommen. Dat zag er vanuit de vallei uit als een rustig wandelingetje, maar bleek onderweg heel erg steil te zijn! Er was ook geen pad, dus we zijn gewoon maar omhoog geklommen. Met een hartslag van 300 kwamen we op de top, waar we echt stil werden van het uitzicht. Kijk maar naar de foto’s hoe mooi het was en bedenk dan dat het in het echt wel tien keer zo mooi is! ’s Avonds hebben we de verjaardag van de jongste zoon, die 9 was geworden, gevierd met kwarktaart en een borrel. Kwamen onze ballonnen weer mooi van pas! Wij hebben ook getoast op mijn jarige (big)sis. Gefeliciteerd, we denken aan je!

We houden onze ger warm door hout te stoken in de kachel. Daarmee is het nog lastig om de temperatuur goed te regelen. Wij hadden ons voorbereid op extreme kou, met dikke slaapzakken en thermo-ondergoed. In werkelijkheid stonden we om 12 uur ’s nachts op onze slippers in de sneeuw af te koelen, omdat het in de ger 34 graden was. Haha, oeps. Iets te veel hout in een keer erop. Nadeel is wel dat als je het ’s ochtends ook warm wilt hebben, je de gehele nacht door elke 2 uur verse blokjes in de kachel moet doen. Gaaaap.

Vandaag kwam voor ons het absolute hoogtepunt van ons verblijf bij Bert en zijn familie; we gingen paardrijden! De zwager van Bert ging mee om de weg te wijzen en we kregen nog een kleine gids mee, de ex-jarige job Timuchin. Voordat we te paard konden werden we eerst helemaal als Mongoolse ruiters aangekleed; lederen beenkappen, lange mantels met stenen sierknoopjes en een gele sjaal als centuur (Zie foto’s!). Wat was dit een belevenis; met z’n 2-en en natuurlijk onze gidsen die ons erg goed in de gaten hielden.  In het heerlijke voorjaarzonnetje gingen we op pad, door het bos richting een PRACHTIGE rotsenpartij langs wilde paarden, diverse nomadenfamilies, koeien; onvoorstelbaar. Op een gegeven moment ging het heel zachtjes sneeuwen terwijl het zonnetje bleef schijnen, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt, alsof we een sprookje binnen reden!

De gehele weg kletste onze kleine gids de oren van Peet z’n hoofd. Zijn hele Nederlandse woordenschat werd getest, onder andere alle Nederlandse gerechten die hij lust, haha. En Peet ondertussen knorrend op het paard… Een van de dingen die hij lekker vindt is stroopwafels. Onze laatste stroopwafeltjes zijn dus in het Nationale park achtergebleven… De zwager van Bert begeleidde ons richting een kloof waar we via een heel steil pad, lopend, op de rotspartij zijn geklommen. Wat een uitzicht! Hierna zijn we in draf (auw) terug naar gers gereden. Terwijl we over de bevroren rivier reden zagen we een kameel; wat is dit toch een geweldig land!

Geschreven op 27 maart 2010

Vanmiddag heeft Bert ons weer teruggebracht naar Ulaan Bator, waar we afgelopen woensdag heel vroeg in de ochtend ons Mongools avontuur begonnen zijn. Het plein waar we toen (net na zonsopgang) stonden was nu in ene vol met mensen! We zitten in een hotelletje waar volgens ons weinig andere buitenlandse toeristen komen, wel zo leuk! Helaas hebben we geen internet in het hotel, dus gaan we weer urenlang in de kroeg zitten. Wat erg toch! We verwachten tot en met maandag hier te blijven, om de voorbereidingen te kunnen treffen voor onze volgende trip van ongeveer 10 dagen door de Gobi-woestijn in Zuid-Mongolië.  We hebben al een chauffeur/tolk met een busje en zijn nu bezig met de planning van wat we willen bezoeken. We proberen ook nog een of twee medereizigers te vinden om het plezier en de kosten te kunnen delen. In de woestijn leven veel nomaden, dus restaurants, hotels of supermarkten zullen we daar moeilijk vinden. We proberen dus uit te zoeken hoeveel eten en drinken we in moeten slaan en hoe we slaapplaatsen kunnen regelen om 10 dagen een ander deel van Mongolië te kunnen ontdekken. Een deel vol dinosauriërresten, hoge zandduinen, een gletsjer in de woestijn, een vulkanisch meer en wilde dieren. Maar ook een deel zonder internetverbinding!

Geschreven op 19 maart 2010

Even ontsnappen aan de drukte van de stad en lekker een weekendje pootje baden in het Baikal meer! Met alleen 2 kleine rugzakken gingen we op pad, de grote rugzakken mochten we in het hostel in Irkutsk laten staan. Op het busstation namen we een Mashrutky, een klein busje dat pas gaat rijden als het vol passagiers zit, naar Listvyanka. Ook deze chauffeur had de Russische rijstijl goed onder controle en na 50 minuten racen waren we in de haven van Listvyanka. We hadden geen kaartje van het dorp, maar hadden gelezen dat het één lange straat langs het meer is met een paar zijstraten en slecht 500 inwoners heeft. We hadden ons vooraf via het internet al uitgebreid geïnformeerd en gezien dat we voor dezelfde prijs als het hostel in Moskou, een kamer met badkamer in een mooi hotel zouden kunnen krijgen. Vanwege het laagseizoen is er overal wel iets beschikbaar, dus gewapend met een aantal adressen gingen we op de bonnefooi op ons weekendje weg. Hoe moeilijk kan het zijn om dan een geschikt hotel te vinden?

