de droomreis van

12 reacties

Van het einde naar het einde...

Geplaatst op apr 18, 2011 in Buenos Aires, Argentina

Geschreven op 31 maart

Vandaag ben ik voor de tweede keer deze reis jarig! Het is een beetje gek om jarig te zijn dus volgend jaar maar weer eens een feestje!? Vorig jaar zaten we in de middle of nowhere in Mongolië en vandaag gaan we het ook op een hele passende manier vieren: een lekkere busrit, naar het ' einde van de wereld', Ushuaia. We zijn vanmorgen vroeg vertrokken en zijn na de lange rit rond 22.00 uur aangekomen in Ushuaia. We hadden met Roberto (de eigenaar van het guesthouse waar we naartoe zouden gaan) afgesproken dat hij ons zou komen op halen vanaf het busstation. Eenmaal aangekomen stond er inderdaad iemand met een bordje alleen daar stonden niet onze namen op maar Mr. Ross. SHIT! Hij is er niet, dus we waren op weg om een taxi te nemen komt die man met dat bordje naar ons toe en vraagt: 'naar welk hostel gaan jullie?'. Bleek dat dus Roberto te zijn met de naam van de gasten die morgen aankomen, haha! Het hostel is overigens perfect, het eerste wat Roberto zei toen we binnenkwamen: 'Mi casa es tu casa!'. Dat is altijd een lekker gevoel! We zijn het dorpje ingewandeld en hebben lekker gegeten met een flesje rode wijn erbij, toch een leuk einde van mijn verjaardag!

Geschreven op 8 april

We zijn alweer ruim een week in Argentinië. Vorige week donderdag gingen we midden op Vuureiland, het uiterste stuk land van Zuid-Amerika, de grens over van Chili naar Argentinie. We hebben een paar dagen doorgebracht aan het einde van de wereld en zijn daarna doorgereisd naar het vasteland van Argentinië om meer van Patagonië te kunnen zien en daarbij kwamen we ook nog een paar bekenden uit Nederland tegen!
De dag na Peet z'n verjaardag konden we lekker uitslapen. We waren op dat moment de enige gasten in het B&B en er stond een heerlijk ontbijt op ons te wachten op de door ons gevraagde tijd. Onder andere croissantjes gevuld met room en aardbeien, bladerdeegkussentjes met verse jam, jus d'orange, thee en een berg fruit. En daarbij stond onze gastheer Roberto ons aan te moedigen om vooral alles op te eten...Wat een straf! Het lukte uiteindelijk niet om alles op te eten, waarschijnlijk tot grote vreugde van de dochter van Roberto, want die zagen we later alles naar binnen werken wat nog op de schaal lag, haha. Eet smakelijk! We hebben de dag gebruikt om Ushuaia te bekijken en wat toeristische info op te vragen. We hadden mazzel met het weer, wel koud, maar een heerlijk zonnetje. We hoorden dat de pinguins allemaal al verhuisd waren naar hun overwinteringsgebied en dat er ook geen walvissen te zien zouden zijn, dus we hebben geen boottocht door het Beagle kanaal gemaakt. We vinden Ushuaia een leuk stadje en hebben ons prima vermaakt met op en neer slenteren om de huisjes en de haven te bekijken. En we hebben een stempel in ons paspoort laten zetten dat we aan het einde van de wereld zijn geweest. Grappig!

Op zaterdag zijn we wel vroeg opgestaan om naar het Nationale Park Tierra del Fuego te gaan. In dit park zijn meerdere wandelingen te doen en je kunt je door de bus aan het begin van een trail af laten zetten en dan aan de andere kant weer op laten halen, zodat je niet heen en weer hoeft over hetzelfde pad. Gelijk aan het begin van het pad kwamen we een flinke vos tegen. Gaaf! We liepen het 8km lange kustpad, waarbij je langs prachtige strandjes (ik heb me dit keer ingehouden en slechts 1 schelp geraapt...;-) en baaitjes komt en stukken door het bos loopt. De jongen die ons de buskaartjes verkocht zei dat dit pad alleen maar naar beneden liep, maar dan waren wij zeker aan de verkeerde kant begonnen, want het was juist alleen maar klimmen, puf puf. Dankzij ons idiote tempo waren we in plaats van de verwachte 3 uur al na 2 uur en 10 minuten aan het einde van het pad. We besloten gelijk nog maar een stuk er aan vast te knopen en liepen daarbij over een prachtig eiland. Daar vonden we ook een mooi windvrij plekje om onze meegebrachte lunch op te eten en we kregen er nog een show van een roofvogeljong gratis bij ook. Deze pluisbal van zeker 30cm groot (hoe groot zou mama dan zijn????) zat in een boom aan de andere kant van het water op en neer te springen. Soms zat hij op één poot en dan heel hard te flapperen met zijn vleugels. Op een gegeven moment stortte hij zich van de tak af en wist hij een paar meter verder in een volgende boom weer te landen. De eerste stapjes....eh...vlucht! Wat schattig! We konden het enthousiaste gepiep nog een hele tijd horen, nadat we door gelopen waren.

Naast de prachtige natuur (zie foto's) hebben we ook nog naar de bouwwerken van de bevers zitten kijken, helaas zonder de beestjes zelf ook te kunnen zien. Na ongeveer 5 uur in het park te zijn geweest, hebben we de bus weer terug genomen. Op ons verzoek heeft de buschaffeur ons uit laten stappen bij El Monumento de Malvinas. Op 2 april herdenkt men hier de slag om de Islas de Malvinas, bij ons beter bekend als the Falkland Islands, maar die naam kun je hier beter niet gebruiken. Er was op de heenweg veel militair vertoon, maar op de terugweg was die ceremonie helaas over. We konden nog wel foto's bekijken van de oorlog en het monument zelf. Wij weten eigenlijk helemaal niet zoveel van deze oorlog (ach ja, Peet werd in dat jaar geboren, dus hoe kan dat dan ook!), daarom was het wel interessant er iets meer over te zien en lezen. Vanaf het monument was het nog een heel eind heuvelopwaarts om bij ons B&B te komen en toen hadden onze voeten het ook wel gehad. We hebben een paar uur lezend en suffend doorgebracht voor we weer fut genoeg hadden om de deur uit te gaan. Op aanraden van Roberto gingen we naar een visrestaurant om Kingcrab te eten. Tot onze verrassing bleek het een Chileens restaurant te zijn. In Chili zouden ze ons vast geen Argentijns restaurant aanraden, he Juan? Het eten was in ieder geval vertrouwd Chileens verrukkelijk, dus de tip was goed.

Op zondag zaten we vroeg en slaperig aan de ontbijttafel toen Roberto bedekt met sneeuw terug kwam van de bakker. SNEEUW? En niet zo weinig ook, zagen we toen we eenmaal de gordijnen open deden. Terwijl we uit Nederland allemaal berichten krijgen van mooi weer en lekker zonnen in de achtertuin, is hier de winter in ene begonnen. Jeetje, wat een gekke wereld! Op de luchthaven hadden we een beetje vertraging omdat het vliegtuig ontijsd moest worden, maar verder hield de sneeuw ons niet op. Na ongeveer anderhalf uur landen we midden in wat leek op een woestijn, maar wat pampas bleek te zijn, op El Calafate airport. We hadden 1 nacht geboekt in een cabin die achter een hostel in de tuin stond. Best grappig en in ieder geval heerlijk stil, dus we hebben prima geslapen. Toen wisten we nog niet dat het voorlopig de laatste volledige nacht slaap was.....

De volgende ochtend verhuisden we onze spullen naar een kamer met 2 stapelbedden en installeerden we ons op een bank voor het raam zodat we de weg goed in de gaten konden houden. Na een uurtje stoptte de shuttle van de luchthaven en verschenen er twee bekende koppies; Marijn en Marloes waren de dag ervoor vanuit NL naar Buenos Aires gevlogen en nu dus in El Calafate. Bienvenido al Argentina! We hadden Marijn zo'n 13 maanden niet meer gezien en het was onze eerste "live" ontmoeting met Marloes, dus we hebben lekker bij kunnen kletsen. Ondanks de sombere weersvoorspelling hebben we hartstikke mooi weer gehad en veel tijd doorgebracht op het terras voor ons hostel, met prachtig uitzicht op het grootste meer van Argentinië en tussen de honden, kat en schaap van het hostel. De reden om naar El Calafate te gaan, was om de wereldberoemde Perito Moreno gletsjer te bezoeken. Dit is een van de meest toegankelijke grote gletsjers ter wereld en daardoor zeer in trek. Wij hadden al foto's gezien van honderden mensen tegelijk op de loopbruggen voor de gletsjer.

Op basis van de weersvoorspelling besloten we op woensdag te gaan, dan hadden we de meeste kans op mooi weer. We huurden een auto omdat we dan meer vrijheid hadden om te stoppen waar we wilden, vroeger dan de massa bij de gletsjer konden zijn en dat was uiteindelijk ook nog goedkoper dan 4 losse buskaartjes kopen. De Argentijnen weten wel hoe ze toeristen kunnen uitmelken hoor. De toegangsprijs voor het Nationale Park Los Glaciares is in de afgelopen 3 jaar verdrievoudigd én als buitenlander betaal je 12 keer zoveel (100 ipv 8 pesos) als een Argentijn. Echt belachelijk! Maar ja, dankzij onze Hollandse looks en fantastische Spaans konden we toch echt niet voor Argentijnen door en ondanks dat Marloes en ik een goede poging gedaan hebben wilden de nachtportier ons ook niet voor niks naar binnen laten vóór openingstijd van het park. Vroeger scheen dat nog wel eens gelukt te zijn bij brutale Hollanders, maar wij hebben gewoon anderhalf uur voor de poort van het park moeten wachten tot de dienst van de kaartjesverkoper begon, haha. En dat met z'n 4-en in een klein suzukitje in de stromende regen!!

Uiteindelijk was het dus toch nog ergens goed voor, want eenmaal bij de Perito Moreno hadden we dit blauwe ijsmonster helemaal voor ons alleen! Het was weer zo'n ooooh- en aaaah-moment, wat ontzettend mooi! Naast mooi om te zien is het ook nog eens gaaf om naar de gletsjer te luisteren. Je hoort constant gekraak en geknisper en regelmatig vallen er hele brokken af. De plons die je hoort is gek genoeg de echo van het echte moment dat het brok ijs in het water valt, waardoor je dus steeds een paar seconden te laat bent met kijken. Wij hebben heel veel tijd besteed aan het staren naar een bepaald stuk in de hoop dat we het konden zien breken en vallen. We hebben het meerdere keren gezien, maar konden er maar geen genoeg van krijgen. Omdat we het koud hadden dankzij de regen en koude wind hebben we ons lang genoeg los kunnen scheuren om een kop thee te gaan drinken en broodjes te gaan maken in de auto. Daar waren we net mee bezig toen er iemand van de bewaking kwam zeggen dat de auto op een ander terrein moest staan, omdat je alleen met bussen naar de gletsjer mag. Die reden nog niet toen wij het park in waren gekomen, vandaar dat wij dat niet wisten. We hebben dus maar braaf de auto verplaatst en zijn met een shuttlebus opnieuw naar de gletsjer gegaan. Inmiddels waren we zeker niet meer de enige en was de zon ook nog eens doorgekomen. Alsof we naar een nieuwe gletsjer keken, wauw! Marijn zorgde nog voor wat extra entertainment door vanaf een twee meter hoge railing een koprol tot op de loopbrug te maken. Het was weliswaar geen geplande koprol, maar we hebben er evengoed erg van genoten...;-) Het leverde ons ook een balkon voor onszelf op, want na de begeleidende oerkreet van Marloes gingen alle andere toeristen snel ergens anders staan, haha.

Op de terugweg hebben we in het park nog iemand kunnen helpen met een band verwisselen, gelukkig is het onszelf dit keer bespaard gebleven! We hebben een ander deel van het park bekeken via een stoffige grindweg en veel roofvogels gespot. Vanwege drijvende ijsbergen konden we de andere gletsjers in het park niet bekijken, je moet namelijk alles per boot doen. Wij waren allemaal al zo onder de indruk van die ene, dat niemand het erg vond.

Peet en ik hadden gepland om ook nog de noordkant van het Nationaal Park Los Glaciares te gaan bekijken, vanaf het plaatsje El Chaltén, maar we kwamen er achter dat er nog maar één manier was om daarvandaan door te reizen naar Bariloche. Dat zou zijn met een gewone, lokale bus die maar liefst 30 uur over dirtroads moet rijden. De luxere bussen waren juist deze week gestopt, vanwege de sluiting van het seizoen. Met behulp van een van de receptionisten van het hostel hebben we een nieuw plan gemaakt; we gaan eerst naar de kust en daarvandaan gaan we naar Barilioche. Marijn en Marloes kunnen ons wellicht nog wat tips geven, want zij gaan nu al naar Bariloche. Wij hebben gelezen dat het 30 graden is aan de kust en dat je er met zeeleeuwen kunt duiken. We gaan het zien! We zijn vanmiddag uitgezwaaid op het busstation door Marloes en Marijn, die nog een paar uurtjes te besteden hadden voor hun vliegtuig vertrok. Wij zijn in al die maanden nog nooit op het busstation uitgezwaaid, dus dat was wel grappig!

Geschreven op 11 april

Omdat het er bijna bij is gaan horen zal ik het nog maar eens zeggen: we zitten in de bus! Gisteravond zijn we in Puerto Madryn om half 10 ingestapt. Inmiddels is het 9.10 de volgende ochtend en hopen we over 1,5 uur in Bariloche aan te komen. De busreis was prima, een super rustige bus, gisteravond om 11 uur een flinke maaltijd met wijn, kopje thee om 00.15 uur, de rest van de nacht een beetje liggen woelen zoals altijd in een nachtbus, net een klein ontbijtje en nu de laatste loodjes! We hebben het heerlijk gehad de afgelopen dagen in Puerto Madryn. Toen we de ochtend van ons vertrek (van El Calafate naar Puerto Madryn red.) naar het weer keken zagen we dat het tussen de 25 en 30 graden zou worden, YEAH! Korte broeken uit de tas! Toen we aankwamen op het busstation werden we opgepikt door iemand van het hostel en eenmaal daar aangekomen met drie Hollandse kussen op de wang ontvangen, want ja dat hoort eenmaal bij gasten uit NL vond de Argentijnse eigenaresse! Ze was erg enthousiast en wilde (met volle bepakking op onze rug) nog even 5 minuten van onze tijd om te vertellen over alle leuke tourtjes die je daar kan doen. Na nog 2x gezegd te hebben dat ze alleen maar 5 minuten van onze tijd wilde hebben (inmiddels dus bijna een kwartier) konden we naar onze kamer om na de busreis van 24 uur even lekker te relaxen en onder de douche te stappen.

Hierna zijn we naar buiten gegaan en hebben genoten van het heerlijke weer, de voorspelling klopte dus in korte broek een biertje op het (voor ons favoriete terras de komende dagen is gebleken, haha) terras! De reden dat we naar Puerto Madryn zijn gegaan was niet alleen het prachtige weer, maar vooral dat we hebben gehoord/ gelezen dat je hier met zeeleeuwen kunt duiken . Op de meeste plaatsen in de wereld is dit verboden en wij grijpen graag de kans om dit bijzonder tafereel mee te maken. Na 5 duikshops binnen te zijn geweest en een beetje onderhandeld te hebben zijn we akkoord gegaan en moesten we ons de volgende dag om 10 uur melden. Om stipt 10 uur stonden wij paraat en werden de duikpakken aangehesen, in totaal 14mm op de borst, het water is 14 graden! Zo koud hebben wij nog niet gedoken! Vooraf hebben we overlegd dat het beter was om bij de zeeleeuwen niet te gaan duiken, maar te gaan snorkelen. Dit omdat de zeeleeuwen daar beter op reageren en sneller op af komen, je zelf sneller kunt bewegen en de diepte maar maximaal 2 tot 3 meter is. Omdat wij wel zin hadden in een echte duik hebben we geregeld dat we na het snorkelen met de zeeleeuwen dus ook nog een duik konden doen, top!

Toen wij eenmaal in vol ornaat werden opgehaald door een klein bootje met schipper Arnan bleek dat wij de enige waren die dag en had instructeur Fransisco alle tijd voor ons om foto's te maken (dat hadden we er bij onderhandeld) en eenmaal aan boord zijn we lekker op het voordek gaan zitten en hebben genoten van het heerlijke weer en het tochtje van zo'n 30 minuten. Fransisco heeft ons vooraf gebriefd over het hoe en wat bij de zeeleeuwen: het is een reservaat waar dus ook een ranger aanwezig is (die zit als Hiawatta met een verrekijker op een berg) om te controleren of de duikinstructeurs en duikers de regels naleven. Je mag bv. niet voorbij bepaalde boeien en je mag maximaal 45 minuten in het reservaat zijn. Ook vertelde hij dat de zeeleeuwen niet gevaarlijk zijn, ze kunnen je bijten maar doen dat op een hele zachte manier. Ze doen dit omdat ze met de mond voelen zoals wij voelen met onze handen. In het reservaat bleek dat we daar ook de enigen waren en hadden dus zo'n 400 zeeleeuwen voor ons zelf!

Eenmaal in het water was het afwachten of ze ook daadwerkelijk zin hadden om het water in te komen en te komen kijken wat er voor enge monsters in het water waren. Na een paar minuten kwamen de eerste 3 HEEL dichtbij zodat we zelfs hun vacht konden voelen. Hierna gingen ze weer weg en kwamer er weer een paar onder ons voorbij. Het is geweldig om te zien hoe soepel die beesten in het water zijn met koprollen, snelheid enz, super gaaf! Toen wij voor ons vertrek, 13 maanden geleden, aan het maandje logeren begonnen waren en met de familie Meijer naar Blijdorp zijn geweest hebben we lange tijd staan kijken bij de zeeleeuwen die een enorme show aan het opvoeren waren, toen zeiden we nog: 'dat zou gaaf zijn om daar bij te zwemmen/ duiken'! Gelukt! We kunnen nu waarschijnlijk nooit meer rustig naast die bak in een dierentuin staan, dan willen we er weer bij! Ondanks dat de zeeleeuwen heel dichtbij kwamen hebben ze ons niet 'gebeten'. De 45 minuten vlogen voorbij en hebben eenmaal aan boord na zitten genieten van deze prachtige ervaring, ongelooflijk!

We zijn een stuk terug gevaren naar onze volgende duikstek: een scheepwrak, dat ze 10 jaar geleden hebben laten zinken nadat het in brand had gestaan op open zee. Het wrak ligt op zo'n 25 meter diepte en is voor mij dus mijn eerste duik dieper dan 18m. Tijdens het zakken had Skan nogal last van haar oren dus moesten we zeer rustig naar beneden. Het is niet te beschrijven hoe mooi de boot al begroeid was met diverse planten, anemonen enz. Door de kou en de diepte ging mijn zuurstof als een trein dus al met al was het een korte duik, maar wel 1 om nooit meer te vergeten! Toen Skan en de instructeur het wrak ingingen bleef ik buiten wachten (zag het niet zitten met weinig lucht, probeer ik een volgende keer wel, haha!) en heb zitten zoenen met een zeer nieuwsgierige enorme zalm die met zijn lippen tegen mijn masker aan kwam, haha! En nee, ik had geen last van de diepte, die zalm was gewoon nieuwsgierig.

Eenmaal terug zijn we lekker gaan douchen, hebben onszelf maar weer eens verwend op het terras en hebben nagenoten van deze prachtige dag, weer een hoogtepunt van de droomreis! Gisteren hebben we nog een hele dag kunnen genieten van de zon op het strand, voordat we de nachtbus ingingen. In Bariloche gaan we weer de kou in, dus zo'n paar dagen zon zijn dan een extra verwennerij! We leggen idiote afstanden af in dit land (net als in Chili eigenlijk). Vergelijkbaar met in een dag van huis naar het zuiden van Spanje rijden om dan een paar dagen later in Praag te zijn, ofzo. Ach ja! En wij maar neerkijken op Amerikanen die in een week Europa "doen"... Het enige verschil is dat er hier tussen de verschillende bestemmingen weinig redenen om te stoppen zijn. We zien alleen maar pampas en af en toe een dorpje.

Geschreven op 16 april

Time flies! Na een paar dagen Bariloche zijn we nu weer op weg, nu naar de één-na-laatste bestemming van onze droomreis; Bahia Blanca. Woensdag hebben we afgesproken in Buenos Aires met Marloes en Marijn en dan gaan we echt onze allerlaatste week op reis in... Snik!

Eenmaal aangekomen in Bariloche en ingecheckt in ons hostel konden we ons nog snel opfrissen en omkleden voor we opgehaald werden door Marijn en Marloes. Zij hadden de dag ervoor een auto gehuurd en hadden de zeven meren route daarmee gereden. Ze hadden de tip gekregen om ook nog naar de Zwarte Gletsjer te gaan en hadden gevraagd of wij zin hadden mee te gaan. Graag! Het was een race tegen de klok om op tijd bij de toegangsweg naar de gletsjer te zijn. Omdat het een smalle slingerweg is, wordt de weg namelijk afwisselend geopend voor stijgend of dalend verkeer. Als we niet voor 2 uur de slagboom doorgingen, zouden we niet meer naar boven mogen. Precies op tijd wist Marijn de auto voor het hokje van de parkwacht van Nahuel Huapi National Park te parkeren! Via een prachtige weg reden we in ongeveer anderhalf uur tijd naar de voet van de gletsjer. Onderweg hadden we ook nog even tijd om versgemaakte empanada's te kopen als lunch, njammie. De gletsjer bleek inderdaad eh..zwart! Grotendeels bedekt met zwart zand en zelfs de afgebroken stukken dreven als grote zwarte klonten in een grijs meer. Indrukwekkend! Boven deze gletsjer is ook nog een andere gletsjer en tientallen watervallen. Een waterval was het ene moment nog een heftige stroom en een moment later helemaal verdwenen. Weer een stukje gletsjer weg! We hebben nog een korte wandeling gedaan naar de basis van een van de watervallen en genoten van de prachtige herfstkleuren op de bomen en de berg. Wauw! Op de terugweg betrok het en werd het zulk slecht weer dat we het meer waar we langs reden amper nog konden zien. Tegen de tijd dat we in Bariloche terug waren was het helemaal donker. We hebben genoten van de middag en na een heerlijke kaasfondue (KAAS!!!!! Oooh, wat hebben we dat gemist!) zijn we naar ons hostel teruggegaan.

Marloes en Marijn gingen de dag erna met de bus naar Mendoza en wij bleven nog een paar dagen in Bariloche. We weten niet hoe (maar we verdenken de zeeleeuwen..;-) ), maar we hadden allebei een flinke kou opgelopen en hebben ons een paar dagen ziekteverlof van de reis gegund. We hebben het lekker rustig aan gedaan en ons beperkt tot slenteren door de straatjes van Bariloche en koken in de geweldige keuken van ons hostel. We zijn blij dat we de eerste dag iets buiten Bariloche hebben kunnen doen, want daarna kwam het er helaas niet meer van.

Geschreven op 18 april

Na een saaie en lange busreis kwamen we zaterdagavond om 11 uur aan in Bahia Blanca. Het regende! Getver, wij dachten aan te komen in een gezellige havenplaats met flanerende mensen op een boulevard, maar in plaats daarvan was het een natte, donkere stad. Het hotel dat we met veel moeite gereserveerd hadden, omdat alles in deze stad om onverklaarbare redenen veel duurder bleek te zijn dan de andere steden die we bezocht hebben in Argentinie, bleek een kopie van een willekeurig hotel in een Chinese stad te zijn. Jaiks! Na een onrustige nacht door het straatlawaai dat we zelfs op 5 hoog nog konden horen alsof de mensen naast ons bed stonden, zijn we de volgende ochtend direct weer terug naar het busstation gegaan. Twee enkeltjes Buenos Aires graag!
En nu zitten we dus in de hoofdstad van Argentinie en tevens de laatste bestemming van onze droomreis. We vinden het gaaf om hier te zijn en de stad te leren kennen, maar zijn toch ook een beetje verdrietig omdat er nu bijna een eind komt aan deze fantastische 14 maanden.

apr 18, 2011

Chili leeft!

Geplaatst op mrt 30, 2011 in Punta Arenas, Chile

Geschreven op 23 maart

Chili leeft! En dan bedoel ik dat heel letterlijk, want de afgelopen week hebben we een aardbeving meegemaakt, een rokende vulkaan gezien en enorme golven die op de kust afkwamen. Het was een bewogen week, zeg maar!

We hebben een paar heerlijke dagen in Valparaiso doorgebracht; slenterend door de smalle, steile straatjes waar we met krakkemikkige liftjes naar toe gebracht werden. Omdat we een nachtbus geboekt hadden, bleven we de laatste dag nog extra lang in het, nog steeds lege, hostel vlak naast het mooiste uitkijkpunt van de stad. We zaten net aan de eettafel nog wat te drinken en te internetten toen alles begon te trillen en beven. De kastdeuren vlogen open en wij vlogen van de bank af. Wat krijgen we nou?! We openden de voordeur om op straat te kunnen zien wat er aan de hand was en daar zagen we net een groep scholieren voorbij komen. Een van de scholieren keek een beetje om zich heen, maar de rest leek niet echt onder de indruk te zijn. Ondanks dat alle plantjes in de bakken op de stoep en de electriciteitsdraden boven ons hoofd nog heftig (na)bewogen, twijfelde wij of we nu wel echt iets meegemaakt hadden. Was dit nou een aardbeving?

Nog steeds twijfelend stapten we de nachtbus in en pas de volgende ochtend, eenmaal aangekomen in ons hostel in Villarica, zagen we op internet dat het wel degelijk een aardbeving was geweest, 5,3 op de schaal van Richter. Er bleken later op de avond en vroeg de volgende ochtend nóg twee bevingen te zijn geweest in Valparaiso. Al sinds Nieuw Zeeland hebben wij het erover dat we zelf ook wel eens een aardbeving wilden voelen (maar dan uiteraard niet zo een met van die verwoestende gevolgen als in Santiago vorig jaar, Christchurch of Japan pas geleden. Nou, onze wens is uitgekomen. En wat vonden we er nu van? Het was zo kort en stelde eigenlijk niet veel voor, maar het was wel een rare ervaring. Vooral door de reacties van die scholieren die natuurlijk wel meer gewend zijn dan zo'n bibbering.

In Villarica logeerden we in een Zwitsers huis, onze kamer leek ook wel op een kamer in een chalet, alles van hout! We hadden uitzicht op het prachtige meer, maar de eerste dag was er achter het meer weinig te zien door alle bewolking. Gelukkig hadden we de tweede dag meer geluk en konden we de twee vulkanen aan het meer goed zien. Vulkaan Villarica is de enige actieve vulkaan in Chili (op dit moment) en je ziet de hele dag grote slierten rook uit de top komen. Gaaf!

Vanuit Villarica reisden we door naar Puerto Varas, weer een dorp aan een meer met twee vulkanen er aan, maar deze (niet actieve) vulkanen hebben we alleen vanuit de bus bij aankomst even gezien, want de twee dagen daarna zagen we niets dan donkere regenwolken. In de regen en harde wind hebben we nog een flinke wandeling langs het meer en door het dorp gemaakt, maar we hebben vooral tijd doorgebracht bij de kachel met een boek. En dat was ook wel weer eens lekker. Na drie boeken uitgelezen te hebben vonden we het tijd om door te reizen en zo kwamen we eergisteren aan in Castro op het eiland Chiloë. Dit stadje is bekend om de huizen op palen aan de zee en de volledig van hout gemaakte en door Unesco erkende kerk aan het plein. Het weer was hier beter, met tussen de paar buien door veel zon. We hebben lekker gewandeld en verse vis en schaaldieren gegeten. We zijn nu op weg naar Ancud, dat in het noorden van het eiland ligt. We blijven hier slechts een nacht, maar hopelijk is dat lang genoeg om naar een pinguinkolonie in de buurt van het dorp te gaan. We kunnen niet langer blijven omdat we voor vrijdag een vlucht geboekt hebben helemaal naar het zuiden, Punta Arenas, vanaf Puerto Montt. Van Ancud naar Puerto Montt is maar twee uur rijden, maar je gaat daarbij ook nog met een pont het kanaal tussen het eiland en het vasteland over en we willen niet het risico lopen dat we door een beetje vertraging ons vliegtuig missen! We slaan met twee uur vliegen de Careterra Austral over, waar we anders met de bus 36 uur over gereden hadden. Je kunt deze gravelweg namelijk niet helemaal volgen van noord naar zuid door de vele waterwegen ertussen en daardoor moet je een paar keer de grens met Argentinië kruizen. Wij kiezen dus de weg met de minste weerstand!

Geschreven op 28 maart

Zonder de pinguins te hebben bezocht, hebben we Ancud na een nacht weer verlaten. De tour kon niet doorgaan vanwege de weersomstandigheden, maar we krijgen nog genoeg kansen om pinguins te zien. In plaats daarvan hebben we het museum van Ancud bezocht en dat was leuk. Er was veel te zien van en over de eerste bewoners van het eiland en de internationale bezoekers per schip. Zo hing er een fragment van een logboek van een Nederlandse zeevaarder die beschreef dat ze voorraden aangevuld hadden op het eiland, waarbij ze appels als in Holland hadden gekocht en brood gemaakt van aardappels dat gelukkig best lekker was.Fijn voor ze, haha. In de tuin van het museum bekeken we een levensgrote replica van een schip en een skelet van een aangespoelde blauwe walvis. Verder vonden we Ancud niet zo erg geweldig, veel smoezelige winkeltjes en restaurantjes en we hadden constant regen. Je kunt het niet altijd treffen. Omdat we van andere reizigers niet zulke goede verhalen over onze volgende bestemming, Puerto Montt, hadden gehoord, hebben we pas om 15 uur de bus genomen. We hadden gelukkig bij de oversteek met de pont naar het vasteland mooi weer, waardoor we uit de bus konden en vanaf de ferry naar de zee konden kijken. In Puerto Montt bleek ons hostel een prachtig uitzicht te hebben over de stad en de zee en de eigenaren waren schattige mensen. Er waren nog drie gasten, waarvan 2 Hollanders. Hoe kan het toch dat we zoveel Nederlanders tegen komen overal, is er nog wel iemand over daar? Deze mensen hadden met een huurauto 4 weken gereisd door het deel dat wij door te vliegen nu juist overslaan. En in die 4 weken hadden ze nog niet de hele weg kunnen doen in verband met tijd tekort. Wij waren nog blijer met onze keuze van vervoer toen we dat hoorden!

De volgende ochtend werden we verwend met een heerlijk en uitgebreid ontbijt (nee, alstublieft niet nog meer brood...ik heb geen plek meer, haha!), waarna we naar de luchthaven gingen. Onze vlucht was mooi op tijd, we kregen best lekker eten (belangrijk toch!?) en hadden slechts een beetje turbulentie. Prima dus! We hadden gelezen dat je vanaf de luchthavenen in Punta Arenas in een keer de bus kon nemen naar Puerto Natales en dat je dan dus niet eerst naar Punta Arenas zelf hoefde te reizen. Behalve wij was er ook nog een Duitser die hetzelfde plan had. Samen stonden we in de snijdende kou (Antartica is dichtbij!) te wachten op een bus die wel aan kwam, maar geen plek voor ons had. We hadden dus blijkbaar moeten reserveren, maar de Duitser vertelde dat hij dat geprobeerd had, maar dat het betalen alleen met een Chilieense creditcard kon. Lekker handig voor de toeristen, dus. Na nog 3 kwartier wachten op een volgende bus die maar nooit kwam, hebben we toch samen een taxi naar Punta Arenas genomen om daar kaartjes te kopen en uiteindelijk 2,5 uur na de landing op pad te gaan naar Puerto Natales. Gelukkig wachtte daar een heerlijk warm kamertje met een warme douche op ons en konden we bij de supermarkt allemaal lekkere dingen halen voor een avondje picknicken op de kamer. Fijn!

Zaterdag hebben we Puerto Natales verkend en informatie verzameld voor een trip naar het Nationale Park Torres del Paine dat op ongeveer 120km van Puerto Natales ligt. We besloten na veel verschillende bureaus te hebben bezocht om een auto te huren voor 2 dagen en 1 nacht in het park te gaan slapen om zo meer te kunnen zien dan op een georganiseerde tour. Omdat de autoverhuurder op zondag dicht is kregen we de auto al op zaterdagmiddag mee. Meer dan boodschappen halen hebben we er niet mee gedaan die avond, want in Puerto Natales kun je alles beter lopend doen.

Gistermorgen vetrokken we met een volgeladen auto naar het Nationale park. Er was amper iemand op de weg, de eerste 130km kwamen we misschien 3 andere auto's tegen. Geweldig! Zo'n 60km voor het park hield de asfaltweg op en daarna was het alleen maar gravel. We hebben dus heel rustig gereden en genoten van het uitzicht. Op een gegeven moment stak er een vos de weg over en we hebben nog een tijd gekeken hoe hij aan het jagen was op de pampas. Voor de ingang van het park konden we al een paar prachtige meren zien en heel erg veel lama's, nandu's (soort struisvogels) en roofvogels. En toen waren daar in ene de Torres! Deze pieken van graniet torenen zo'n 2000m boven de pampas uit, alsof ze uit het niets komen. Toen we ze voor het eerst zagen zaten ze nog gedeeltelijk in de wolken, maar die trokken steeds verder op, waardoor ons uitzicht elke minuut spectaculairder werd. Op een gegeven moment kwamen we bij de Cascades del Paine en toen hadden we de watervallen en dit prachtige uitzicht ook nog eens helemaal voor ons alleen. Wauw!

Gedurende de dag bleven we maar wauw en oooh roepen, want overal was het zo mooi. We hebben nog een waterval bezocht, waarbij de wind zo hard was dat Peet bijna in de waterval verdween en meerdere uitzichtpunten boven schitterende meren en voor besneeuwde bergtoppen. En verrassend weinig andere toeristen! We hebben heel erg geboft met het weer de afgelopen dagen. Af en toe een paar spetters en een hele harde en koude wind, maar verder een heerlijk zonnetje en daardoor ook fantastisch mooie uitzichten. We hebben spectaculaire foto's gemaakt om met jullie te delen. En voor ons om na te genieten.

We hebben een kilometer buiten het park overnacht, want in het park vonden we het veel en veel te duur. We zaten nu in een klein hotelletje als enige gasten en werden als koning en koningin behandeld. We hadden goed uitzicht op de gekke (volgens Saskia) bergen en hebben daar heerlijk naar zitten staren gisteravond met een lekker wijntje erbij. TOP!

Met de auto hebben we pech gehad. Na ongeveer 3 uur rijden hadden we een lekke band en stonden we dus midden in het Nationale park te wisselen. Vanochtend vertelde de mevrouw van het hotel dat we weer een platte band hadden, dit keer een ander, en dan ben je dus wel klaar met rijden, want wisselen konden we natuurlijk niet meer. Er was een monteur en die heeft de band weten te repareren, maar hij zei dat we daar direct mee naar de verhuurder moesten rijden, want het was maar een hele tijdelijke oplossing. Daaag tweede dag in het park! De mevrouw van het hotel vond dat sneu en ging dus voor ons bellen met de verhuurder die na veel soebatten iemand met nieuwe banden zou sturen. Dat duurde dus 2 uur en toen bleek hij er ook maar 1 mee te hebben. Die gerepareerde band was inmiddels al weer plat. Na veel heen en weer bellen, heen en weer lopen naar de werkplaats van de monteur en nog meer wachten konden we om half 3 weer rijden. De auto moesten we voor 6 uur inleveren en we zaten op anderhalf uur rijden van de verhuurder. Nou ja, niets gezien van het park dus, teruggereden naar Puerto Natales waar we na nog meer bellen, wachten en soebatten uiteindelijk alleen een halve tank afgerekend hebben. We hadden ook nog kosten gemaakt voor de eerste reparatie en bellen (bijna €12 verbeld!), maar hoefden geen huur meer te betalen. Pfff. Jammer van de verloren dag en we hebben dus maar de helft van het park gezien. We moeten dus nog een keer terug! Maar dan huren we een tank, denk ik.