Nou ja, moeilijk dus! Het zal vast wel aan ons liggen (je hoeft daar niet op te reageren…), maar wij hebben dus anderhalf uur heen en weer gewandeld, berg op en berg weer af. Eén hotel hebben we gevonden, maar daar deed niemand open, de rest hebben we gewoon niet kunnen ontdekken! Dus hebben we gewoon maar ergens aangebeld. We zitten nu in een heerlijk guesthouse als enige gasten van een vriendelijk echtpaar. Zij spreekt redelijk Duits en hij riep toen hij hoorde dat we Hollanders zijn direct: Dick Advocaat! Guus Hiddink! We hebben een speciale prijs gekregen, als “present” zoals zij zeiden, zodat we nu voor de door ons gewenste prijs logeren. Met eigen badkamer! Met heerlijke Duitse dekbedden! Met tv! Met koelkast! En dikke handdoeken! Na ruim twee weken in hostels, homestay of naast snurkende Russen in een coupé slapen vinden we dit echt een verwennerij! We hebben in het dorp baikalvis (Omul) en salade gegeten en genoten van een prachtige zonsondergang boven het meer en de bergen daarachter. Het meer is helemaal bevroren en ziet er spectaculair uit. Zo mooi! We verheugen ons erop om morgen meer te zien. Na terugkomst in het guesthouse kregen we een blad met thee en koekjes op de kamer gebracht. Nadat we eerst een tour door de Finse sauna en een uitleg van alle excursies hadden gekregen. Of we misschien met een fiets over het ijs willen? Uh, dat liever niet… Wij willen wel met een snowmobile of hondenslee, maar daarvoor moeten we nog even verder shoppen. Dat doen we morgen. Nu lekker genieten van de luxe van onze kamer.

Geschreven op 20 maart 2010

Vandaag begon met een zeer uitgebreid ontbijt; thee, spiegeleieren, brood, kaas, salade en Russische pasteitjes. Tot aan de rand gevuld gingen we op pad. We hadden echt een wintersportgevoel; een strakblauwe lucht, dikke lagen sneeuw op de bergen en in de straten en een enorme ijsmassa vóór ons. Er zijn zoveel manieren om je te vermaken in Listvyanka. Wij hebben eerst een heel stuk langs het meer gelopen, daarna een paar kilometer door de vallei en een stuk de berg op. Met de zon op ons gezicht was het heerlijk warm! We liepen daarbij door het dorpje en dat zag er allemaal heel mooi uit. Van die schattige houten huisjes met gekleurde luiken en/of wanden afgewisseld met flinke blokhutten. Die flinke blokhutten zijn dus de hotels die we gisteren niet konden vinden…. Een flink eind lopen het dal in vonden we de sledehonden. Tientallen hokken vol met hele enthousiaste beesten. Niet alleen husky’s, maar ook andere honden. Op de waakhond na, die aan een ketting lag en flink gromde, mochten we ze allemaal aaien. Heel erg lief. Hier hebben we ook de eerste andere (niet Russische) toeristen ontmoet. Terug bij het meer was het inmiddels een stuk drukker geworden. Er werd volop met auto’s, snowmobiles en hoovercrafts geracet , gegleden, geschaatst (Arnot;het is een beetje verder rijden,maar hier hebben ze elke winter gegarandeerd 1m dik ijs, 600 km lang bij 60km breed!) en we zagen zelfs een paard met een arrenslee erachter voorbij komen. Erg vermakelijk. Wij zijn zelf 3km terug gelopen over het meer. Nou ja lopen…glijden en glibberen! Bizar idee dat er onder je voeten 1600m water (diepte) zit! In plaats van koek- en sopiekramen staan ze hier vis te roken en shaslicks te grillen op het ijs. Het rook allemaal heerlijk. Wij hebben uiteindelijk toch in een restaurant gegeten; lokale vis voor Skanda en vlees met kaas en aardappelen voor Peet. Uiteraard zat daar ook weer smetana (zure room) op, maar dit keer smaakte het gelukkig prima! We hebben genoten van het Baikalmeer en het heerlijke zonnetje. Het is een aanrader om hier in de winter naar toe te gaan! Wij hebben geboft met het weer, vanaf maandag gaat de temperatuur hier weer flink omlaag; tot -30 ’s nachts. Als dat koudefront dan maar niet meegaat naar Mongolië….

Geschreven op 21 maart 2010

Vanochtend kregen we weer een enorm ontbijt voorgeschoteld; warme pap met honing, gekookt ei, brood en per persoon 3 blini’s met jam. Toen we dat, met heel veel moeite, bijna ophadden en een tweede portie alvast afwezen, werd er gelijk gevraagd of we het niet lekker vonden of dat we ziek waren. Kreun…. De eigenaresse ging gelijk verder met vertellen dat ze misschien naar Oostenrijk wilde verhuizen en daar een Gasthof wil beginnen (komt iemand dat bekend voor??), omdat ze de Russische gasten zo zat is. Ze ondernemen niets, maar zitten alleen maar te drinken en te eten! Tja.

Het weer is niet zo mooi als gisteren; geen zon te bekennen! Bij aankomst in Irkutsk was het flink gaan sneeuwen. Zo erg hadden we het nog niet gehad. We stapten uit op de markt, waar we langs een hele rij met puppies en kittens in kartonnen dozen liepen. Allemaal piepende en bibberende beestjes. We wilden ze allemaal wel kopen, maar ja, waar laat je ze dan, hè? Nee Hes, jij hebt voldoende! Tegen de tijd dat we in het hostel waren zagen we er zelf uit als de verschrikkelijke sneeuwman, brr. We hebben de middag besteed aan de was (moet toch ook gebeuren…) en spullen uitzoeken. Morgen vertrekken we om 21.50 uur lokale tijd met de trein naar Ulan Bator, Mongolië. We hebben dus nog de hele dag in Irkutsk! (Zie foto-album "op weg naar Irkutsk" voor foto's van Irkutsk.)

Geschreven op 22 maart 2010

Vandaag hebben we heerlijk uitgeslapen en zijn we na een zelf gemaakt ontbijt (tja, het kan niet elke dag feest zijn!) en na het inpakken van onze tassen naar buiten gegaan voor een laatste wandeling door Irkutsk. Sterker nog onze laatste wandeling door Rusland…Wat is dat toch snel gegaan; we zijn nu 20 dagen onderweg en hebben tot nu toe zo’n 7000 km afgelegd. Wat een diversiteit in dit land; rijk – arm, natuur – hele drukke steden, geweldige gebouwen – vervallen Sovjet troep. Wij vinden Rusland een land wat je zeker niet moet missen tijdens een droomreis. Ons weekendjeweg.ru kwam op het goede moment om de drukke steden even te ‘ontvluchten’ en te genieten van de prachtige natuur aan het Baikal meer. St. Petersburg is zeker een stad die je moet bezoeken, de geweldige sfeer, de prachtige gebouwen en natuurlijk de Hermitage! Alhoewel we ons (waarschijnlijk gevoed door alle gelezen en gehoorde verhalen)  elke dag zeer bewust waren van het feit dat je gecontroleerd zou kunnen worden door bijvoorbeeld de politie en dus vaak het gevoel hadden dat we achterom moesten kijken, is dit totaal niet aan de orde geweest. De mensen zijn zeer vriendelijk en zijn als je even doorzet behulpzaam voor alle zaken die je maar wil regelen.

Voor ons is het tijd om ons volgende land te gaan bezoeken, we zijn klaar voor Mongolië! De komende drie weken denken we daar te verblijven. We denken dat we minder goed bereikbaar zijn. We vinden het erg fijn om al jullie berichtjes en mailtjes te lezen, we hopen ze in Mongolië ook snel weer te kunnen lezen! We zullen onze verhalen goed bijhouden zodat we zo snel mogelijk weer een nieuw verhaal kunnen posten!

Geschreven op 14 maart 2010

Wat een leuke stad is Yekaterinburg! We hadden twee redenen om hier een paar dagen door te brengen: omdat het de lange reis van Moskou naar het Baikalmeer in twee behapbare stukken brak en omdat hier een belangrijk deel van de Russische geschiedenis heeft afgespeeld. In deze stad is de laatste tsaar van Rusland en zijn gezin vermoord. Weer zo’n gezellig verhaal dus! Inmiddels is het hele gezin herbegraven in St. Peterburg, maar er is hier nog wel het een en ander terug te vinden. Dat wat toenmalige lokale baas Boris Yeltsin niet plat heeft gewalst dan. Nou ja, we kwamen dus voor een geschiedenisles, maar werden enorm verrast door de stad zelf. Er hangt zo een relaxte sfeer hier! Op zondag was het de hele dag door druk in de stad en de winkels waren tot laat in de avond allemaal open! Veel jonge mensen en geen rare figuren gezien zoals die in Moskou wel overal rondhingen. Tuurlijk lopen ze hier ook allemaal met een fles of blik bier in de hand over straat, maar daar kijken wij inmiddels niet meer van op. Gek idee, er worden hier pas buitenlanders toegelaten sinds 1990 in verband met alle wapenindustrie hier. We zouden hier best nog een paar dagen door kunnen brengen, beetje door de stad slenteren en mensen kijken. Maar we hebben treintickets voor morgenavond! We gaan naar Irkutsk en daarvandaan naar het Baikalmeer.

Geschreven op 15 maart 2010

Gisterenavond (lokale tijd 20.03uur) vertrok onze trein vanaf Sverdlovsk station richting Irkutstsk. We hebben 3 uur op het station gehangen omdat we geen zin hadden om met onze tassen rond te blijven lopen. We hebben ons weer prima vermaakt met mensen kijken in de stationsrestauratie. Vlak voordat we de trein in gingen hebben we onze buik gevuld met magnetronpatat. En ja, dat smaakt zoals het klinkt! De provodnitza had na twee vragen dankzij onze onnozele blikken al door dat we geen Russen zijn of Russisch spreken. Dat hield haar niet tegen om bij ons in de wagon te komen zitten en hele verhalen te houden. Wij begrepen er uit dat we de enige in de coupé waren, maar we begrepen niet voor hoe lang. We hebben ons dus lekker geïnstalleerd en onze bedjes opgemaakt. We kregen steeds bezoek van een klein ventje die ons zijn boekjes voor kwam lezen en hele circusacts uitvoerde met uitgekauwde chocolaatjes en de ballon die hij van ons kreeg. Toen we net in slaap waren gevallen, kregen we toch medepassagiers; twee mannen. Het slapen ging weer moeizaam, het was net als de vorige keer heel erg warm in de coupé en tegen de ochtend schoot de koptelefoon van de man die naast Peter lag los, waardoor zijn muziek door de hele coupé schalde. Overigens werd hij daar zelf niet wakker van. Uiteindelijk was het pas half 12 lokale tijd dat we het bed uitkwamen, gelukkig toch nog een paar uur geslapen.

We hebben de hele dag gekletst met Sergei en Nikolay, die op weg waren naar hun werk bij een olieveld in het noorden van Rusland. Zij hadden na de treinreis nog een vlucht van drie uur en een helikoptervlucht van twee uur voor de boeg. Ze vertelden dat het daar wel -50 ‘Celsius kan zijn en lieten foto’s zien van zichzelf met bevroren wimpers en wenkbrauwen en de materialen waar ze daar mee werken. Gaaf hoor!

Gelukkig had Sergei een vertaalprogramma op zijn laptop waardoor we makkelijker met elkaar konden communiceren. Zij hebben ons ook weer taalles gegeven. Goed oefenen met Russisch praten, want zo kwamen we toch nergens! Dan zouden we alleen maar opgelicht worden. Ze waarschuwden ons voor taxichauffeurs en openlijk zwaaien met geld en raadden ons aan om overal met contant te betalen en niet met plastic. Dat doen we dus goed. Ze beloofden ons dat tegen de tijd dat we in Irkutsk aan zouden komen, we vloeiend Russisch zouden spreken. Haha, dat geloven we dus niet. Ondertussen werden we volgestopt met gezouten vis, chocolaatjes, gefrituurde aardappelen (lijkt eigenlijk meer op een hartige oliebol) en biertjes. Spasiba heren, het smaakte allemaal heerlijk! Bij het station Novosibirsk hadden we een iets langere stop en toen zijn we op hun aandringen de trein uitgehold voor een fotosessie. Dat was grappig! Het sneeuwde inmiddels weer flink en wij moesten poseren op het perron, op de trap, voor de ingang, in de wachtruimte…in alle formaties. En toen op een holletje weer terug de coupe in! Daar gingen Sergei en Nicolay nog weer even weg, waarna ze terugkwamen met een souvenir van Novosibirsk voor ons. Zo lief! Peter wilde ook nog bier halen, maar dat mocht toch helemaal niet, wij waren  hun gast. Als we weer een keer in Rusland zijn, moeten we bij Nicolay, zijn vrouw en 7-jarige dochter komen logeren. Die hebben we al uitgebreid bewonderd op zijn foto’s. Sergei heeft ook een dochter van 7. Wij hebben uiteraard ook foto’s van ons laten zien en van ónze 7-jarige familieleden. Overigens noemen zij ons Pjotr en Anna, wel zo makkelijk hier, haha.