Geschreven op 29 maart

Na het inleveren van de auto in Puerto Natales hebben we de bus genomen naar Punta Arenas. Drie uur later kwamen we in het donker aan, zonder een hostel gereserveerd te hebben. Helaas stond er niemand met info van een hostel bij het busstation, dus hebben we een hostel gebeld uit ons boek en die hadden gelukkig een kamer vrij. Bij aankomst bleek dat maar voor 1 nacht te kunnen, terwijl wij er twee wilden. Nou ja, dan de volgende ochtend maar verder zoeken. Vanochtend aan het ontbijt werden we weer volgestopt met lekkere warme broodjes en hoorden we dat we toch nog een nacht konden blijven. Om de een of andere vage reden hebben alle drie de busmaatschappijen die diensten tussen Punta Arenas en Ushuaia hebben, besloten dat allemaal op dezelfde dagen en tijden te plannen. De eerste mogelijkheid om deze reis te maken is daardoor voor ons op donderdag. Helaas betekent dat dat Peet het grootste deel van zijn verjaardag in de bus doorbrengt. Vorig jaar zat hij met z'n verjaardag in the middle of nowhere in Mongolië en dit keer gaat hij naar het einde van de wereld... In ieder geval wel een bijzondere verjaardag! Dat we donderdag pas kunnen reizen betekent dus ook drie nachten in Punta Arenas voordat we weer de grens met Argentinië over gaan. Ach, we hebben vandaag de stad bekeken en dat is best goed bevallen. Het is een havenstad compleet met "nightclubs" met foto's van naakte meisjes op de luifels, maar ook met prachtige oude gebouwen en een mooie boulevard langs de woeste zee. We hebben vandaag ook een bezoek gebracht aan de begraafplaats van de stad. Klinkt misschien luguber, maar het is bijzondere plek en met name de familiegraven zijn prachtig om te zien. In de zon was het heerlijk vandaag, maar aan het einde van de middag koelde het flink af. Morgen de rest van de stad bekijken, nu blijven we lekker binnen!

mrt 30, 2011

Een jaar op reis!

Geplaatst op mrt 16, 2011 in Valparaíso, Chile

Geschreven op 3 maart

Alweer een jaar op reis....wat een gek idee is dat! Wat hebben we samen een mooie dingen gezien en beleefd en zoveel leuke mensen ontmoet. En wat is het ook snel gegaan allemaal. Maar goed, het zit er nog niet op en we kunnen ons nog verheugen op een heleboel mooie landschappen en belevenissen.

Na 10 dagen met z'n 6-en gereisd te hebben, zijn we sinds een paar uur weer samen op pad. We hebben vanochtend afscheid genomen van Tyler, Grace, Irmgard en Daniël die allen de grens met Brazilië over zijn gegaan. Wij blijven voorlopig nog in Argentinië. We hebben het erg leuk gehad met elkaar en het was ook jammer om niet verder samen te reizen, maar we gaan elkaar zeker nog zien komende zomer in Europa. Nog iets om naar uit te kijken!

Ons vorige blog eindigden in de bus op weg naar Salta. We kwamen tegen 23 uur aan in Salta en twee taxi's brachten ons naar het hostel. Dat bleek behoorlijk tegen te vallen, wel een hele vriendelijke ontvangst, maar de kamers waren schimmelig en heel oud. Maar ja, om 23 uur 's avonds ga je ook niet meer shoppen voor iets beters in een vreemde stad. Dus zijn we naar de barstraat van Salta gegaan voor een laat diner. In Argentinië is het helemaal niet gek om rond middernacht nog te gaan eten, dus we hadden keus genoeg. Daniël kon dan eindelijk de Lamasteak eten waar we het al dagen over hadden (bij het zien van honderden lama's op de altiplano!) en dat bleek ook nog eens lekker te zijn.

De volgende dag hebben we een ander hostel gevonden waar we een slaapzaal voor 8 personen voor ons 6-en wisten te regelen. Met eigen badkamer en een koelkastje op de kamer! Dit hostel had ook een patio met een bbq, dus gingen we met z'n 6-en naar de supermarkt om boodschappen te doen. Na anderhalf uur heen en weer lopen hadden we nog niet alles kunnen vinden wat we wilden. Dus splitsten we in drie groepjes; Peet en Tyler sjouwden de boodschappen van de supermarkt terug naar het hostel, Daniël en Irmgard gingen naar de slager om vlees en kip te kopen en Grace en ik zouden groenten en fruit kopen op de markt. Eenmaal de markt gevonden bleek die gesloten vanwege siesta, dus wij gingen weer terug naar de supermarkt, waar we de Duitsers tegen kwamen die ook niet geslaagd waren bij de slager! Zo hebben we lekker een middag besteed aan inkopen doen. Maar goed, het was uiteindelijk wel ergens goed voor, want het werd een enorm feestmaal. Zoveel zelfs dat we er alle maaltijden in de volgende twee dagen ook nog van konden eten! De drank vloeide ook rijkelijk en nadat Peet een gitaar had gevonden werd het helemaal gezellig. Toch lagen we om half 12 allemaal keurig in onze bedjes in de slaapzaal.

Verrassend genoeg waren we allemaal een beetje brak de volgende dag. Grace en Tyler hielden een hele lange siesta in het hostel, terwijl wij met Irmgard en Daniël de stad gingen bekijken. Door al dat zoeken naar een hostel en shoppen was dat er nog niet echt van gekomen. We gingen met een gondel naar de top van de berg aan de rand van de stad en hadden zo vanuit het park prachtig uitzicht over de stad. De weg naar beneden via een slingerende trap was helaas iets minder plezierig omdat we steeds gevolgd werden door een groep van 5 jongens. Steeds als we ze langs hadden gelaten, stonden ze in de volgende bocht weer te wachten tot we voorbij liepen. Op dat soort momenten ben je nog blijer dat je met meerdere bent ipv met z'n 2-en. In het centrum bekeken we de suikerzoete roze kathedraal (erg mooi van binnen!) en het centrale plein. Terug in het hostel hebben we weer een gezellige avond op de patio doorgebracht. Niemand had puf genoeg voor een bezoek aan de barstraat, dus lagen we alle 6 weer voor 12-en in bed. Helaas deed niemand anders dat, dus was het een lawaaiige nacht!

Zondag hebben we een bus genomen naar Puerto Iguazu, op het drielanden punt met Brazilië en Paraguay. Voor ons de eerste keer met een nachtbus en dat vonden we best spannend. Het viel gelukkig helemaal niet tegen; genoeg ruimte, Engelstalige films en eten en drinken. We kregen zelfs wijn. Eenmaal aangekomen kozen we een hostel recht tegenover het busstation, met een zwembad en wederom een slaapzaal. Jammer genoeg was er geen plek voor ons alle 6 op een zaal en gingen Irmgard en Daniël in een andere zaal. We hebben verder toch alle tijd samen doorgebracht, dus het maakte niet heel veel uit, Nou ja, één van onze kamergenotes bleek enorm te snurken. Overdag was ze erg aardig, maar 's nachts vonden we haar stukken minder lief......

Gisteren was opnieuw een hoogtepunt van onze reis in Zuid- Amerika. We gingen naar de watervallen van Iguazu. De watervallen liggen in het grensgebied van Argentinië, Paraguay en Brazilië, maar je kunt niet via het park de grenzen over. WIj hebben de Argentijnse kant bekeken en waren daar erg van onder de indruk. Wat een geweld! We hebben nog nergens zoveel watervallen bij elkaar gezien!

We zijn zelfs nog IN de watervallen geweest met een flinke speedboot. We hebben er niets van gezien toen we in de watervallen zaten, er kwam zoveel water op ons storten dat het onmogelijk was om ook maar iets te zien, maar het was een onvergetelijke ervaring! Volkomen doorweekt hebben we daarna nog de watervallen van boven af bekeken, vanaf looppaden die als bruggen over de rand van de falls lopen. Wauw! In het park hebben we ook een soort van wasbeertjes gezien die daar in grote getalen lopen en al aardig gewend zijn aan mensen, want als je even niet oplet hebben ze je tas te pakken, haha!

Op dit moment zijn we op weg naar Cordoba. Althans, dat hopen we. De directe bus waar we in vertrokken zijn kreeg pech (airco stuk, het zweet stroomde van ons af) en we zijn nu overgestapt in een andere bus. We denken dat we nog een keer over moeten stappen, maar we weten niet waar of wanneer.....Nou ja, we hebben niets geboekt in Cordoba, dus we zien wel waar we morgen zijn. In ieder geval in Argentinie, hopen we.......

Geschreven op 6 maart

En we zitten weer in de bus, op weg naar Mendoza! Toen we van de week aankwamen in Cordoba, na inderdaad nog keer overgestapt te zijn en een onrustige nacht in de bus te hebben gehad, hebben we ons af laten zetten bij een hostel in het centrum. Helaas bleken ze geen plek meer te hebben en zijn we door gaan zoeken. Gelukkig had het volgende hostel wel een plekje voor ons en zijn we nadat we onze tassen in de kamer hebben gezet lekker gaan lunchen. Het was prachtig weer! Na een wandeling door de stad zijn we terug gegaan naar de kamer om een beetje te relaxen, we merken aan onszelf dat we wat moe zijn (zal vast komen door de flinke afstanden die we de laatste dagen hebben afgelegd en door de slechte nachten in de bus...). We zijn 's middags (we hadden een perfecte internet verbinding op onze kamer!!) gaan zoeken naar een leuk hostel in Mendoza waar we een dag of 4 willen blijven en lekker willen genieten van die stad (na alle goede verhalen van iedereen). We kwamen er al snel achter dat het erg moeilijk zou worden om ergens een plekje te vinden omdat er een erg groot festival (Vendimia en dan ook nog de 75e editie) in de stad is, zelfs de meest dure hotels hadden geen plekje voor ons. Na uren zoeken hebben we eindelijk een plekje gevonden en zijn we de bustickets gaan kopen voor de volgende ochtend om half 9. Toen we terug kwamen in het hostel hadden we een mail van het hostel dat er iets fout was gegaan bij het reserveren en hadden ze dus geen plek voor ons...DAG! We hebben een aanbetaling gedaan (wat we nog geen enkele keer eerder hebben gedaan deze reis) en je zorgt maar dat er een plekje is! Na een hoop heen en weer gebel zou de eigenaar toch iets kunnen regelen, mooi, tot morgen!

De volgende ochtend waren we om kwart voor 8 op het station en hebben we gevraagd bij de 'informatiebalie' op welk platform we moesten zijn voor onze bus: platform 20 tot 30. Om 8 uur geen bus (wat niet gek is, vaak een kwartier van te voren..), 8.10, geen bus. 8.15 uur geen bus. Skan had toen al elke buschauffeur die aankwam van onze maatschappij aangesproken of dit dan de juiste bus zou zijn, het antwoord: 'nee, nog niet, wachten op platform 20-30', ok, we wachten! 8.20 uur geen bus. Skan weer naar de informatiedesk: "wachten platform 20-30...". 8.25 uur nog steeds geen bus (wat echt heel gek is in deze landen, maar goed misschien vertraging). 8.30 uur geen bus...8.35 uur geen bus, weer vragen: "wachten op platform 20 - 30". 8.40 uur geen bus, weer vragen aan een chauffeur: "wachten platform 20-30", totdat hij eens goed op onze tickets keek en zag dat we blijkbaar met een andere maatschappij moesten reizen: 'ow je moet op platform 1-10 zijn (die je dus niet ziet liggen vanaf 20-30), en schiet op want hij is waarschijnlijk al weg'. GODVER! Wij rennen en ja hoor bus weg... Op naar het loket waar een supervriendelijke meneer (NOT!) ons vertelde dat het onze eigen schuld was, jammer joh, geld weg (toch 80 Euro..). Wij naar een ander loket waar een mevrouw (gelukkig wel heel vriendelijk) ons verhaal aanhoorde, ging bellen en boos werd op de 'informatiedesk', met haar baas ging overleggen en ons in de avondbus (die om 21.30 uur zou vertrekken) wilde stoppen. Dat zou betekenen dat we 12,5 uur moesten wachten en wéér in een nachtbus zouden zitten, nee bedankt! Gelukkig mochten we de volgende dag ook mee, doe dat maar dan.

Daar stonden we weer op het busstation...waar gaan we heen? We wisten dat het hostel waar we in hadden gezeten erg vol zou zitten, maar zijn er toch naar toe gegaan en na een uurtje wachten hadden ze gelukkig toch onze eigen kamer nog beschikbaar, fijn! Daarna nog bellen met de meneer die eigenlijk geen hostel voor ons had maar toch weer wel...Was ook geen probleem gelukkig (we twijfelen nog steeds of hij wel een plek voor ons heeft gevonden omdat we hem elke keer moeten terugbellen en hem ook moeten bellen vanaf het busstation in Mendoza voor het adres). We zijn weer de stad in gegaan hebben lekker op een terrasje gezeten en hebben gisteravond weer eens lekker ouderwets genoten van een filmpje op de laptop (Thanks Tyler!).

Nu dus weer in de bus op weg naar Mendoza waar we ons verheugen op lekker eten (alweer ja, haha!) en lekkere wijnen! Wellicht kunnen we nog wat meepakken van het oogstfeest wat er nu gaande is!
We hebben ook alweer gemaild met Juan en Alice, omdat we ze graag nog zien gaan we na Mendoza nog naar Santiago. Alice mailde direct terug met de vraag of we as zaterdag komen bbq-en. De familie van Juan is er dan, en Alice moeder komt dinsdag ook aan voor een paar weken vakantie in Chili, gezellig, we hebben er nu al zin in!

Geschreven op 11 maart

Hé lekker, we zijn weer in Santiago en logeren weer een paar nachtjes bij Juan en Alice. De afgelopen dagen in Mendoza waren ook heerlijk. We hadden nog wel een gedoe bij aankomst in Mendoza. We hadden op de ochtend van vertrek uit Cordoba in ene nog een mail van een B&B in Mendoza dat ze plek hadden voor ons voor alle geplande nachten. Wij hebben een mail gestuurd dat we dat graag wilden en dat we ze vanaf het busstation in Mendoza zouden bellen om te checken of het definitief kon, aangezien het op dat moment te vroeg was om ze te bellen. Mochten ze toch geen plek hebben, dan konden we altijd die van het geanuleerde hostel nog bellen. We hadden er nog steeds weinig vertrouwen in dat hij iets leuks voor ons had gevonden, namelijk. Na een prachtige rit, waarbij we ook nog even leuke Nederlandse buren in de bus hadden, kwamen we aan in Mendoza. De mevrouw van de B&B vertelde me aan de telefoon dat ze op ons wachten, dus wij namen een taxi naar het door haar opgegeven adres. Ze ontving ons met "Welkom! Er is een probleem..." en daarbij zaktte de moed al weer in onze schoenen. De gasten die in de voor ons bestemde kamer zaten bleken een geanulleerde vlucht te hebben en gingen dus niet weg en daarmee was er (weer!) geen plek voor ons. Ze ging wel gelijk voor ons bellen en wij zaten ondertussen opgescheept met haar 91-jarige vader die in voor ons onverstaanbaar Spaans bleef brabbelen. Na 15 ongemakkelijke minuten gingen we in een taxi naar een volgend hostel, die gelukkig nog wel voor alle 4 nachten plek voor ons had. Ook weer gelukt!

De eerste dag in Mendoza hebben we het microcentrum van voor naar achter bekeken; het centrale plein met mooie fonteinen, de 4 parken op de hoeken van het centrum en de vele winkels en terrassen. Het was overdag mooi weer, maar 's avonds toen we terug liepen van het diner ging het keihard plensen en de temperatuur daalde gelijk met 10 graden...brr! We hadden die avond eigenlijk naar de laatste avond van het Oogstfestival in het grote stadspark willen gaan kijken. Er zouden shows, muziek en vuurwerk komen, maar vlak voordat we wilden vertrekken waarschuwde de eigenaar van ons hostel ons dat een groot aantal van de artiesten in staking waren gegaan vanwege een geschil met de gemeente. En daardoor was het hele festival behoorlijk in het water gevallen. Zonde, maar we zijn dus maar niet gegaan. Later hoorden we van een Zweeds stel dat zij wel geweest waren, entree betaald hadden en na een paar uur wachten maar weer weg zijn gegaan, omdat alles afgelast was.

Mendoza staat bekend vanwege de vele wijngaarden in de omgeving en op de tweede dag hebben we er daar een paar van bekeken. Om bij de wijngaarden te komen moesten we een half uurtje met een lokale bus reizen en dat bleek nog een uitdaging te zijn. Je kunt in de bus namelijk alleen maar munten gebruiken om kaartjes te kopen en juist die munten zijn zeer schaars in Argentinië. Je krijgt zelden wisselgeld in munten, er wordt gewoon afgerond, en wij hadden dan ook niet eens genoeg voor 1 kaartje! Het advies om dan maar een meerrittenkaart te kopen bij een kiosk was ook nutteloos, want iedereen was uitverkocht! Uiteindelijk konden we toch nog wat wisselen, waardoor we net genoeg hadden om twee kaartjes te kopen! Pfff.
In Maipu kregen we allebei een prima fiets, een kaartje met uitleg van de verschillende wijngaarden en olijfolieproducten in de buurt en twee flesjes water voor onderweg. We hadden ons van te voren voorgesteld dat we via landweggetjes tussen de wijnranken door zouden fietsen, maar dat bleek niet zo te zijn. In plaats daarvan reden we over de (gedeeltelijk opgebroken) dorpstraat en kon je via afslagen de wijnboeren bereiken. Wij hebben er een uitgekozen en daar hebben we eerst heerlijk geluncht, met natuurlijk een fles wijn van de bodega erbij, en hebben daarna een tour door de wijnkelders en wijngaard gekregen, uiteraard afgesloten met een proeverij van 4 wijnen. Terug fietsen duurde om onverklaarbare redenen plots een stuk langer dan op de heenweg..... We bezochten nog een olijfboer die daarnaast likeur stookt en chocolade maakt en ook daar mochten we weer van alles proeven. Ze hadden absinth van 75% sterk, maar na al die wijn hebben we dat maar niet gewaagd. Bij het inleveren van de fietsen kregen we gelijk weer een joekel van een glas wijn en daarna gingen we rondom gelukkig met de taxi terug naar ons hostel. Die taxi deelden we met twee gezellige oudere Ierse mannen, die ons vermaakten met sterke verhalen van hun wereldreis samen. We hebben erg gelachen!

Onze laatste dag in Mendoza wilden we het grote park bekijken, maar we zijn niet veel verder dan een groot meer gekomen, het was zo warm dat we weinig zin hadden om het enorme park helemaal door te sjokken. We hebben op een bankje wat fris zitten drinken terwijl we keken naar alle fanatiek hardlopers en fietsers. Wat een gekken, bij die hitte! We moesten nog een verloopstekker hebben omdat we een nieuw snoer voor onze laptop hadden gekocht en daar zit natuurlijk een Argentijnse uitgang aan. We werden van electronicazaak naar electronicazaak gestuurd en elke keer moesten we weer in ons geweldige Spaans uitleggen dat we zo'n stekkertje nodig hadden. Op een gegeven moment hielden we er maar een tekeningetje bij van hoe de stekker er uit zag en welk stopcontact wij in Nederland hebben. En wonder boven wonder is het uiteindelijk nog gelukt ook. Voor minder dan een euro hebben we nu een geweldig stekkertje zodat we in Chili en in Nederland gewoon de laptop weer op kunnen laden.

Gisteren moesten we vroeg op om de bus van half acht naar Santiago de Chili te nemen. We reden via een pas op 3000m hoog door het Andesgebergte. De grensovergang was ook hoog in de bergen en dat was qua temperatuur goed te voelen. We moesten eerst bij een loketje een stempel halen om Argentinië uit te gaan en konden daarna bij het loket direct ernaast ons paspoort af laten stempelen om Chili in te gaan. Dat is pas een goede samenwerking tussen twee landen! In de tussentijd waren onze rugzakken al gescand en wij werden verzocht met onze handbagage in een rij op te stellen. We stonden daar allemaal naast elkaar als een soort misdadigers en de douane liep streng kijkend voor ons langs. Wij hadden een tasje met eten en drinken in de bus laten liggen, maar die werd mooi nog nagebracht. Sorry! Gelukkig lieten ze ons gewoon gaan! We kwamen mooi op tijd aan in Santiago en via een rit met de metro, een bezoek aan het kantoor van Juan en een taxirit kwamen we aan bij het huis van Juan en Alice waar we al door twee stuiterende kinderen opgewacht werden. Zo leuk iedereen weer te zien!

Geschreven op 15 maart

Afgelopen vrijdag werden we opgeschrikt door het nieuws van de aardbeving in Japan. Wat een verwoesting! Vlak daarna kwam het nieuws dat vanwege de Tsunami alle kustplaatsen in Chili geevacueerd zouden worden. De golf was in Japan 10 meter hoog en de verwachting was dat die golf duizenden kilometers verder ook een verwoestend effect zou kunnen hebben. Na de catastrofe in februari 2010 in Chili, waarbij veel mensen omkwamen doordat de tsunami na het intrekken van het tsunami-alarm door de Chilieense regering, alsnog met veel geweld op de kust knalde, werd er geen risico genomen. We hebben de hele avond de tv op CNN Chili gehad om live te kunnen zien hoe de golf eerst op Paaseiland en daarna vanaf Arica in het noorden langs de kust naar het zuiden rolde. Er was tot op de minuut voorspeld wanneer de golf welke stad zou bereiken. Valparaiso zou bijvoorbeeld om 0:23 uur aan de beurt zijn en Punta Arena pas om 14:00 uur op zaterdagmiddag. Zo enorm is de kustlijn in dit land. Gelukkig bleek er weinig aan de hand. We zagen flinke golven, maar die kwamen amper boven de kades uit. Iedereen kon gerust slapen.

Inmiddels zitten we zelf ook aan de kust, in Valparaiso om precies te zijn. We hebben een superleuk hostel boven op een heuvel, honderd meter boven de zee. Mocht er iets gebeuren, dan krijgen we nog niet eens natte voeten! We zijn in dit hostel met een Duitse moeder en dochter de enige gasten. Die dames zijn veel op pad, dus we hebben steeds alles voor ons zelf. Een heel huis voor ons zelf, want de eigenaresse woont ergens anders en komt alleen 's ochtends ontbijt voor ons maken. Luxe hoor!
Valparaiso is erg leuk en mooi! Overal in de stad zijn liftjes waar je de steile bergen mee op kunt om de been spieren wat rust te gunnen. De huizen zijn geschilderd in alle kleuren van de regenboog wat heel erg mooi is!

mrt 16, 2011

Bolivia es bonita!

Geplaatst op feb 25, 2011 in Tupiza, Bolivia

Geschreven op 9 februari

Het was een relaxte dag aan het Titicacameer, met niets anders te doen dan wachten tot de bank open ging zodat we geld op konden nemen (geen pinautomaat, handig als het de eerste plaats over de grens is...) en een heleboel foto's doorkijken voor een selectie op het blog. Er is slechts één restaurantje met (heel langzaam) wifi in geheel Copacabana, dus daar hebben we een aantal uren doorgebracht om het blog en foto's te plaatsen. Verder hebben we nog een beetje door het dorpje geslenterd en de in verhouding absurd grote, maar wel mooie kathedraal bekeken. Het was gelukkig zonnig, na de regenbui van de dag ervoor. We hadden een heerlijk hotel; een flinke kamer met kabeltelevisie zodat we films op HBO konden kijken en een enorm ontbijt waar we de halve dag op konden teren. Vanmiddag zijn we verder gereisd naar de hoogste hoofdstad ter wereld; La Paz. Zeggen ze dan, want officieel is Sucre de hoofdstad van Bolivia en is La Paz zoals Den Haag voor NL is. Hoe dan ook, het is een enorme stad gebouwd in een kloof, waardoor het hoogste deel van de stad op 4100m ligt en de hoofdstraat op 3600m. Ons hostel ligt in het centrum, maar net als in alle voorgaande steden, moeten we weer heuvel af naar het centrale plein en dus weer heuvel op terug. En dat is nog steeds niet ons sterkste punt!

De stad ziet er uit zoals we verwacht hadden; druk, vol en rommelig. En het stinkt behoorlijk naar uitlaatgassen! We moeten weer denken aan onze tijd in Ulaan Bator, de hoofdstad van Mongolië. Het is hier wel iets warmer, ongeveer 14 graden en het regent. We gaan morgen maar eens op verkenning.

Geschreven op 11 februari

We waren van plan om na twee nachten in La Paz weer door te reizen, maar we maken ons nu op voor de 3e nacht en we blijven zelfs nog een 4e! Niet omdat we La Paz nou zo geweldig vinden, ons eerste indruk is nog steeds onveranderd, maar omdat we geen keuze konden maken in onze volgende bestemming. Bij gebrek aan een reisgids (die zit ergens in een doos in Haarlem of Barendrecht) probeerden we op internet wat info te verzamelen. En internet is nog lastig, aangezien onze laptop geen verbinding weet te maken met het netwerk in ons hostel. Normaal zouden we dan de router resetten, alleen hebben we dat ding hier nog niet ontdekt en de receptionist is te moe om achter zijn desk vandaan te komen.

We zijn ook nog wat reisbureautjes ingelopen om info te verzamelen en hebben er uiteindelijk voor gekozen om niet naar het Amazonegebied te gaan (te slechte wegen door teveel regen en we zijn al een paar keer eerder in de jungle geweest) en in een keer door naar Sucre te gaan. En omdat we 12 uur in een nachtbus niet zien zitten en vliegen best goedkoop is, hebben we vandaag twee enkeltjes gekocht bij de Boliviaanse Militaire Luchtvaart voor a.s. zondag. Luxe he?

De rest van de dag hebben we besteed aan het shoppen voor souvenirs. Ondanks ons gebrekkige Spaans is het onderhandelen prima gelukt en we hebben maar liefst 4,5kg spul naar huis gestuurd. Het postkantoortje zit honderd meter van ons hostel af en we werden geholpen door twee lieve vrouwtjes. Er moesten weet ik hoe veel papieren ingevuld worden, een kopie van mijn paspoort (eerste keer dat die kopie van pas komt!) bijgesloten worden en alles werd steeds opnieuw gewogen. We werden uitgebreid geholpen met het kiezen van verpakkingsmateriaal en uiteindelijk werd er gekozen voor een blauwe zak, die met heel dik draad rondom vakkundig dichtgenaaid werd, waardoor het net is alsof we een grote zak rijst naar huis sturen. Als dat maar goed komt! Pas later kwamen we er achter dat we nog van alles in de rugtassen hebben zitten, wat ook mee had gemoeten. Sommige mensen moeten dus nog iets langer op hun souvenir wachten, sorry!

Gisteren gingen we in een restaurantje iets eten en bij het openslaan van de kaart bleken we in een Nederlandse tent te zitten; o.a. hutspot, bitterballen, kroketten en appelkruimeltaart op de kaart! Grappig, want de naam of uitstraling van het restaurant verraadde niks, al schijnt dat met het WK wel anders te zijn geweest. We hebben lekker Nasi met kipsaté gegeten en werden daarna ook nog getracteerd op livemuziek van twee mannen die samen een volledige band vormden. Ze speelden gitaar en zongen, maar een van de twee had ook nog van alles aan en bij zijn voeten waardoor hij ook nog een hele ritmesectie was. Waanzinnig knap en de muziek was erg mooi. We herkenden Brasil (lalalalala!), The girl from Ipanema en onze favoriet: Chan Chan. Te gek! We hebben vanavond weer daar gegeten, dit keer helaas zonder live muziek, maar het smaakte wel weer prima. Al wagen we ons maar niet aan de kroketten, bang dat ze tegenvallen!

Geschreven op 12 februari

Vandaag is het eindelijk zonnig! Mooie gelegenheid om La Paz iets beter te bekijken dus. We hadden op de eerste dag al een klein rondje door het centrum gelopen, maar waren toen maar gevlucht voor de regen. We hadden gehoord over het mooiste straatje van de stad, met allemaal koloniale huizen in perfecte staat, dus daar zijn we heen gelopen. Het kostte wat moeite om tegen de berg op te lopen en eenmaal in het straatje zijn we dus op een bankje in een barretje neer geploft. Even hydrateren ;-) ! Deze stad is een rare mix van spuuglelijke flatgebouwen, prachtig gedecoreerde herenhuizen en kerken in alle staten van ontbinding. En we vinden het nog steeds vol, druk en stinken, maar we vermaken ons prima. Beetje berg op, berg af sloffen, winkeltjes kijken en restaurantjes ontdekken. Het kost ons wat meer moeite hier dan gemiddeld. Ze zijn hier erg gek op gefrituurde kip en je ziet dan ook op elke hoek wel een snacktent!

Nu nog een hostel vinden in Sucre voor de komende nachten en dan morgen verder reizen, we hebben er zin in!

Geschreven op 15 februari

We hebben een paar heerlijke dagen in Sucre gehad. Wat een verademing (letterlijk ook!) na La Paz. Sucre is de hoofdstad van Bolivia, maar qua inwoners ongeveer een vijfde van de regeringsstad. Het centrum is een groot openluchtmuseum van prachtige witte koloniale gebouwen met rode pannendaken. De straten zijn hier veel breder en het is allemaal een stuk rustiger en schoner. Hehe, daar waren we aan toe! Onze vlucht was vertraagd en uiteindelijk ook behoorlijk hobbelig, maar het was gelukkig maar 50 minuten. Het was niet gelukt om een hostel te reserveren, alle privékamers waren blijkbaar vol. We hebben daarom gekozen voor een luxere overnachtingsplaats, wel een hostel, maar met de service van een 4 sterren hotel. Net als in Copacabana weer lekker veel ruimte, kabeltv en een uitgebreid ontbijt. We hadden in ons hostel een stadskaart gekregen met wandelroutes erop en die hebben we op één na allemaal gedaan. Het leek wel lente, heerlijk zonnig maar niet te warm. Vandaag hebben we ook nog iets buiten de stad gedaan, we hebben de Dinotruck (idd een open truck met bankjes en een Dinokop voorop...lekker belachelijk!) genomen vanaf het centrale plein (die niet eens Plaza de Armas heet!!!) en zijn naar een Archeologische site gegaan. Er staat een enorme cementfabriek die 50 jaar geleden is begonnen met mergel afgraven. 25 jaar geleden stuiten ze daarbij op honderden grote voetstappen kriskras over een wand heen. Na onderzoek bleken dit perfect bewaarde dinosauriërstappen te zijn van wel 8 verschillende soorten. Ze hebben nu een museumpje erbij gebouwd met gipsafdrukken van de voetstappen en een aantal monsters op ware grootte in de tuin. De berg met de voetstappen brokkelt langzaam af en daarom mag je alleen nog op afstand kijken, toch kun je de stappen heel goed zien. Heel gaaf!

Omdat we weer eens internet op de kamer hadden (in plaats van in de kroeg of de ontbijtruimte) hebben we een aantal filmpjes op youtube gezet. Er volgen er nog meer, dus voor wie het leuk vindt:
http://www.youtube.com/user/Onzedroomreis

Geschreven op 17 februari

We zijn in de hoogste stad ter wereld: Potosi ligt op 4000m hoogte. Ooit was dit de grootste stad van Zuid-Amerika dankzij de berg vol zilver (Cerro Rico!) achter de stad. De zilvermijn is nog steeds actief en je kunt er ook in met een tourtje. Wij hebben hier al veel over gehoord en na de verhalen over 50cm brede gangetjes, dynamietontploffingen en karretjes van 1000kg die op je af komen denderen hebben wij besloten het niet te doen. Tenemos un poco claustrofobia....Gelukkig hebben we sinds de aankomst gisterenmiddag prachtig weer en we hebben dus al aardig wat van de stad gezien. Langzaam sloffend, vanwege de hoogte. Er zijn nog veel koloniale gebouwen van toen de stad de grootste en rijkste was, maar verder is het een beetje a la La Paz. We verbazen ons er weer over hoe makkelijk men hier vervuild. Gisteren gingen de lege zakjes en flesjes gewoon weer uit het raam van de bus en al lopend door de stad zie je mensen alles zo op straat dumpen. Onderweg zagen we vanuit de bus weer enorme afvalbergen in de prachtige natuur. Ongelooflijk. We moeten hier op straat toch al uitkijken, want de scholieren houden hier massaal watergevechten met ballonnetjes en pistolen. Het lijkt af en toe wel oorlog en we zigzaggen dan ook door de straten om een nat pak te voorkomen. Tot nu toe hebben ze het nog niet geprobeerd bij ons, maar dat gaat vast nog gebeuren.

Morgen gaan we met de bus naar Uyuni, een toeristisch dorp in het midden van niks. We willen hiervandaan een tour over de zoutvlakte gaan doen. Wordt vervolgd!

Geschreven op 23 februari

Inmiddels zitten we in Tupiza, we zijn hier gisteravond aangekomen na een 4 daagse tour over de zoutvlakte en de prachtige landschappen van Bolivia. Ik zal jullie vertellen over de afgelopen dagen:
Toen we na een busrit van zo'n 6 uur aankwamen in Uyni (de rit was overigens prachtig, het grootste deel dirtroad, maar geweldig!) zijn we gaan zoeken naar een slaapplaats voor die nacht. We hadden al snel in de gaten dat we hier zo snel mogelijk weer weg wilden dus na enige tijd zoeken hadden we een redelijk hostel gevonden. We hebben snel onze tassen op de kamer gegooid en zijn gaan zoeken naar een tour bureau wat ons in de komende 4 dagen naar Tupiza kan brengen. Dat is in deze tijd van het jaar niet de meest logische route (de meeste toeristen doen een toertje van Uyuni - zoutvlakte - Uyuni), omdat de wegen door de regen zeer slecht zouden zijn. Tupiza ligt richting de Argentijnse grens en is voor ons de meest logische route, dus op zoek maar! Na enige tijd zoeken werd het ons duidelijk dat de route die wij graag wilden doen wel erg lastig wordt doordat er én geen bureau's zijn die het voor ons willen doen én geen andere toeristen. We moesten ons plan dus gaan omgooien, totdat we 2 Aussies en 2 Duitsers tegen het lijf liepen die dezelfde plannen hadden! Nu nog een bureautje vinden. Na enige tijd zoeken hebben we eindelijk een bureau gevonden en na wat onderhandelingen over de prijs zijn we akkoord gegaan! De volgende dag vertrekken we om 10.30 uur. We zijn met z'n 6en pizza gaan eten en daarna de tassen ompakken (er mocht maar 1 backpack per stel mee om gewicht uit te sparen, zodat we veiliger de wegen over konden, en de andere tassen worden direct naar Tupiza getransporteerd), en op tijd slapen. De volgende morgen zijn we (na het shoppen van wat snacks, en alcoholische versnaperingen) vertrokken naar de zoutvlakte. Onderweg zijn we gestopt in een dorpje waar we in een zoutfabriekje konden rondkijken en natuurlijk souveniers konden kopen. Ook zijn we lang een zogenaamd ttreinen kerkhof gereden. Hier staan tiwentallen oude locomotieven en wagons die inmiddels verroest zijn, maar wel een leuke atractie om wat gave foto's te maken en op te klimmen. Toen we hierna bij de zoutvlakte aankwamen zonk de moed ons in de schoenen doordat het water (we wisten dat er HEEL VEEL water op de zoutvlakte zou staan) bruin was...Onze chauffeur riep dat we wat foto's moesten maken (deze zullen we jullie besparen want ze zijn echt niet mooi) en dachten dat we hierna om zouden keren en verder zouden gaan voor onze trip. Dit bleek niet het geval te zijn en we reden met de jeep zo'n half uur door 80 cm hoog water. Gelukkig werd het water helder en ging de wind liggen wat de volgende foto ('s) opleverde:

(de panoramafoto's in dit blog en het fotoalbum zijn gemaakt met de telefoon van Tyler)

Na wat gave foto's gemaakt te hebben, kregen we op de zoutvlakte bij een hotel (totaal gemaakt van zout) onze eerste lunch die best goed was. Hierna zijn we terug naar Uyuni gereden om de rest van de spullen (voornamelijk eten en drinken) in te laden en verder te rijden richting onze overnachtingsplek. Toen we na uren rijden, in de regen, in het donker, aankwamen in een dorpje zonk de moed ons nogmaals in de schoenen: onze chauffeur wist niet bij welk huisje hij moest zijn en na drie kwartier rondrijden (in een dorpje waar 30 huisjes staan...) vond hij eindelijk de juiste. De moed kon helaas niet verder zakken, maar de kamers waren niet erg goed (lees: lekkend van de regen, stinkende dekens, en planken als bed). Vervolgens kwam onze chauffeur vertellen dat het niet mogelijk zou zijn om onze trip te eindigen in Tupiza, maar dat we terug zouden gaan naar Uyuni, omdat de bergwegen te slecht zouden zijn. Dat hadden ze die ochtend ook kunnen zeggen.....Alle wegen zijn hier dirtroads en in de regentijd ontstaan er allemaal nieuwe rivieren die de wegen gedeeltelijk wegspoelen. Toen we dan ook door een flinke rivier wilden rijden, viel de motor uit, in het midden van de rivier, haha! Er kwam al wat water naar binnen lopen aan 1 kant van de auto en onze chauffeur deed zijn best om de auto aan de praat te krijgen wat helaas niet lukte. Gelukkig was er vlak naast de auto een verhoging dus konden we zonder natte broeken en schoenen uitstapppen. Binnen korte tijd kwam er een andere jeep aan rijden die ons heeft geholpen en na een kwartiertje sleutelen startte de auto weer en konden we wee verder. Gelukkig hadden we de alcoholische versnaperingen en hebben we met Tyler, Grace, Daniel en Irmgard een flesje rum en een fles wijn soldaat gemaakt op de kamer en zijn hierna het diner gaan proberen. Dit was helaas ook niet erg goed. Het was pasta (met vlees ondanks drie vega's in de groep) en de pasta smaakte meer naar iets met tonijn erin...lekker hoor! Na een slechte nacht voor ons (zo'n twee uur slaap) ging de wekker om 6 uur en na een geweldig ontbijt (NOT!) zijn we vertrokken.