We hebben ook nog films uitgewisseld, wij hebben nu dus Russische films om te bekijken. Kunnen we goed oefenen, haha. Nu ik dit schrijf zijn we bijna op de helft van deze reis. Sergei en Nicolay gaan er over 11 uur uit, we zijn benieuwd of we dan nog weer nieuwe passagiers krijgen om onze nieuwe woordenschat op te oefenen.

Geschreven op 17 maart 2010

Na het vertrek van onze vrienden, hebben we een paar uur de coupé voor onszelf gehad, tijd om wat slaap in te halen. We zijn inmiddels al weer 2 tijdzones door, waardoor het hier nu 6 uur later is dan in Nederland. Omdat alle treintijden in Moskoutijd worden aangegeven (NL+2 uur) hebben we dus nu 3 verschillende tijden in ons hoofd; de laptop staat op NL-tijd, mijn horloge op Moskoutijd en Peet z’n horloge op lokale tijd. Als we vannacht in Irkutsk aankomen mag Peet er weer een uurtje bijdraaien en zitten we dus op NL+7! Ons ritme is wel een beetje verstoord, ook doordat we nu al 2 nachten slecht slapen en geen eetritme hebben. We eten wanneer we zin hebben! Of wanneer we weer iets aangeboden krijgen… Net kregen we van het meisje dat drinken verkoopt in de trein weer 2 koekjes, soort van negerzoenen. Zo naar allemaal! We hebben nog amper iets van onze eigen voorraad gegeten, dus dat slepen we straks gewoon weer mee naar het hostel. We hebben ook eten voorbij zien komen waarvan we blij zijn dat we het niet aangeboden hebben gekregen. Er liep een man met afgekloven spare-ribs  van wel 20 cm lang door de gang. Na het maken van allerlei gebaren en aanwijzen in ons point-it boekje wist Sergei ons uit te leggen dat het van ’n hond was. We hebben de foto van Bran laten zien, maar dat soort honden lusten ze dus niet… Wij houden het toch maar bij noodlesoep.

We hebben wel een nieuwe passagier, een oudere man alleen. Hij is erg op zichzelf, wat wij prima vinden. Wij kijken een beetje uit het raam waar we eindeloze witte vlakten zien (zo had ik me Siberië dus ook voorgesteld!), lezen een boek of spelen een spelletje. Zo komen wij de dag wel weer door!

Geschreven op 18 maart 2010

Om half 4 vannacht, lokale tijd, kwam onze trein aan in Irkutsk. We hadden de wekker gezet, maar zijn uiteindelijk de hele tijd wakker gebleven. We hadden weer een nieuwe medepassagier nadat de vorige na 1 uur al weer vertrok, dit keer een hele stevige meneer (ongeveer net zo breed als dat hij hoog was…), die zeer aanwezig was. Hij slurpte, smakte,  snurkte en zuchtte. Hé, wat fijn haha. Dankzij de tips van Nikolay wilde de tweede taxichauffeur die we aanspraken ons uiteindelijk wel meenemen voor de prijs die wij in gedachten hadden en 10 minuten na aankomst konden we het hostel al in. We hadden de kamer pas geboekt voor de 18^e, maar als de kamer de nacht van onze aankomst vrij zou zijn mochten we er gelijk al in, zonder extra kosten. Goede deal dus! We hebben dus net nog een paar uurtjes geslapen in onze ruime hostelkamer. We gaan zo uitgebreid douchen en dan Irkutsk verkennen. Morgen willen we doorreizen naar Listvyanka dat aan het Baikalmeer ligt en ongeveer 70km hier vandaan is.

Geschreven op 14 maart 2010

De reis van Godzilla’s naar het treinstation ging in een keer goed! We waren dus mooi op tijd op het station en daar konden we ook al vrij snel in onze trein en in de coupé. Zo hadden we dus alle tijd om het in te richten. Dat betekent dus alles uit de tassen halen wat we nodig hebben gedurende de reis en de tassen onder het bed stoppen. In ons geval betekent dat dus heel veel eten eruit halen! Bamisoep, koekjes, bananen, brood, kaas, chips, twix, ijsthee, water en bier. Dat was inderdaad flink sjouwen vooraf! Maar je zal toch maar trek krijgen in die 27 uur….

Wij hadden een onder- en bovenbed in de vier-persoons coupé en deze deelden we met Ludmilla, een vriendelijke Russische mevrouw van 57 die op bezoek ging bij haar zus in Perm. Zij bleek gelukkig redelijk Duits te spreken. We hebben Russische taalles gekregen en zij heeft ons onderweg van alles aangewezen en verteld. Een grappig moment was toen ze Peter streng aan keek, zijn naam zei (Petr!) en met haar vingers loopgebaartjes maakte. Petr keek alleen maar verschrikt terug. Bleek dat ze zich om wilde kleden en dat hij daarbij dus de coupé uit moest (Petr zegt: ‘ja, ik heb gelukkig nog nooit een onderbroek gezien’, Skanda zegt: ‘wees blij ik kon geen kant op’). Het was gezellig en het Engels-Russisch taalboekje en de Point-it hebben goed werk gedaan. Helaas bleek Luda een enorme snurker te zijn….lang leve de I-pod.

Als avondeten hadden we Bamisoep. We hebben al meerdere keren soep gegeten uit onze thermobekers en nu krijgen we de soeplucht er niet meer uit. We adviseren Pickwick om vooral geen Tomaten-Bosvruchten thee op de markt te brengen. Yegh! Als iemand nog een tip heeft hoe die geur eruit gaat…graag! Met behulp van Luda hebben we van de Provodnitza twee theeglazen geleend (daitze menir pazahltze tsakan!). Om half elf zijn we in onze bedjes gaan liggen. Ludmilla lag toen al luidruchtig te snurken. Het was heel warm in de trein, dat is het echt overal, en slapen lukte dus niet. Pas tegen de ochtend kon ik slapen en Peter sliep zelfs pas toen hij uit zijn (boven-)bed af was gekomen en naast mij op mijn bed zat. Ik werd wakker naast een stralende Ludmilla die een sinaasappel  zat te eten. Gutemorgen! Haha. Zij trakteerde ons nog op zelfgebakken cake en ging rond elf uur de trein uit. Kushandjes wapperend voor ons raam!

De laatste 6 uur waren we lekker alleen in de coupé. Het uitzicht was de hele trip mooi; veel sneeuw, kleine dorpjes met gekleurde huisjes, riviertjes en heel veel bomen.

Bij aankomst in Yekaterinburg verliep de reis naar het hostel weer voorspoedig. De mevrouw in de bus wilde ons niet laten betalen, dus dat was een leuke ontvangst. Bij het hostel bleek de tweepersoonskamer de slaapkamer van de moeder van de eigenaar te zijn (dat denken we tenminste). Dus zitten we nu in een apartementje met Babouschka Nina die thee voor ons zet en hele verhalen in het Russisch houdt. En wij maar glimlachen en onnozel kijken….

Vanmorgen hebben we een stuk gelopen langs het water en in het centrum van Yekaterineburg. Het komt ons gemoedelijk over en het is erg druk op straat (zelfs op zondag). We hebben er erg lang over gedaan om een koffietentje o.i.d. te vinden waar WIFI is zodat we een teken van leven kunnen geven. Maar zojuist hebben we heerlijk gelunched en daar hadden ze, onverwacht, WIFI. Top!

Ow ArNOT, ze hebben hier zelfs Edelweiss WEISSBIER!!!! De Russische bieren zijn trouwens ook helemaal prima!

Geschreven op 11 maart 2010

De afgelopen twee dagen lijkt het dan toch echt lente te zijn in Moskou. Stralende zon! En overal lekkende daken…. Overal in de stad is men druk bezig met vegen en schoonmaken, want die ijsbanen zijn nu enorme rivieren aan het worden. Qua lopen op straat dus nog niet echt een verbetering! Maar wij zijn al heel wat gewend inmiddels!

Gisteren zijn we naar het Kremlin geweest. Wat is dat mooi zeg! Er zijn 5 kathedralen aan een plein en ze zijn allemaal prachtig versierd van binnen. En dankzij de zon glommen de gouden daken echt oogverblindend. Zie foto’s!

Na dit bezoek aan Medvedev en consorten zijn we langs de Moskva rivier naar de Cathedral of Christ the Saviour gelopen, een enorm wit met gouden gebouw dat je boven alles uit ziet steken. De binnenkant was ook hier weer overdadig versierd, we mochten geen foto’s maken, dus je moet ons maar geloven dat het ook weer hartstikke mooi was! Of zelf gaan kijken natuurlijk .

Naast deze kathedraal stonden heel veel eetstalletjes en ik wilde wel eens iets lokaals proberen dus bestelde voor ons allebei een blini, een grote pannenkoek. Voor mij met chocolade (duh) en voor Peet met vlees en kaas. Dachten we….. Volgens Peet smaakte zijn blini zoals de Russen ruiken; ZUUR! Hij vond het smerig en heeft twee happen naar binnen weten te krijgen voordat hij het opgaf. Haha. Dat experiment is dus niet voor herhaling vatbaar, alhoewel die chocoladeblini….

Vandaag hebben we héél véél gelopen. Van ons hostel dwars de stad door naar de Arbat, de beroemdste straat van Moskou (volgens de boekjes dan), waar we een kopje thee hebben gedronken om vervolgens door te lopen naar het klooster waar Peter de Grote zijn halfzus opgesloten had (gezellige geschiedenis hier, hoor!) en naar het bijbehorende kerkhof waar we het graf van Boris Jeltsin opgezocht hebben. Dwars door een woonwijk vol van die charmante sovjetflats en een stel leuke parkjes zijn we teruggelopen naar de rivier, waar we nog even gekeken hebben bij Gorky Park. Wij verwachtten een park, maar het is eigenlijk een groot pretpark. Zag er nou niet heel erg aantrekkelijk uit en het was ook gesloten!

Vanavond hebben we weer heerlijke sushi gegeten. We hebben net bij de supermarkt om de hoek een berg eten en drinken ingeslagen (hoe krijgen we dat nu toch weer in die tassen!!!???) voor morgen in de trein. We vertrekken om 13 uur voor een treinreis van 27 uur naar Yekaterinburg. Dat is de laatste stop in Europa, daarna zijn we in Azië! We hebben zin in de treinreis.

Onze indruk van Moskou is de afgelopen 2 dagen wel positiever geworden, met name door het Kremlin en het lenteweer. Maar tot nu toe wint St. Petersburg nog steeds!

Geschreven op 9 maart.

Zondag 7 maart zijn we per trein vetrokken naar Moskou. We zijn ruim op tijd naar het station gegaan om zeker te weten dat we op het juiste perron, wagon en plekje terecht zouden komen.

Als snel stond ‘onze’ trein op het informatie bord en binnen 2 minuten hadden we het juiste perron en wagon gevonden. Na 10 minuten wachten kwam de provodnitsa (de dame die verantwoordelijk is voor die wagon) om ons toe te laten in ons nieuwe paleis! In eerste instantie zaten we alleen in een 6 persoonscoupe maar al snel kwam er een Russisch stel tegenover ons zitten. Eenmaal onderweg kwam de provodnitsa langs met allerlei informatie, fijn dat we zo goed Russisch spreken!

En binnen de kortste keren hadden we een lakenpakket te pakken…en dat voor een treinreis van 12.00 – 20.35 uur?? Het zal wel! Ongeveer een uur later lag de hele wagon heerlijk te pitten op een matrasje, met dekbedje en heerlijk kussen. We waren de enige die wakker waren en elkaar met grote ogen aankeken: ‘wat gebeurd hier?’.

Om half negen reden we Moskou binnen en volgde het volgende avontuur om ons hostel te bereiken. Dit keer helaas geen aardige studente om ons te helpen! We hadden ons voorgenomen rustig de tijd te nemen om de juiste metro en stops te vinden. Na twee metro’s en een aantal stops zijn we op het juiste metrostation uitgestapt…helemaal trots op deze geweldige prestatie liepen we vervolgens de verkeerde kant het station uit en zijn we alsnog 5 kwartier bezig geweest om het hostel te vinden!