Deze dag hebben we werkelijk prachtige dingen gezien. We reden over de Altiplano en hebben heel veel dieren gezien: lama's, vicuna's, een vos, condors en hele grappig uitziende konijnen. Ook zijn we gestopt bij de 'stenen boom', wat erg mooi was. De gehele rit was op zo'n 4500m hoogte en overal zagen we met sneeuw bedekte pieken om ons heen. We hadden allemaal geen last van de hoogte en we hebben veel lol gehad. De lunch was deze dag gelukkig erg goed en hierna zijn we naar het nationaal park gereden waar we werkelijk prachtige meren hebben gezien. Stel je voor: een tekenfilm met vulkanen met een prachtige witte sneeuw kraag en een meer eronder wat de ene keer blauw is, de andere keer groen en de andere keer knalrood door de mineralen erin. In die meren zie je honderden Flamingo's, het is werkelijk ongelooflijk! Met name Laguna Colorado is erg spectaculair, een van de mooiste uitzichten die we deze reis hebben gehad. Op zulk soort momenten bedenken we ons (weer) wat een prachtig leven we het afgelopen jaar hebben gehad en wat een prachtige dingen we hebben mogen zien! We zullen natuurlijk weer een aantal foto's plaatsen, maar zoals we al meerdere keren hebben gezegd: onze foto's laten misschien 50% van de werkelijkheid zien. Na deze prachtige meren zijn we een half uur verder gereden naar onze volgende overnachtingsplek waar we op onze kamer (met z'n 6-en) wederom een paar drankjes hebben genomen, giegelend hebben gedineerd en wederom vroeg zijn gaan slapen omdat de wekker de volgende dag op 4 uur stond...

De wekker ging inderdaad om 4 uur af en om half 5 (na weer een geweldig ontbijt...) zaten we in de auto om naar de geijsers te gaan. Deze geijsers zijn op 5000m hoogte en dus hoger als de geijsers in Chili. De rit was natuurlijk voor een groot deel in het donker maar wat op gegeven moment duidelijk werd was dat het enorm aan het sneeuwen was! Ongelooflijk! Na 1,5 uur rijden kwamen we aan bij een enorme geijser waar we in de sneeuw de zon zagen opkomen, wauw! We dachten dat er meerdere geijsers zouden zouden, maar de grote bleek de enige te zijn. Na wederom een uurtje rijden kwamen we aan bij onze ontbijtplek waar we tevens konden genieten van een warm (thermaal) bad. Helaas was onze chauffeur in een niet al te goede bui en kregen we 20 minuten om te badderen én te ontbijten. Het badderen hebben we dus overgeslagen omdat we graag wilden genieten van het ontbijt, er was namelijk beloofd dat we eieren en pannenkoeken zouden krijgen...wellicht hadden we beter kunnen gaan badderen, want wij waren de enige groep zonder eieren en pannenkoeken (we hadden gelukkig wel oud brood, haha!). Hierna zijn we naar de enorme Licancabur vulkaan gereden. Deze was niet geheel zichtbaar doordat er nogal wat bewolking was. Zelfs mét bewolking was het prachtig! Hierna zijn we teruggereden naar de 'ontbijtplek' waar we onze kokkin hebben opgepikt die de lunch daar had klaargemaakt.

We hadden de eerste twee dagen steeds opgereden met een andere jeep met 6 toeristen erin en zij hadden ook de kok mee. Zij maaktte steeds eten voor ons 12-en en de 2 chauffeurs. Op dag 3 ging die groep echter door naar San Pedro de Atacama in Chili om een aantal toeristen te droppen en daarna terug naar Uyuni. Wij hadden inmiddels aangegeven dat we niet akkoord gingen met het plan terug te gaan naar Uyuni en hadden daarom gewisseld van auto en chauffeur omdat die ons wel naar Tupiza durfde te brengen. In die auto zat ook de kokkin, door ons "the onion" genoemd, omdat ze daar met je ogen dicht het meest aan deed denken... Vanaf dag 3 zaten we dus met z'n 6-en achterin en ondanks dat het flink krapper was, was het niet minder gezellig. De derde reisdag was een lange reisdag en we moesten regelmatig stukken lopen omdat de weg te slecht was om met een volle jeep over heen te rijden. De laatste wandeling bracht ons in een klein dorpje op 4500m waar we ook de nacht bleken door te brengen. De accomodatie was erg...eh...authentiek, met zakken gevuld met gras als kussen en betonnen muren met een golfplaatdak. De lokale jeugd was helemaal klaar voor ons, de jongens stonden klaar met voetballen en de meisjes stonden verdekt opgesteld met waterballonnen in de hand. Pech voor hun; wij bleven lekker binnen. Het was wederom een gezellige avond en dit keer ondanks de kou ook nog een prima nacht. De volgende ochtend kregen we dan eindelijk de beloofde eieren en pannenkoeken met dulce de leche en we gingen op tijd op pad omdat we een lange rit zouden hebben. We gingen over prachtige slingerende bergpaden met af en toe ontzettend steile afgronden. Op een moment konden we nog net voor de afgrond stoppen toen er plots een enorme bus om de bocht kwam zeilen. Slik! We stopten bij een ander klein dorpje waar ze fossielen en dinobotten in een minimuseumpje hadden en bij een ruine van de Spanjaarden uit zestienhonderdnogwat. We zagen heel erg veel Vicuna's, geiten, Llama's, een struisvogel en ezels, waarvan heel veel babies. Erg schattig. Op sommige momenten werd het heel erg stil in de auto omdat de weg zo smal en glad was geworden, dat we allemaal onze adem in hielden. We gleden en glibberden over de weg. Dat waren geen fijne momenten. Peet bleef maar zeggen: "Guys, I don't like this, I really don't like this , guys.... We pesten hem er nu nog mee...Boven op de Paso del Diablo kregen we een platte band en zo konden we extra lang genieten van het prachtige uitzicht en de chocoladebruine zandduinen. Mooi! Tupiza ligt op 2900m en bij het afdalen reden we de wolken in en kregen we een flinke donder- en hagelbui over ons heen. We konden niets meer zien van het uitzicht, maar dat gaf niet, want we waren allemaal gefocust op de weg. Gelukkig hadden we een ervaren chauffeur en kwamen we na 11 uur rijden heelhuids aan in Tupiza.

Vandaag hebben we genoten van de zon aan het zwembad in ons hotel. We gaan morgen met z'n 6-en de grens over naar Argentinië en daar schijnen de prijzen flink hoger te liggen. Laatste kans om goedkoop van luxe te genieten dus! We willen allemaal naar Salta en daarna naar Iguazu. Daarna gaat ieder stel een andere kant op; Irmgard en Daniel willen gaan duiken voordat ze via Buenos Aires naar huis vliegen over 3 weken en Grace en Tyler gaan Carnaval vieren in Rio. Wij gaan naar Mendoza om daarna weer naar Santiago de Chili te gaan. Nog 2 maanden reizen!

Geschreven op 24 februari

We zitten weer eens in de bus! We zijn in Argentinië! De grens overgang ging eigenlijk best voorspoedig. Aan de Boliviaanse kant hebben we een kwartiertje in de rij gestaan en onze stempel gekregen. Toen we de brug overliepen naar Argentijns grondgebied zagen we enorme rij staan, shit, dat gaat een paar uur duren. Toen we eenmaal in de rij stonden kwam een douanebeamte onze paspoorten ophalen en moesten we in een andere rij (alleen maar teoristen) gaan staan. Na een half uurtje kwam hij weer terug met een stapel paspoorten, en daar zaten wij ook allemaal bij! Hoppa, Argentina Here We Come!
We zijn gaan lopen naar het busstation, zo'n half uur (fijn met die tassen, haha!), waarna we gingen zoeken naar een directe bus naar Salta. Onze eerste ervaring in Argentinië was helaas precies hetzelfde als we bijna constant in Bolivia hebben gehad: komt een meneer op je af en vraagt: 'bus naar Salta?', (wij) 'ja graag, 6 personen en wat kost het?', (hij) '95 Pesos en geen probleem, loop maar mee naar het kantoor'. Sta je in dat kantoor, ow we hebben nog maar 4 plaatsen. Geen probleem, gaan we zoeken naar een ander...zijn we met z'n 6-en gewoon 1.5 uur bezig omdat elke buskaartjesverkoopmeneer dezelfde leugen heeft: ZE HEBBEN GEEN 6 PLEKKEN! Grrr..Na een hoop gedoe hebben we (alle drie de stellen apart dus) kaartjes gekocht voor bussen die allemaal om 14.30 uur zouden vertrekken. Wat wij ongelooflijk v nden is dat Tyler en Grace nu naast ons zitten, en Daniel en Irmgard zo'n 8 plekken voor ons, ALLEMAAL in de dezelfde bus, begrijpen jullie het nog, haha?

Inmiddels zijn we zo'n 1,5 uur onderweg en zullen rond 22.00 uur arriveren in Salta. Skan heeft op het busstation gebeld naar een hostel wat ons alllemaal erg aansprak en gelukkig hadden ze nog drie kamers vrij. In de beschrijving stond dat ze een mooi terras mét BBQ hebben. Daniel is kok en BBQ-en kunnen Aussies ook wel, dus dat gaat goed komen morgen!

feb 25, 2011

Kleurrijk Peru!

Geplaatst op feb 8, 2011 in Puno, Peru

Geschreven op 30 januari

En we zitten weer in de bus! Inmiddels al wéér een paar uur onderweg richting Puno, we zijn dus ook al een paar dagen in Peru. Ik zal eerst nog wat vertellen over onze laatste dagen in het noorden van Chili.
Na de busrit van afgelopen dinsdag hebben we genoten van Arica. Sinds tijden waren we weer eens aan het strand en het weer was ook prima! We hebben lekker gewandeld door het centrum van Arica en langs het drukke strand. Voor de rest hebben we ons proberen te verdiepen in Peru en de grensovergang, omdat een grens passeren elke keer toch weer een belevenis is. Donderdag zijn we dan ook naar het 'internationale' busstation van Arica gegaan waar we een zogenaamde collectivo hebben geregeld. Een collectivo is een taxi die pas gaat rijden als de taxi vol is en dat met 5 personen + chauffeur. De meeste van deze taxi's zijn hier oude Amerikanen met een extra plek naast de bestuurder. Heel toevallig kwamen we bij het kantoortje waar wij ons plekje voor de collectivo (en de busrit daarna van Tacna naar Arequipa) regelden een Fransman tegen die in hetzelfde hostel zat als wij. Hij bleek ook Peru in te willen, maar dan in één keer naar Cuzco (dat is een rit van ongeveer 16 uur!). We hadden van te voren gehoord dat je op het busstation een 'departure' kaartje moet kopen (dit wil zeggen: betalen om van het busstation af te komen) en dit hebben we natuurlijk netjes gedaan. Helaas bleek dat we dat op het verkeerde busstation (het nationale) hadden gedaan en we moesten dus bij het internationale nog een keer van die kaartjes kopen...handig.

Na een half uurtje wachten op onze taxi mevrouw gingen we op pad. Naast de Fransman waren er ook een meisje (Laurita van 10) en haar moeder uit Colombia bij de taxi aangeschoven en zo gingen we met z'n zessen op pad. Het klikte meteen erg goed met kleine Laura en haar moeder en binnen 5 minuten hadden we emailadressen, telefoonnummers en adressen in Colombia; altijd leuk voor een vakantie, toch?! Onze taximevrouw reed ons keurig naar de grenspost van Chili waar het even duurde voordat we een stempel in ons paspoort kregen om het land te mogen verlaten: er stonden denk ik wel 300 mensen in de rij.. Al met al ging het best snel en na een half uurtje konden we een stukje verder rijden naar de grens van Peru. Hier werden onze tassen gecontroleerd (nou ja, door een scan waar niemand naar keek), kregen we een stempel in het paspoort en binnen 3 minuten waren we weer op pad naar het eerstvolgende dorp, Tacna, waar onze bus naar Arequipa vandaan zou vertrekken. Eenmaal op het busstation nam onze taximevrouw ons mee om pesos in soles te wisselen (geen pinautomaat in Tacna..) en in het kantoor van de busmaatschappij konden we wachten. Maarja hoe lang? Hoe laat vertrekt de bus? Hoe laat is het eigenlijk?? Het bleek twee uur vroeger te zijn (dat gaat snel, grens over en twee uurtjes erbij!) en we moesten nog 1,5 uur wachten totdat de bus zou vertrekken. Wat nu?? LUNCHEN leek ons een goed idee met een busrit van 6 uur voor de boeg (ja Von, die magen van ons he...haha) en bij een klein hokje in het busstation maakte een mevrouw een heerlijke maaltijd voor ons klaar, die we gezellig met Laurita en haar moeder opaten, en het was heerlijk! En dat voor samen10 soles (2,70 euro), top! Het gesprek met Laurita en haar moeder was wel wat moeizaam vanwege ons gebrekkige Spaans, maar ach. Na de lunch moesten we afscheid nemen van deze twee (ze gingen naar Colombia en zouden nog 5 (!!) dagen onderweg zijn voor ze thuis waren...pff) en de bus in.

Met dik een uur vertraging kwamen we in Arequipa aan en we moesten dan ook nog een keer met het hostel bellen voor een pick-up. Die kwam uiteindelijk in een mini-taxi, waar we met onze tassen net in pasten. Ons hostel lag in het centrum van Arequipa, op 10 minuten lopen van Plaza de Armas. Arequipa is een prachtige stad, ook wel "de witte stad" genoemd vanwege de vele witte huisjes in de smalle slingerende straatjes. We hebben twee dagen besteed aan deze straatjes verkennen en mooie gebouwen bekijken. Helaas werkte het weer niet echt mee, het regende constant. In het hostel zorgde dat voor nogal wat wateroverlast, want de gemeenschappelijke ruimte was slechts gedeeltelijk overdekt en dus stroomde de regen zo naar binnen. We wilden na Arequipa door reizen naar Cuzco, maar toen we hoorden dat dat een busrit van 10 of 11 uur zou zijn, hebben we er voor gekozen om een tussenstop in Puno, aan het Titicacameer te maken.

De bussen in Peru zijn tot nu toe prima, ze hebben alleen een vreemde veiligheidsmaatregel; je wordt gefilmd als je de bus instapt. Is dat zodat ze je kunnen identificeren nadat de bus in de afgrond is beland?? Wellicht zijn wij wat paranoide na onze ervaring in Cambodja, dus we lachen maar vriendellijk naar de camera. Er is ook entertainment aan boord. In Chili kon je koptelefoontjes inpluggen om het geluid van de film te horen, maar hier schalt het a la Azië weer door de bus. De meeste (Hollywood-)films zijn nagesynchroniseerd in het Spaans, maar hebben dan wel weer een Engelse ondertiteling, logisch toch? Goed voor ons om te oefenen, dat wel! Vandaag kregen we zelfs een filmpje zoals in het vliegtuig met veiligheidsvoorschriften en uitleg over de service. Meest opvallend: de toiletten aan boord mogen uitsluitend gebruikt worden om te urineren. En dat herhalen ze zo ongeveer om het uur. SOLO URINAIO. Je vraagt je toch af wat er zou gebeuren als je dit voorschrift overtreedt. Zit er een weegschaal in de pot? Of een geurmelder? Gaat er dan een alarm af? Of vliegen dan de deuren automatisch open?

Geschreven op 31 januari

Zonder het uitgetest te hebben kwamen we 6 uur later, stipt op tijd, in Puno aan. Het was een prachtige rit over slingerende bergwegen en over hoogvlaktes vol lama's en meertjes met flamingo's. Het hoogste punt was 4500m! We zagen besneeuwde bergtoppen en typisch driehoekige vulkanen die zelfs op die hoogte nog heel hoog boven de vlakte uit torenden. We zitten hier tussen de 6000 meter hoge bergen! Puno ligt aan het Titicaca meer op 3810m en dat merk je aan je lichaam. Ademen gaat wat zwaarder en na enige inspanning moet je heel lang bijkomen. Wij waren dan ook blij dat Frida, de eigenaresse van Puma hostel, ons op stond te wachten in het busstation. Haar hostel ligt een stukje boven de stad en bergafwaarts naar de stad lopen is prima te doen, maar naar boven nemen we toch maar liever een taxi of tuktuk. Ja! Die rijden hier ook!

We hebben dit weekend twee feestjes gemist in NL; de verjaardag van Frank en de 45-jarige trouwdag van Skan d'r ouders. In Puno vielen we echter met onze neus in de boter; want ze vieren deze hele week Candelmas, of La fiesta Virgen de la Candelaria. We weten niet precies wat ze vieren, maar we hebben genoten van hoe ze het vieren. We hebben ongeveer 2 1/2 uur lang in de hoofdstraat staan kijken naar een eindeloze parade van dansende, zingende en in traditionele kleding geklede Peruanen. Elke dansgroep had muzikanten mee met trommels en fluiten. Het was een beetje Zomercarnaval, maar dan iets gekleder! Wat ons ook opviel was dat de meeste dansers en muzikanten behoorlijk onder invloed waren, hun ogen gingen alle kanten op en nogal wat hadden moeite om rechtuit te lopen. Wij vielen wel op langs de kant, want de Peruanen zijn maximaal 1.60 groot ofzo en we kregen ook aardig wat aandacht. Meerdere keren kwamen mensen vragen of we ze op de foto wilden zetten. Nou graag! Voordat we in Peru kwamen hadden we al gehoopt wat mooie foto's te kunnen maken van mensen in traditionele Peruaanse kleding, maar wij hadden gedacht dat het heel lastig zou zijn. Om ongeveer 6 uur werd het donker en toen was het einde van de parade nog steeds niet in zicht. Wij vonden het echter niet zo'n fijn idee om in een voor ons nieuwe stad in het donker te zijn met zulke mensenmassa's die ook nog heel erg dronken waren en zijn na wat te hebben gegeten terug gegaan naar ons hostel. Omdat we een eind van het centrum af zitten, hadden we geen last van het lawaai in het centrum en konden dus heerlijk slapen. Dat was maar goed ook, want vanochtend moesten we alweer vroeg op, om naar de Uros eilanden op het Titicacameer te gaan.

We werden vanochtend heel luxe opgehaald bij ons hostel. Jammer was alleen dat de chauffeur de sleutels in de auto had laten zitten, terwijl alle deuren op slot zaten..... Er werd een taxi aangehouden en we gingen alsnog op weg naar de haven. Er waren nog ongeveer 20 andere toeristen in de boot waar we het meer mee opgingen. Omdat het een internationaal gezelschap was werd de uitleg in het Spaans én Engels gegeven. Na ongeveer 25 minuten legden we aan bij een van de Uros eilanden; eilanden gemaakt van riet, waardoor ze drijven. Deze eilanden moeten geankerd worden aan de bodem van het meer, anders worden de Peruaanse inwoners na een nacht slapen mogelijk in Bolivia wakker en dat is natuurlijk wat lastig. Op het eiland werden we ontvangen door "El presidente", de belangrijkste man van de 6 families die op dat eiland wonen, en zijn vrouw, de secretaris van het eiland. Zij legden ons uit hoe de eilanden gemaakt werden en deden dat op een hele komische manier. Omdat zij normaal een lokale Peruaanse taal spreken (Aymara), was hun Spaanse uitleg voor ons heel goed te begrijpen; lekker simpel en langzaam, haha. Na deze uitleg konden we rondkijken op hun eiland en in hun huizen en uiteraard naar de souvenirs die zij maken en verkopen. Ook hier kwamen ze weer vragen of we ze op de foto kwamen zetten. Tuurlijk!

Na de trip hebben we ons in het centrum af laten zetten om de stad zelf wat beter te bekijken. We kwamen gisteren niet verder dan 100m de hoofdstraat op vanwege de parade. Ook hier is weer een Plaza de Armas en een Kathedraal en heel veel winkels en restaurants er om heen. De stad zelf is niet erg mooi, niet zoals Arequipa, maar door het meer is het wel een hele bijzondere plek. We hebben niet erg veel last van de hoogte, alleen maar een koppijn die komt en gaat. Je schijnt behoorlijk ziek te kunnen worden van de hoogte, maar (afkloppen nu!) dat valt bij ons dus mee. We hebben buskaartjes gekocht voor morgenochtend, we gaan naar Cuzco en daarvandaan naar de heilige vallei en Macchu Picchu! We hebben er erg veel zin in. Waarschijnlijk komen we daarna weer terug in Puno, om hiervandaan via het meer naar Bolivia te gaan. Maar voorlopig zijn we nog niet klaar in Peru!

Geschreven op 6 februari

We zitten weer eens in de bus, op weg naar Puno. Het regent en alle ramen zijn beslagen, maar goed, dit uitzicht hadden we al een keer gezien! We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Cuzco; HET toeristisch centrum van Peru. Cuzco is een prachtige stad, het ligt op 3300 meter in een vallei omringd door hoge toppen en de stad is half tegen deze bergen op gebouwd. 's Avonds geeft dat een spectaculair uitzicht met al die lichtjes in bogen omhoog. Ons hostel lag ook op een van de hellingen, in San Blas. Op slechts 10 minuten lopen van Plaza de Armas (alweer ja!), maar dit keer dus wel via eindeloze trappen. En op 3300m hoogte is dat helemaal een uitdaging! Omdat het zo toeristisch is bestaat het centrum bijna volledig uit restaurants, souvenirshops en tourbureautjes. Wij hebben een avond besteed aan meerdere van deze bureautjes bezoeken om de tripjes naar Machu Picchu te vergelijken. Deze verloren Incastad ligt toch nog wel 100km bij Cuzco vandaan en met openbaar vervoer moet je een aantal keer overstappen om er te komen. Het leek ons dus wel handig om dat vervoer vooraf te regelen. Alle bureautjes bieden precies dezelfde trip aan, maar de prijzen verschillen toch nog wel iets.

We vertrokken donderdagmiddag met een collectivo naar Ollyataytambo (probeer dat maar eens in een keer goed uit te spreken....) en kwamen net op tijd bij het station aan om de trein te pakken naar Aguas Calientes. De trein is speciaal voor toeristen (en voor de gemiddelde Peruaan ook helemaal niet te betalen!) en wordt de Vistadome genoemd; zelfs boven je hoofd zitten ramen! Gedurende twee uur reden we langs een woest stromende rivier en langs flinke afgronden. Het was zonnig en we hebben genoten van het uitzicht. In Aguas Calientes hebben we, nadat we in ons hostel ingecheckt waren, een bezoek gebracht aan de warme baden die het plaatsje zijn naam heeft gegeven. Het was heel druk, met toeristen en Peruanen door elkaar. We hebben gezellig zitten kletsen met een paar Canadezen (die van alles wisten over NL en het koningshuis,omdat één van hen een Friese vader heeft) en een Indiase Engelsman. Die laaste zat ook in ons hostel en met hem zijn we nog een hapje gaan eten voor we onze gids zouden ontmoeten. Met de gids spraken we af om 6.30 de volgende dag, boven bij de ingang van Machu Picchu. Wij hadden graag de Incatrail gelopen (4 dagen lopen over originele Inca paden door de bergen voor je bij Machu Picchu bent), maar dat pad is in Februari gesloten en dat wisten we dus niet! In plaats daarvan hadden we bedacht om dan vanuit Aguas Calientes naar Machu Picchu te lopen, via een Incatrap 500m hoogteverschil overbruggen. We vetrokken vrijdagochtend al om half vijf, in het stikdonker dus. Gelukkig hadden we zaklampjes meegenomen! De eerste 20 minuten zagen we geen andere mensen, maar eenmaal bij het begin van de trap stond er toch een behoorlijke rij bij de kaartjescontrole. Het hek bleek pas om 5 uur open te gaan en ook dat wisten we dus niet! En al die mensen voor ons blijkbaar ook niet... Na ongeveer 45 minuten steile en ongelijke treden bekimmen, kon ik amper nog een been optillen. Peet z'n t-shirt was ondanks de frisse ochtendlucht ook al behoorlijk doorweekt. Wat een inspanning, zeg! We besloten om een klein stukje over de weg te lopen waar ook de bussen over rijden. Over deze weg doe je er veel langer over, maar dan hoefden we even geen trap meer te beklimmen. Helaas konden we de trap ook niet meer terug vinden en waren we dus genoodzaakt over de weg te blijven lopen. Op een gegeven moment kwamen de eerste bussen ons al voorbij en begon het licht te worden. We hadden erg pech met het weer, want het miezerde en het zicht was door mist ongeveer 100m. Het was dus helemaal geen leuke wandeling! Na bijna twee uur waren we dan eindelijk bij de ingang van Machu Picchu en konden we een stempel halen om later die ochtend Huaynu Picchu te gaan beklimmen. Dit is de hoge berg die je op de bekende foto's van Machu Picchu ziet en vanaf deze top heb je een prachtig uitzicht op de verloren stad. Ze laten per dag slechts 400 man toe om deze top te beklimmen; 200 man tussen 7 en 8 en 200 man tussen 10 en 11.

Bovenstaande foto hebben we genomen bij het bereiken van de ingang van Machu Picchu. Zie het maar als een waarschuwing voor ieder die deze klim OOIT wil gaan doen, haha (ons advies: de bus is het geld waard!!)!

Onze gids stond ons al op te wachten, van de 14 man in zijn groep waren we de laatste die boven waren. Wat goed dat we die Incatrail niet konden doen, als deze wandeling al zo'n drama was hadden we dat helemaal niet leuk gevonden, denken we! Washington (niet echt een Peruaanse naam...) leidde ons in twee uur tijd langs een deel van de ruines. Door zijn uitleg begrepen we meer van wat we zagen dan we uit ons boek hadden kunnen halen. Hij liet ons zien dat de belangrijke gebouwen naadloos "gemetseld" (zonder gebruik te maken van maar enige soort 'lijm') zijn en de minder belangrijke met grovere stenen. Alle muren zijn in een hoek van 70 in plaats van 90 graden gebouwd en hebben daardoor al twee hele heftige aardbevingen kunnen weerstaan. Het huis van de koning (de koningin woonde apart, zodat de koning ook andere vrouwen kon ontvangen...) had een eigen toilet en de hele stad had een eigen wateraanvoer die nu ook nog werkt. In een van de tempels hebben we een wens gedaan door een muntje in een kozijn te leggen, in een andere tempel testten we de acoustiek door met vier man in een nis te hummen, je kon dit helemaal rond horen zingen. En bij de zonnesteen hebben we onze energie weer opgeladen door onze handen er voor langs te bewegen. We eindigden de tour bij de ingang van Huaynu Picchu en daar kwamen wij er achter dan wij een stempel hadden voor de eerste tijd en inmiddels was het al kwart voor negen! Met Washingtons hulp werden we alsnog toegelaten en konden we dus aan de volgende beklimming van de dag beginngen. Als nummer 137 en 138 van die dag. Ook dit keer weer 500m hoogteverschil en ook weer een steile en ongelijke trap. We hadden wel de mazzel dat we precies tussen de twee tijden in begonnen met lopen en dat we dus practisch de enige waren op het pad. Daardoor konden we gelukkig ons eigen tempo bepalen: bij elke bocht even op adem komen! De mist trok langzaam op en hoe hoger we kwamen, hoe spectaculairder het uitzicht. Dit motiveerde ons voldoende en daardoor waren we in 50 minuten al op de top! Vanweg de mist was er geen zonsopgang te zien geweest, maar wat we nu zagen was minstens zo mooi; de mist trok langzaam weg en stukje bij beetje werd Machu Picchu onder ons zichtbaar. Wauw!

We hebben bijna 5 kwartier op de top gezeten en naar beneden zitten staren, zo mooi vonden we het. Uiteindelijk begon het te regenen en zijn we aan de terugtocht begonnen. Tegen die tijd was de tweede groep begonnen aan de beklimming en was het dringen op het pad. De treden waren door de regen ook behoorlijk glibberig, dus was het lastig lopen. Wij waren weer heel blij met onze starttijd! Zo hadden wij niet naar boven willen lopen!

Toen we een half uur later terug in Machu Picchu waren regende het nog steeds en flink ook. We hebben een tijd geschuild in een van de gerestaureerde panden (dat wil zeggen dat ze er weer een rieten dak op hebben gedaan!), maar zijn toch nog maar gaan lopen. De stad is zo enorm dat we ons er uren hebben kunnen vermaakt. We zijn van links naar rechts en van boven naar beneden overal geweest en toen hadden we er nog geen genoeg van. Toen het weer even droog was zijn we op een grote steen op een hoog punt gaan zitten en hebben we weer een tijd alleen maar zitten kijken. Het is zo gek; je leest over Machu Picchu en je ziet foto's en beelden op tv, maar om er nu echt te zijn is toch een beetje onwerkelijk. Zo mooi!

Om een uur of 4 's middags hebben we dan toch maar afscheid genomen om terug te gaan naar Aguas Calientes. We hadden geen fut meer om ook dat weer te lopen en hebben dus lekker lui de bus gepakt. In Aguas Calientes hebben we onze spullen opgehaald in het hostel en wat gegeten, waarna we om half 8 de trein terug naar Ollyantaytambo namen. Daar werden we in een bus overgeladen en uiteindelijk waren we om middernacht bij de Plaza de Armas in Cuzco. De trap naar ons hostel viel nog even tegen, maar gelukkig konden we zo onze kamer in en na een hete douche eindelijk ons bed in. Het bezoek aan Machu Picchu was absoluut een van de hoogtepunten van onze droomreis! We hopen dat de foto's daar een beetje recht toe doen. En dan nog; je moet het echt ook zelf gaan bekijken!

Gisteren was het ook slecht weer in Cuzco; regen en onweer. We hebben de kaartjes voor de busrit naar Puno geregeld en verder helemaal niets. De kaartjes terug naar Puno waren trouwens een stuk duurder dan de heenweg. Volgens de verschillende bureaus waar we geweest zijn is dat omdat vandaag en mogen Candelmas gevierd wordt....eh...waren we daar vorige week zondag ook niet al bij?

En zo dachten we dat dit blog zou eindigen, totdat we in een regenachtig Puno aankwamen vanmiddag. We hebben een lekkere lunch gehad op het busstation en zijn toen weer naar ons hostel gegaan waar we vorige week ook hebben geslapen. De taxichauffeur had een mooie route uitgekozen (door het centrum) en hierdoor deden we 30 minuten over een stukje wat normaal 3 minuten is: het centrum was 1 grote parade van dansende mensen. Weleens bij het zomercarnaval geweest in Rotterdam? Zeg maar zoiets, maar dan 100 keer leuker! Eenmaal aangekomen in het hostel hebben we onze tassen in de kamer gegooid en zijn we rennend terug gegaan naar dit feest! We hebben met kippenvel staan kijken naar de prachtige kostuums en dansende menigte. De muziek was zo gaaf met hele grote brassbands, flinke blaassectie en natuurlijk panfluiten! In tegenstelling tot vorige week waren het nu vooral jonge mensen en stukken minder onder invloed, ook de kleding was stukken gewaagder! We hebben enkele uren genoten van al dit moois! Op een gegeven moment werd Peet uitgenodigd om een stukje mee te spelen met 1 van de bands...daar ging hij dan met 2 grote bekkens in zijn hand, haha! Het feest gaat om een heilige maagd en ook die hebben we voorbij zien komen op de schouders van diverse militairen en politieagenten, gaaf!

Geschreven op 7 februari

Vandaag moesten we weer vroeg op, de wekker ging om 6 uur. We hadden buskaartjes gekocht om naar Copacabana te gaan. Voordat je nu in zingen uitbarst...dit is niet de Copacabana van Lola the showgirl, maar een plaatsje aan de Boliviaanse kant van het Titicacameer. We hebben Peru dus weer verlaten. We hebben er een geweldige tijd gehad; prachtige natuur, mooie gebouwen, interessante cultuur, heerlijk eten en geweldige festiviteiten. Helaas was het weer niet zo geweldig, we hebben best veel regen gehad. Ook vandaag eindigde de dag in een enorme hoosbui en flink onweer. We zaten in een restaurantje en hadden net afgerekend. Na een kwartiertje wachten hebben we het toch maar op een rennen gezet naar ons huis, dat valt nog niet mee op 3800m hoogte! Niet normaal hoeveel water er viel, de straten waren 1 grote rivier! Morgen een lekker rustig dagje en overmorgen door naar La Paz!

feb 8, 2011

13 reacties

Ons tweede thuis; Santiago!

Geplaatst op jan 26, 2011 in Camino del Solar, Valle Norte, Chicureo, Colina, Chili

Geschreven op 19 januari

We zitten weer eens op een vliegveld, en we hebben (voor het eerst deze reis) vertraging. Dus tijd om maar weer eens een blog te schrijven...Tja en dan moeten we eens diep in ons geheugen graven waar we ook alweer gebleven waren en wat we de afgelopen 9 dagen allemaal hebben gedaan.
De laatste week van onze Spaanse lessen verliep als alle andere: 4 uur lang ploegen en daarna gesloopt op zoek naar een lekker restaurantje voor een uitgebreide lunch. Hierna terug naar huis om even uit te puffen, een klein beetje kijken (en niet veel meer dan kijken!!) naar onze aantekeningen van de lessen, en om een uur of 18.00 het terras op om te genieten van koud bier, mensen kijken en de heerlijke temperatuur rond dit tijdstip! Donderdag 13 januari was Sebastian jarig en hebben we hem uitgenodigd om met ons mee te gaan lunchen, bij ons favoriete restaurantje op de Manuel Montt. Het was erg gezellig! Daar dacht onze ober overigens anders over; Sebastian at zoals elke Chileen (heel erg langzaam en heeel veeeell kletsen tussendoor) en hij trok op een gegeven moment maar het bord onder zijn neus vandaan, haha! Hij wilde zeker naar huis...

Na onze laatste les op vrijdag moesten wij een beetje opschieten om op tijd bij het kantoor van Juan te zijn omdat Alice ons daar zou ophalen. We waren uitgenodigd door Juan en Alice omdat Juan die dag 39 jaar was geworden. Dat moet natuurlijk gevierd worden met een bbq! Tijdens het afscheid nemen van Sebastian ontstond vanuit niets het idee bij Ignacio en Sebastiaan om zaterdag nog met elkaar af te spreken en met lekkere hapjes en een flinke borrel afscheid van elkaar te nemen, gezellig!
We waren mooi op tijd bij het kantoor van Juan en om 16.00 uur waren we weer thuis in ons andere huis in Santiago! De middag hebben we heerlijk in de tuin doorgebracht en tussen het kletsen door hebben we mee geholpen met de voorbereidingen voor de bbq. Om kwart over 8 heeft Juan de bbq aangestoken (wat zo'n twee uur duurt voordat deze goed warm is) en rond 23.00 uur gingen we met 18 man aan tafel om (wederom!!) te genieten van de heerlijke kookkunsten van Juan! Na een supergezellige avond, waarbij we natuurlijk hebben geprobeeerd zoveel mogelijk te volgen van de gesprekken die aan tafel werden gevoerd (wat niet echt heel goed luktte, haha) lagen we om 3 uur in bed! De volgende dag zijn we gaan kijken bij Alejandro die met een grote groep vriendjes en vriendinnetjes van zomerkamp een gave dans hadden ingestudeerd op een liedje van Grease! Naast deze groep (die natuurlijk het beste was!) waren er nog een aantal optredens, wat ook erg leuk was. We hebben ons vermaakt.
Eenmaal terug thuis hebben we genoten van een heerlijke lunch. Javier en Juan waren toe aan een Siesta, Alice en Alejandro zijn gaan fietsen, en wij zijn maar eens gaan nadenken over het vervolg van onze reis...Dankzij Juan kwamen wij te weten dat er stakingen in het zuiden zijn en dat Puerto Natales 'geblokkeerd' wordt door actievoerders. Om in en uit het dorp te komen moet je km's wandelen, en met 23 kilo op de rug doen wij dat niet zo graag, haha! Ook werd er inmiddels in de Nederlandse kranten gerefereerd aan de stakingen en hebben we besloten om eerst naar het noorden te gaan reizen. Alice vertelde ons dat de busreis van zo'n 24 uur erg veel van hetzelfde is, en aangezien wij het niet zo erg op bussen meer hebben ( :-) ), en zeker niet op nachtbussen, hebben we besloten om te gaan vliegen naar Calama. Rond 18.00 uur hebben Alice en Juan ons afgezet en hebben we afgesproken om elkaar over een paar weken weer te zien als wij Chili opnieuw inkomen vanuit Argentinie en dan hopelijk het zuiden van Chili kunnen gaan bezoeken, we verheugen ons nu alweer om deze lieve 4 snel weer te zien!

Zaterdagavond hadden we om 21.00 uur afgesproken met Ignacio, Sebastian en zijn vriendin Carolina. Sebastian liet even op zich wachten maar om 22.30 uur waren ze daar eindelijk! Het was een erg gezellig avond, ze haddden allemaal lekkere hapjes en drankjes (en wij ook) bij zich en na een paar uur kletsen in Engels, Spaans, Nederlands, Spaans en Engels hebben we dan toch afscheid genomen. Mocht je ooit Spaanse les willen volgen in Santiago: mail ons voor de gegevens van Sebastian!

De volgende dag zijn we gaan zoeken naar een goedkope vlucht naar Calama. Na een tijdje zoeken vonden we er 1 bij PAL die op woensdag 19 januari vertrekt. Na wat overleg bij Ignacio, om nog twee dagen langer te kunnen blijven in ons huis, zijn we de vlucht gaan boeken. Dit liep niet helemaal soepel, doordat we bij de maatschappij alleen konden betalen met een creditcard die was uitgegeven in Chili, en die hebben we niet. Na lang zoeken vonden we dan toch eeen mogelijkheid om op een kantoor te betalen. Aangezien het zondag was en het kantoor gesloten, zijn we dat maaandag gaan doen!
Zondagmiddag wilde Ignacio graag een keertje met ons lunchen om nogmaals afscheid van ons te kunnen nemen. Dit kun je natuurlijk het beste doen in het restaurant waar je dochter werkt, en waar wij als bijkomend voordeel meerdere keren HEERLIJK hebben gegeten. En heerlijk was het wederom, jammer dat Natalia (de dochter van Ignacio) een weekendje vrij was, haha!

Maandag hebben we op kantoor van Pal betaald voor onze vlucht van woensdag. Wij als ervaren wereldreizigers hadden natuurlijk de grootste moeite om het kantoor te vinden. Das niet helemaal gek als je alleen op pad gaat met het boekingsnummer en de naam van de maatschappij. Adres? Hoezo adres, we hebben toch op maps.google gekeken waar het zat? Balen dat google maps niet helemaal juist was en we dus 1 van de straten 4 keer heen en weer gelopen hebben...Zullen we het ooit gaan leren, haha? Toen we terugkwamen van dat kantoor hebben we de knoop door gehakt en zijn we de vlucht naar huis gaan boeken. We hebben meerdere weken diverse sites in de gaten gehouden, maar qua prijs veranderde er niets dus hebben we het nu gelijk maar geregeld. Agenda bij de hand? 26 April vliegen we van Buenos Aires en landen op 27 april om 10.40 uur in Amsterdam. Wat heel vervelend is, is dat we dan op 1 mei weer naar Schiphol moeten! Dan vliegen we namelijk, op uitnodiging van pap en mam Kock omdat ze dit jaar 45 jaar getrouwd zijn, voor een week naar Turkije. Kunnen we even rustig bij komen van deze vreselijk zware reis en heerlijk bijkletsen met pap, mam, zussen, zwagers en neefjes en nichtjes!!! Zoals het er nu uitziet gaan we de laatste paar dagen in Buenos Aires doorbrengen met Marijn en Marloes die Argentinie begin april aandoen voor een heerlijke vakantie van 3 of 4 weken. Terug vliegen met elkaar zat er niet in dus zij blijven waarschijnlijk nog een paar dagen in Buenos Aiires, gezellig om hen daar te ontmoeten!
Na het boeken van de terugvlucht naar huis zijn we het terras (maar weer eens) opgegaan om dit te vieren (of was het nu juist ons verdriet verdrinken??).

Gister hebben we onszelf nog maar eens een keer verwend door lekker sushi te gaan eten! Ook hebben we onze tassen weer eens een beetje fatsoenlijk ingepakt en hebben we gezocht naar leuke overnachtingsplekken in San Pedro de Atacama. Als het goed is worden we straks namelijk opgewacht door een busje wat ons direct van Calama naar San Pedro zal brengen. We hopen nu maar dat dat goed gaat met de vertraging...
We kunnen inmiddels, na bijna 5 weken, wel zeggen dat we ons HEEL erg goed hebben vermaakt in Santiago. Het is een heerlijke stad om in te leven,het weer is altijd mooi, heerlijk eten en drinken en hele vriendelijke mensen. De afgelopen weken was het erg leuk om vanuit ons huis een rondje te lopen en door meerdere mensen vanuit winkels, barretjes en restaurantjes begroet te worden, zo voel je je toch een beetje inwoner van een stad: Santiago bedankt!

Inmiddels is het 22.30 uur en zijn we eindelijk op onze plaats van bestemming! Het vliegtuig had al een flinke vertraging en blijkbaar kwamen er tijdens de check up (of hoe noem je dat?) van het vliegtuig nog wat problemen naar voren want we hebben zeker een uur in het vliegtuig zitten wachten, deuren dicht, deuren open, deuren weer dicht. De gezagsvoerder riep ook wat om en daar begrepen wij alleen het woordje 'probleem' van. Nou lekker, haha! Toen er een monteur de cockpit inging en er 20 minuten later weer uitkwam deed hij zijn oranje veiligheidsvest uit en nam plaats in de stoel voor ons. De monteur ging dus voor de zekerheid ook mee. Het is toch een beetje gek opstijgen als je weet dat er problemen aan een vliegtuig zijn, helemaal als de monteur tijdens de vlucht naar de cockpit geroepen wordt. Al met al was het een hobbelige vlucht en zijn we blij dat we weer op de grond staan, haha!

Na tien minuten wachten op de luchthaven (nou ja haventje) konden we instappen in een mooie bus die ons naar San Pedro de Atacama heeft gebracht. Het was werkelijk een prachtige rit, aan de rechterkant zakte de zon onder met prachtige kleuren geel, oranje, rood enz, en aan de andere kant kwam de maan op. Het leek alsof de maan op nog geen 5 km afstand bij ons vandaan omhoog kwam, wauw!
Nu zijn we aangekomen in ons hostel Casa Atacamena en zijn we net hartelijk begroet door het echtpaar en hun zoontje Diego, die hier de 5 kamers runnen. We gaan zo lekker douchen, boekje lezen en morgen op tijd op om San Pedro te gaan verkennen en te gaan kijken wat we in de buurt willen bezoeken! Hasta manana!

Geschreven op 20 januari

Gisteravond gingen we uitgeput slapen rond 23.30 uur. We hadden even niet verwacht dat onze buren een feestje hadden waarbij het karaoke apparaat uitbundig werd gebruikt. Op zich zongen ze niet eens heel slecht, maar als je moe bent en lekker wilt slapen valt dat een beetje tegen. We hebben onze oordoppen (echt een must om die mee te nemen op reis!!) maar weer eens uit de tas gepakt en hebben een redelijke nacht gemaakt. Inmiddels slenteren we door het 'centrum' van San Pedro waar we op zoek zijn naar de beste prijs van de excursies in de buurt. Ook hebben we net het museum bekeken waarvan we hadden gelezen dat er mummies te zien waren. Na 20 minuten hadden we alles gezien en kwamen we er uit zonder de mummies gezien te hebben. Blijkt dat ze de mummies al in 2007 naar de kelder verplaatst hebben, achter slot en grendel, op verzoek van de plaatselijke bevolking. Fijn, zo'n reisgids die lekker up to date is!

Het dorpsplein is echt een plaatje; een prachtig wit kerkje aan een klein plein vol bomen en bankjes met allemaal witte huisjes erlangs. Slechts een deel van de straten zijn bestraat, het meeste is zand en steentjes. Het is dan ook een stoffig gedoe als je door de straatjes slentert. We merken wel dat dit HET toeristisch centrum van Chili is, overal hotels, restaurantjes, souvenirswinkeltjes (vol met dingen die wij niet willen kopen!) en touroperaters. Iedereen komt hierheen voor de bezienswaardigheden in de omgeving van dit dorp; de zoutvlakte vol flamingo's, de vallei van de maan en de geisers van Tatio. En daarnaast heb je nog veel meer dingen en plaatsjes om te gaan bekijken. Wij gaan ons de komende uren ook maar eens orienteren. We willen morgen en overmorgen besteden aan excursies en daarna weer verder reizen. Dat laatste is trouwens nog een uitdaging, want alles is hier ver vandaan en de meeste bussen rijden 's nachts. En dát willen wij dus zeker niet!

Geschreven op 22 januari

Terwijl Peet vliegen aan het jagen is in onze kamer probeer ik maar weer eens wat te schrijven over onze belevenissen van de afgelopen dagen...
Gisteren ging onze wekker al om 3.30 af. Een half uur later stonden we dik aangekleed voor de deur van ons hostal te wachten om opgepikt te worden door het bureautje waar we een tour geboekt hadden. Wij bleken helaas de laatste te zijn die opgehaald werden en dat was pas om 4.35 uur. Ach ja, we waren toen in ieder geval wel wakker. De daaropvolgende anderhalf uur gingen we met nog 8 andere toeristen (Fransen, Italianen, Chilenen en 1 Amerikaan) slingerend en hobbelend over een bergweg de hoogte in. Het was stikdonker en heel stoffig, maar onze chauffeur hoefde alleen maar de lichten van de auto's voor ons te volgen, dus het ging gelukkig allemaal goed. Even na 6 uur kwamen we nog steeds in het stikdonker aan bij de Geijsers van Tatio. Dit is het hoogste termaal gebied ter wereld, op maar liefst 4300m en tevens een letterlijk hoogtepunt tijdens onze droomreis. We waren bepaald niet de enige toeristen, de parkeerplaats bij de toiletten was helemaal afgeladen en je zag overal nog auto's aan komen rijden. Wij waren dat toch niet meer zo gewend na China. Als het verschil tussen de temperatuur van de lucht en de temperatuur van het water van de geijsers het grootst is, zijn de geijsers zelf het meest actief. We liepen door een veld met tientallen of misschien wel honderden stoomwolken en fonteinen, verlicht door de maan. Prachtig! Door de hoogte was het wel ijskoud, volgens onze gids ongeveer -3. Brr, ook dat waren we niet meer zo gewend. We waren er wel goed op gekleed, met mutsen, jassen en zelfs een fleecekleed omgeslagen. Dat hadden meer mensen bedacht, er kwamen volledige mummies voorbij gewandeld, haha. We zagen de zon opkomen van achter de vulkaan en binnen korte tijd was het helemaal licht. De oorspronkelijke bevolking van dit gebied dacht dat deze vulkaan (ruim 6000m hoog!) een god was die gunstig gestemd moest worden en offerden regelmatig een van hun dochters. Een van die offers ligt nu dus opgeslagen in de kelder van het museum waar we eergisteren waren...

Midden tussen de geijsers hebben ze een zwembad gecreeerd met water uit de bron van 38-40 graden celsius. Onze gids vertelde ons dat we pas ontbijt zouden krijgen als we het bad in geweest waren. In eerste instantie vonden we dat hij het ontbijt dan maar zelf op moest eten, want ondanks dat de zon op was, was het nog steeds bibberkoud en het idee de warme kleren uit te moeten trekken stond ons helemaal niet aan. Maar ja, wanneer krijg je nou de kans om op 4300m hoogte in een warm bad te gaan? Dus hebben we het er toch maar op gewaagd en het was heerlijk! Ook hier waren we zeker weer niet de enige, het was gezellig druk in het bad. Het theewater (en melk en bij sommige groepen werden voor het ontbijt eitjes gekookt in de kokende bronnen!) was opgewarmd in een van de thermale bronnen en het was lekker om iets warms in onze buik te hebben. Na al die uren op te zijn geweest waren we ook wel aan wat te eten toe! We hadden gelukkig zo goed als geen last van de hoogte. Bergopwaarts lopen kost wat meer adem en moeite en af en toe waren we wat licht in het hoofd, maar geen vervelende klachten. Een van de Francaises was wel ziek en die kreeg een paar cocabladeren om te kauwen en voelde zich daarna ook beter (of dat door die balderen kwam of doordat we inmiddels een paar honderd meter lager zaten weten we niet...)!

Op de terugweg waren nog een stel stops ingelast. De eerste was bij een oase met flamingo's en andere watervogels. Ook hier zagen we weer hoge vulkanen, een er van zelfs met een paar rookpluimen eruit. De tweede stop was bij een dorpje op 3500m waar nu nog maar 8 of 10 mensen wonen. Én een heel stel Llama's! Je kon hier ook Llama-saté eten, maar daar hebben we ons niet aan gewaagd. We zijn in plaats daarvan hijgend een stuk de berg op geklommen om een schattig kerkje te bekijken. De laatste stop was bij Canon de Cactus, wederom een oase, dit keer in een nauwe kloof met daarin metershoge cactussen en een rivier met meerdere watervallen. De cactussen groeien met ongeveer 1cm per jaar en de meeste waren minstens 3m hoog, héél indrukwekkend! We vonden deze stop sowieso het hoogtepunt van deze tour, het was waanzinnig mooi en we hadden allebei nog nooit zoiets gezien!

Rond één uur waren we terug in San Pedro de Atacama en tot onze verrassing (en teleurstelling) werden we niet bij ons hostal afgezet, maar midden in het dorp. Dat betekende dat we nog ongeveer 25 minuten terug moesten lopen. We zijn eerst maar wat gaan eten (vers klaargemaakte enorme empanada's..mmmm!) en toen teruggesjokt. We zijn direct ons bed ingedoken voor een vroege siësta. Wat een gave, maar vermoeiende ochtend was het!

Gisterenavond hebben we in het dorp nog heerlijk gegeten en zijn we wat vroeger dan normaal ons bed in gegaan om er vanochtend wat later dan normaal uit te komen. De eigenaresse van ons hostal vond het allemaal prima en maakte een lekker ontbijtje voor ons klaar toen het eigenlijk al bijna lunchtijd was (nou ja, Nederlandse lunchtijd dan). We hadden gisteren buskaartjes gekocht voor morgen. We hebben besloten om eerst naar Iquique te gaan en daar nog een dagje de stad te bekijken, voor we doorrijden naar Arica aan de grens met Peru. Bij het ontbijt informeerde ze of we ook al een reservering voor een hotel hadden en toen we ontkennend antwoorden, zei ze dat zij wel voor ons ging bellen, want ze wilde niet dat we 's avonds laat nog op zoek moesten naar iets. Veel te gevaarlijk en onhandig als je de taal niet goed spreekt. Vanmiddag heeft ze niet alleen een hostel voor ons geregeld, maar ook nog een taxi vanaf het busstation naar dat hostel en haar man brengt ons morgen naar het busstation hier. Fijn!
Overigens spreekt de familie hier geen woord Engels en gaat alles dus in het Spaans. Ze doen wel hun best langzaam en gearticuleerd te praten en wonder boven wonder begrijpen we het meeste ook nog! Ook de tour gisteren was volledig in het Spaans en dat ging ook prima. Bij het boeken van de bustickets hebben we wel gevraagd of ze Engels sprak, want er bleek geen rechtstreekse verbinding te zijn en toen werd het toch iets te ingewikkeld voor ons!

We hadden gepland om vanmiddag nog een tour met hetzelfde bureau als gisteren te doen, maar in het hostel boden ze ons vandaag aan om diezelfde tour te doen, maar dan maar met 4 in plaats van met 10 mensen. Graag dus! We bezochten de Valle Muerte en de Valle de la luna, twee prachtige valleien in de woestijn met indrukwekkende kloven en rotsformaties. We hebben al meer mooie kloven en valleien bezocht in de afgelopen maanden, maar dit was de eerst keer dat we er ook een hebben geHOORD! In de Valle de la luna zijn alle formaties van zout en bij hitte zetten deze zoutkristallen uit. Als de temperatuur dan aan het einde van de middag weer gaat dalen, krimpen deze kristallen weer in. En dat kun je dus heel goed horen! We stonden in een smalle kloof tussen hele hoge wanden en alles kraakte en knaptte om ons heen. Heel erg indrukwekkend! We hebben prachtige kristallen gezien en ook nog een klein stukje geproefd. Het was...eh...zout!

De tour eindigde boven op een zandduin (hijg hijg naar boven) om de zonsondergang te zien. Het was mooi, maar het was ons veel te druk. Er stonden zeker 200 mensen op die duin en dat bederft dan toch een beetje het uitzicht.....

Geschreven op 24 januari

Gisteren zijn we weer verder gereisd door Chili. We hadden sinds lange tijd (4,5 maand!?) weer eens bustickets gekocht voor een langere reis. We wilden ook van San Pedro de Atacama naar Iquique. Dit was mogelijk, maar wel met een overstap in Calama. Dus daar moesten we 1,5 uur wachten op de bus naar Iquique. Omdat we toch genoeg tijd hadden is Skan een lekker broodje gaan halen, nou ja broodje..Sandwich Completos, stel je voor de grootste (de ALLERgrootste) hamburger bij de Mac, maar dan nog meer gevuld en zonder hamburger, haha begrijpen jullie het nog? In ieder geval heerlijk!
Om 16 uur zijn we ingestapt voor het langste stuk vandaag. En na een prachtige rit, zeker het deel langs de zee met de ondergaande zon, kwamen we in het donker aan in Iquique. Op de boulevard zagen we honderden mensen struinen langs kraampjes, en stonden zelfs in de file. Wat een drukke stad, maar ziet er erg gezellig uit! Vanaf het busstation hebben we lekker lui een taxi (of het diegen was die Ana van ons vorige hostal voor ons had gebeld weten we niet..) genomen naar ons hostal.daar hebben we nog wat zitten internetten en zijn daarna lekker gaan slapen. Nou ja lekker, wat we merken in Chili is dat het heel normaal is om midden in de nacht aan te bellen, dan keihard te praten (en blijven staan voor de deur van iemand anders), midden in de nacht te gaan bellen, of gebeld te worden enz..
Vandaag zijn we, nadat we weer bustickets haden gekocht voor morgen naar Aica, de stad gaan verkennen. Toen we op het grote plein aankwamen zagen we een kantoor van LAN waar we (voor de zoveelste keer de afgelopen week) hebben geprobeerd om de miles van Skan toe te voegen aan haar spaarprogramma. Na 1,5 uur en meerdere telefoontjes is dit eindelijk gelukt! Hierna zijn we door het oude centrum gelopen. Het is echt heel erg mooi, er staan overal oude houten gebouwen en er rijdt zelfs een trammetje door de hoofdstraat. Als je gebruik wil maken van het trammetje dan moet je wel een beetje geduld hebben: deze gaat zo langzaam, dat lopen sneller is, haha! Nadat we dde hoofdstraat haden doorgelopen hebben we weer genoten van een heerlijke lunch op een terras. Na de lucnch zijn we nog wat gaan wandelen en al heel snel weer op een terras tercht gekomen waar we de rest van de middag hebben geniten van het heerlijke weer. Op een gegeven moment koelde het best een beetje af en zijn we boodschappen gaan halen voor de busreis van morgen, we vertrekken al erg vroeg (kwart voor 8) dus lopen het ontbijt mis. Ook hebben we weer een sandwich completos gekocht als avondmaaltijd voor vanavond. We gaan lekker een beetje relaxen op onze kamer en hopen goed te kunnen slapen!

Geschreven op 25 januari

Na een (weer) onrustige en herrievolle nacht zitten we inmiddels een paar uur in de bus. Al met al gaat het ons goed af in de bussen. We zijn nog wat schrikachtige bij bepaalde bewegingen van de bus/ chauffeur, maar dat zal vast nog wat moeten slijten! De bussen zijn overigens wel erg mooi en luxe, over het algemeen heb je veel been ruimte, kun je je stoel in (bijna) slaapstand laten zakken en worden er goede films vertoond! We zijn benieuwd naar Arica en hopen ons daar wat meer te kunnen verdiepen in Peru, en de weg er naartoe!

jan 26, 2011

10 reacties

Se está ponienda buena la cosa!

Geplaatst op jan 11, 2011 in Alberto Magno 1398, Providencia, Santiago, Chile

Geschreven op 1 januari 2011

Het is de eerste dag van het nieuwe jaar en wij voelen ons zoals bij die dag schijnt te horen; brak! Niet zo gek als je bedenkt dat we gisteren twee keer Oud en Nieuw gevierd hebben. Maar daar over later meer...

Afgelopen maandag zijn we begonnen met onze Spaanse taallessen. Onze leraar, Sebastian, kwam naar ons "huis" toe, waar we aan de ontbijttafel les kregen. We begonnen met 6 werkwoorden en alle vervoegingen in alle denkbare tijden. Pff, dat was even schrikken! Na de les hebben we er serieus over gedacht om gelijk weer te stoppen met de cursus, want hoe zouden we dit ooit gaan leren! De volgende dag bleek dat Sebastian zelf ook vond dat hij iets te hard van stapel was gelopen en zijn we de lessen op een andere manier in gaan delen. De rest van de week hebben we nieuwe woorden geleerd, werkwoordvervoegingen geoefend in zinnetjes en fabeltjes woord voor woord vertaald. We vinden het nog steeds heel erg vermoeiend, dus van de plannen die we voor de middagen en avonden hadden is nog niet veel terecht gekomen. We hebben ons al goed aangepast aan het ritme hier; we hebben les van 10 tot 14, gaan dan uitgebreid lunchen in een restaurantje in de buurt en dan gaan we huiswerk maken op onze kamer. Laat in de avond eten we wat tapas met een lekker drankje en kletsen we wat bij met onze gezellige huisbaas, Ignacio. De lunch is dé maaltijd hier, dan zijn alle restaurants afgeladen voor het menu van de dag. Dit menu bestaat altijd uit 3 gangen met koffie en thee na. 's Avonds zijn de restaurants óf dicht of bijna leeg. Dineren buiten de deur is hier niet gewoon. Bij ons past er na zo'n driegangenlunch ook niets meer bij, vandaar de snackjes 's avonds laat! We vinden het wel lekker om niet met zo'n volle buik naar bed te gaan, maar vinden het lastig om 's middags onze ogen open te houden, we snappen de siesta nu ook beter, haha. We blijven nog twee weken in Providencia en zullen in die tijd ook 5 dagen per week les krijgen van Sebastian. Hopelijk kunnen we na die tijd ons beter verstaanbaar maken in het Spaans!

En na een week studeren was het dan in ene Oudejaarsavond...We hadden er een beetje tegen op gezien. We hadden wel gehoord dat in het centrum van Santiago een grote vuurwerkshow zou zijn om het nieuwe jaar in te luiden, maar we zagen op tegen het terug reizen erna, omdat er geen openbaar vervoer meer zou rijden en we een uur zouden moeten lopen. We wilden graag via skype het oudjaar mee vieren met onze families in Haarlem en Barendrecht en dus hebben we de eerste uren van de avond doorgebracht in de voorkamer met de laptop op schoot. Om 8 uur onze tijd konden we via de webcam het vuurwerk de lucht in zien gaan in Barendrecht en onze families een Gelukkkig Nieuwjaar wensen. We hadden zelf ook al iets te proosten en waren dus goed in de stemming! Wat een grappige manier om erbij te zijn was dat! Ignacio vond het ook hilarisch dat wij om 8 uur 's avonds al Gelukkig Nieuwjaar aan het gillen waren en nodigde ons uit om met zijn familie het Chileens nieuwjaar mee te vieren. Dat feestje begon pas om 10 uur en bleek een compleet diner te zijn, klaar gemaakt door zijn oudste dochter. Deze dochter doet een koksopleiding en dat was goed te merken; het was allemaal heerlijk. Iedereen deed erg zijn best om in het Engels te vertalen wat wij niet snapten en na nog een paar glazen alcohol, die rijkelijk vloeide, ging het ons ook veel beter af om Spaans te spreken. Althans dat vonden we zelf, haha. Om 12 uur stonden we dus weer Gelukkig Nieuwjaar te roepen (waarbij iedereen onze GGG probeerde na te doen) en vierden we dus voor de tweede keer die avond dat 2011 begonnen was. Het was een geweldige avond met ontzettend leuke mensen!

Onze dag begon vandaag iets later en vooral langzamer dan de afgelopen dagen. Ignacio serveerde ons ontbijt om half een en een half uur later sliepen we al weer. Pas om 16 uur vanmiddag waren we wakker genoeg om te bewegen en we hebben net een pizza en 2,5 liter sprite zero (wat hebben we toch een dorst??) gehaald bij "pizza pizza", twee straten verderop. Wat een heerlijke suffe dag!

Morgen is een bijzondere datum voor ons. Het is dan een jaar geleden dat we Nederland verlieten, om een maand in Frankrijk te gaan helpen verbouwen. We zijn al een jaar aan het zwerven!

Geschreven op 4 januari 2011

Na de luie zaterdag zijn we zondag dan eindelijk op stap gegaan om meer van Santiago te zien. We zijn door Bellavista, een leuke wijk vol ateliers en restaurants, gelopen naar een "lift" om ons naar het hoogste punt van Santiago te laten brengen. Deze lift is een soort open treintje dat heel steil omhoog gaat en vlak onder de top van de heuvel stopt. Boven op de heuvel staat een enorm wit Mariabeeld met eronder een openluchtkerk en daarbij een flinke kerststal. Vanaf de top hadden we uitzicht over heel Santiago en konden we de besneeuwde toppen van de Andes ten noorden van de stad zien. Erg mooi. Wat een enorm uitgestrekte stad is Santiago, zeg! Omdat het zondag was, waren er heel veel mensen met hetzelfde plan als wij. We moesten in de rij staan voor de lift en ook boven op de heuvel was het erg druk. Veel mensen die hele picknickmanden, kleden en koelboxen mee hadden genomen en daarmee in het gras lagen. Het zag er allemaal gezelllig uit. Zodra we de lift uitstapten stonden we midden tussen de eet- en drinktentjes en natuurlijk heel veel souvenirstalletjes. Het is ook overal hetzelfde!

Eenmaal weer onder aan de heuvel zijn we in Bellavista wat gaan drinken en later ook gaan eten. Er zitten zoveel restaurantjes en bars bij elkaar en ook hier was het gezellig druk. Op de terugweg zijn we nog bij een enorme fontein gestopt die allerlei figuren maakt met de waterstralen. 's Avonds komen er ook nog allemaal verschillende kleuren bij en dan is het heel spectaculair. Helaas was onze camera leeg, dus we gaan nog een keer terug om het vast te leggen!

Die avond, terug in onze kamer, kreeg Peet een beetje last van zijn buik en hoofd. Gedurende de nacht werd dat steeds erger en kreeg hij ook nog koorts. Hij besloot niet te ontbijten en de les een dagje over te slaan, zodat hij lekker in zijn bed kon blijven. Halverwege de ochtend was zijn koorts nog hoger geworden en 's middags besloten we, onder aanmoediging van Ignacio en Sebastian om naar een ziekenhuis te gaan. Sebastian ging mee als tolk en dat was maar goed ook, want er moesten zoveel vragen beantwoord worden vóór er ook maar een verpleger of dokter aan te pas kwam, dat wij waarschijnlijk de moed al opgegeven hadden. Na enig onderzoek was de diagnose dat Peet een voedselvergiftiging had en daar kreeg hij een infuus voor. Vier uur later konden we weer een taxi terug naar ons guesthouse nemen met een lijst met medicijnen om te halen en een lijst met verboden voedingsmiddelen voor de komende week. Helaas was dit precies de avond dat we van kamer moesten veranderen in verband met een groepsboeking bij Ignacio. Onze nieuwe kamer ligt aan de overkant van de straat, dus al onze spullen moesten naar het andere huis gesjouwd worden. We kregen gelukkig hulp, zodat Peet zo van het ene bed in het andere over kon stappen. Bijkomend geluk was dat onze nieuwe kamer heel donker en heel stil is en we allebei een (iets) betere nachtrust hadden dan de nacht ervoor.

Peet heeft vandaag ook de les overgeslagen en ik heb anatomieles in het Spaans gehad. We hopen niet dat we nog eens naar het ziekenhuis moeten, maar in dat geval ben ik voorbereid!

Geschreven op 6 januari

Toen ik (Peet) gister wakker werd, en na een paar minuten rechtop zat om uit bed te gaan zag ik dat er vlak boven mijn kussen een leuke verrassing zat...een enorme spin! Toen we het eerste weekend bij Juan en Alice logeerden, lieten zij ons een spin zien die ze hadden gevangen in een potje waarvan ze dachten dat die erg gevaarlijk was. Ze hadden voor de week daarop dan ook een afspraak met een spinnenexpert om te kijken of het om die spin zou gaan. Achteraf bleek dat het niet om deze gevaarlijke 'Corner spin' zou gaan. Wij hebben wat foto's gezien van mensen met een oppervlakkige beet in bijvoorbeeld hun hand; dat ziet er niet al te best uit. Als de spin dan ook dieper bijt heb je een veel groter probleem. Terugkomend op de spin boven mijn kussen, die toen inmiddels al lang dood was (sorry partij voor de dieren en aanhangers), daarvan hopen we dat het geen Corner spin is, en denken we dat het een Tijger spin is die goed en slecht nieuws brengt: het goede nieuws is dat hij de Corner spin eet, het slechte nieuws is nu dat er waarschijnlijk nog een Corner spin is, haha! Wij houden onze ogen open!

Inmiddels voel ik me elke dag iets beter, maar ben nog steeds een beetje slappe hap. Vandaag hebben we wel weer samen vol mee gedaan aan onze Spaanse les. Het blijft lastig. Morgen valt de les uit doordat Sebastiaan een sollicitatie gesprek heeft op 9 uur reizen van Santiago, gelukkig hebben ze hier geen files!

Geschreven op 8 januari

Peet is weer helemaal opgeknapt en klaar met de medicijnkuur. Na 4 dagen kippensoep met geroosterd brood hebben we gisteren heerlijk sushi gegeten. Wat een genot!
Vandaag zijn we dan eindelijk naar downtown Santiago geweest. We moesten eerst een metrokaart kopen en opwaarderen aan het loket en gelukkig begrepen ze ons. Ach, als het in China lukt....
Het is de afgelopen dagen erg warm geweest en ook vandaag was het weer zweten! Nu ik dit schrijf, om tien minuten voor middernacht, is het in onze kamer nog 27 graden. Puf puf. Maar goed...het centrum verkennen dus: door een hele drukke winkelstraat kwamen we bij het centrale plein van Santiago, de Plaza de Armas. Er staat nog een enorme "kerstboom", gemaakt van kabels vol lampjes. Moet toch een leuk gezicht zijn in het donker. Aan het plein liggen meerdere prachtige gebouwen en we gingen de Cathedraal van binnen bekijken. Eenmaal binnen zagen we dat er wel honderden mensen binnen waren, er was een 20 man sterk kerkkoor aan het zingen en er waren cameraploegen en fotografen actief. Er liep een ware optocht van in het wit geklede Sinterklazen door het middenpad van de enorme kerk met voorop de Oppersinterklaas met een staf en enorm kruis. Iedereen applauseerde als hij voorbij liep. Helaas was dat het einde van de dienst en hield de muziek vlak daarna op. Wij vonden het jammer, want het was erg indrukwekkend allemaal. Misschien moeten we een keer een mis bij gaan wonen op zondag, we komen in Nederland zelden in de kerk, maar daar is het ook niet zo swingend als hier!

Na het bezoek aan de kerk en het bekijken van al die verschillend uitgedoste mensen zijn we via de winkelstraat naar de Mercado Central gelopen, een grote overdekte markthal. In de buitenste rand zijn alleen maar viskramen en op een daarvan lag een metersgrote Mantarog. Die wilden we heel graag een keer zien, maar dan niet dood op een markt..... Het was een hele onderneming om op onze slippers langs de kramen te lopen en daarbij onze kuiten droog te houden (flatsch bij elke stap...getver!), maar het is aardig gelukt. Je kan hier goed eten, in het midden van de markt zijn allemaal restaurants die hun waar zo vers van de kramen halen, maar wij hadden nog geen trek. Aan de andere kant van de (vieze bruine) rivier bezochten we de bloemenmarkt met de meest bizarre bloemstukken en heel veel katten (er zullen wel veel muizen zijn) en pakhuizen vol met fruit en groente. We zagen een vuilniswagen gevuld worden met rot fruit en ook hier moesten we uitkijken waar we liepen. Even dachten we weer in Azië te zijn!

Terug aan de stadskant van de rivier bezochten we een oud station dat nu een kunstgallery is en bekeken daar oude foto's van toen het station nog functioneerde. Er rijden nog maar heel weinig treinen in Chili, je kunt alleen maar naar het zuiden per trein! Wij zullen straks per bus gaan reizen, dat is het meest gebruikelijke vervoersmiddel hier en hopelijk ook goed.

In de hitte sloftte we door straatjes vol met gekke winkels. Je hebt hier heel gespecialiseerde winkels, eentje die alleen maar reserveonderdelen voor keukenapparatuur verkoopt bijvoorbeeld, of een winkel met allerlei verpakkingsmateriaal. En je kunt niets zelf bekijken, alles staat achter de toonbank! We passeerden nog meer mooie gebouwen en kwamen bij het Palacio de Moneda; het regeringspaleis. Er is een vlaggenmast met een joekel van een vlag, wij schatten hem op 5 bij 3. We hebben een tijdje staan wachten tot de wind opstak, zodat we de vlag helemaal konden zien. Je kunt hier 's ochtends de wisseling van de wacht zien. Tijdens ons bezoek waren er o.a. twee wachten te paard, compleet met Chileense vlag in hun hand. Niet zo stijf als in Engeland, ze poseerden gewillig voor onze camera! Hierna vonden we het wel mooi geweest en zijn we met de metro terug gegaan naar "onze" wijk om boodschappen en om te lunchen. Doordeweeks kun je overal lunchen, maar in het weekend is de keuze wat beperkter. De meeste restaurants zijn helemaal dicht! We kwamen uiteindelijk terecht bij een restaurant op twee keer vallen van onze kamer; een restaurant gericht op kinderen, vol met kinderboeken en een zandbak achterin, haha. Het hoofdgerecht was wel okay, maar het nagerecht maakte alles goed: chocolade-bosbessen taart!!!

Geschreven op 10 januari

In het weekend is het hier dan een dooie boel, maar door de week heen is het overal hartstikke druk! We zijn vanavond begonnen op een terras met een enorme fles bier en toen nog een... Ondanks de uitgebreide en heerlijke lunch kregen we toch weer een beetje trek. Dat kwam eigenlijk vooral doordat we dachten aan de heerlijke lunch van gisteren en alle andere lekkere dingen die we daar op de kaart hadden zien staan. We waren daar toevallig terecht gekomen, maar hadden het vermoeden dat de dochter van Ignacio (degene die zo heerlijk gekookt had met Oudjaarsavond) daar werkt, omdat het leek op wat zij ons over haar werkplek verteld had. Toen we vandaag aankwamen lopen stond ze net op het terras en werden we met dikke kussen onthaald, zo leuk! Het is een vegetarisch restaurant en Peet heeft de vegetarische versie van Pastel de Choclo gegeten en daar willen we nu het recept graag van. Wat heerlijk!!

Morgen verhuizen we weer terug naar het huis van Ignacio. De afgelopen week hebben we eigenlijk alleen maar geslapen en ontbeten in het huis van Leo, verder zaten we vooral bij Ignacio. We mochten nog elke dag in de eetkamer zitten voor onze les van Sebastian. We spreken inmiddels vloeiend Spaans, hoor! Sebastian schrikt zich elke keer het lazerus als wij een volledige zin in het Spaans zeggen. Dat hoort niet bij ons, zegt hij, omdat hij Engels van ons gewend is. En na de les, als hij in de metro op weg naar huis is, is hij nog niet terug geschakeld naar Spaans en dan denkt hij dat alle Chilenen Engels praten. Eén grote Mama appelsap!

jan 11, 2011

4 reacties

Terug in de tijd reizen!

Geplaatst op dec 26, 2010 in Alberto Magno 1398, Providencia, Santiago, Chile

Geschreven op 15 december

Elke keer als we een blog geplaatst hebben, duurt het weer een paar dagen voor we aan een volgend blog beginnnen. Dus staan we nu ergens op het Northland op een camping te bedenken waar we ook alweer het laatst over geschreven hadden.... We hebben rustige dagen gehad, zonder bijzondere avonturen. Na lake Tutira zijn we door het binnenland naar weer een kloof gereden; de Waioeka Gorge. Prachtige natuur; steile wanden, heel veel verschillende kleuren groen en een snelstromende rivier erdoorheen. Op de camping was een hele groep meisjes van een jaar of 10 met een paar (vrouwelijke) leerkrachten. De dames braken het hele bos af en jatte zelfs het hout uit onze vuurplaats om een kampvuur te bouwen! Wij waren waarschijnlijk toch niet lang aan het vuur blijven zitten, want we werden weer belaagd door tientallen zandvliegen. Geen idee hoe dat nou in ene weer kan, de voorgaande dagen hadden we er lang niet zo veel last van gehad. Nu, dagen later, krabben we ons nog gek aan de bulten op vooral onze voeten en enkels...grrr. Ach, zo hebben we in ieder geval al een gratis souvenir mee uit NZ. We zijn vanuit de kloof weer naar de kust gereden, de noordoostkust dit keer. In Matata (Hakuna Matata....haha) hebben we heerlijk van de zon genoten op een camping direct achter de duinen aan het strand. Lekker bijbruinen!