Maandag 8 maart hebben we het ’s ochtends rustig aan gedaan en zijn we daarna in het zonnetje naar het Rode Plein gewandeld, prachtig plein met mooie gebouwen, al is het kleiner als dat wij ons voorgesteld hadden. Na een kleine wandeling zijn we terug richting hostel gelopen. Na wat boodschappen gedaan te hebben op de Russische PC. Hooft (ketttchinggg!) hebben we een lekkere pasta gemaakt en zijn we na de Nederlandse film De Storm in slaap gevallen.

Vandaag zijn we op weg gegaan om onze treintickets naar Ekaterinburg, Irkutsk en Ulan Bator te regelen. Een Russische medewerkster van het hostel heeft een briefje (in het Russisch) voor ons geschreven met de dagen, treinen, tijden en alle overige informatie die nodig is om tickets te boeken. Nadat we eerst drie kwartier hebben gezocht naar een ticket office, en van loket 1, naar loket 21, naar loket 3, naar loket 20 zijn gestuurd is het ons gelukt om de eerste twee tickets te kopen. Voor het ticket naar Mongolië werden we vriendelijk verzocht om naar een ander office van de spoorwegen te gaan, aan de andere kant van de stad…ach we hebben de tijd, en ook daar is het gelukt!

Hierna zijn we wederom richting het Rode Plein gelopen en zijn we de St. Basil’s Kathedraal in geweest, erg mooi om te zien hoe deze kathedraal bestaat uit allerlei ‘kruip en sluip’ doorgangetjes! We hebben nog even gekeken bij het voormalig KGB hoofdkwartier, en zijn doorgelopen naar het hostel om te gaan zoeken naar hostels voor Ekaterinburg en Irkutsk.

Moskou vinden we tot nu toe minder leuk dan St. Petersburg, we denken dat dit mede komt doordat we redelijk veel moeten regelen en hopen dat de komende twee dagen hier verandering in brengen!

Morgen het Kremlin verkennen!

In(st. Peters)burgering

Geschreven op 4 maart

We vallen al bijna niet meer op hier. We racen over de besneeuwde straten, ontwijken met gemak de enorme ijsbrokken die van de daken afvallen, persen ons moeiteloos tussen het altijd drukke stadsverkeer door, ruiken naar uien en nuttigen net ná het ontbijt het eerste alcoholische drankje. Okay, dat laatste hadden we niet zo gepland, maar het flesje cassis dat we in de supermarkt hadden gekocht, bleek dus geen frisdrank te zijn…en daar kwamen we ’s ochtends in de Hermitage achter!

We hebben vandaag de Hermitage van voor naar achter en van links naar rechts bekeken. En niet te vergeten ook van boven naar onder, want de muren en plafonds zijn zo prachtig bewerkt; bladgoud, ornamenten, schilderingen en alle kleuren van de regenboog. Noem ons maar cultuurbarbaar, maar we hebben meer genoten van het gebouw dan van de kunstcollectie! Kijk zelf maar naar de foto’s. We hebben veel lol gehad om de suppoosten, in elke zaal zit er minimaal één op een stoel de bezoekers in de gaten te houden. Nu was het helemaal niet druk (terwijl het vandaag gratis entree was, hihi, goede budgettipJ), dus dan heb je ook weinig te doen. En dan kun je dus wel eens een klein beetje indommelen. Wij hebben erg ons best gedaan om sluipend door de zalen te gaan om de dames niet te storen tijdens hun dutje, we hebben ook nog geprobeerd om er een op de foto te zetten, maar dat is helaas niet gelukt, haha.

Na dit bezoek waren we redelijk versleten, dus hebben we onszelf getrakteerd op sushi en misosoep…mmmm! Er zijn zoveel sushitentjes in de stad, dat het wel het nieuwe nationale voedsel lijkt! Het smaakte in ieder geval heerlijk.

Net hebben we heerlijk een filmpje gekeken op de laptop, natuurlijk een zakje stinkende Russische chips erbij en genieten maar!  Bedankt voor de films Arnot!

Geschreven op 5 maart

Vandaag hebben we treintickets gekocht naar Moskou. Bij een loket met een uitsluitend Russisch sprekende mevrouw! En het is allemaal nog goed gelukt ook! Aanstaande zondag vertrekken we om 11.55 uur voor een rit van 8 uur. Dat is niet de snelste mogelijkheid, maar wel een van de goedkoopste. We hebben gelijk ook een hostel geboekt, na lang wikken en wegen toch Godzillas, niet de goedkoopste die we konden krijgen, maar zij kunnen ons helpen met de tickets voor het vervolg van onze reis door Rusland. Na ons succes van vandaag zouden we het natuurlijk nog een keer zelf kunnen regelen, maar we hebben nogal wat wensen qua ticketssoorten en zo. En wie weet waar we dan eindigen, haha.

We hebben ook vandaag weer heel veel gezien van St. Petersburg. We kunnen ons na deze dagen ook makkelijk inschrijven voor de 4-daagse van Nijmegen, we lopen schatten we zo'n 25 km per dag. Peet heeft ook al een blaar, dus we kunnen alles aan! We wilden de Aurora tanker bekijken, maar zijn niet verder gekomen dan de buitenkant, want die is dus op vrijdag gesloten…Ahum. We zijn daarna naar het Peter en Paulfort geweest, door Peet al als ZIJN fort aangeduid. Vanaf de muren van het fort heb je een prachtig uitzicht over de bevroren Neva en het Historisch centrum. De zon brak door precies toen wij daar waren, dus we hebben weer een heleboel foto’s gemaakt. Alles is zo mooi!

Morgen de laatste volle dag in deze stad. We hebben niets gepland, gaan gewoon een beetje mensen kijken en rondlopen (dat kunnen we goed, he!). We kijken al erg uit naar Moskou!

Geschreven op 6 maart

De afgelopen dagen hadden we de hele 4^e verdieping van het hostel voor onszelf. De enige die we af en toe tegen kwamen was de vriendelijk grijnzende baboeschka die kwam schoonmaken. Gisterenavond was er echter een grote invasie en was het ook gelijk gedaan met onze rust. En helaas ook met de schone toiletten…

We zijn net naar de Kunstkamera gelopen, dat aan de andere kant van de Neva ligt. We zagen heel veel bruidsparen die allemaal stonden te wachten om op hetzelfde plekje gefotografeerd te worden; Op het ijs met op de achtergrond de glimmende gouden daken van de Peter en Paul Kathedraal. Mooi plaatje! De zon schijnt vandaag, maar het is nog steeds ijskoud. We hebben het eerste stuk zonder muts op gelopen, totdat onze oren er bijna afvielen, haha. Het lijkt overigens of de rokjes vandaag nog korter zijn.