We vonden het zonde om in al die weken (maanden inmiddels!) dat we downunder zijn, niet één keer te hebben gedoken in dit gebied, dus zijn we alsnog op zoek gegaan naar een mooie duikstek. Volgens de verhalen kan dat goed in The Bay of Islands in het noordelijkste puntje van het land of in The Coromandel. We hadden ook foto's gezien van paradijselijk witte stranden met turquiose water in de Coromandel, dus daar zijn we onze zoektocht naar een duikshop begonnen. Bij de eerste werden we geholpen door een heel jong meisje die helemaal niets wist te vertellen, behalve dat we de volgende dag niet konden duiken, omdat alles al volgeboekt was. Even later kwam er een andere vrouw bij, die voorstelde om de volgende dag aan het einde van de middag uit te gaan. We konden dan tussen 16 en 20 uur op pad en twee duiken maken. Wij vonden dit niet zo handig qua eten en zoeken naar een overnachting, dus zijn we maar weer doorgereden op zoek naar de volgende shop. Daar werden we wederom geholpen door een jong meisje zonder enige kennis (Amira, wij zien hier kansen voor jou!!!), maar we zouden de volgende dag volgens haar wel kunnen duiken. Één duik in de ochtend, dan terug voor lunch en weer een duik 's middags. Kieskeurig als wij zijn, gingen we toch weer verder zoeken naar een beter plan. Bij de derde duikshop waren we het zoeken wel een beetje zat, maar ook daar zeiden ze dat ze niets gepland hadden voor de volgende dag. Helaas geen duik. Zou het dan weer net zo gaan als in Australié? Toen hadden we na lang wikken en wegen besloten toch te gaan duiken en toen hadden ze te weinig mensen om uit te varen... Waarschijnlijk zagen ze onze teleurstelling, want er kwam een plan B. We konden de volgende dag wel twee kantduiken maken. Als we de materialen huurden, kregen we er voor een dollar per persoon een duikgids en vervoer van en naar de duikstek bij. Haha, wat een deal! Wij stonden dus de volgende ochtend met gepoetste duikmaskers op de stoep, klaar om de onderwaterwereld bij NZ te ontdekken!

Na een prachtige rit over slingerende en steile kustwegen kwamen we uit bij een privéstrandje in een prachtige baai. Althans, wat we er van konden zien was prachtig, het was namelijk behoorlijk mistig en na het mooie weer van de dagen ervoor was het nu alleen nog maar warm en regenachtig. Balen, maar onder water zouden we ook nat worden! We hebben ons op de "parkeerplaats" (een bospad) omgekleed en moesten toen met de tank op de rug en de vinnen in de hand nog een paar honderd meter over het strand lopen tot de plek waar we het water in gingen. We gingen met z'n 4-en, want naast Ryan de gids ging ook Katrina, divemaster in opleiding, mee. Zij hadden allebei ook een grote zak mee en Ryan een metalen haak. Eenmaal in het (voor ons ijskoude) water bleek waar dat voor was, want in ene waren wij onderdeel van een jachtpartij. Katrina plukte overal zee-egels van de rotsen en Ryan probeerde kreeften te pakken door ze met de haak onder de rotsen vandaan te trekken. Voor ons was het een vreemd gebeuren, want de bodem was helemaal bedekt met metershoog wapperend zeewier en kelp, waar zij dan steeds indoken en tussendoor zwommen, al zoekend naar avondeten! Na enige tijd meezwemmen en kijken zijn we het zelf ook maar gaan proberen. Wij hadden alleen geen handschoenen aan, dus we hebben alleen het wier aangeraakt en geen kreeften of egels gepakt. We zagen genoeg vis tussen het wier en we hebben ook meerdere kreeften gezien (die allemaal te klein waren om mee te mogen nemen) en ook een paar joekels van kwallen. Jaiks! Ryan had gezegd dat er geen gevaarlijke beesten zaten en dat het in NZ heel normaal is om alles vast te pakken, dus daar vertrouwden we dan maar op. Er zwommen ook vissen die op een verkleinde uitvoering van de trekkersvis die ons in Thailand aangevallen had, lijken. Deze vissen zijn echter niet aggressief zoals hun grote Thaise broers. Het schijnt dat je ze ook vast kunt pakken en dat ze dan "voor dood spelen". We hebben het maar niet geprobeerd, ze kwamen zo ook dichtbij genoeg om goed te kunnen bekijken. Tussen de duiken door moesten we met alles op en aan ook weer terug over het strand naar de parkeerplaats. Ryan bood aan om mijn loodgordel te dragen en daar zei ik natuurlijk geen nee tegen. Peet moest alles zelf omhoog sjouwen, helaas! Katrina had een hele berg zee-egels opgevist en brak er een open om ons te laten proeven. We konden NZ niet verlaten zonder deze delicatesse te hebben geprobeerd, zei ze. De egel was nog aan het bewegen toen we de binnenkant eruit schepte; een sponsachtig oranje randje. Het smaakte erg lekker, een beetje als garnaal, maar dan heel erg zacht. We hoefden niet te kauwen om het op te eten. Hap..slik..weg, zeg maar. Peet vond het zo lekker dat hij er zelf ook nog een open brak. Mmm...lekker!

Bij de eerste duik had ik het erg koud gehad en dus mocht ik bij de tweede duik een kap van Katrina lenen. Nu zat ik van top tot teen in 7mm rubber gehuld, haha. Nou ja, het scheelde wel enorm, want tijdens de tweede duik had ik het lekker warm. Arnot en Amira zullen ons wel ontzettende watjes vinden dat wij het koud hadden in water van 19 graden, maar ja, onze laatste duiken waren in water van 32 graden (en toen had ik het ook koud!). We vonden het een leuke ervaring om in "koud" water te duiken en tussen het wier en kelp door te zwemmen. Het was heel anders dan in tropisch water duiken, maar ook hartstikke gaaf! We zijn dan ook blij dat we het alsnog gedaan hebben. Op de terugweg naar de duikshop reden we langs een winkeltje waar volgens Ryan het lekkerste ijs van NZ te krijgen was. Nadat we alle spullen bij de shop gebracht hadden en onze eigen auto weer opgehaald hadden, zijn we er alsnog maar naar toe gereden. En inderdaad, het was een lekker, maar vooral HEEl erg groot ijsje. Vervelend hoor.

Het bleef maar mistig gisteren, dus van de rest van de Coromandel hebben we niet heel veel meer gezien dan de eerste 50 meter naast de weg. We hebben uiteindelijk de nacht doorgebracht op een camping waar de eigenaar hele verhalen hield toen we ons inschreven en een Noorse buurvrouw gezellig bij kwam kletsen toen we ons plekje opzochten. Nou nou, zo'n leuke ontvangst hebben we meestal niet! Het was een warme nacht, dus we hadden moeite met slapen, ondanks de inspanning van het duiken. Helaas. Vanochtend was het nog steeds bewolkt en warm, de zomer is toch echt begonnen! We hebben een paar uurtjes in de bieb doorgebracht om onze vliegtickets te printen voor de vlucht van overmorgen en bij te kletsen met familie. Het was weer een chatsessie met meerderen tegelijk en toen de kleutertjes in de bieb liedjes gingen zingen (itsybitsy spider en Twinkle little star!) hebben we ook even met iedereen tegelijk gebeld. Hilarisch! En niet te begrijpen!

We hebben vandaag de langste rit tot nu toe in NZ gemaakt; van de Coromandel naar het Northland. We hebben weer lang lopen zoeken tot we een camping vonden die ons aanstond. In dit gebied zijn helaas geen campings van het departement, dus we moesten wel op een commerciele camping staan, net als de afgelopen dagen. We kwamen pas laat aan, dus hebben nog niet veel gezien van de omgeving van de camping, morgen maar doen! Onze laatste volledige dag in NZ gaan we lekker luieren, hopelijk in de zon!

Geschreven op 17 december (15:30 uur)

Daar zitten we dan, op de luchthaven van Auckland. Vanmorgen hebben we onze auto ingeleverd en zijn we lekker vroeg afgezet (4 uur van te voren) op de luchthaven zodat we onze vlucht naar Santiago zeker niet zullen missen. Toen we gister wakker werden kwam het met bakken uit de lucht, jammer joh! Niets leuk de omgeving bekijken, haha! Na rustig te hebben ontbeten en gedouched zijn we weer 100km terug gereden waar we op een camping onze laatste was hebben gedaan en de spullen hebben ingepakt. De rest van de dag hebben we lezend doorgebracht in de tv-room (waar geen tv was..). Toen we vanmorgen wakker werden regende het nog steeds en hoorden we op de radio dat het tot kerst zal blijven regenen, bye bye Nieuw Zeeland, prima moment om weg te gaan denken wij zo. Zeker met het vooruitzicht dat het in Santiago +/- 28 graden is.

Ongeveer een jaar geleden hebben we contact gezocht met Alice waar ik (Peet) mee heb samengewerkt in het Dorpshuis. Zij woont samen met haar man Juan Luis en twee kids in Santiago. Het leek ons leuk elkaar daar te ontmoeten en zij zouden ons vast een beetje op weg kunnen helpen in een nieuwe stad. Maar..ze hebben ons uitgenodigd om een paar nachtjes daar te komen logeren en Alice haalt ons zelfs op van het vliegveld, zo lief! Vandaag gaan we een tijdreis maken: we vliegen om 16.40 uur op en landen (ook op 17 december) om 12:10 uur, grappig! Het is ook leuk om weer wat 'dichterbij' huis te zijn qua tijd in ieder geval. In plaats van 12 uur achter ons aan te lopen, loopt het thuisfront straks weer 4 uur op ons voor. Dat betekent dus dat jullie eerder 2011 beleven dan wij!

Tsja en dan de vraag is Nieuw Zeeland het mooiste land van de wereld? Wij vinden het in ieder geval stukken mooier dan Oud Zeeland, haha! Het land is werkelijk prachtig! Waar wij het meeste van hebben genoten is de natuur die binnen een uur kan veranderen: zo sta je in de bergen (met sneeuw) en een uur later sta je aan een baai met blauwe zee en wit zandstrand. We vonden het heel gaaf om pinguins, zeeleeuwen en zeehonden van zo dichtbij te kunnen zien en hebben heel veel prachtige vogels gezien. Of het het mooiste land ter wereld is laten we jullie weten als we alle landen ter wereld hebben gezien!
Over vogels gesproken; Wat we wel zeker weten is dat de Kiwi niet bestaat, ze plaatsen overal borden langs de weg, foto's van voetstappen van dit beest in de sneeuw en nog meer van zulk soort gekkigheid, maar in 6 weken tijd hebben wij geen enkele kiwi gezien (en niemand die we gesproken hebben, had er een gezien), oftewel: bestaat niet!

In ruim 6 weken Nieuw Zeeland hebben we met onze huurauto 7479km afgelegd en zijn we de Cook Strait tussen het Noord en Zuid Eiland twee keer overgestoken. In Australië hebben we in ruim 8 weken maar liefst 15.821km afgelegd. Al met al dus 23.300km downunder! Als we Santiago verlaten over een paar weken gaan we weer ouderwets met het openbaar vervoer reizen en na al die maanden eigen piloot te zijn geweest, kijken we daar best een beetje tegen op. Het busongeluk is inmiddels bijna 6 maanden geleden, maar nog niet vergeten!

Geschreven op 17 december (18:30 uur)

We zijn in Zuid Amerika! Na een perfecte vlucht van 11,5 uur zijn we geland in Santiago de Chile. Het ging even mis met het printen van de boardingpassen zodat we allebei bij het raam zouden zitten, maar dan wel met 7 mensen tussen ons in...gezellig! Na wat geregel waas het toch gelukt om ons naast elkaar te plaatsen, op rij 25 stel A en C, B bestond niet en voor ons hadden we minimaal 2 meter beenruimte! Perfect! Ook het onboard systeem van filmpjes en muziek was prima dus hebben we lekker films zitten kijken. Skan heeft nog een paar uurtjes geslapen en Peet niet.
Alice stond ons op te wachten en inmidddels zitten we al een paar uurtjes te kletsen in de tuin. Wat een geweldig huis hebben Alice en Juan Luis hier, we hebben een hele grote kamer met heel groot bed waar we vanavond van gaan genieten (we zijn nu inmiddels al 27 uur wakker..). Ook het zwembad in de tuin lonkt al, maar dat bewaren we nog even. De jongens Javier (3) en Alejandro (5) zijn nog een beetje verlegen maar dat komt vanzelf goed. Alice heeft gezegd dat Juan Luis er goed kan bbq-en (dat doen ze hier dus ook erg graag!) en daar mogen we ons morgen op verheugen, wat een verwennerij!

Geschreven op 26 december

Zoals we dit blog zijn begonnen blijft het toch werkelijk gaan! De laatste keer dat we wat hebben geschreven was 17 december...we zullen jullie proberen te vertellen over de afgelopen 9 dagen...
het begon allemaal in Colina, ten noorden van Santiago, bij Juan en Alice in huis. We konden even lekker bijkomen van onze jetlag, we waren toch wel wat slaperig na twee keer dezelfde dag beleefd te hebben. We hebben heerlijk gevoetbald en in het zwembad gespeeld met de jongens en lekker gekletst met Juan en Alice. Ik heb les gekregen van Juan en Alejandro in het opbouwen van de perfecte bbq. Je maakt eerst torentjes van krantenpapier op twee flessen, daarna stort je kolen om de omwikkelde flessen heen en trek je de flessen eruit, zodat je twee schoorsteentjes in de kolen overhoudt. En dan komt het belangrijkste stuk; je steekt de kranten aan, trekt een fles wijn open en gaat op je gemak de fles soldaat maken terwijl de kolen verbranden. Als alles roodgloeiend is leg je er een paar enorme stukken rundvlees op en dan ga je over op de volgende fles. Af en toe een beetje zout over het vlees en keren en aan het einde van de (2e) fles kun je heerlijk gaan eten. Wat een lekkere relaxte manier van koken, zeg! En het was allemaal zooo heerlijk! Op zondag zijn we naar een meer in de buurt van hun huis geweest en daar hebben we heerlijke sushi gegeten. Vijfjarige Alejandro smulde er ook enorm van, maar Javier had toch nog liever een hamburger van de buren. Juan en ik zijn daarna nog naar de viswinkel gegaan om Ceviche te kopen, gemarineerde rauwe vis die je met toast eet. Heerlijk! Na dit heerlijke weekend bij Juan, Alice, Alejandro en Javier zijn we maandag morgen door Juan afgezet in de wijk Providencia. Hier hebben we voor de komende vier weken een Bed and Breakfast gevonden.

Toen we binnenkwamen was het onduidelijk in welke kamer we terecht zouden komen. Wat bleek: er bleef een jongen onverwachts 2 dagen langer, dus onze kamer was nog bezet. Er was natuurlijk een oplossing, aan de overkant bij buurvrouw Juanita was nog een kamer vrij. Ach, het was niet geweldig maar voor twee dagen geen probleem. Deze dagen hebben we eigenlijk heel erg lui doorgebracht: beetje wandelen door de stad, contact zoeken met het thuisfront en zoeken naar een taalschool waar we vanaf maandag de 27e drie weken willen gaan proberen om wat Spaans te leren spreken. Nu is dat erg lastig, als we bijvoorbeeld in een winkel staan en iemand vraagt iets dan staan er twee appelig kijkende mensen voor ze...
We hebben ook wat mensen op internet gevonden die Spaanse lessen geven en via mail contact met ze gehad. Op woensdag zijn we over gegaan naar onze kamer in het Bed and Breakfast en hebben toen ook de beslissing genomen om niet bij een taalschool Spaanse lessen te gaan volgen maar bij een 'prive' leraar. We hadden beide niet echt een heel goed gevoel bij de diverse scholen die we hadden bezocht, en denken dat 'privelessen' in ons eigen tempo, het beste zullen zijn. Nu nog zoeken naar de juiste persoon...
We zijn op zoek gegaan naar wat kerstcadeautjes voor Juan, Alice, Alejandro en Javier, omdat ze ons voor vrijdag hebben uitgenodigd om daar kerstavond te vieren, zo gezellig! Het leek wel oorlog in de winkels, niet normaal hoeveel mensen er op jacht waren naar cadeau's. We stonden zelfs in de rij bij de pinautomaat!

Donderdagavond zijn we met Alexandru (een Roemeen die al jaren in de USA woont en in Chili op vakantie is), zijn vriendin Angelique (afkomstig van Aruba, maar al jaren woonachtig in Chili) en twee vriendinnen van Angelique wat gaan drinken in BellaVista. BellaVista is erg leuk met diverse mooie barretjes, restaurants en veel galerieen. We zaten op een plein vol terrassen die allemaal vol zaten. Na een gezellige avond vol Sangria hebben we weer prima geslapen!
Vrijdagmorgen hadden we afgesproken met Sebastian om tijdens een kopje koffie kennis te maken en te bekijken of hij de geschikte persoon zou zijn om ons Spaans te gaan leren. Gelukkig bleek dit zo te zijn en na goede (prijs) afspraken gemaakt te hebben starten we maandag met onze eerste Spaanse les, SPANNEND! Hierna zijn we rennend terug gegaan om snel om te kleden en de stad weer door te rennen richting Juan's kantoor zodat we met hem mee konden rijden naar zijn huis. Om half drie waren we dan ook weer lekker bij Juan en Alice thuis en hebben we weer genoten van hun gezelschap en hun heerlijke huis. Na een kort telefoongesprek met de kerstman, die goedkeuring gaf voor het openmaken van 2 (van de vele!) kadootjes, was het te verwachten dat we een goed doelwit waren voor de jongens...ze hadden allebei een heel groot waterpistool gekregen. Na een flink watergevecht en een heerlijke duik iin het zwembad was het zo half 8. De jongens zijn lekker in bed gegaan en wij hebben genoten van een werkelijk HEERLIJK kerstdiner, wauw! De volgende ochtend waren we voorbereidt op twee stuiterende kids rond half 7 ofzo, maar om half negen hoorden we ze pas, lekker! Tijdens het ontbijt mochten de jongens hun cadeautjes uitpakken en binnen 5 minuten hadden ze de berg cadeaus uitgepakt, haha. Net Sinterklaas in Nederland. Toen zijn ze heerlijk gaan spelen met al hun nieuwe aanwinsten. Ook wij kregen leuke cadeautjes: een kaars van de Chileense vlag, een boekenlegger en Chileense toffees!! Rond 1 uur hebben ze ons weer terug gebracht naar Providencia en hebben we afgesproken elkaar weer snel te zien.

Bij deze nogmaals: Juan, Alice, Alejandro en Javier bedankt voor jullie gastvrijheid en pure verwennerij; werkelijk geweldig!

En daar zaten we dan; eerste kerstdag in ons 'huisje' af te vragen wat we eens zouden gaan doen. Het is toch gek om hier te zijn tijdens deze dagen. Het is warm (érg warm; 35 graden) en we denken dan natuurlijk ook veel aan thuis waar het koud is en onwijs veel sneeuw ligt, waar het om 5 uur donker is en de kaarsjes aangaan. We hebben gistermiddag dan ook doorgebracht om via Skype een beetje bij de families in Haarlem en Barendrecht te zijn! Hierna zijn we met Alexandru en Angelique wat gaan drinken in BellaVista. IJskoud bier en Mexicaans eten op een terras tijdens kerst! Het was wel weer heel erg gezellig. Alexandru vliegt morgenochtend terug naar huis en rond 22.00 uur hebben we ze alleen gelaten om nog wat tijd samen te hebben en om afscheid te nemen.

Vanmorgen hebben we heerlijk uitgeslapen en nu zitten we lekker te luieren. We gaan zo schriften of iets dergelijks kopen om morgen aantekeningen te kunnen maken. Hier is er maar 1 kerstdag, dus vandaag is hopelijk alles gewoon weer open. Ook hebben we ons voor genomen om vanmiddag al te beginnen met 'studeren' om morgen goed beslagen te ijs te komen...Vrolijk Kerstfeest, haha!

dec 26, 2010

9 reacties

Terug op het Noordeiland

Geplaatst op dec 10, 2010 in Reids Farm,Taupo, New Zealand

Geschreven op 29 november

De ochtend na ons zeeleeuwenavontuur werden we vroeg gewekt. Dit keer niet door regendruppels maar door het geblaat van tientallen schapen die het gras rondom onze auto aan het maaien waren. Schapen hebben de gewoonte om constant naar elkaar te roepen als ze aan het grazen zijn. Mama roept; "baaaah" en haar lam roept op z'n allerhardst "meeeeeeh" terug, en dat dan dus keer 10 mama's en lammetjes. Pfff....goedemorgen. Het heeft zo z'n voordelen om vroeg op te zijn, want we waren mooi op tijd bij een wandeling die10km rijden verderop begon. We hadden zo het pad helemaal voor ons alleen en door het zonnetje ook de mooiste uitzichten over de kliffen en de zee. Het doel van deze wandeling was Jack's Blowhole, een groot gat zo'n tweehonderd meter van de zee, verbonden door een tunnel. Bij hoog water wordt het water door de tunnel geduwd en spuit het uit de blowhole. Helaas waren wij er bij laag water, weten wij veel, en zagen we het fenomeen dus niet. Het was evengoed een prachtige wandeling.

Het was hartstikke mooi weer, wij wilden wel lekker een middagje zonnen, dus gingen we op zoek naar een camping. Helaas zitten er in deze regio helemaal geen campings van het departement (door Peet steeds Department of Conversation genoemd ipv conservation, haha, ze moeten ook werken en niet zoveel kletsen..) en de campings die op onze kaart stonden bestonden niet meer of waren gruwelijk commerciele dingen geworden. We zijn daarom maar doorgereden naar Dunedin. Die stad is door Schotten gesticht en zelfs nu stond er nog een doedelzakspeler voor het station. Waarschijnlijk voor de busladingen Japanners die allemaal met haar en het station op de foto gingen. Er staan een hoop mooie gebouwen in het centrum, dus we hebben een uurtje rondgesloft om ze te bekijken. Daarna hebben we in de bieb het vorige blog en al die foto's geplaatst. We weten niet wanneer er weer een kans komt tenslotte! We hebben uiteindelijk gekampeerd aan het strand van Waikouaiti (hoe zou je dat uitspreken???) waar de Schotse jongen in het kantoor ons volkomen onverstaanbaar te woord stond. Peet keek net zoals Saskia in Dublin (vraag maar aan haar hoe dat er uitzag, hihi). We begrepen wel dat we $1 munten nodig hadden om te douchen, dus die hebben we kunnen wisselen. We konden die avond dus fris het bed in! De volgende ochtend had ik de pech dat in de eerste douche een munt (van iemand anders) klem zat en in de tweede douche mijn muntje wegviel zonder dat de douche aanging. Eenmaal weer aangekleed was er niemand bij het kantoor om te helpen. Na een kwartier heen en weer lopen kwam de stoom zo ongeveer uit mijn neus en de man die toen aankwam kreeg de volle laag. Om maar van me af te zijn, kreeg ik $3 (?!) terug én nog een gratis douche van het losgeschoten muntje. Hihi, dat was lekker...

Eenmaal op pad zagen we op de kaart de naam Shag Bay. We vonden dit grappig genoeg om even te gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen zagen we bordjes met Seal viewing point en Penguin viewing point. Hey, dat is leuk, misschien zien we wel weer een pinguin! Het uitzichtpunt was een paadje over een heuvel enkele meters boven een strand. We kwamen een man tegen die op de terugweg was en die zei dat er geen pinguin te zien was, we moesten 's middags maar terug komen. Omdat we er toch waren, wilden we het punt ook nog wel zelf bekijken. Er stonden ook nog wat bordjes met info over de Hoiho, of de Yellow Eyed Pinguin, dus dat konden we dan ook lezen. Ongeveer een minuut nadat we daar stonden zagen we op het strand een pinguin staan. Dus wel! We gingen met beide camera's in de aanslag op het puntje van de uitkijk staan en verstoorden daarbij een zeehond in zijn ochtenddutje. Sorry! Hij/zij keek ons zeer verontwaardigd aan en sjokte vervolgens de zee in, onderwijl nog een paar keer naar ons omkijkend. Het speet ons echt, maar wij hadden hem/haar helemaal niet gezien voordat we bijna op z'n kop stonden. De pinguin maakte er een mooie show van; eerst op een steen staan en met de kop draaien, een beetje met de armen wapperen en heen en weer springen, daarna kwam hij via de bosjes aan het strand een paar meter onder de uitkijk staan. Wie keek nu naar wie? Er waren ondertussen meer mensen aangekomen en iedereen werd goed bekeken vanaf het strand. Na een paar minuten flapperen en kijken, liep hij/zij het pad van het strand naar de uitkijk op en kwam daarbij langs ons op nog geen 2m afstand! Wauw, wat een geweldig gezicht! De pinguin kwam qua grootte ongeveer tot aan onze knie en van zo dichtbij konden we goed zien dat zijn ogen inderdaad geel waren. Geweldig! Toen de pinguin in de bosjes verdwenen was gingen we bij de zeehonden kijken en ook die waren goed te zien. De meeste lagen te maffen op de rotsen, maar er waren er ook nog een paar iets actiever. Eentje poseerde erg graag voor onze camera in allerlei charmante poses. Erg grappig!

Bij de Trotter scenic reserve konden we een wandeling van een half uur heen en terug naar grotten doen. Dit leek ons een prima wandeling, lekker kort aangezien het weer helemaal aan het betrekken was. Het pad liep door een modderig regenwoud, veel glibberen en glijden dus. Na 10 minuten kwamen we een paar ondiepe holtes in de rotswand tegen, maar aangezien het pad nog gewoon doorliep dachten we dat de grotten die aangegeven waren nog moesten komen. Na 3 kwartier steil tegen de berg op lopen, ging het pad net zo steil weer naar beneden en hadden we nog geen grot gezien. Nou ja, we hadden onze beweging in ieder geval wel gehad! Op weg naar onze overnachtingsplek in een ander scenic reserve passeerden we een bordje dat enkele kilometers verderop de "Moeraki Boulders" te zien waren. "We zijn er nu toch", dachten we en dus namen we de afslag. We kwamen uit bij een enorme parkeerplaats met allerlei internationale vlaggen aan de verschillende masten, een grasveld met herten, een souvenirshop, restaurant en heel veel auto's. Blijkbaar waren we bij DE regionale attractie aangekomen en een vast punt op de touringcaragenda. Via een pad waar je $2 p.p. voor moest betalen, kwam je op het openbare strand (denk je echt dat wij daar voor betaald hebben??!!) waar dan de Boulders te vinden waren. Mooi om te zien, hoor, maar dit spektakel eigenlijk niet waard. Wat een poppenkast! Wij hebben ons aangepast en, net als alle andere toeristen, ook een foto op de keien gemaakt!

De volgende ochtend werden we wakker om te ontdekken dat de miezerregen nog niet was opgehouden. In het dichstbijzijnde stadje, Oamaru, stond een bordje naar een Yellow Eyed Pinguin kolonie én een Blue eyed pinguin kolonie aangegeven. Pinguins met blauwe ogen hadden we nog niet gespot, dus dat leek ons wel wat. Helaas was ook hier weer een commercieel gebeuren van gemaakt, precies zoals op Philip Island in Australie. Achter hoge hekken hebben ze een tribune gebouwd aan het water. Als de pinguins dan tegen zonsondergang uit het water het strand opkomen, gaan de schijnwerpers aan en kan iedereen op de tribune de parade bewonderen. Je mag geen foto's maken, want de flits laat ze schrikken (en die schijnwerpers niet?), maar je mag er wel $25 p.p voor betalen. Aangezien het pas 8 uur 's ochtends was, was er nog niemand. Er was helaas ook geen mogelijkheid om op eigen gelegenheid naar het strand te gaan, want de hekken schermden alles af. De Yellow Eyed Pinguins zaten een paar kilometer verder op een vrij toegankelijk strandje. We zagen er twee, die nadat ze ons gespot hadden de bosjes indoken en daarvandaan naar ons terug gluurden. WIj snappen echt niet dat mensen zoveel geld betalen om met tientallen anderen op een tribune naar pinguins te kijken als je ze verderop gewoon zo kunt spotten. Maar goed, misschien heeft het leven op budget te grote schrieperds van ons gemaakt!

Na zoveel dagen aan de kust leek het ons tijd om weer wat meer van het binnenland te zien en zo reden we weer terug naar de bergen en de gletschers, Maar dit keer aan de andere kant van de berg! Onderweg klaarde het helemaal op en konden we lekker in het zonnetje lunchen aan een rivier met allemaal felgekleurde bloemen erlangs. We konden hier ook overnachten, maar omdat het direct langs de grote weg lag hebben we besloten verder te rijden na de lunch. We kwamen uit bij Mount Cook, het dorpje dat dezelfde naam heeft als de hoogste berg van Nieuw Zeeland direct er achter. Bij deze berg hebben we twee weken geleden de gletschers aan de westkant bezocht, nu waren we aan de zuidoost kant. Voordat je bij het dorpje bent, passeer je een prachtig meer. Het water is turqoise, onvoorstelbaar dat die kleur natuurlijk ontstaat. Door het mooie weer konden we de besneeuwde bergtoppen erg goed zien. Wauw, wat een fantastisch mooi land is dit toch! De camping van het departement was heel druk, alle campers stonden dicht bij elkaar. Niet echt een leuke camping, maar het spectaculaire uitzicht rondom maakte alles goed. Vanochtend zijn we vroeg opgestaan om voor de drukte uit naar de gletscher te kunnen lopen. Het was een hele mooie wandeling door de vallei van de Hooker Gletscher en we moesten twee keer via een hangbrug de rivier oversteken. Aan het eind van de vallei was de gletscher met een meer ervoor. Er dreven ijsschotsen in het meer en door de blauwe lucht konden we Mount Cook erg goed zien. We waren helemaal alleen aan het meer en hebben dus in alle rust kunnen genieten van wat we zagen. Later bleek er iets hoger op de berg nog een mevrouw te hebben gelopen. Zij was op zoek naar Mount Cook Lelies die alleen in November bloeien. Helaas was ze tijdens het zoeken gevallen en had ze een flinke wond op haar knie. Wij begrijpen niet helemaal waarom ze daar helemaal heen was gelopen, wij hadden er vlak langs het pad al heel veel gezien.... Op de terugweg over hetzelfde pad kwamen we steeds meer mensen tegen. Ook groepjes Aziaten met een gids die werkelijk overal foto's van maakten. Wij hebben ons geamuseerd met elke keer "Hello!" roepen als we langsliepen, waarna ze allemaal in koor "Hello!" terugriepen. Overigens liepen de meeste andere wandelaars zonder te groeten zo voorbij. Dat merken we hier in NZ veel, men gaat naar de grond kijken of kijkt dwars door je heen als je in de buurt komt. Alsof je er gewoon niet bent. Vreemde gewoonte en wij zijn dat door het wandelen in Oostenrijk, maar ook in Australie, helemaal niet gewend.

Na de wandeling hebben we een douche genomen. Helaas was er iets mis met de warmwater aanvoer, waardoor er alleen koud water was. Wij wisten dit van te voren, maar omdat we wel vaker een koude douche hebben genomen en iets beter dan niets is, gingen we er toch gebruik van maken. Je hebt koud water en je hebt blijkbaar héél koud water. Wij vermoeden dat dit water zo uit de gletscher kwam! Oei oei, wat een test voor ons doorzettingsvermogen was dit. Ik ging als eerste en Peet, die er naast stond te wachten op zijn beurt, wilde er toen het liefst van afzien, haha. Nou ja, we zijn weer opgefrist en konden weer een nachtje basic kamperen. We staan nu in Pioneer Park, een mooi park tussen groene heuvels en loofbossen. We hebben zitten stomen in de zon vanmiddag, zo warm was het. Tja, die bruine kleur moet ook onderhouden worden he? Peet heeft pannenkoeken gebakken en vanavond gaan we maar op tijd naar bed. Je wordt suf van zo'n zonnetje!

Geschreven op 30 november

Vanmorgen zijn we wederom vroeg opgestaan (7 uur gaat de wekker, echt waar mam!). We vinden het lekker om vroeg op pad te zijn en als we wandelen de drukte bijvoorbeeld voor te zijn. We zijn richting Geraldine gereden waar we eerst wat boodschappen hebben gedaan en daarna contact met thuis hebben gezocht. Lekker om weer even bij te kletsen! Hierna hebben we het stadje bekeken en zijn we richting onze volgende overnachtingsplek gereden zo'n 15 km buiten het stadje. Toen we aankwamen was er nog niemand op de camping en hebben besloten om de wandeling die vlak buiten de camping loopt te gaan doen. De Orari Gorge wandeling zou zo'n 1,5 duren...we waren binnen een uur terug, helemaal gesloopt en badend in het zweet, ow en geen gorge gezien, haha! Tsja en wat nu..we zijn terug gereden naar de bieb om wat te gaan zoeken op internet naar vluchten naar huis, we hebben nog even maar ook dat zit er aan te komen. We twijfelen nog een beetje of we via New York of rechtstreeks naar huis zullen vliegen...lastig! We denken er dus nog even over na en als we de definitieve datum weten, horen jullie die direct, haha!
Eenmaal weer terug gekomen op de camping bleek er nog steeds niemand te zijn, shit! Zoals we met onszelf hebben afgesproken: we gaan nergens alleen staan...20 km verderop staan we nu op camping met 1 andere camper, gelukt! Inmiddels is het weer lekker aan het miezeren en is Skan heerlijk aan het koken!

Geschreven op 4 december

We hebben een paar dagen niet geblogd, maar er is ook niet heel veel gebeurd. We zijn vanuit Geraldine naar Christchurch gereden om daar de problemen die we hadden met onze auto (zoals het afgebroken gasstel) op te laten lossen. De oplossing was uiteindelijk een andere auto mee te geven. Dat betekende dus weer alles overladen net als eerder tijdens onze reis in Darwin. Met onze nieuwe auto zijn we het centrum van Christchurch ingereden om de stad te bekijken. Het was heel mooi weer geworden, dus heel veel zin om in een stad te sjokken hadden we niet. We hebben het plein rondom de grote (inderdaad, Sas) Kathedraal bekeken en zijn nog wat winkelstraten doorgelopen. Die leken vooral te bestaan uit souvenirshops gevuld met de grootste onzin. Heeft iemand nog behoefte aan een felroze schapenvachtje? We zijn naar een Holiday Park net buiten het centrum gereden en hebben daar maar weer eens de was gedaan en 's avonds lekker tv gekeken vanaf een zitbank. Klinkt gek, maar daar kun je zo af en toe echt enorm behoefte aan hebben. Even geen spectaculaire zonsondergang op een mooi strand of kiwi's zoeken in het bos, maar met een kop thee in de hand tv kijken!
Bij het opmaken van het bed in onze nieuwe camper kwam er een verrassing tevoorschijn. Iemand had gaten in het bed geboord voor ventilatie en al het zaagsel tussen de dichtgevouwen planken gelaten. Eenmaal opengevouwen lag het zaagsel dus overal! Maar daar bleef het nog niet bij. De volgende verrassing was dat er op het grootste matraskussen een kussentje van ongeveer 15cm breed en net zo lang als het matras zat, dat toch niet weg te klappen bleek. Hierdoor was het gehele bed nog eens 15 cm krapper, en dat terwijl het op z'n breedst maar 103cm is! Nou ja, met wat verbouwen en de nodige vloek hebben we uiteindelijk toch kunnen slapen. De volgende ochtend zijn we maar weer terug gereden naar de verhuurder die alles gestofzuigd heeft voor ons en een ander matras erin heeft gedaan. Daarna konden we weer lekker op pad. Via een mooie route kwamen we uit bij een camping aan het strand, waar we heerlijk in de zon tijdschriften hebben zitten lezen. We hadden geen zin om te wandelen of iets anders te doen, dus bleven we lekker lui. De baai waar we zaten heet Gore Bay, grappig op z'n nederlands. Je hebt in het zuiden ook een plaatsje Gore, vlak naast het plaatsje Clinton!

Gisteren zijn we langs de kust noordelijk gereden op weg naar Kaikoura. In dit plaatsje kun je walvissen- en dolfijnentours doen en voor een goede prijs wilden wij dat wel doen. Helaas was het belachelijk prijzig en was het stadje een grote toeristenval, maar wel aan een supermooie baai met besneeuwde toppen op de achtergrond. Bij een lokale duikshop hebben we nog geinformeerd om te duiken, maar voor een bootduik zouden we moeten wachten tot zondag. We konden wel vanaf het strand gaan duiken, maar dan zouden we niet echt iets moois kunnen zien. Het leek ons leuk om bij zeehonden te duiken of misschien een grote walvis voorbij te zien komen, maar dan moet je toch iets verder de zee op. Jammer!

Op weg naar onze overnachtingsplek zagen we heel erg veel dolfijnen, één groep bestond uit minstens 20 springende dolfijnen. Zo gaaf! Ook zagen we weer heel veel zeehonden, ook dat blijft leuk. (naschrift: een paar dagen geleden hebben ze op deze plek 23 dode zeehonden gevonden. Doodgeknuppeld. Walgelijk! Wij vragen ons af wie er nou zo monsterlijk kan zijn om zulke onschuldige dieren, waaronder pups van 2 dagen oud, te vermoorden. Bah)

Op de camping hadden vier kiwi's van het Noordeiland en hun eenogige hond hun kamp opgeslagen. Ze vroegen of wij op hun spullen wilde letten terwijl zij kreeften gingen vangen. Tuurlijk! Gekleed in dikke wetsuits en gewapend met harpoenen gingen ze op pad. Toen ze twee uur later terug kwamen hadden ze geen kreeften mee, maar wel Paua (Of Abalone). Wij zijn al een aantal keer de schelpen tegengekomen, maar die waren dan altijd leeg. Je schijnt ze mals te moeten slaan (net als bij Inktvis) en even leek het of we naast een timmerwerkplaats geparkeerd stonden. Iets later konden we ze proeven, mmm, lekker! Het was nogal een mannenuitje, want na de wetsuits kwamen de jagersoutfits en enorme geweren tevoorschijn. Ze hadden al een geit en een soort berggeit geschoten en nu wilden ze ook nog een hert en een zwijn vangen. Tja, je kunt er van alles van vinden, maar dit soort uitjes was volgens deze mannen een echt "Kiwi"-ding. Peet mocht mee en mocht dan ook een keer schieten, maar daar heeft ie voor bedankt. Is toch iets anders dan vissen...

Vanochtend hebben we in Blenheim de kerstmarkt bezocht. We kunnen er maar niet aan wennen dat kerst hier in de zomer valt. We komen gewoon niet in de kerststemming als het buiten 25 graden is (boven 0 dus, Hes). In de bibliotheek hebben we een hilarische chatsessie gehouden met familieleden op 5 verschillende adressen. Zo'n "groepsgesprek" is niet voor iedereen even goed te volgen en dan krijg je hele grappige spraakverwarringen, haha. Op de camping aan Whites Bay bleek het strand helemaal niet zo white te zijn, maar hartstikke zwart. Én heel erg druk. Wij zijn 'm gepeerd toen naast ons een bus met ongeveer 15 bleeerende jongeren stopte. Hun versie van "In the jungle" hoefde wij slechts een keer horen. We staan nu 20km verderop aan een ander strand met goede surfgolven. Je kunt dat vooral goed horen, wat een lawaai maken die golven! Morgen gaan we op jacht naar ferrytickets om terug naar het Noordeiland te gaan. We zitten nu nog maar iets van 20km van de ferry af, dus wellicht gaan we morgen al over. Dat hangt af van de beschikbaarheid!

Geschreven op 6 december

Gisteren zijn we de Cook strait weer overgestoken en nu zijn we dus terug op het Noord Eiland. We konden gewoon tickets voor de eerstvolgende ferry kopen en voor precies dezelfde prijs al de heenreis. Terwijl iedereen waarschuwde dat het moeilijk en duur zou zijn op korte termijn. Ach ja. We hebben in ongeveer drie en een halve week een rondje gemaakt op het Zuid Eiland, want gisteren passeerden we via een prachtig slingerende bergweg de camping waar we de eerste nacht doorgebracht hadden. We vonden het Zuid Eiland heel erg mooi en hebben genoten van de fjorden, hoge bergen met witte toppen en gletschers en mooie strandjes. De zeehonden, dolfijnen en pinguins waren zo gaaf om te spotten, maar helaas is er ook leven op het eiland dat we minder waarderen. We weten dat in het noorden ook zandvliegen zitten, maar wel veel minder. Hopelijk pesten ze ons hier minder.

Het was gek om 5 december als een gewone datum voorbij te zien gaan. Hier doen ze niet aan Sinterklaas, ook al wonen hier veel Nederlanders. Wij hopen dat het bij onze families en vrienden een leuk feest is geweest en dat alle kids gekregen hebben waar ze op gehoopt hadden. Zou de Sint ook in Frankrijk langs zijn gekomen bij Pepijn?

De overtocht met de ferry was weer geweldig. We hadden heel erg mooi weer en konden de meeste tijd heerlijk in t-shirt in de zon op het dek zitten. We zaten weer op precies dezelfde boot en zelfs hetzelfde bankje als op de heenweg. Never change a winning team, he? Pas het laatste half uur, toen we de baai van het Noord Eiland in draaiden hadden we last van koude wind die flinke kracht had. De ferry hing helemaal schuin door het tegen de golven in ploegen. Toen we gisteren van de ferry afreden zijn we Wellington direct uitgegaan, we hadden deze stad al bezocht en hoewel we het zeker de leukste stad van Nieuw Zeeland vinden, hadden we geen zin om er zo kort na onze vorige bezoek al weer te zijn. We hebben de nacht doorgebracht bij de ingang van de Waiohine Gorge. Dit keer echt een kloof, we keken zo vanuit de auto op de rivier die in de diepte tussen de rotswanden doorstroomt. Vanochtend zijn we de kloof ook overgestoken over een 93 meter lange hangbrug. Dat was een eind wiebelen! Op zoek naar een warme douche zitten we nu 60 kilometer verderop op een kleine camping. Er is alleen één cabin bezet en wij zijn de enige kampeerders. Dat betekent dus wel dat we ieder een toilet en douche voor ons zelf hebben. We hebben ook gratis gebruik kunnen maken de wasmachine, dus we hebben vanavond lekker schoon beddengoed en frisse handdoeken. Helaas is het, terwijl er een berg kleding in de machine zat, begonnen te regenen en hebben we dus nu t-shirts en onderbroeken aan de stoelen, achteruitkijkspiegel en over het dashboard hangen! We gaan nu op ons gemak een maaltje koken in de keuken, droog en warm!

Geschreven op 9 december

De afgelopen dagen hebben we bekende plekken via onbekende routes bezocht. We wilden heel graag de vulkanen in Tongariro national park bekijken, omdat we er de vorige keer in dichte mist
waren. We zijn toen om het park heen gereden naar Wanganui, naar de camping met het bubbelbad. Die camping hebben we weer opgezocht, maar nu vóór het bezoek aan het park. We rijden immers in omgekeerde richting! Het bubbelbad was weer heerlijk. Die middag, terwijl we in de bibliotheek van Wanganui zaten te internetten, werden we gevraagd te poseren voor een foto als gebruikers van het gratis WIFI. Wij staan nu dus ergens op een website van de gemeente Wanganui!

Gisteren reden we met lichte bewolking het nationale park in. De weg er naar toe was nogal bochtig en steeg flink. Niet voor zwakke magen, zeker niet als je bedenkt dat je hier gewoon overal 100km/uur mag. Stel je voor: een weg met 10% hellingshoek, haarspeldbochten en hoge rotsen aan de ene en ravijn aan de andere kant en dan staat er precies voor zo'n heerlijke bocht een bord "100". We hebben dit nu al een paar keer gezien, maar hebben maar niet geprobeerd wat er zou gebeuren als je ook echt 100 gaat rijden. Eén keer op z'n kop in de berm tijdens onze droomreis (Wat, tijdens ons leven!) vinden we genoeg. De camping die we uitgekozen hadden lag ook wat hoger in de bergen, naast weer zo'n skidorp waar alles dicht is vanwege het seizoen. Het was iets te fris om buiten te zitten, dus hebben we in de auto zitten lezen. Vroeg in de avond trok de bewolking weg en zagen we een prachtige besneeuwde top verschijnen, die bij zonsondergang lichtroze kleurde. MOOI!

Vanochtend hebben we een mooie wandeling gemaakt in het nationale park. We voelden ons allebei niet fit genoeg voor de Tongeriro Alpine Crossing, een tocht van 19,5km over de bergen heen. Als je vervoer terug regelt, kun je deze wandeling in 8 of 9 uur doen. Een beetje te pittig voor ons na al die woelnachten in een te klein bed, helaas! De wandeling die we nu gedaan hebben leidde ons langs 2 watervallen en een lavastroom. Doordat er amper wolken waren konden we 2 van de 4 vulkanen perfect zien. Zulk uitzicht zouden wij elke dag wel willen hebben!

We zijn nu op nóg een voor ons bekende plek; een prachtige, gratis plek net buiten Taupo. De vorige keer was het ons hier erg goed bevallen. Nu weer, alleen staan de buren met twee grote campers iets te dicht op ons. Ach, het uitzicht de andere kant op is prachtig en vannacht mogen ze lekker meegenieten van mijn steeds meer op een zeehondenblaf lijkende hoest. We willen morgenochtend een bezoek brengen aan de Hot Springs, lekker badderen. Peet hoopt dat het niet net zo stinkt als in Rotorua. We zullen het morgen wel merken!

Geschreven op 10 december

Het was een onrustige nacht. De camping was aardig volgelopen en een groep Fransen had bedacht dat het de uitgekozen plek was om uitgebreid bij te kletsen en drinken. Ze gingen tot half 4 vannacht door met praten, lachen, gillen en hadden de waterkant 10m voorbij onze camper bestempeld als beste plasplek voor de meiden, we hoorden ze steeds weer langskomen. Pffff. Na slechts een paar uur slapen begonnen we de dag met bij de buren die ook al wakker waren vragen of ze startkabels hadden. Onze auto wilde namelijk niet starten! Helaas had niemand (van degene die wakker waren dan) startkabels en omdat we een automaat rijden had duwen ook geen zin. Van een meisje mochten we haar telefoon lenen en toen hebben we de wegenwacht maar gebeld. Gelukkig was die er snel en na een half uurtje bijladen konden we dan eindelijk naar de Hot Pools toe. Het was vandaag supermooi weer, warm en een strakblauwe hemel. Het complex van de Hot Pools is opgezet als een zwembad, met 3 grote baden in verschillende temperaturen, 2 bubbelbaden en een hele serie "private baths". Dat zijn hokjes van 2 bij 3 meter met een zwembad erin. Elk hokje kun je apart afsluiten zodat je het bad helemaal voor je alleen hebt. Wij hebben eerst geweekt in een bad van 38 graden en daarna in een van 42 graden. Wat een verschil maken een paar graden! Daarna hebben we in de zon de buitenbaden uitgeprobeerd. Het koudste bad was nog 32 graden! Heerlijk! Na twee uur waren we helemaal gerimpeld en doorgekookt en hebben we lekker gedoucht, waarna we verder zijn gereden naar Napier.

In Napier hebben we een paar uurtjes door het centrum geslenterd. Best een leuk stadje. Blijft echt bizar om in je korte broek en op slippers door straten vol kerstverlichting en -versiering te lopen. Voor ons voelt het nog als juli, niet als december! Jammer genoeg was er geen geschikte campingplek in de direct omgeving van de stad, dus nu staan we ongeveer 50km noordelijk op een camping. Helemaal geen straf, want het is (weer) een prachtige plek. We staan naast Lake tutara en achter ons zijn groene heuvels. De schapen houden het gras kort en het bleef nog lekker lang warm genoeg om buiten te zitten. Heerlijk! Er zijn vóór en achter ons op de camping grote groepen mensen bij elkaar, we hopen maar dat zij wel op tijd naar bed gaan vanavond!

dec 10, 2010

12 reacties

De aardappeleters!

Geplaatst op nov 26, 2010 in Queenstown, New Zealand

Geschreven op 16 november

Terwijl ik voorin de auto met een wijntje voor me op het dashboard begin aan dit blog staat Peet achter de auto, klem gezet tussen de bumper en de achterklep, te proberen om de pannen op het gasstel droog te houden. Ondertussen staat hij ook nog met een handdoek het bed droog te deppen. Tja, het regent dus. Tot nu toe zijn we nog redelijk gespaard gebleven van dit echte NZ-weer, we hebben vooral prachtig weer gehad! Het moest er een keer van komen....

Gisteren zijn we vanuit Abel Tasman NP het binnenland ingereden richting Nelson Lakes NP. We wilden een nachtje aan een van de meren doorbrengen. Bij het eerste meer was de camping klein en vol, maar bij het tweede meer vonden we een prima kampeerplek. We waren net op een bankje in de zon aan het genieten van het uitzicht over het meer en de hoge bergtoppen, toen we de eerste vliegjes opmerkten. Bij nadere inspectie bleken we omgeven te zijn door werkelijk honderden van die beestjes. Niet zomaar vliegen, maar van die irritante Sandflys. Deze kleine vliegjes maken een krasje in je huid, zuigen er bloed uit en laten nog wat troep achter. En dat levert kleine rode bultjes op die ontzettend jeuken! We keken elkaar aan en nog geen 10 seconden later zaten we weer voorin de auto om met gierende banden weg te racen. Wat een nachtmerrie!

De volgende camping lag achter een taverne en dat leek ons in eerste instantie niet veel soeps. De mevrouw die de plantjes aan het verzorgen was, zei dat we maar een kijkje moesten nemen omdat het heel mooi was. Om haar niet teleurstellen maakten we het hek open en gingen we de weg af. Voor ons lag een prachtig grasveld met hier en daar een flinke boom, een wilde beek er langs en houtgestookte BBQ-s. Het was inderdaad heel erg mooi! En nog beter; we zagen toiletten en douches met warm water. Na die koude douches van de dagen ervoor leek ons dat heerlijk! Toen we heerlijk opgefrist en omgekleed uit de douchehokjes tevoorschijn kwamen werden we begroet door wederom honderden zandvliegen. Aaaaah. We hebben nog even vriendelijk gezwaaid naar de tuinierster toen we langsraasden, dat dan nog wel.

Inmiddels was het al 4 uur 's middags en waren we het zoeken naar een slaapplaats wel behoorlijk zat. De eerstvolgende zou het hoe dan ook worden, zandvliegen of niet. We kwamen uit bij Lyel Historic Area, een oud goudzoekersgebied. We hebben ook nog een wandelingetje gemaakt naar de rivier, die onderaan de heuvel waar de camping op is stroomde. Hier kun je nog steeds goud zoeken en we zagen ook een man met een metaaldetector een poging wagen. Op deze camping waren we zeker niet de enige kampeerders, zo druk hadden we het nog niet gezien op een informele camping! En iedereen liep wapperend en zwaaiend over het veld om de vliegen weg te waaien. Wij hebben ondanks het mooie weer vooral veel tijd in de auto doorgebracht. Daar waren we dan in ieder geval vliegvrij! Helaas konden we ook geen raampje open zetten, waardoor het binnen no-time 37 graden in de auto was en we dus steeds maar weer even frisse lucht gingen happen. Even ja, want na 5 minuten overal aangevallen te worden, gingen we dan toch maar weer in de hitte zitten! Het avondeten hebben we uiteraard wel buiten bereid, maar na een paar happen hebben we de rest maar weer binnen opgegeten. Na eerst nog 50 vliegen binnen doodgeslagen te hebben. Een mevrouw op de camping liep als een moderne versie van een van de witte wieven over de camping, volledig gehuld in een klamboe!

Vanochtend zijn we dus ook hier maar weer snel weggereden, het ontbijt al rijdend opetend. Je moet wat! Aan de kust aangekomen hebben we bij Cape Foulwind een kolonie Zeehonden bekeken. Ze lagen op de rotsen en zwommen in de baai en we konden het vanaf het wandelpad heel goed bekijken. Er werd weer een mooie show opgevoerd, compleet met twee vechtende zeehonden die grommend achter elkaar aan zaten tot er een via het water ontsnapte. "Dit is MIJN rots", maakten wij er maar van! Grappig dat er dan overal borden staan die de weg wijzen naar een zeehondenkolonie en dat die er ook gewoon zijn, waar ze horen te zijn! Keurig hoor!

De volgende stop aan de prachtige westelijke kustroute waren de Pancake holes and Blowholes bij Punakaika. Via een wandelpad en bruggetjes loop je over en langs rotsformaties waar de zee onderdoor en overheen beukt. Een beetje a la The Great Ocean Road; erg mooi! Via Greymouth, waar we gelukkig konden tanken na het bordje "de eerste 110km geen tankstation" te laat opgemerkt te hebben en we dus al een tijdje met geknepen billen in de auto zaten, zijn we naar onze huidige overnachtingsplek gereden. Weer een voormalige goudmijn. We kunnen hier rond zonsondergang een wandeling maken door mijntunnels waar we glimwormen zouden kunnen zien, volgens onze buurman. Nu maar hopen dat het minder gaat regenen.

Geschreven op 17 november

Gisterenavond wilde het maar niet ophouden met regenen. Toch hebben we die wandeling gedaan. Volgens het bordje zou het ongeveer een half uurtje lopen zijn en als we rond zonsondergang aan het einde zouden zijn, zouden we de glimwormen kunnen zien. Ik weet niet of het door de regen kwam, maar na amper 15 minuten stonden we alweer bij de auto. En geen glimworm gezien, omdat het nog veel te licht was. We vonden het zonde om terug te rijden naar de camping zonder ze gezien te hebben, dus hebben we in de auto op zitten warmen om na een kwartier terug te lopen naar het einde van de wandeling. Eenmaal in de tunnel zagen we eerst niets, alleen maar schemering aan het einde van de tunnel, maar plots zagen we toch allemaal kleine sterretjes op het plafond. Jawel! Glimwormen die ontzettend hun best zaten te doen om de tunnel te verlichten. Wat een leuk gezicht, zeg! We hebben geprobeerd om het te filmen of op de foto te zetten, maar dat is niet goed gelukt. Gebruik je fantasie dus bij de foto!

Vanochtend stapten we uit ons bed in één keer in een flinke plas. Goedemorgen! Het regende nog steeds en aan de dikke bewolking te zien hoefde we op korte termijn geen opklaring te verwachten. We hebben dus ingewikkelde acrobatiek uitgevoerd om in de auto droog ons bed op te kunnen vouwen. En het is nog gelukt ook, gelukkig. Bij het visitor centre in Hokitika wisten ze ons te vertellen dat het later op de dag wel op zou klaren, maar dat de komende dagen niet veel beter zullen zijn. Bah! In Hokitika stikt het van de winkels vermomd als Art Gallery, waar ze jade en glaswerk verkopen. Wij hebben nog even gekeken bij een glasblazerij, gaaf om te zien hoe ze vanuit zo'n glasklompje een mooi wijnglas kunnen maken. Daarna hebben we een ritje gemaakt langs een meer, dat we door de mist helaas amper gezien hebben, en naar Dorothy Falls. Daar merkten we dan wel een voordeel van regen, de waterval was zeer aanwezig. Wat een massa water! We hebben besloten om dan maar een dagje ´luxe´ te doen en op een commerciele camping te gaan staan. Met warme douches en een keuken om in te schuilen. Deze camping adverteerd ook nog met Free Wireless internet, maar dat bleek een beetje een kat in de zak, want daarvoor moeten we voor de deur van het woonhuis waar de receptie in is gevestigd gaan zitten. Niet echt heel makkelijk of comfortabel. Peet heeft zich vandaag vermaakt met rösti maken. We hebben vorige week een zak met 10 kilo (!!) aardappelen gekocht en we zijn nu wel toe aan wat variatie op stamppot of gebakken aardappels. Bovendien duurt het op ons gasstel zo lang om aardappels te bakken, dat het plan onstond om vandaag rösti te maken, die we dan morgen alleen nog maar op hoeven te warmen. We hebben enthousiast kilo's aardappels geraspt en nu is Peet dus al 2 uur bezig met koekjes bakken! Al zwetend, want inmiddels is het inderdaad opgeklaard en de temperatuur ook goed opgelopen. Zie je het voor je?

Ik heb me vermaakt met ons kasboek bijwerken. We hadden al sinds 1 oktober geen excel meer op onze laptop, omdat de proefversie die we in Vietnam hadden gekregen verlopen was. Nu zijn we weer helemaal bij. Pff, eigenlijk willen we helemaal niet weten hoeveel geld we uit hebben gegeven.... Ook kunnen we nu eindelijk weer ons 'verjaardagsoverzicht' openen. Klote is het dan om te zien dat je mensen 'vergeten' bent, sorry Ali, Thijmen en Pepijn...lekker attent van ons!
We gaan zo lekker eten. Vanavond eten we.......(o.a) gebakken aardappelen! Haha.

Geschreven op 18 november

Aangezien we er gister achter zijn gekomen dat ons budget wel erg hard gaat, hebben we vandaag maar besloten daar nog één dag lekker mee door te gaan door een HELICOPTER VLUCHT in Whataroa te gaan maken!! Het was zo gaaf om in de buurt van de Franz Josef en Fox gletsjer te vliegen. Skan had al eerder in een heli gezeten maar ik nog nooit. Er is 1 woord voor: WAUW! We hadden in Australie al meerdere keren gekeken naar een vlucht, maar dat was steeds te duur. Vanmorgen reden we langs een bordje met 'Scenic Heli Flights', toen we daar eenmaal aankwamen besloten we het eindelijk te doen. Geweldig om over de besneeuwde toppen te vliegen. Vlak voordat we richting de heli liepen kwam er nog een ander stel aan, zodat we met z'n vieren in de heli kwamen. We zaten met z'n tweetjes naast de piloot. Koptelefoons op en gaan! We hopen dat de foto's iets laten zien, maar (we zeggen het vaker) in het echt was het nog 100 keer mooier. We denken dat de piloot enorm veel lol heeft gehad toen hij ons over de rand van een berg heen 'flikkerde', ongelooflijk wat voor gevoel je dan in je buik en hoofd hebt. Toen we later het tweetal dat achter ons zat spraken vertelde hij ook dat zij zijn knie aan gort had geknepen op dat moment, haha!

Na dit hoogtepunt zijn we richting het dorpje Franz Jozef gereden. Hier zijn we gaan wandelen naar Peter's Pool om de gletsjer mooi op de foto te zetten. Nadat dit gelukt was zijn we doorgelopen naar de voet van de gletser waar we hebben genoten van de prachtige kleuren van dit bijzondere geheel. Bijzonder doordat deze, en de gletsjer bij Fox, de enige in de wereld zijn die zo dicht bij zeeniveau komen en de kleuren: prachtig blauw, geweldig!

Na een paar uurtjes bij en rondom de gletsjer besteed te hebben zijn we doorgereden naar het dorpje Fox waar ook een gletsjer is. Deze gaan we morgen bekijken en zijn dus naar onze overnachtingsplek voor vannacht doorgereden, een gratis camping aan zee. Eigenlijk is het heel gek om via het regenwoud in een half uur lopen uit te komen bij een gletsjer, waarna je weer weg rijdt en binnen een half uur aan zee staat waar je uitzicht hebt op de gletsjers en de toppen van de bergen hier (Mount Cook en Mount Tasman). Eenmaal op de camping aangekomen was het bewolkt en zijn we na een korte wandeling op het strand de auto ingevlucht...je raadt het al: SANDFLIES! Ahhhhh niet weer! We willen er niet teveel over zeuren maar 1 ding is zeker, het zijn klote beestjes. Tijdens het koken (salade nicoise en de Rosti's van Peet, heerlijk!!!) zat Skan voorin de auto en gaf ineens een gil, ze 'schrok' van het prachtige uitzicht op de bergen toen de wolken opgetrokken waren. Dus na het koken, de achterklep zo snel mogelijk dicht, het eten voorin opeten en rennen naar het strand. Fijn om de vliegjes daar iets minder te hebben en te genieten van misschien wel de mooiste zonsondergang tot nu toe! Ongelooflijk wat een prachtige kleuren boven zee en achter je de prachtige bergen. Op het strand was een stel aan het vissen en ze vingen nog veel ook: haaien! Geen grote, maar toch. Wij hebben ze er drie zien vangen die allemaal terug werden gegooid, dat bleken niet de lekkere te zijn... Ik ben blij dat ik mijn lijntjes niet heb uitgegooid, haha (heb het niet zo op haaien namelijk..)! Na een half uur begon de visser druk te zwaaien en kwam er een zeehond op z'n gemak voorbij zwemmen door de enorm (!!) hoge golven, gaaf!

Geschreven op 19 november

Vanmorgen zijn we met gierende banden van onze prachtige overnachtingsplek vertrokken. Nou ja gierende banden...we zijn drie kwartier bezig geweest om minimaal 150 Sandflies dood te drukken (bij 150 zijn we de tel kwijt geraakt), en die zaten binnen in nog 5 minuten tijd (dat deur open heeft gestaan om ons bed op te maken...), grrr.
Hierna zijn we naar Matheson Lake gereden waar je in ongeveer een uurtje omheen kunt lopen. We hebben gelezen dat je bij dit meer DE foto van de toppen kunt maken die dan weerspiegelen in het water, maar vandaag even niet want het waaide, haha! Wel een prachtige wandeling, dus helemaal goed!

Na deze tocht zijn we zwetend doorgereden naar de Fox gletsjer, waar we ervoor hebben gekoxen om een wandeling van ongeveer 1,5 uur naar een look out op de gletsjer te gaan doen. We hebben gister al aan de voet van de andere gletsjer gestaan dus nu maar een look out. Het was een pittige wandeling, flink steill dus weer zweten geblazen. Ook moet je twee bergbeken oversteken, waarvan er 1 flink groot en diep was. gelukkig hebben we ergens een plekje gevonden waar je na wat klimwerk met een flinke sprong aan de overkant stond, en dat zonder natte voeten, haha! Het uitzicht op de gletsjer was wederom geweldig.
We waren net op tijd terug bij de auto want het begon flink te regenen. Onderweg hebben we nog een erg mooie waterval en de Gates of Haast (Haast is een heel klein dorpje) bekeken, en nu ik dit schrijf, zo'n 150 km verder, is het net gestopt met regenen. We staan aan een erg groot meer (Lake Wanaka) en hopen dat de harde wind de donkere wolken wegblaast en we morgen weer zon hebben!

Geschreven op 21 november

Het weer is nog steeds wisselvallig. Veel regen, maar gelukkig laat de zon zich ook regelmatig zien. We hebben de afgelopen twee dagen aan Lake Wanaka gekampeerd. Eerst aan de noordkant en de afgelopen dag in het dorpje Wanaka. Dat is echt een wintersportdorp, maar dan zonder de sneeuw. Helaas! We hebben wel hoge bergtoppen gezien, met flink wat sneeuw, maar het skiseizoen is toch echt voorbij. We zijn gisteren al om kwart over zeven 's ochtends gaan rijden, omdat we om 8 uur in Wanaka wilden zijn. We hadden namelijk op vrijdagavond een freaky ongeluk met de sleepervan. We hadden een flink stuk gereden die dag en veel tijd genomen om onderweg te stoppen bij watervallen en andere mooie plekjes, waardoor we vrij laat op de camping waren. Het was weer een camping van het departement, dus op een toilet en kraantje na geen faciliteiten. Peet had lekker allemaal groenten gesneden en had water op gezet om pasta te koken. Het was net een beetje minder hard aan het regenen en dus een goed moment om te koken. Toen Peet het deksel van de pan optilde om te kijken of het water al kookte, kwam in een keer het hele gasstel uit z'n houders storten. Zo achter de auto op de grond! Oeps! Gelukkig kon hij nog opzij springen zodat de pan en vlammen hem niet raakten. Helaas was het daardoor niet meer mogelijk om verder te koken, dus onze maaltijd die avond bestond uit rauwe wortelen, blokjes kaas en chips! We wilden op zaterdag dus op tijd contact opnemen met de verhuurder om te regelen dat we wel weer kunnen koken. Het is wel de moeite waard om zo vroeg op te staan, wat een mooi uitzicht hebben we gehad tijdens de vroege rit. We zagen de wolken optrekken boven de meren en de bergen langzaam tevoorschijn komen en alle kleuren waren nog intenser door het mooie licht. We zeggen wel eens dat de decorontwerpers steeds net klaar zijn met hun werk als wij er aan komen! De meren zijn zo mooi helder en blauw, de bergen perfect gevormd met sneeuwtoppen en dikke dennenbossen aan de voet. Zo mooi dat het niet echt lijkt!

Vanwege het weekend is het niet meer gelukt om het gasstel vast te laten zetten, dus nu hebben we een klein gaspitje gekocht dat je zo op een gastankje schroeft. Dat werkt ook goed, al is het een beetje behelpen met één pitje. Gisteren hadden we bij het infocenter in Wanaka advies gevraagd voor dingen om te doen in de regen en zij gaven ons onder andere het advies om wijn te gaan proeven bij de lokale wijngaard. Dat wilden we al sinds Australie doen, maar het was er steeds niet van gekomen. Nu dus wel. Toen we aankwamen bij de wijngaard brak de zon door waardoor we konden genieten van het zicht op de wijnranken aan het meer. Erg mooi. We hebben een drietal witte wijn geproefd, maar we vonden ze alledrie lekkerder ruiken dan proeven (eentje smaakte naar kruisbessen, was niet zo lekker...) en hebben het bij die drie gelaten. Daarbij hadden we ook niets uitgespuugd (zonde toch?;-) ), dus meer dan drie zou een gevaar op de weg opleveren, haha. We hebben daarna heerlijk in de zon gezeten aan het meer, omdat er dit keer eens geen zwermen vliegjes waren. Wat een verademing! Er zaten wel veel erg brutale meesjes bij onze kampeerplek, we moesten ze steeds uit de auto jagen! De groenten van gisteren hadden we op de knoflook en uien na weggegooid omdat het helemaal verpieterd was. De knoflook had iets te lang rauw en gesneden in de auto gelegen, waardoor we de nacht van vrijdag op zaterdag in een flinke knoflookwalm lagen te slapen. Bij het vliegvrije meer hebben we dus alles lekker door laten waaien in de auto! En dat was dus blijkbaar erg aantrekkelijk voor de vogeltjes.

Vandaag zijn we langs nog meer wijngaarden (erlangs, niet gestopt dus!) gereden. Op een gegeven moment kwamen we langs een brug met bungyjumpers eraan. We zaten dus duidelijk in de buurt van Queenstown; "the Adventure Capitol of The World", zeggen ze zelf. Je kunt hier allerlei idiote dingen doen zoals in een plastic bal van de berg afrollen, aan een honderdmeter hoge schommel door de lucht zwiepen, met een mountainbike van een top afdenderen en ga zo maar door. Het dorpje is een verzameling van reisbureautjes en veel te hippe mensen. Wij kennen het type inmiddels ook vanuit de vorige landen; haren die alle kanten opstaan, bandana's of hoedjes op dat haar gedrukt, enorme zonnenbrillen (ook in de regen) en constant op je blote poten lopen. Wij snappen het niet helemaal, geloof ik, wij houden liever onze schoenen aan op straat! Vanochtend was het nog mooi weer, maar eenmaal in Queenstown hoosde het weer. We hebben hier en daar geschuild, onder andere in een sportsbar waar we de laatste 10 minuten van de All Blacks tegen Ierland hebben bekeken. De Ieren werden ingemaakt, zoals vooraf al voorspeld was. We hebben onze voorraden weer aangevuld in de lokale super en zijn toen maar doorgereden naar onze overnachtingsplek; ongeveer 15km buiten Queenstown aan een prachtig meer. Met heel erg veel vliegjes....jammer!

Morgen gaan we (hopelijk) het gasstel weer vast laten zetten en dan gaan we op weg naar de Fjorden. We hebben daar al veel foto's van gezien en kunnen niet wachten om het met eigen ogen te zien!

Geschreven op 22 november

Vannacht heeft het gevroren! We hebben het zo koud gehad in bed. Uiteindelijk lagen we onder 5 lagen (inclusief alle handdoeken en truien) en toen was het nog bibberen. Vanmorgen duurde het dan ook even voor we weer zicht door alle ramen hadden. Nou ja, het was in ieder geval wel droog! Nadat we de auto bij een garage hadden afgeleverd zijn we Queenstown verder gaan bekijken. En dat was een veel leuker stadje in de zon, in vergelijking met de plensbuien van gisteren! Na een paar uur slenteren en een lekkere lunch op een bankje aan de waterkant waar alle speedboten vertrekken konden we de auto weer ophalen. We hebben een nieuwe voorband (wisten niet dat dat nodig was!), een nieuwe V-snaar (dat maakt een stuk minder herrie), een kraantje dat niet meer losspringt als je water tapt, maar helaas kunnen we het gasstel nog steeds niet gebruiken. Ze hebben het wel weer vast kunnen maken, maar nu schuift ie niet meer ver genoeg uit om er een behoorlijke pan op te kunnen zetten. Pech dus, dan koken we de komende weken maar met het eenpittertje. Iemand nog suggesties voor eenpansgerechten? ;-)

Doordat we pas om drie uur weg reden waren we ook laat in Te Anau. We staan op een mooie plek aan het Te Anau meer, dat het grootste meer is van het Zuideiland. We zitten al in Fiordland NP en de weg hierheen was al prachtig. Morgen schijnt ie nog mooier te worden als we op weg gaan naar de Milford Sound. We willen daar een cruise maken door de Sound. We hebben het bed maar direct opgemaakt met extra lagen, het zou wel weer eens koud kunnen worden, want het is volledig onbewolkt! De ranger die het kampeergeld op kwam halen, zei dat het de komende dagen mooi weer wordt. We hopen het!
Slaap lekker!

Geschreven op 23 november

Hieperdepiep hoera voor Frans/pap. Wij hebben geproost op je verjaardag, hoor!
Vandaag zijn we vroeg opgestaan om naar de Milford Sound te rijden. We hadden de nacht al doorgebracht in het Fiordland NP, maar moesten nog ongeveer 100km rijden om bij de ingang van de fjord te komen. Wat een prachtige weg is dat, zeg! Je slingert tussen alpenmeren, bossen en steeds hogere bergen door tot je omringt bent door besneeuwde toppen. Spectaculair mooi! Vlak voor het eind gingen we door een nogal ruwe (het water lekte er aan alle kanten in...jaiks) tunnel dwars door de bergen heen en daarna slingerden we naar beneden naar zeeniveau. In tegenstelling tot de Alpenwegen in Europa zagen we hier de hele tijd bomen, de boomgrens ligt hier blijkbaar veel hoger! We hadden zo'n mazzel met het weer vandaag; strakblauwe lucht en lekker warm. Hierdoor was het gevoel door een bordkartonnen decor te rijden nog erger! We hadden nog een cruise geboekt, maar eenmaal aangekomen bij de haven bleken we nog ruim de keus te hebben. We konden binnen 20 minuten na aankomst al met een 2 uur durende cruise mee. En als echte Hollanders hadden we daar nog een kortingsbonnetje voor ook! ;-)

Ondanks het mooie weer was het nog wel koud op de boot, maar we hebben de hele tocht buiten gezeten om niets te hoeven missen. De bergen rijzen direct vanuit de zee tot flinke hoogte, hier en daar een besneeuwde top en veel watervallen. We hebben zeehonden, dolfijnen en ook pinguins gezien! Joepie, eindelijk! Op de terugweg zijn we verhuisd van het bovendek naar het voorste puntje van de boot. We konden daarvandaan de zeehonden heel goed bekijken. Toen de kapitein ons het beste zicht op een van de watervallen wilde laten zien, moesten we snel naar binnen vluchten om niet zeiknat te worden. Wat een massa water kwam daar naar beneden zeg! Onlangs is in een onderzoek van de AAA (ANWB) onder de Nieuw Zeelanders gevraagd naar de 100 "Must do's" in Nieuw Zeeland en daarbij kwam de Milford Sound op 1 eruit. Wij zijn ook erg onder de indruk van dit natuurschoon, zo mooi!

Na de boottocht zijn we op ons gemak een stuk terug gereden over de mooie alpenweg en nu staan we op een camping enkele kilometers vanaf de camping waar we gisteren stonden. Dit keer niet aan een meer, maar aan een rivier vol forellen. Het water is zo helder dat we ze zo voorbij zien zwemmen. Peet heeft geprobeerd om er een uit te vissen, maar zonder geluk. Het is niet zo druk op deze camping en dus hebben we een toilet voor ons zelf. Toen we aankwamen was de ranger net bezig met poetsen, dus helemaal goed.

Geschreven op 24 november

Vanmorgen zijn we zo snel mogelijk naar een telefooncel gereden om pap nog even persoonlijk te kunnen feliciteren, zo grappig, voor ons woensdagmorgen, daar nog steeds dinsdag avond! Hierna zijn we gaan rijden richting Invercargill. Via een mooie route zijn we terecht gekomen in een best grote stad! Na wat gezoek naar een leuke camping staan we inmiddels 8 km buiten de stad. Het weer begon vanmorgen perfect maar vanmiddag werd het wat minder: bewolkt, maar niet koud en gelukkig geen zandvliegen!
We hebben de middag lekker rustig doorgebracht met een krantje, boekje en lekere lunch.