 Geschreven op 02 maart 2010

Zondag 28 februari zijn we met onze ouders naar Dusseldorf vertrokken, om daar nog twee gezellige dagen te hebben voordat we dinsdag zouden vertrekken naar St. Petersburg.

Het hotel was voor pap lastig te vinden (ja, geef de navigatie maar de schuld van zo’n nieuwe RAV, haha), maar gelukkig waren er twee redders in ‘nood’ en alsnog kwamen we in ons gezellige hotel aan.

Het was nogal winderig in Dusseldorf, de Duitsers noemde het dan ook orkaan Xynthia, maar dat weerhield ons er niet van om twee dagen HEEL Dusseldorf door te lopen. Natuurlijk genietend van alle heerlijke restaurantjes, kroegjes en shoppingmalls, waar de dames kleding voor de klein-kids kochten en de heren aan het bier zaten!

Dinsdagochtend was het toch echt zo ver: St. Petersburg, here we come! Beiden toch erg zenuwachtig en een dubbel gevoel; joepie we gaan op reis, maar nu moeten we toch echt afscheid nemen.

Door de drukke ochtendspits op weg naar het vliegveld (toch weer iets met het navigatiesysteem? ;-))om in te checken voor de vlucht naar Berlijn en de vlucht vanaf Berlijn naar St. Petersburg.  Het inchecken ging gelukkig allemaal heel vlot, dus was er nog tijd voor een kop koffie/thee met elkaar.  We zijn uiteindelijk uitgezwaaid tot aan de taxibaan; vanuit het raampje bij stoel 16 a  en b zagen we in ene de papa’s en mama’s op het dak staan wapperen met witte zakdoeken! Dat was zo’n grappig gezicht! Wat een lieverds en wat zullen we ze missen. Gelukkig zien we ze over 3 maanden in Bangkok!

Nu schrijven we dit op onze kamer in St. Petersburg. We zijn erg moe van de reis, met name de reis vanaf de Luchthaven naar het hostel met die zware tassen was een hele onderneming. In de bus sprak Peter een meisje aan om te checken of we bij de juiste halte uit wilde stappen. Dit meisje; Sonja, heeft ons uiteindelijk het hele metrosysteem doorgeloodst tot aan het metrostation bij het hostel. Ze liet ons haar Engelse schoolboek zien en de woordjes die ze voor de volgende dag nog moest leren! We waren maar wat blij met haar hulp, het was zo ontzettend druk overal dat we amper konden zien waar we waren, laat staan waar we heen moesten. We zitten op de derde verdieping van het hostel en de badkamer en keuken zijn vlakbij. We hebben ons vanavond beperkt tot een bezoekje aan de supermarkt, een mailtje versturen bij de receptie en een bamisoepje maken in het keukentje. Eerst bijkomen, zodat we morgen St. Petersburg kunnen verkennen. We hebben er zin in! De reis is begonnen!

Welke Prospekt?

Geschreven op 03 maart 2010

De eerste actie van de dag was het verzetten van de wekker, die we heel optimistisch om 9 uur gezet hadden. We wilden geld pinnen zodat we de rekening van het hostel in een keer konden voldoen. Als je namelijk vóór 11 uur je kamer niet hebt betaald voor de volgende nacht, heb je kans dat ze je kamer weggeven aan een ander! Uiteindelijk hebben we onze roebels bij elkaar geschraapt en toch maar voor één nacht ipv de geplande drie betaald aangezien we pas om half elf aangekleed waren. Onze bedjes lagen zo lekker en het was zo heerlijk stil…. De ontbijtkamer zat op slot, dus ons ontbijt bestond uit koffiekoekjes, haha. Bedankt collegae van Skanda voor het Hollandse pakketje, is al dat meeslepen nu al ergens goed voor gebleken!

Het plan van vandaag was om de Nevsky Prospekt, dé straat in St. Petersburg helemaal af te lopen en zo alle bezienswaardigheden te lokaliseren. Ons hostel zit 3 straten achter de Nevsky Prospekt, dus die hadden we zo gevonden. Net voorbij het Moskou Station ging het echter mis met onze kaartleeskwaliteiten. Na ongeveer 3 km kwamen we er achter dat we weliswaar op ’n Prospekt zaten, maar dus niet op de Nevsky…wij vroegen ons toen al enige tijd af waarom die straat nou toch zo beroemd was. Inmiddels waren we zo ver uit het toeristisch deel dat er nergens nog iets in het Europees schrift stond en dan heb je dus weinig aan een kaart zonder vertaling naar Cyrilisch schrift. Het lijkt er niet eens op! En overal staat wel een kerk of metrostation met uitsluitend Cyrillische tekst, dus aan die herkenningspunten op de kaart hadden we ook niet zo veel. In een lokaal supermarktje hebben we brood en kaas gekocht en na ongeveer een uur wandelen waren we dan toch nog op de juiste Prospekt beland. We hebben onderweg onze ogen uitgekeken. Moet je je voorstellen; de straten liggen vol ijs en sneeuw, het sneeuwt nog steeds, en dan lopen de (jonge) vrouwen toch nog kortgerokt en zeer hoog gehakt rond. En dan ook nog in ijl tempo! Respect! Overigens past dit dan wel weer prima in het beeld dat wij vooraf hadden van Rusland en haar inwoners. Voor ons hoort sneeuw en ijs en in bontgeklede mensen er helemaal bij. De dronken mannen die we volgens de boekjes overal zouden moeten zien, zien we amper. Je komt wel ’s ochtends al mensen tegen met een biertje in de hand.