Zojuist hebben we lekker gedouched en zitten we nu in de televisie kamer te kijken naar een uitzending over de 29 mijnwerkers en horen dus dat er een tweede explosie is geweest en dat er geen overlevenden kunnen zijn. Sjezus wat vreselijk. Het is gek om er over na te denken dat je daar zeer kort geleden was, en dat zoiets gebeurd. Het is natuurlijk afgrijselijk als je er over nadenkt hoe de families er nu aan toe zijn, bah!

Geschreven op 25 november

Vanmorgen vroeg werden we gewekt door tikkende regendruppels op het dak van de auto. Getver. We hadden daardoor wat moeite met opstaan en waren pas om negen uur op pad. We hebben nog wat boodschappen gedaan en getankt en toen hadden we het wel gezien in Invercargill. De mooie route van gisteren zette zich voort; we reden nog steeds op the Scenic Southern Drive. We hoopten nog ergens langs een bibliotheek te komen om ons blog en foto´s te kunnen plaatsen, de bieb in Invercargill biedt namelijk geen gratis internet, maar alle dorpjes waren zo klein dat er behalve een kerk en een paar huizen niet veel meer was. Je ziet hier ook overal bordjes dat je uit moet kijken voor de schoolbus, dus zullen de kinderen hier wel ver moeten reizen voor hun school. We denken dat het hier al bijna zomervakantie is, wat een gek idee is dat, he?

We werden verrast door een bordje Niagara Falls, zo ver waren we toch niet gereden vandaag? De waterval bleek een miezerig stroompje te zijn. De naamgever was waarschijnlijk een pionier die de verkeerde boot had genomen en er toen hier maar iets van maakte. Bij het Petrified forest bij Curio Bay was het regenen overgegaan in een miezerbuitje en konden we dus wel een wandeling maken. Je ziet hier de overblijfselen van een prehistorisch bos. Én je ziet hier pinguins! Heel verrassend zagen we er één op een stukje gras, honderden meters van de zee af zitten. Het is broedtijd, dus de nesten moeten bewaakt worden. We waren de telelens vergeten en gingen dus over de stenen op weg naar een plekje dichterbij. Daarbij glibberde de stenen zo onder mijn voeten vandaan en lag ik languit in de blub. He fijn, fris gedoucht en dan een kletsnatte spijkerbroek en vieze handen. De pinguin was door al het kabaal inmiddels verdwenen en wie kan hem/haar dat kwalijk nemen? Wij zijn dus maar weer terug naar de auto gegaan, zodat ik een andere broek aan kon doen. Gelukkig zat er vlakbij een camping om even de handen te kunnen wassen en daar waren ook nog mooie uitkijkpunten over de baai. Hier zagen we een heel stel Hector-dolfijnen in de golven spelen. Deze kleine dolfijnen komen alleen maar in Nieuw Zeeland voor, dus gaaf dat we die gezien hebben. Vanaf een ander uitkijkpunt zijn we nog met succes gaan kijken naar "onze" pinguin en daarvandaan zagen we er ook nog een over de rotsen naar zijn/haar schuilplaats hoppen. Wat een koddig loopje!

Terug op de Scenic drive zijn we nog twee watervallen gaan bekijken (de McLeans Falls en de Purakaunui Falls), beide na een korte wandeling vanaf de weg. We liepen door het regenwoud, passend bij het weer. Beide watervallen waren hartstikke mooi om te zien. Bij de McLeand Falls kun je over de rotsen helemaal tot in de waterval klimmen, maar wij vonden het zo wel nat genoeg. Onze camping van vannacht ligt op een paar kilometer van een van deze falls, aan Purakaunui Bay. Er was geen recht plekje gras meer te vinden, dus we slapen een beetje scheef vannacht, hopelijk komt dat goed! Het uitzicht is spectaculair; enorme hoge rotskliffen aan de ene kant van de baai, groene heuvels vol schapen aan de andere kant en daartussen een zandstrand en zee met flinke golven. De schapen lopen ook over de camping, dus we moeten wel uitkijken waar we onze voeten zetten....

Vlak na aankomst zagen we een flinke kolos aan de waterrand zitten. Dat bleek een uit de kluiten gegroeide zeeleeuw te zijn. De gehele middag en avond zagen we ze (5 stuks, denken we) het strand op en af gaan. Na het eten hebben we een wandeling gemaakt langs de rand van de baai en daarna zijn we ook maar op visite gegaan bij de zeeleeuwen. We moesten daarvoor een flinke beek oversteken en na lang zoeken naar een oversteekplaats hebben we uiteindelijk de schoenen en sokken maar uitgedaan om er door te waden. Lekker verfrissend, brr! Een beetje griezelig vonden we het wel om dicht bij de zeeleeuwen te komen, want we hadden ze elkaar met flinke snelheid en veel gegrom zien achtervolgen. Gelukkig hadden ze niet heel veel interesse in ons en sliepen ze rustig door toen we in de buurt kwamen. Wat een dikke beesten zijn het, niet voor te stellen dat ze zo snel kunnen bewegen.

We hebben trouwens een perfecte eenpansmaaltijd gemaakt vandaag; een turks brood belegd met pastasaus, groente en kaas werd een verukkelijke pizza. Hmmm!

nov 26, 2010

Mooiste land ter wereld!?

Geplaatst op nov 14, 2010 in Tasman, New Zealand

Geschreven op 4 november

We zijn in Nieuw Zeeland! De laatste dag in Australie hebben we werkelijk genoten van Sydney: 's Ochtends hebben we een paar uur besteed aan het plaatsen van ons ellenlange blog en 60 foto's. Ook hebben we eindelijk weer wat mails kunnen versturen en zijn we na het boeken van een hotelkamer in Auckland de stad in gegaan. De zon scheen gelukkig (ondanks dat er flinke storm was voorspeld) en we hebben een dagpas voor het openbaar vervoer gekocht waarmee je met bus, trein en ferry de gehele dag mag reizen: Perfect! We hebben met de ferry meerdere routes langs het Opera House en onder Harbour Bridge genomen zelfs toen het al donker was, sjeetje wat gaaf! Ook hebben we veel gelopen in de stad, rond een uur of 17.00 hebben we een kwartiertje staan schuilen onder de bogen van het Opera House voor een flinke bui en aangezien er een voorstelling was hebben we stiekem ook nog een rondje IN dit gave gebouw gemaakt, prima om even te schuilen :-)!

Zoals we al eerder hebben geschreven, hebben we van een heleboel mensen die we tegengekomen zijn tijdens onze droomreis gehoord dat Nieuw Zeeland HET mooiste land is wat ze ooit hebben gezien, voor ons in ieder geval (tot nu toe) het moeilijkste om binnen te komen! Na Rusland, Mongolie en China dachten we wel iets gehad te hebben qua douane perikelen... Maar om NZ binnen te komen heb je op het vliegveld in Australie al een hoop gezeik: onze vlucht op 1 november was gepland om 12.00 uur dus wij waren ruim 2 uur van te voren op de luchthaven en stonden als 4e te wachten in de rij voor de incheckbalie. Vooraf hadden we gelezen op de ambassade website van NZ dat je als Nederlandse paspoorthouder het land voor 90 dagen in mag (wij hebben maar 50 dagen nodig) als je wel aan kunt tonen dat je het land weer uitgaat. Laten wij nu net een aantal weken geleden tickets naar Chili hebben geboekt: geen probleem dus..

Wel dus. De incheckmevrouw (die al lichtelijk gestressed wat door de enorm lange rij..) wist ons na 1 vraag te vertellen dat ze ons zeer waarschijnlijk niet kon inchecken en dat we dus onze vlucht zouden gaan missen....PARDON? NZ zegt: als we niet 100% zeker kunnen aantonen dat je geaccepteerd wordt in de eerst volgende bestemming (voor ons dus Chili) dan laten we je niet binnen.. Om een heel lang verhaal iets minder lang te maken: doorzeuren bij de incheckmevrouw, de incheckmevrouw vraagt hulp aan de buurman (geen reactie, dus we moesten uit de rij), supervisor werd gebeld, supervisor had het zelfde verhaal, Peet alvast rennen naar pc's op de luchthaven om een ticket te boeken vanuit Chili naar een ander land (bijv Peru), Skan heftige discussie met de supervisor, supervisor blijft bij het verhaal, Skan nog meer doorzeuren, supervisor belt met tegenzin NZ immigratie (verteld het verhaal tegen immigratie zo dat wij NOOIT toegelaten zouden worden), Peet komt terug dat er een vlucht beschikbaar is, Skan heeft immigratie aan de telefoon, immigratie laat ons na lang doorzeuren toch toe zonder een nieuwe vlucht te hoeven boeken... Ow, en de supervisor zei dat dat in 5 jaar tijd nog nooit voorgekomen was.

Al met al rennen naar de gate, net op tijd aan boord en met een gerust hart op naar Auckland: NOT! Hopen dat ze ons daar maar toe laten...Eenmaal geland blijkt er niets aan de hand en worden we zonder vragen het land in gelaten (voor aanstaande reizigers (Bram & Ilse!) toch iets om even goed uit te zoeken, alhoewel we het volgens de 'wet' goed hadden geregeld). Zelfs de potjes peper en zout (die je eigenlijk niet mag invoeren) mochten gewoon lekker in onze tas blijven zitten. Pff, dan gaan we nu maar genieten van het mooiste land ter wereld; doen jullie mee?

Op de luchthaven van Auckland

Eenmaal aangekomen in ons (kleine) studiootje hebben we onze tassen gedumpt en hebben we bij een Chinees (!!) restaurant heerlijk gegeten. Na een biertje in een leuke kroeg met goede live muziek zijn we ons bedje ingegaan! De volgende dag zijn we Auckland te voet verder gaan bekijken. Wat direct opvalt is dat het eigenlijk helemaal niet zo groot is en dat er enrom veel Aziaten wonen, aha dat Chinese restaurant... Ook kregen we een flyer in onze hand gedrukt waarbij je voor 10 dollar op 3 paarden kunt wedden...Tsja die dag was het Melbourne Cup Day en dat betekend voor de Australiers zoiets als voor ons de halve finale van het WK. De afgelopen weken, zag en hoorde je niets anders als Melbourne Cup zus of zo. Wij vonden het al jammer dat we er niet bij konden zijn. In Geelong hebben we onze ogen al uitgekeken naar alle dames die (er naar ze zelf denken) prachtig uitzien, met als finishing touch natuurlijk de hoed! Ook in Auckland wordt dit alles groots gevierd en de terrassen zaten flink vol. Rond een uur of 14.00 waren wij ook aanwezig, niet wetende dat de 'echte' race pas om 17.00 uur zou zijn. Na het inzetten van een wedje (waarbij je dus pas om 17:02 uur weet of je iets gewonnen hebt) waren we natuurlijk verplicht om de hele middag in de zon op het terras te blijven. Het was erg leuk om een paar Engelsen te ontmoetten die al enkele jaren in Auckland wonen en al snel stonden we met een man of tien aan een pilsje...Rond een uur of 17.00 liep de spanning hoog op (en het koninginnedag, zomercarnival, marathon, oud en nieuw gevoel, hik, ook!!) en toen was het zover... Niet wetende op wie wij hadden gegokt bleek natuurlijk dat we niets hadden gewonnen, haha! Na een heerlijk diner bij de indier zijn we zwalkend afgehaakt en zijn we ons bed ingegaan.
De volgende dag werden we wakker met een klein paard in ons hoofd en een flinke curry smaak! Fijn, we konden ons huis ophalen, haha!

We hebben weer een mooi karretje...hij is gelukkig nog iets kleiner, dat parkeerd zo lekker in, haha!
Gister zijn we na boodschappen gedaan te hebben doorgereden naar Rotorua. Fijn met een inmidddels iets kleiner paard in ons hoofd genieten van rottende eieren geur. We zaten daar in een thermisch gebied waar je overal in de stad stoomwolken ziet opgaan van kokende modderbaden en bijhorende lucht. Op de camping hadden ze ook een heerlijke hotpool waar we na het eten (spruitjesstampot!! :-)) heerlijk een paar uurtjes in hebben doorgebracht.

Vandaag zijn we fit begonnen en hebben we nog een rondje in Rotorua gemaakt waar we wederom hebben genoten van de heerlijke zwaveldampen, haha! Het is dat het zo stinkt, want het is echt heel gaaf om overal van die dampende gaten te zien met kokend hete modder of water! Hierna zijn we naar Taupo gereden waar een enorm meer ligt. Het is niet normaal wat een prachtige uitzichhten we tijden de rit hebben gehad! Ook bij het meer zie je in de verte enorme vulkanen met sneeuw erop, WAUW! Na een lekkere lunch bij het meer zijn we naar onze overnachtingsplek aan een rivier gereden waar we de middag lekker relaxed hebben doorgebracht. Weer zo'n mooie overnachtingsplek!

Geschreven op 5 november

Onze nachten in ons nieuwe huisje zijn nog even wennen; om het uur schiet er 1 van ons wakker (waardoor de ander nog erger schrikt en bijna door het dak heen springt, haha!) maar al met al hebben we goed geslapen. Jammer dat het vanaf een uur of 6.00 is begonnen te regenen en om 8.00 uur nog steeds met bakken uit de hemel komt. We hebben onszelf toch maar uit het warme bedje weten te krijgen en hebben onze mooie (zelfs in de ochtendregen) overnachtingsplek weer verlaten. Een paar km verderop zijn we gaan kijken bij een enorm gave waterval. Niet enorm hoog ofzo, maar prachtig blauw van kleur! Niet te geloven dat dat riviertje waar we aanstonden (waar we al wel hadden gezien dat er een enorme stroming stond) kan veranderen in een kolkende massa prachtig blauw water. Ondanks de regen hebben we een half uurtje rond gekeken en zijn we vertrokken richting Tongarire National Park. Helaas bleef het weer erg slecht en hebben we deze vulkanen voor nu moeten skippen. Bij het visitor center hebben we wel onze overtocht naar het zuid-eiland geboekt; aanstaande woensdag om 13.00 uur. Wij hadden geen zin om terug te rijden naar Taupo om in de zwavelgeuren te gaan genieten van de warme pools (wat wel heerlijk is bij dit weer), maar zijn doorgereden via de Forgotten World Highway (waarom dit zo heet??). Het is niet te beschrijven door wat voor natuur je rijdt, ik probeer het toch: groene bergen, prachtige beekjes, een vulkaan in de verte waar nog sneeuw op ligt en natuurlijk...schapen! Gelukkig zijn we de goede kant op gereden want we hebben we de zon onderweg regelmatig gezien. Er ligt overigens op diverse bergen nog een flinke hoeveelheid sneeuw en skieen is nog steeds mogelijk...Peet is er klaaar voor, haha!

Ons doel in Nieuw Zeeland is om 2 nachten gratis te overnnachten en dan 1 op een camping. Gistermiddag hebben we een 12V - 220V converter gekocht en kunnen dus in de auto de laptop en camera's opladen. Geen gedoe dus meer met stroom bijbetalen op een camping. Het gratis overnachten blijkt nog niet erg makkelijk te zijn. Hierdoor hebben we vandaag meer km's gemaakt dan we hadden gepland en zijn we aangekomen in New Plymouth, en zitten we dus weer aan zee. We staan op een grote parkeerplaats met diverse andere campers en genieten (weer) van een prachtig uitzicht, misschien zien we nog wat walvissen!? Het weer blijft ondanks de zon herfst achtig/ winters (voor ons dan) dus vanavond gaan we voor hutspot!

Geschreven op 7 november

We zitten in Wanganui, het is af en toe onmogelijk om de namen waar we doorheen rijden of te verblijven te onthouden, schrijven of zelfs uit te spreken, en genieten van heerlijk weer! De afgelopen twee dagen is het weer zoals wij het lekker vinden: zonnig, een graad of 23 en de nachten koel, nou ja zeg maar gerust koud (en dat met een mini dekbed voor twee; gezellig hoor! Ons doel van 2 nachten gratis en 1 betaald zijn we nu stiekem even vergeten omdat we DE perfecte camping hebben gevonden, nette keuken, goede wasfaciliteiten, een zwembad (veel te koud om in te zwemmen), ensuite douche en toilet (die we alleen maar hoeven te delen als er andere cheapo's als wij voorbij komen, gister een Spaans stel dus), maar de topper hier is achter ons autootje een spa/ jacuzzi en dat voor zeg maar 10 euro.... Zo lekker om in de koude avond lekker te genieten van het warme water. Gistermiddag zijn we dus lekker boodschappen gaan doen en hebben we een flesje bubbels gekocht voor in de jacuzzi (dat hoort er toch echt bij hoor, haha!) en hebben we gelijk maar besloten de Nieuw Zeelandse mossselen eens te gaan proberen. Sjeetje niet normaal wat een JOEKELS dat zijn, en super lekker. Al snel dus besloten om hier vandaag nog maar te verblijven. En toen we vandaag in de supermarkt stonden hebben we ook maar weer besloten om vanavond nog wat van die heerlijke mosselen te eten!

We kregen bij het visitor center de tip om naar de hoge toren achter in de stad te gaan waar je prachtig uitzicht zou hebben. Zelfs op de vulkanen die wij, door het slechte weer, alleen maar in de wolken hebben gezien. Je kunt onderaan de HELE lange trap kiezen om met de lift te gaan of naar boven te lopen. Wij natuurlijk lopen, onderweg drie keer gestopt, om van het prachtige uitzicht te genieten (das een klein leugentje: doodgaan en bijkomen om weer adem te kunnen halen, haha) maar eenmaal boven in de toren aangekomen is het uitzicht werkelijk prachtig!
Morgen schuiven we een klein stukje op in de richting van Wellington waar we woensdag de ferry naar het zuid eiland hebben geboekt.

Geschreven op 11 november

Vanuit Wanganui zijn we in twee stappen doorgereden naar Wellington. De afstand is slechts 200km, maar wij hadden nog tijd zat voor we met de ferry naar het zuid eiland zouden gaan. Na onze heerlijke camping in Wanganui wilden we weer twee nachtjes basic slapen en dus gingen we advies vragen bij het visitor centre. Zij verwezen ons naar een ander visitor centre honderd kilometer verderop. We hebben eerst nog even gebruik gemaakt van het gratis internet in het visitor centre (eindelijk!) en ge-skyped met beide moeders en (schoon)zus. Gezellig! Wel een gek idee; wij hadden het ontbijt net achter de kiezen en zij moesten de nacht nog krijgen!

Bij het tweede visitorcentre verwees ze ons naar een klein dorpje in de buurt waar je mooi en goedkoop (helaas niet gratis, sommige districten hebben dat afgeschaft!) kon kamperen. Daar aangekomen bleken de campingplekken enkele meters naast een kerkhof te zitten, zonder afscheiding. Jaiks! Wij zijn dus maar weer doogereden. Wij hebben in dit land een ander soort atlas dan in Australie. Hier staan wel tekentjes voor campings, maar geen info over plaats, grootte of kosten. Je kunt alleen zien of iets commercieel of van The department of Conservation is. Omdat die laatste vaak in natuurgebieden zitten en daarbij ook iets goedkoper zijn dan commerciele campings is dit een aardig alternatief voor ons als "freedom camping" niet lukt. We gingen dus op weg naar een van die DoC-sites. Onderweg kwamen we langs weer een visitorcentre, nummer 3 dus die dag (je zou toch denken dat we aardig geinformeerd raken ondertussen, maar deze dag bleek de info dus vaag of fout!) en daar vonden we een lijstje met prijzen van DoC-sites in de omgeving. Degene die wij uitgezocht hadden bleek gratis, maar volgens de mevrouw van het centre was een andere in de buurt veel mooier en slechts $2 per persoon. Op het lijstje stond $6 per persoon, maar zij wist zeker dat dat niet klopte. Op haar advies gingen we dus 20km slingerend door de bergen naar het recreatiegebied. Daar aangekomen troffen we een hele lege camping en even verderop zelfs afzettingen en beveiliging. De beveiligsbeambte had wel zin in een kletspraatje en kwam gezellig door ons raam hangen. De camping bleek tijdelijk gesloten omdat ze met heli's gif aan het droppen waren. Daarmee wilden ze de plaag ratten en possums in het gebied aanpakken. Geen nood, over ongeveer een uur zouden ze klaar zijn en dan konden we op de camping. Wij hadden het wel gezien; een lege camping (wij gaan nergens staan waar we de enige zijn vanwege de veiligheid), dode ratten en possums, overal gif en de prijs bleek dus toch gewoon $6 p.p. te zijn. Op naar camping nummer 3! Op de gratis camping (hoe gratis is dat nog als je een kwart tank benzine kwijt bent aan heen- en weer rijden...) waren wel andere mensen en geen gif of dode beesten. We hebben lekker in het zonnetje gezeten, een maaltijd gekookt en vroeg ons bed in gegaan.

Op 9 november waren we lekker op tijd in Wellington, de hoofdstad van NZ. Het is niet zo'n grote stad, maar is onlangs nog verkozen tot Coolest little Capital in the world. Grappig! Er is veel te doen en wij hebben ons dus een dag lang goed vermaakt. We zijn begonnen in het Te Papa museum, een interactief museum over het land, de cultuur en de mensen van NZ. Leuk museum en mooie tentoonstellingen en nog gratis ook! Hierna hebben we lekker geluncht in het centrum en hebben we de cable-car tot boven op de heuvel van de stad genomen. We zijn door de botanische tuin gewandeld en waren mooi op tijd voor een rondleiding door het parlement. We hebben ook nog even op de publieke tribune gezeten, maar hadden geen idee waar het over ging. De gids was een geemigreerde Amerikaan die het politieke stelsel zelfs wist te vergelijken met het Nederlandse stelsel. Helaas zat er nog een NL-stel in het groepje waar we mee rondgeleid werden en die hadden geen verstand van de NL-politiek, maar vonden het wel nodig om constant stomme vragen te stellen. Zucht, hadden we nu toch maar weer gezegd uit IJsland te komen ipv Holland. Het regeringsgebouw bestaat uit 3 delen, 2 oude statige panden en een modern rond gebow. Omdat de panden op 400m van een breuklijn afgebouwd zijn hebben ze een tijd geleden de gebouwen losgesneden van de fundering en er een soort veren tussen gezet (okay, dat is heel simpel gesteld, maar toch). Als er nu een aardbeving komt beweegt de fundering wel en blijft het gebouw gewoon stil staan. Mooi bedacht he? In het museum hadden we ontdekt dat er ongeveer 10.000 aardbevingen per jaar zijn in NZ en dat ze er dit jaar al ruim overheen zijn. Je kunt er ongeveer 150 per jaar goed voelen. Wij willen het eigenlijk wel eens meemaken! We zijn na dit bezoek langs het waterfront met allemaal leuke terassen erop terug gelopen naar onze auto. Een paar kilometer uit de stad parkeerden we op een picknickplek aan het water waar we de nacht door konden brengen. Er stonden nog wel 10 of 12 andere busjes/campertjes, dus we waren niet de enige. Deze plek had naast een toilet (standaard) ook een douche! Helaas wel koud, dus wij hebben het maar weer bij wassen aan de wastafel gelaten.

De volgende ochtend hebben we een beetje rondgehangen op de picknickplek, want we hoefden pas om 12 uur in te checken bij de ferry. Uiteindelijk waren we er wat eerder dan dat en in de rijen zagen we meerdere van de campertjes die we die nacht ook al gezien hadden. Allemaal hetzelfde plan, dus. De overtocht van Noord naar Zuid duurde ruim drie en een half uur. Wij hebben al die tijd op een houten bankje op het observatiedek gezeten om maar niets te hoeven missen van het prachtige uitzicht. Het was af en toe heel erg koud als de wind pal op ons stond, maar we hebben volgehouden! Het laatste uur gingen we door een smalle vaargeul tussen eilanden en schiereiland door. Zoooo mooi! We bleven met de camera van links naar rechts rennen om alles te kunnen zien. Eenmaal in Picton aangekomen bleek het infocenter al gesloten en zijn we dus maar naar een DoC-site gereden. We waanden ons in Oostenrijk; een grasveld met uitzicht op prachtige bergen, een rivier vlak achter ons en de konijntjes kwamen zo voorbij hopsen. De zon scheen heerlijk en de zandvliegen deden ook erg hun best. Hm, dat laatste was dan iets minder.

Vandaag was het de hoogste tijd om de voorraad weer aan te vullen. We hebben hier minder ruimte dan in ons busje in Australie, dus we kunnen minder voorraad inslaan. Wat niet in de kastjes past, moet op de grond liggen en elke keer als je dan een kastje open wilt maken, moet je het verplaatsen. Dat is dus best een gedoe! We zijn naar Nelson gereden, de grootste stad in de omgeving (ongeveer 40.000 inwoners, whoehoe!) en zijn eerst eens gaan douchen bij een service center. Eenmaal weer opgefrist zijn we de supermarkt ingegaan. We zijn dit keer niet gezwicht voor alllerlei verleidingen (nee Sas, niet weer chocoladetaart...) en hebben ons strict aan ons lijstje gehouden. Nu maar hopen dat dat voldoende is! De gratis kampeerplek in de stad vonden wij echt vreselijk, namelijk naast de snelweg en spoorbaan en met allemaal vage figuren erop, dus zijn we maar doorgereden richting Abel Tasman National Park. Daar willen we de komende dagen rondkijken. Vannacht staan we op een basic camping aan het strand en we hebben net weer een mooi kampvuur gemaakt. In een vuurkorf in plaats van op het strand, maar ook dat is leuk! We hebben nog mosselen gezocht, niet om te eten (met onze enorme vangst van 2 mosselen was het ook een karig maal geweest!), maar om als aas te gebruiken. We vonden ook een enorme schelp met slak die ook prima als aas zou voldoen, maar na een lange tijd kiekeboe met de slak gespeeld te hebben, hebben we het maar opgegeven het aan een haakje proberen te krijgen. De eerste mossel raakte het water eerder dan de haak en lijn en de tweede, die wel aan het haakje bleef zitten) lag na enkele minuten al op het droge omdat wij het tij verkeerd ingeschat hadden. Vissen is nog niet zo makkelijk! We hebben dus helaas niets gevangen. Al zouden we eigenlijk ook niet weten wat we met een eventuele vangst zouden moeten doen. In deze auto hebben we alleen een broodsnijmes en een bot aardappelschilmesje!

We hebben al van zoveel mensen gehoord dat het Zuid-eiland veel mooier is dan het Noord-eiland. Na anderhalve dag is er nog weinig van te zeggen, maar wat we gezien hebben is wel al fantastisch mooi. We kijken erg uit naar wat nog gaat komen!

Geschreven op 13 november

De afgelopen dagen is het zulk mooi weer geweest, het lijkt wel zomer. Wij hopen dat we dit weer de rest van onze tijd in Nieuw Zeeland houden! Gisteren zijn we langs de kust door het Abel Tasman National Park gereden. Er zijn slechts een paar wegen in het park, het grootste gedeelte kun je alleen te voet of per boot bereiken. Wij hebben ons best gedaan met een paar korte wandelingen. Je kunt ook meerdaagse wandelingen doen en in (onbemande) hutten verblijven, maar dan staat ons huisje werkeloos langs de kant, dus houden wij het bij dagtochten. De eerste wandeling was naar "Split-Apple Rock", een van de bekendste formaties in dit park. De rots ligt in het water, vlak bij een strandje, dus je kunt er naar toe kayakken of via een kort steil wandelpad door het bos bij het strandje komen. Wij kozen voor de laatste mogelijkheid. Dat was gelijk onze ochtendgymnastiek; lekker steil en in moordtempo! Verderop in het park, aan het einde van de weg aan die kant van het park, hebben we nog een wandeling gedaan door wetlands. Onderweg hadden we de mooiste uitzichten op de baaitjes en zee, prachtig! We hadden de dag ervoor drie adressen van betaalbare campings op mooie plekken gekregen en een daarvan lag midden in het park. We konden daar ook nog een mooie wandeling doen en dan zouden we ook gelijk kijken of we er de nacht door wilden brengen. Via een 11km lange slingerweg gingen we steeds verder het park in en hoger de berg op. En overal zagen we schapen en lammetjes! De wandeling ging door een mooi bos (voor Lord of the Ring kenners; het Chetwood forest) naar de Harwood Hole. Een gat in de grond van maar liefst 176m diep. Het komt uit in de Starlight Caves, die helemaal onder het bos door lopen. Er staan helemaal geen hekken om "het gat" , alleen maar enorme rotsen waar je over heen klautert om dan heel voorzichtig in de diepte te gluren. Er wordt hier ook geklommen (eerst zakken natuurlijk), dus je wordt gevraagd niets naar beneden te gooien, anders zou je wel eens iemand kunnen raken..... Het is een bijzondere plek zo, mooi, stil en beetje griezelig tegelijk. Wij hebben ons een tijdje vermaakt met klauteren over de rotsen en zijn daarna via een zijpad naar een lookout gelopen. Ook hier geen hekjes of platforms, maar gewoon rotsen boven een afgrond. Die afgrond zagen we pas toen we er op een halve meter vanaf stonden, balancerend op een paar smalle rotsen. Oeps!

De camping was naast het bos op een grote open plek tussen de heuvels. Op de heuvels liepen schapen en lammetjes luidruchtig te grazen. Wij vonden het typisch Nieuw Zeeland, haha! Er bleef ook nog een Duits stel met hun campertje staan en later kwamen er nog twee campertjes bij. Veilig genoeg en toch niet druk. We vinden dit soort campings toch wel het fijnst. Geen gemarkeerde plekken, dus je kunt staan waar je wilt. Dat betekent meestal dat je heel veel ruimte hebt, want iedereen staat ver uit elkaar. En er zijn toiletten en stromend (koud) water, dus dat is ook geregeld. We hebben nog heel lang in de zon kunnen zitten en ondanks dat we 800m boven de zee zaten, was het behoorlijk warm. Ons avondeten bestond uit verse asperges die we 's middags aan de rand van een aspergeveld gekocht hadden en gebakken aardappels. Het gasstel dat bij dit campertje hoort, schuif je aan de achterkant naar buiten toe. Dat betekent dat je elk zuchtje wind merkt en dat maakt koken erg lastig. De pan koelt sneller af dan dat het gas het op kan warmen. Met de verpakkingen van frisdrankblikjes hebben we windschermen gebouwd om het gasstel heen en verder staan we zelf dan de wind af te vangen. Niet relaxt koken en als het dan ook nog lang duurt voordat de aardappels bakken.... Ach ja, wie had het over kramperen?

Vandaag hebben we de noordkant van Abel Tasman NP bekeken. Bij een baai stonden bordjes dat je uit moest kijken voor overstekende pinguins. Wij zijn een paar keer heen en weer gereden en hebben ook nog in het water staan turen, maar helaas geen pinguin kunnen spotten. In vergelijking met Australie zitten hier maar weinig beesten. Je hebt dan de kiwi, maar die schijnt niemand te zien en je kunt een hert of wild zwijn (dan is dat knorren hier dus geen koala!) in het bos zien, maar dat is het dan ook wel. In het water heb je meer kans; daar kun je verschillende soorten dolfijnen zien, walvissen, zeehonden en dus pinguins. Wij houden ons aanbevolen! Bij gebrek aan mooie campings in dit deel van het park zijn we maar alvast terug gereden naar het zuiden. Er is maar een weg naar de noordkant van het eiland, dus je moet toch terug rijden. Wij hebben de derde aanbevolen camping opgezocht en staan nu op een prachtig plekje aan het strand. Peet heeft nog geprobeerd vis te vangen (tonijn graag!!!), maar zonder geluk. Deze camping is ook weer erg basic, maar dit keer wel weer (koude) douches. Het was zo warm vanmiddag dat we dat gewoon gedaan hebben en het was echt heerlijk. We hebben daarna een geweldige maaltijd gemaakt van pizzabrood, camembert, olijven, artisjokken en toastjes met babaganousch. Mmmm, dat was genieten. En geen gepruts aan een gasstel! We hebben van de caretaker van de camping gehoord dat het morgen weer zulk mooi weer blijft, dus we denken dat we nog maar een dagje op het strand blijven. We hebben ook mensen in de zee zien zwemmen, dus wie weet durven wij dat morgen ook! Nu genieten we nog van een mooie (zomerse) lente-avond met lokale rosé en lokaal bier. Wat hebben wij toch een slecht leven!

En om terug te komen op de titel: we houden jullie op de hoogte!

nov 14, 2010

The Great Ocean Road... en veeeel meer!

Geplaatst op okt 31, 2010 in Sydney, Australia

Geschreven op 14 oktober 2010

Het vorige blog eindigde met de beschrijving van een warme dag, waarbij we allebei verbrand waren. De volgende ochtend was het weer echter helemaal anders; regen en 13 graden. Zomaar even 15 graden verloren in een nacht tijd. We hadden die nacht doorgebracht op een camping in het centrum van Mount Gambier, de tweede stad qua grootte in South Australia. Dit is vulkanisch gebied, de stad haalt haar watervoorraad zelfs uit een groot kratermeer en de stad zelf is gebouwd op de hellingen van een vulkaan. Door de regen hebben wij heel lui een rondje om het kratermeer heen gereden en zijn we vervolgens doorgereden naar een camping net buiten de stad. Ik had namelijk in een foldertje gelezen dat deze camping free wifi aanbood aan haar gasten. Dat is echt de eerste keer dat we dat ergens gezien hebben, dus dat wilden we wel eens meemaken. Bijkomend voordeel was dat ze alleen maar ensuite plaatsen hadden, dus op twee stappen een heerlijke warme douche! Het bleef de gehele dag regenen en het was vies koud dankzij een gure wind. Wij hebben daarom lekker de tijd doorgebracht in de grote keuken van de camping. Lekker zelf koffie en thee maken, lunch en avondeten maken en ondertussen de hele tijd online zijn. Wat een genot! We hebben ook weer met onze moeders kunnen praten via skype en dat was echt al heel lang geleden! Gezellig hoor!

De volgende dag was het gelukkig droog, dus zijn we nog wat meer van Mount Gambier gaan bekijken. Het stadspark ligt meters onder straatniveau doordat het in een grot ligt waar het dak van ingestort is; een sinkhole noemen ze dat. Daarna hebben we nog wat boodschappen gedaan en het centrum bekeken voor we weer riching kust reden. Halverwege de weg naar de kust zagen we een bord "Walkway Mount Shank" en aangezien het toch droog was, besloten we dat eens te gaan bekijken. Mount Shank is ook een vulkaan, een slapende zelfs, en de jongste van Australie. Er is een pad, of eigenlijk een trap, van 900m lang naar de rand waar je zo in de krater kunt kijken. De krater is nu een mooi groen grasveld met wat zwarte stenen erin, geen pruttelende pot dus! Vanaf de rand van de vulkaan hadden we ook prachtig zicht op de omgeving; rondom de vulkaan is het landschap helemaal vlak! Op de terugweg naar de parkeerplaats hopten er nog 4 kangeroes voor ons over het pad. Ik weet niet wie er meer schrok....zij of wij. Port Macdonnall was ons laatste plaatsje in South Australia. We hebben hier op het meest zuidelijke puntje van de staat gestaan, aan prachtige rotskliffen. Er stond een wegwijzer met de afstand naar Sydney, Perth, Darwin en naar de Zuidpool. Nog 5700km naar het zuiden en dan zijn we daar! Er werd ook aangegeven dat er een kolonie Fairy Pinguins op de rotsen woonde. Wij zagen inderdaad een heleboel zwarte/witte beesten met grote poten, maar deze konden ook vliegen. Wij hebben er helemaal geen verstand van, maar kunnen pinguins dat???

In de brochures die we van een visitorcentre hadden stond dat aan de limestone coast, waar wij de afgelopen dagen doorgebracht hebben, prachtige duiklocaties zitten. Er liggen heel erg veel (vooral 19e eeuwse) scheepswrakken voor de kust en het water zou heel helder moeten zijn. Het is echter ook heel koud water! De meest populaire duikstek zit in Picaninnie Ponds Conservation Park, niet aan de kust, maar meertjes een kilometer het binnenland in. Het water is daar zo helder dat je wel 40m zicht schijnt te hebben en er zijn een heel stel grotten waar je in kunt. Wij zijn gaan kijken, maar hadden natuurlijk geen duikspullen bij ons. Om te snorkelen heb je hier een vergunning nodig, dus dat konden we ook niet doen. We hebben daarom vanaf de steiger in het water staan staren in de hoop een mooie vis of schilpad te kunnen zien, maar behalve heel veel waterplanten zagen we niets levends. We vonden het trouwens ook veel te koud om het water in te gaan! Toen we nog even op het dichtsbijzijnde strand wilden kijken, lag er een flinke roodbruine slang op het zandpad voor ons. Goedemiddag! We hadden helemaal nog nergens in Australie een slang gezien, alleen maar een paar keer gedacht dat we er een hoorde in de struiken. Deze was er heel onverwachts en ging helaas te snel weg om een foto te kunnen maken!