Al met al hebben we 5 uur rondgelopen en heel veel gezien. Het is zo prachtig allemaal! Het historisch centrum is een aaneenschakeling van enorm statige gebouwen in de meest zoete kleuren met ornamenten en beelden erop. Je kijkt echt je ogen uit! Het doet wel allemaal zeer West-Europees aan, het lijkt toch veel op bijvoorbeeld Salzburg of Parijs. Af en toe zie je een Kathedraal met van die uienbollen erop of een vrouw compleet in bont gehuld, maar dat is het dan ook. We verwachten dat we pas in Aziatisch Rusland echt verschil zullen zien. Vanavond eten we weer in het hostel, we hebben al drinken en eten in de supermarkt gehaald. Als we vanavond nog fut hebben lopen we naar de Nevsky Prospekt (de goede!) om in een koffietentje te internetten. Morgen naar de Hermitage!

Zie ook de foto's in de albums!

Nog even een kleine update van onze laatse dagen in Nederland:

Vanaf de 18e in Barendrecht doorgebracht. Inkopen gedaan voor ons afscheidsfeeste en wederom goed verwend door pap en mam!  De 20e was het zover en hebben we een super gezellig feestje gehad (zie de foto's)! Iedereen bedankt voor de te gekke cadeautjes, kaarten en natuurlijk: Tante Hannie, bedankt voor de heerlijke wafels!

Zondag hebben we alle troep opgeruimd, en maandag zijn we bezig geweest met het regelen van de laatste administratieve zaken, samen met pap en mam gegeten in Zwijndrecht en dinsdag op naar Haarlem.

Ook hier weer in de watten gelegd en onze laatste dingen geshopt. De tassen goed inpakken en we zijn er klaar voor! Nog twee dagen kroelen met Mika, en dan toch echt het afscheid nemen van Sas, Arnold, Amira, Mika, Hestia, Richard, Eärendil en Atreyu.

Zondag de 28e krijgen we een lift van pap en mam naar Dusseldorf en komen pap en mam uit Barendrecht ook die kant op en hebben we nog twee dagen om Dusseldorf te verkennen.

Dinsdag twee maart vliegen we naar St. Petersburg vanaf Dusseldorf, we zijn er klaar voor!    

Daar gingen we dan, de auto volgeladen met vooral HEEL VEEL kleding (dat krijg je als je tegen Skan zegt:  ‘nu kun je er nog van genieten’!). Hieronder een korte beschrijving wat we de afgelopen dagen zoal hebben gedaan:

We trapten af op de Tjalk waar we de eerst dagen zijn verwend met o.a. de Hollandse pot, lekker lunchen en vooral het bijkomen. Bedankt pap en mam! Tot de 18e waar we gaan voorbereiden voor het afscheidsfeestje!

Hierna was de familie Meijer ons nieuwe onderkomen, het voelde echt als logeren bij je oom en tante;  een rondje Dordt, heerlijk gourmetten, naar Blijdorp; echt zo leuk! Het enige wat erg jammer was waren de porties poffertjes! ;-) Von, Kees, Laura, Rudy, Frank en Jolanda: Bedankt voor de heerlijke dagen!

Ons volgende onderkomen was in Oude Wetering bij de familie Roessen, lekker knuffelen met Mika en natuurlijk ‘WII-EN’ tegen Amira.  Lachen om Arnot die helemaal dubbel ligt om Bruno (hij herkend vast zichzelf in bepaalde aspecten ;-)) en heerlijke kletsavondjes op de bank, met kroelende poezen om je heen! Sas, Arnot, Amira en Mika, de volgende logeerpartij staat alweer in de agenda, dan blijven we een week of drie...wij verheugen ons er nu al op!

In vliegende vaart gingen we door naar het Haarlemse, waar twee dames op ons zaten te wachten.

Wat een lieverds, die Smokey en Beatle. De eerste avond hebben we doorgebracht bij Patrick, Alied en kleine vriend Thijmen. Net als alle andere avonden hebben we heerlijk gegeten in Amsterdam en hebben we weer genoten van alle informatie die Pat en Ali ons hebben gegeven over de reis, zij zijn tenslotte ervaringsdeskundigen! Pat, Ali en Thijmen, bedankt voor alle gezellige avondjes! We verheugen ons op jullie tips en mails!

Donderdag en vrijdag hebben we doorgebracht bij Richard, Hestia, Atreyu en Eärendill. Peter heeft zijn gitaarkwaliteiten laten zien en Skanda haar stem verpest met Band Hero. Heerlijk gegeten en weer lekker bijgekletst.  Nog een laatste keer Eärendill naar bed brengen en haar voorlezen. Bedankt jullie 4tjes!

Zaterdagmiddag hebben we alvast een keertje afscheid genomen van Bart, Edith en Pepijn. Zij gaan emigreren naar Frankrijk. Tevens zijn ze 1 van onze sponsors, kijk eens op hun website en ga over een paar maandjes (als de verbouwing helemaal klaar is)  eens bij ze langs!

Zondags heerlijk op de Jungstraat doorgebracht met pap en mam, hadden we ons zo verheugd op een RUSTIG dagje… we waren nog geen uur binnen en toen zat het huis vol! Wederom gelachen met en op de WII en heerlijk gegeten met z’n 12-en!

Van maandag tot woensdag hebben we bij Marijn in Zwijndrecht doorgebracht. Fijne dagen gehad, lekker filmpjes gekeken, en gelachen met Wieb (goeie film trouwens ;-) ). Natuurlijk nog even op het Stadhuisplein geweest voor een klein pilsje en toen zaten er  weer drie dagen op. Vrienden, bedankt!

Nu weer in het Barendrechtse waar we druk bezig zijn met de voorbereidingen voor het feestje van zaterdag. We hopen jullie allemaal te zien.

We vinden het leuk als jullie een berichtje achterlaten in het gastenboek, een mail sturen kan natuurlijk ook altijd: peterenskanda@onzedroomreis.nl

Wil je op de hoogte blijven van onze belevenissen, meldt je dan aan voor de nieuwsbrief!

Het aftellen is nu echt begonnen..

De tassen zijn gepakt, de laatste spullen moeten we nog aanschaffen, nog twee visa te gaan en dan kan onze droom gaan beginnen!

We zien jullie allemaal in februari (het 'logeerschema' is bij de meeste van jullie bekend ), is het niet bij een van jullie thuis, dan is het wel op het feestje op 20 februari!

Eind februari gaan we met onze ouders genieten van Dusseldorf, en op 2 maart vliegen we om 10.10 uur vanaf Dusseldorf naar St. Petersburg.