En toen was daar in ene het bordje "Welcome to Victoria", staat nummer 4 voor ons en onze een-na-laatste in Australie. We zagen in het voorbijgaan ook nog snel een bordje dat het verboden is om aardappels in te voeren. Laten wij nu net eergisteren 6 kilo ingeslagen te hebben, haha. Die liggen nu verstopt achter in de auto om snel op te gaan eten. We hebben helemaal geen info nog over deze staat. We weten dus nog niet welke regels er hier allemaal gelden. Ook weten we nog net precies welke bezienswaardigeden we allemaal kunnen bekijken, op The Great Ocean Road en Melbourne na. We lazen in het reisblog van Veronica, die nu op familiebezoek in Australie is, dat we in de buurt van The Great Ocean Road nog ergens Koala's kunnen zien. Mooi, want het is ons nog steeds niet gelukt om ze zelf te spotten!

We zijn uiteindelijk gisteren gestopt op Pritchard Campground in een Forest reserve, zo'n 15km na de grens SA/Victoria. Weer zo'n supermooie plek. Dit keer dus in een bos, aan een rivier. Er zijn een aantal flinke kampeerplekken, maar er was gister maar een andere camper en vandaag zijn we tot nu toe nog steeds alleen. Althans, in dit stuk van de camping, er is vlakbij nog een lus met kampeerplekken en daar staat één caravan. Lekker weinig mensen dus. Dieren zien en horen we hier genoeg. De kangeroes zijn duidelijk gewend aan mensen, want die hoppen steeds over de camping heen. Er zijn heel veel bontgekleurde papegaaien en andere flinke vogels en gisterenavond na zonsondergang was het helemaal alsof we in Blijdorp aan het kamperen waren, want toen vielen de beesten gewoon naast ons uit de bomen. Weer hebben we geen idee wat het voor beesten waren, maar het leken ons wasberen. Pluizige bruine beestjes met een lange, zwarte staart en ronde kraalogen. Ze werden gedurende de avond steeds brutaler en kwamen soms wel tot een meter van ons af naar ons kijken. Gestrekt op hun achterpoten, met wiebelende neusjes alsof ze bepaalden of we hun interesse waard waren. Nou ja, ons afvalzakje was in ieder geval zeker de moeite waard, die hebben we nog net bij een voor zijn neus weg kunnen kapen. Hij zat al als een kitten, met een wiebelend kontje, klaar voor de aanval, haha. Wij hebben ons erg vermaakt. Terwijl we aan ons kampvuur zaten met deze beestjes om ons heen, hoorden we naast onze camper steeds bonkgeluiden. Dat waren de drie vissen die Peet rond zonsondergang gevangen had in de rivier, die nog in de plastic bak zaten. Voor het slapengaan hebben we er een stel ijsklonten bijgegooid en inmiddels heeft Peet de verzameling nog met twee uitgebreid. Hij zit nog steeds hoopvol op de steiger. Onze buurman van gisteren zei dat ze erg smakelijk zijn, maar dat je er wel 10 nodig hebt om een goede maaltijd van te maken. Ik ga straks maar weer eens bekijken hoe ik ze schoon moet maken, brr. We hebben gisterenavond ook grom- en knorgeluiden gehoord, dus we vermoeden dat er ook zwijnen rondlopen, maar die hebben we nog niet gezien. Ik hoop dat ze vanavond ook wegblijven, want we blijven lekker nog een nachtje in de dierentuin slapen.

Geschreven op 15 oktober

Vanmorgen zijn we lekker vroeg op gestaan om een klein stukje te gaan rijden richting Portland. Gisteravond hebben we onszelf wederom vermaakt in de dierentuin. Het is geweldig om na een dagje vissen, lezen en zonnen; kortom relaxen, de dag af te sluiten aan een warm kampvuur met al die prachtige beesten om je heen! Het is Peet gelukt om in totaal 11 vissen te vangen, waarvan er 2 terug zijn gegooid omdat ze erg klein waren! We kwamen er overigens nog wel achter dat vissen in Victoria alleen mag met een permit, als je die niet hebt krijg je een boete met een extra boete voor gevangen vis...oeps..laten we nu ook net vergeten zijn de permit voor de camping te betalen.. :-)

De gehele nacht heeft het flink geregend en de vooorspellingen zijn niet erg goed. Het hele weekend verwachten ze flinke storm en in de bergen rondom Melbourne verwachten ze zelfs sneeuw! We doen de komende dagen dus iets rustiger aan omdat we de Great Ocean Road niet in de plensregen willen gaan doen! Eenmaal in Portland aangekomen zijn we tussen de buien door naar de vuurtoren gereden. Zo gaaf om in deze storm op een rotspuntje te staan en meters onder je de heftige zee tekeer zien gaan. De superaardige mevrouw van het visitorcentre wist heel goed aan te geven dat we erg goed zouden merken dat er vanaf de vuurtoren tot aan Antartica niets tussen ons zit; brr wat koud en wat een wind!
Na de vuurtoren zijn we naar de haven gereden om de laatste vissen schoon te maken die we hadden gevangen. In zo goed als alle havens hebben ze schoonmaaktafels met kraantjes ed, helemaal goed geregeld. Terwijl Skan de vis aan het schoonmaken was dacht Peet een zeehond te zien. Toen hij van dichtbij ging kijken bleek dit een rog van een ongeveer een meter te zijn die de restjes van de schoongemaakte vis aan het op peuzelen was, gaaf!

Hierna hebben we een caravanpark opgezocht om eindelijk weer lekker te kunnen douchen, de watervoorraad aan te vullen, de afwas te doen en te kunnen schuilen voor de buien, zelfs hagel! De manager van het park vertelde dat er gister een Koala voor de deur in de boom zat, die moeten we toch eindelijk een keer gaan zien... Hij kon ons ook vertellen dat onze vriendjes van de afgelopen nachten possums heten!

Geschreven op 16 oktober

JAAAAAAA!!! We hebben er 1 gezien!! Een Koala! Vanmorgen zijn we vanuit Portland, na het maken van wat foto's van de nostalgische tram die daar nog rondrijdt, vertrokken richting Warnabool. Tussen de buien door hebben we een paar gave stops gemaakt en hebben we genoten van prachtige rotsformatie's waar de golven (metershoge) tegen aan knallen. Ook hebben we IN een bui weer een slapende vulkaan beklommen. Ondanks de regen weer zeer de moeite waard om te genieten van het prachtige uitzicht. Het was wel een erg steil pad, dus we hadden tijdens het uithijgen alle tijd om rond te kijken en kangeroes te spotten. Rondom deze vulkaan rij en loop je door een wildreservaat. De eerste keer dat we hierdoor heen reden hebben we een walibi en emoe's gezien. Eenmaal aangekomen aan het einde van dit park hadden we allebei het gevoel nog iets gemist te hebben, en zijn we weer terug gereden naar het begin van het park (buitenom) om nog een rondje te doen. Nog geen km het park in zag Skan iets in een boom zitten waarvan ze dacht dat het vanwege de grootte waarschijnlijk een vogelnest was, eenmaal dichterbij bleek het toch een Koala te zijn die op het aller dunste takje wat hij maar kon vinden lekker zat te pitten. Na een minuut of 5 rektte hij zich eens goed uit en begon enorm te knorren en grommen...als een wild zwijn, haha! De nachten in Pritchard hadden we deze geluiden ook al gehoord en dachten we nog dat we moesten oppassen voor wilde zwijnen, blijken dat dus koala's geweest te zijn!

Inmiddels hebben we een plekje gevonden op een camping in het centrum van Warrnambool. Vandaag is de Melbourne-Warrnambool bicycle race, dus er zijn nogal wat straten afgesloten. Verder is er in het centrum erg weinig te doen, veel winkels zijn al gesloten en de straten zijn ook leeg. En dat om half 4 op zaterdagmiddag in de grootste stad aan de Great Ocean Road. We hebben wél een Ierse pub gevonden waar vanavond een live band is. Dat gaan we dus even bekijken, we hebben wel zin in een avondje uit! Voorlopig zitten we vanwege de regen maar binnen in de camper. Wat te drinken erbij en Yathzeeën!

Geschreven op 21 oktober

We zijn in Melbourne en hebben gisteren de laatste kilometers op The Great Ocean road afgelegd. Wat een prachtige weg en wat hebben we weer mooie dingen gezien. Het is veel om te vertellen, maar we proberen het toch (ga er maar voor zitten, dus :-). De rest kunnen jullie op de foto's zien!

We hebben het advies van de mevrouw in Portland opgevolgd en heel rustig aangedaan om bij beter weer op de Great Ocean Road aan te komen. In Warnambool zijn we dus weer eens de kroeg in gegaan. De band was okay, maar naar onze smaak iets te soft. Het publiek was echter al erg vermakelijk. De meiden maken er hier aardig wat werk van voor ze uitgaan; dik in de plamuur en met jurkjes en hoge hakken. Heeele hoge hakken en heeeele korte jurkjes. Eenmaal in de kroeg gedragen ze zich alsof het de eerste keer is dat ze uit gaan; hard en enthousiast gillen bij iedereen die je herkend en lekker snel drinken. Binnen no time konden ze niet meer normaal op hun benen staan en was het een lallende bende. Daarbij komen we elke keer weer groepjes meiden in jarretels en tutu's met idiote dingen op hun hoofd tegen. Dit zijn dan 21-jarigen die hun verjaardag en dus legale drinkleeftijd hebben bereikt. Die gaan helemaal los, komisch! De meisjes in het gezelschap die nog geen 21 zijn mogen wel mee de kroeg in, maar krijgen een plakkaat om hun nek dat ze nog geen alcohol mogen kopen. Maar aan de bewegingen te zien, werkte dat niet echt.

De volgende ochtend was het weer nog niet echt beter geworden. We zijn een stuk het binnenland ingereden om een waterval te bekijken. Er lag heel erg veel schuim op het water, dat door de harde wind omhoog geblazen werd; als in een bubbelbad. Helaas geen bubbelbad temperatuur, dus wij zijn uit de buurt gebleven. Op de weg terug naar de kust zagen we een bord met "Cheeseworld". Kaas is het enige eten van thuis dat we erg missen, dus bij het idee kaas te kunnen eten liep het water al in de mond. We hebben een stuk gerijpte "Warrnambool" én een heerlijk stuk "Dutch Leyden" gekocht. We nemen steeds een heel klein stukje, in mini-blokjes gesneden, om hier zo lang mogelijk mee te doen, wat een genot! Vlak hierna kwamen we op The great ocean road, die het eerste stuk helemaal nog niet eens langs de oceaan loopt! We zijn gestopt bij een dorpje, Peterborough genaamd, en hebben hier de eerste bezienswaardigheid van "the road" gezien; The Bay of Islands. We hadden net een mooi zonnig moment, dus het uitzicht was extra mooi! De rest van de dag bleven de buien en zon elkaar afwisselen, maar het is ons zowaar nog gelukt om twee wassen aan de lijn droog te krijgen!

Volgens de eerste voorspelling, toen we in Portland waren, zou het vanaf maandag beter weer worden. Helaas werden wij maandagochtend al gewekt door een flinke hoosbui. We zaten inmiddels al zo dichtbij de twaalf apostelen en de andere bezienswaardigheden dat nog langer treuzelen geen zin meer had. Bij "the Grotto" hadden we nog blauwe lucht en een warm zonnetje, bij "Lochard Gorge" was het bewolkt en bij "the twelve apostels" was er een flinke storm opgekomen. De apostelen (nog maar 8 ipv 12, overigens) is de laatste van de bezienswaardigheden als je vanuit Warrnambool komt en bij de eerste paar kwamen we steeds dezelfde mensen tegen. Om de 500m een nieuwe afrit met een parkeerplaats en een korte wandeling naar de rotsen, kloof of wat er daar te zien is en het was overal nog redelijk rustig. Tot we bij de apostelen aan kwamen...een enorme parkeerplaats, een kiosk, toiletten en een helicopterplatform met 4 helicopters die af en aan vlogen. Oh, en busladingen vol Chinezen. Waar komen die nu in ene vandaan??? Wij zijn met de kudde meegelopen naar het uitkijkpunt om de 8 rotsformaties te bekijken. Het stormde flink en de wolken waren donkergrijs, maar het bleef droog. We vonden het uitzicht erg mooi, maar door de drukte en alle Chinese fotomomenten waardeerden we "the Grotto" en "Lochard Gorge" meer. Deze kloof en de rotsen eromheen is heel spectaculair. 150 Jaar geleden is er een schip gestrand vlak voor de kloof en twee van de opvarenden zijn de kloof ingespoeld. Zij hebben het overleefd, maar de rest van de passagiers en bemanning zijn met het schip ten onder gegaan. Er is nu een trap waarmee je van de rotskliffen op het strand komt, maar 150 jaar geleden keken ze vanaf het strand zo tegen 30 meter hoge, steile rotsen aan, brrr. Als je op het strand staat en je ziet en hoort de wind jagen en de golven op de rotsen beuken, dan kun je je niet voorstellen dat ook maar iemand het overleefd heeft! De foto's doen geen recht aan de schoonheid van deze plaats, echt prachtig!

We hebben overnacht in Otway National Park, dat aan de kust begint en een eind het binnenland ingaat. Wij hadden bij een infocenter een folder opgehaald met gratis kampeerplekken in het park en na 7km hobbelen over een bospad kwamen we er bij een aan. Er zat een hek over de weg met een flink slot erop; closed because of raindamage. Dus....hadden ze dat niet aan het begin van de weg aan kunnen geven? 300m verderop zat nog een camping, weliswaar zonder hek, maar met hetzelfde bord. Wij hadden echter geen zin meer om nog weer terug te gaan rijden en op zoek te gaan naar een nieuwe plek, dus hebben we ons campertje op een mooi, droog plekje naast de weg, aan de rivier gezet. Vlak bij onze kampeerplek zaten een stel koala's! Terwijl ik er een aan het fotograferen was, werd ik bijna ondergepiest door een andere koala die ik nog niet gespot had in de tak boven mijn hoofd. Getver! Peet heeft zijn vislijnen weer lekker in het water gegooid en ik heb, dik aangekleed, in de zon aardappelen, uien en wortelen zitten snijden. Met dit weer gaat hutsput er best in! Helaas geen vis gevangen, maar wel een prachtige zonsondergang boven de rivier.

De volgende ochtend zijn we naar de vuurtoren gereden een paar kilometer verderop. Om hier te komen ga je over een 12km lange weg door het bos en in ongeveer elke boom zit wel een koala. Het is een plaag! Maar wij vonden het wel geweldig! We zagen op één plek al 14 koala's om ons heen. We hebben ook een aantal moeders met baby's gezien, zo lief. We zouden heel graag eens een koala aaien, want ze zien er zo aaibaar uit, maar hoewel er meerdere zo dichtbij zaten dat we ze aan hadden kunnen raken, hebben we het maar gelaten. Het zijn toch wilde beesten en die klauwtjes zien er best scherp uit.

We wilden nog een nacht in het Otwy NP overnachten, maar dan in het regenwoud in plaats van aan de kust. We zijn 's ochtends dus van The Great Ocean Road afgegaan en waren na enkele kilometers al in een heel ander landschap; hele hoge (Redwood) bomen, overal varens en planten met een soort opgerolde tongen eruit stekend. Het was alsof we weer in Laos waren, alleen dan een stuk kouder. We hebben een mooie wandeling gedaan naar de bodem van de Hopetoun falls en daarna naar nog drie andere watervallen dichterbij de weg. Elke waterval was weer heel anders, maar allemaal zo mooi! Na de afgesloten campsite van de afgelopen nacht zijn we eerst maar bij het visitorcentre na gaan vragen welke camping er in het bos wel open was. Dat was maar goed ook, want ALLE campings bleken nog dicht te zijn na de regen van de voorgaande dagen. Dus hebben we in Lorne op een betaalde camping aan een rivier gestaan. Niet gevist dit keer, maar wel lekker ge-bbqt 's avonds.

Aan dit stuk van The Great Ocean road gaat de weg heel dicht langs de zee, dus prachtige uitzichten. Het was ook mooier weer, dus we hebben een supermooie rit gehad. In surfersdorpje Torquay hebben we nog even gekeken naar de surfers die met tientallen tegelijk in de baai lagen om op DE perfecte golf te wachten. Als er dan een golf kwam dan was het een grote botsing, doordat ze allemaal tegen elkaar in dezelfde golf probeerden te pakken. Hilarisch, al was het zeker niet zo bedoeld. Surfen is namelijk cool en daar gedraag je je dan ook naar...haha. We vonden het dorpje ook iets te cool en zijn dus doorgereden naar Geelong, de tweede stad qua grootte van Victoria. Door het mooie weer zaten de terassen aan de boulevard helemaal vol en was er een leuke sfeer. We zagen heel veel tip-top gekleden mensen; mannen in pak en vrouwen in cocktailjurken met hoedjes. Bij de camping vertelden ze ons dat dit vanwege de Geelong Cup (paardenraces) was. Wij zijn 's avonds dus maar de stad ingegaan om mee te feesten. We kwamen in een bar terecht met leuke livemuziek en tientallen als indianen verkleden 18-jarigen. Huh?? Bleek dat we in een "End of Year 12"-feestje beland waren. Het was erg vermakelijk, totdat iemand aan ons kwam vragen of wij soms de leraren waren. Haha, dan voel je je dus echt oud!

Geschreven op 25 oktober

Hieperdepiep voor Joke! We drinken vandaag een borrel op haar verjaardag en zullen straks vanuit de telefooncel ook even bellen! Zijn we er toch een beetje bij.
Van Geelong was het nog maar een uurtje rijden naar Melbourne. We hebben twee dagen prachtig weer gehad en aardig wat kunnen zien van de stad. Na een zenuwslopende rit dwars door de stad hebben we de auto maar op de camping gelaten en zijn we beide dagen met de bus heen en weer gegaan. We hebben het centrum bekeken, wat ook weer een mooie mix van oude en nieuwe gebouwen is, en een paar buitenwijken. Bij St-Kilda zit het stadstrand en vanwege het mooie weer was het daar superdruk, maar met een leuke sfeer. Melbourne heeft sowieso een leuke sfeer en het is een prima stad!

We zijn via Philip Island afgezakt naar het zuiden van de staat. Philip Island staat bekend vanwege al het wildlife dat je er kunt zien; Zeehonden, koala's en pinguins. Wij hebben hier een nacht doorgebracht, maar verder dan honderden broedende zeemeeuwen en één dode zeehond zijn we niet gekomen. De natuur is wel prachtig en we hebben een gezellige avond in de lokale bar/dancing doorgebracht. Lekker dansen!

Inmiddels zitten we in Wilson Promontory NP, het meest zuidelijke puntje van het Australische vastenland. We zijn gisteren aangekomen en hebben vanochtend een mooie wandeling gemaakt langs 3 stranden, door de duinen erboven. Prachtige omgeving hier! Het is ook heel afwisselend, mooie zandstranden en baaitjes met flinke rotsen aan de buitenrand en middenop het schiereiland flinke heuvels en weidse vlakten vol emoe's en kangeroes. We zitten nu te smelten in de zon en blijven lekker nog een nachtje genieten van dit park. Gisteravond zagen we in het donker flink grote wombats vlak langs onze camper kuieren op zoek naar lekkere hapjes. De dieren zijn hier toch al erg aan mensen gewend, gister heeft Peet uit de hand brood zitten voeren aan fel gekleurde rode papegaaien en vandaag kwamen ze dus maar op mijn knie zitten voor meer hapjes! Gaaf hoor!

Geschreven op 28 oktober

Pff, wat een verhaal is dit inmiddels geworden! We zijn nog niet in de gelegenheid geweest om een blog te posten, dus nu hebben we al van 2 weken verhalen en foto's verzameld. We hebben zoveel moois gezien en beleefd, het hield maar niet op. We waarderen het heel erg dat er nog steeds mensen zijn die de moeite en tijd nemen om het allemaal door te nemen, onze excuses dat het zo uitgebreid is! En dan proberen we het kort te houden, wat dus niet lukt....

Maar goed. Het einde van ons avontuur in Australie is nu toch echt in zicht. We zitten op nog geen 150 km van Sydney af, waar we overmorgen ons campertje in moeten leveren. Nog maar twee nachtjes kamperen, dus!

Na de twee nachten in het prachtige Natuurpark Wilson Prom zijn we langs de zuidkust van Victoria naar New South Wales gereden, de staat waar we de reis eindigen. Onze laatste nacht in Victoria wilden we gratis doorbrengen, dus kozen we weer een plekje uit ons campingboek uit. Op zich een mooi stuk gras aan een rivier, met picknicktafel en steiger, maar ook slechts 1 meter van een drukke weg af. Na een paar uurtjes vissen en zonnen zijn we toch maar doorgereden naar een Nationaal Park in de buurt. De camping daar is normaal betaald, maar aangezien het kantoor al dicht was en niemand geld kwam ophalen, was het voor ons toch een gratis plek. Mooi meegenomen, wij vonden het namelijk ook niet veel waard; krappe plekken in een zeiknat bos en voor de douche moest je zelf een emmer warm water meenemen. Hoe moet je dat nou regelen met een klein gasstelletje?

Onze eerste stop in New South Wales was bij het visitor Centre van Eden om wat info over de omgeving op te halen. Daar zagen we dat we midden in het walvissenseizoen aan waren gekomen. Op dit moment reizen de walvissen namelijk van de warme wateren voor Queensland naar Antartica en dan rusten ze onderweg een beetje uit in de baaien rondom Eden. Dit stadje was tot ongeveer 1930 trouwens de haven van de grootste walvisvaart, gelukkig varen ze nu alleen nog maar uit om walvissen te bekijken in plaats van ze te vangen. Wij wilden graag wat meer van deze reuzen zien en zijn dus meegegaan op een catamaran. Direct in de haven zagen we een zeehond met een vis spelen. Hij maakte een hele show door er mee te gooien en flinke buitelingen te maken. Allemaal op de voet gevolgd door een stel meeuwen en een pelikaan. Het eerste half uur van de boottocht was er behalve zeehonden op de rotsen en een paar dolfijnen die even met de boot meezwommen, helaas niet te zien waar we voor uitgevaren waren. Toen zagen wij in de verte een flinke fontein vanuit het water! We waarschuwden de kapitein en de boot ging er op af. Het bleek een moeder met kalf te zijn. En dat was ook nog een kalf met ADHD, want hij deed niets anders als met enorme sprongen uit het water komen. Het mag dan nog een baby zijn, maar er kwam toch een flinke massa uit het water en de knal bij het neerkomen deed steeds flink wat water opspatten. En dat dan op nog geen 100 meter afstand. Wat een spektakel! Na ongeveer een half uur besloot mama mee te gaan doen en zagen we afwisselend haar staart of haar (zij)vinnen uit het water komen; ze rolde om of ging op haar rug zwemmen. Zo'n "arm" is dus meters lang! Aan de andere kant van de boot kwamen ook walvissen voorbij zwemmen, maar wij konden onze ogen niet van dit stel afhouden. We hebben ze zeker een uur gevolgd en wat ons betreft had het nog wel uren mogen duren. Wat een geweldig gezicht! We hebben een heleboel filmpjes vol actie gemaakt, dus als we thuis komen, zullen we jullie daar zeker mee gaan vervelen! Kijk maar naar de foto's, we hebben er nog wel 800 voor de liefhebber, haha.

De nacht hebben we daarna doorgebracht op een kampeerplek vlakbij een dam. Er stonden nog 3 stellen, ieder met z'n eigen kampvuurtje aan. Wij hebben ook lekker hout gesprokkeld en vanaf een uur of 4 tot bedtijd fikkie gestookt. Heerlijk! We hopen dat we in Nieuw Zeeland ook op deze manier kunnen kamperen, we vinden het geweldig!
Vandaag staan we aan een rivier, naast een wildpark. We kunnen gebruik maken van de faciliteiten bij het wildpark, maar niet het park zelf in. Er komen ondertussen wel wat beesten uit het park bij ons kijken, zoals flinke pauwen en wilde kalkoenen. Wellicht komt er nog een wombat of koala voorbij als het donkerder wordt. Wij vinden het best, zolang die grote krokodil die ze ook schijnen te hebben maar binnen blijft! Peet heeft alweer een bream gevangen, dus morgen eten we (in ieder geval 1) vis!

Geschreven op 30 oktober

We zijn in Sydney! We hebben de afgelopen nacht op een camping ongeveer 50km buiten Sydney doorgebracht. Daar stonden overigens al borden "Welcome to Sydney", je kunt er maar op tijd mee beginnen blijkbaar. Het was gisterochtend nog prachtig weer, maar hoe later het werd, hoe meer het ging betrekken. We hebben in de namiddag nog genoten van het uitzicht vanaf de scenic drive door de Blue Mountains NP en daarna zijn we maar begonnen met inpakken en opruimen in de camper. Niet echt de leukste klus van deze reis, maar het moest toch gebeuren! Vanochtend moesten we alleen nog even poetsen en toen konden we de laatste rit maken, naar het inleverstation in Sydney. Wat een verkeer en wat een gedoe om de goede weg door de stad te vinden. We hadden nog geen hotel geregeld voor de laatste twee nachten in Sydney, dus ons plan was om in de buurt van het punt waar we de camper moesten leveren een plekkie te vinden. Net in Sydney zagen we een i op de borden staan en we besloten daar te gaan vragen naar adressen voor hotels/motels. Het infocentrum bleek op het Olympisch park te zitten en we hebben de stadions goed kunnen bekijken. De mevrouw in het infocentrum wierp één blik op ons campertje (met grote letters Backpacker erop) en begon gelijk allemaal folders van hostels in het centrum in onze handen te duwen. Wij zagen het echter helemaal niet zitten om het centrum van Sydney in te moeten rijden, dus gingen we toch maar weer volgens ons oorspronkelijke plan verder, Rondjes rijden in de omgeving van het inleverstation. Ze zullen daar wel gedacht hebben dat we helemaal gek geworden waren, nadat we ongeveer 8 keer voorbij gekomen waren. Hotels genoeg, maar voor 260 Australische dollars per nacht en meer gingen wij daar echt niet inchecken. Uiteindelijk zijn we bij een Formule 1 terecht gekomen. Best aardige kamers en in ieder geval redelijk betaalbaar. Voor Australische begrippen dan. We zitten vlak bij de luchthaven, dus dat is lekker makkelijk voor maandagmorgen en met de trein zijn we in 8 minuten in het centrum. Het is dus allemaal nog goed gekomen, al heeft het wat zweetdruppels en vloeken gekost....

Bij het kantoor van Backpacker werden we geholpen door een Franse stagiare op zijn 3e werkdag, dus we moesten even wat geduld hebben voor alles geregeld was, maar het ging allemaal gelukkig wel keurig. We vinden het erg jammer dat we ons "huisje" in hebben moeten leveren. We hebben het zo naar ons zin gehad ermee! Het is zo lekker om al je spullen steeds bij je te hebben, maar er niet constant mee te hoeven slepen. En het is ook heerlijk om niet afhankelijk te zijn van het openbaar vervoer en gewoon te kunnen gaan waar en wanneer je wilt! Aanstaande maandag vliegen we naar Auckland, Nieuw Zeeland, en op woensdag kunnen we ons nieuwe "huisje" ophalen. We hebben de huurtermijn na onze goede ervaring van de afgelopen twe maanden gelijk maar opgerekt tot 17 december. Lekker 6 weken touren door wat door sommige "het mooiste land ter wereld" wordt genoemd. Op 17 december vliegen we dan ook gelijk door naar Santiago in Chili. Dat betekent dus geen tussenstop op een mooi tropisch eiland. Het werd te kostbaar en bovendien is het regenseizoen in die tijd. Zou een tropisch eiland ook nog paradijselijk zijn in de plensregen? Wij zullen het niet weten...

Vanmiddag waren we dan eindelijk in het centrum van Sydney. Het was veel mooier weer dan er voorspeld was, het was zonnig en wel 25 graden; heerlijk! Toen we langs Hyde Park liepen hoorden we live muziek en zagen we allemaal marktkraampjes staan. Het bleek de Sydney Food and Wine fair te zijn. We hebben ons gelijk aangepast; in het gras zitten met een glas bubbels in de hand, mensen kijken en muziek luisteren. Super! Na een tijdje zijn we naar de Sydney cove gelopen, waar de Harbour Bridge is en de Sydney Opera. Er zitten heel veel leuke restaurantjes en cafeetjes. Wij hebben lekker gegeten in een klein en superdruk Italiaans tentje. Nu liggen we op bed film te kijken (dat is lang geleden) en bij te komen van het lopen. Morgen gaan we meer van de stad verkennen.

okt 31, 2010

14 reacties

Van Uluru tot een nieuwe accu!

Geplaatst op okt 12, 2010 in Mount Gambier, Australia

Geschreven op 6 oktober 2010

We hebben al weer zoveel prachtige dingen gezien de afgelopen week. Uluru, of Ayers Rock, was een aparte ervaring. Deze plek is een enorme toeristenval; flinke toegangsprijs en als je het park in bent mag je haast nergens foto's van maken omdat het een heilige plek is. Maar goed, het is wel mooi. De eerste dag kwamen we laat in de middag aan en na een wandeling door Kaja Tutja, de 36 rotsblokken zo'n 30km naast Uluru, hebben we ons busje geparkeerd op de "sunset"-parking. Wij hadden ons helemaal geinstalleerd met stoeltjes voor de bus en we hebben zelfs nog een pasta bereid en opgegeten al kijkend naar een grote rots die van bruin naar rood kleurt en weer terug naar bruin. Zo klinkt het simpel, maar het was erg mooi om te zien. In het donker zijn we terug gereden naar de enige camping in de omgeving waar we vervolgens eerst een half uur op zoek zijn geweest naar een afwasplek en daarna naar Nederland gebeld hebben om mijn jarige vader te feliciteren.
De volgende ochtend was er al vroeg een hoop geluid op de camping van alle mensen die de zonsopgang gingen bekijken. Wij hebben ons nog heerlijk een keer omgedraaid en waren om 9 uur bij Uluru. Je kunt de rots ook beklimmen, al wordt je bij de entree al verzocht dit vooral niet te doen, doordat het een heilige plaats is. Toen wij bij de rots aankwamen was het hek dat naar het beklimmingspad leidt gesloten wegens harde wind of te hoge temperatuur, dat was niet helemaal duidelijk. Wij besloten de Basewalk te doen, een wandeling helemaal om de rots heen. Daar stonden dus ook die bordjes dat je geen foto mag maken omdat het een heilige plaats is. Hm. Het was wel een prachtige wandeling; we zagen rotstekeningen, smalle kloven, waterplaatsen en balancerende stukken afgebroken rots. Toen we na drie uur lopen weer bij het beginpunt aankwamen was het pad voor de beklimming wel open. Wij hebben nog even staan kijken naar de mensen die het gingen doen, het is heel erg steil (je kunt je optrekken aan kabels langs de gehele route) en vol in de zon, dus hebben we er toch maar van af gezien.

We waren van plan om in 3 dagen van het hart van Australie naar de kust toe te rijden. De avond na onze wandeling rond Uluru, werden we op onze overnachtingsplek ergens aan de snelweg in het midden van niets, door Vietnamveteraan Tack uitgenodigd voor een biertje bij zijn kampvuur. Hij had fraaie verhalen over van alles en nog wat en hij gaf ons ook wat goede tips voor onderweg. Hij heeft ons bijvoorbeeld uitgelegd hoe we koala's kunnen spotten, wat we sinds die tijd dus steeds proberen, zonder resultaat,helaas. De tweede nacht zouden we in mijnstad Coober Pedy doorbrengen. We wilden daar ook de finale bekijken van de Australian Footbal League, het vervolg op de wedstrijd van vorige week. Toen we in het stadje uitstapten werden we direct begroet door een flinke stofwolk en in het visitorcentre hoorden we dat we de wedstrijd alleen konden zien in de pub met alle mijnwerkers, De man keek mij aan en zei; "It will be sort of a guy thing, love". Uhm, wat moet ik daar van denken? Het stadje stond ons al met al niet genoeg aan om er een nacht te blijven hangen, dus hebben we de wedstrijd in de auto geluisterd tijdens het rijden. Het was zeer vermakelijk, want er werden zoveel punten gescoord dat de commentatoren van enthousiasme alleen nog maar konden joelen en gillen en we amper konden begrijpen wat er gebeurde! Op 35km voor Port Augusta hebben we nog een nachtje gratis gekampeerd, we hadden die dag bijna 900km door een dor en droog landschap gereden. Pas het laatste uur werd het wat gevarieerder, met meren vlak langs de weg. In Port Augusta hebben we lekker geshopt bij de supermarkt en onze wagen weer helemaal gevuld met lekkere dingen, zoals gekoeld bier en chocoladetaart. We zijn tenslotte op vakantie! ;-) Op de camping werden we aangesproken door een paar enthousiaste jochies; of we een "bearded dragon" wilden zien? Peet was net de saté aan het rijgen en kon dus niet mee, maar ik wilde wel eens zien wat dat was. Onderweg vertelden ze me dat ze hem zelf gevangen hadden. Dat kon ik ook, zeiden ze. Moest ik gewoon mijn t-shirt uitdoen en over het beest heen gooien. ;-) Omdat ik daar niet op in ging, kreeg ik een demonstratie. De gevangen varaan werd ingepakt en wel ook nog meegetroond om aan Peet te kunnen laten zien. Vervolgens lieten ze hem zo vallen, bij de boom naast ons. Of we even op wilden passen! De inmiddels van stress oranje gekleurde varaan lag daar hijgend en bedekt onder de mieren. Toen er vervolgens ook nog een flinke vogel in de aanval ging, hield hij het voor gezien en rende weg. De volgende dag kwamen de jochies nog wel even vragen of we wisten waar hij gebleven was. Nou, niet in mijn t-shirt, verder wisten we het ook niet!

We hadden nog geen zin om naar een grote stad te gaan, dus hebben besloten om via een omweg langs de kust naar Adelaide af te reizen. We wachten ook nog op een mail met tips over wat te doen en zien in Adelaide van Luke, die we een paar weken geleden in Coral Bay hebben ontmoet! We zijn eerst nog bij de Royal Flying Doctors gaan kijken, die in Port Augusta hun eerste basis hadden. We hebben onderweg de afgelopen weken al meerdere keren een basis gezien en zijn ook al een paar keer over een "RFDS Emergency Landing strip" gereden, maar we waren nog niet op een basis gestopt. Helaas hadden we de verkeerde dag uitgekozen, het was Labour Day en er werden geen bezoekers toegelaten. Jammer, we hebben zuster Kate dus niet in het echt gezien..;-)

Het is nu 21 uur en wij liggen al in bed, onder twee slaapzakken! Voor het eerst in weken hebben wij het weer echt koud. Dikke truien, lange sokken en spijkerbroeken aan en dan nog niet warm worden. Tja, "be careful what you wish for", he? Wij hebben ons busje vandaag geparkeerd op een kleine camping op een rotsklif boven de zee. Prachtig uitzicht en een mooi strandje, maar ook keiharde wind. We zijn sinds eergisteren op de Yorke Peninsula, een van de schiereilanden in South Australia. Het is net of we in Engeland zijn en dan ook nog 50 jaar terug in de tijd. Tuttige badplaatsjes waar je fish and chips zo in het papier geserveerd krijgt, groene heuvels of graanvelden eromheen en af en toe grijze wolken erboven. Dé sport hier is vissen. Er zijn veel steigers waar je zo je hengel uit mag werpen. Er wordt ook veel met krabbennetten gevist en er zijn altijd meeuwen of pelikanen in de buurt om te proberen mee te snoepen. Bij een van de steigers lag er ook een zeeleeuw op de loer. Hij bleef half onder de steiger drijven en kwam steeds even kijken of er al wat te pikken viel. Erg grappig! Het is wel leuk om bij andere mensen mee te kijken, maar nog leuker om het ook zelf te proberen! Op advies van Tack hebben we wat simpel vistuig gekocht om ons geluk aan zee te proberen, kijken of we een maaltje kunnen opvissen. Gisteren hebben we dus een katrol met een vislijn en twee haakjes gekocht en wat inktvis als aas en zijn we op zoek gegaan naar een goede visplek. De eerste plek was een rotsige baai, prachtig en verlaten, maar helaas waren de haakjes snel verdwenen tussen een paar rotsen. We hadden een vergunning gekocht om aan het strand te kamperen en vonden een supermooie plek net achter een duin. Lekker zelf hout sprokkelen en een kampvuur maken! Peet had de vislijn tijdens het eten in het water laten liggen en net na zonsondergang gingen we die nog even ophalen. Op ons privéstrand was echter geen katrol meer te zien en we baalden al dat we weer een nieuwe set moesten kopen. Gelukkig zag Peet hem toch nog drijven in het water, een paar meter uit de kant. Bij het oprollen bleek er flinke weerstand te komen en toen kwam er een behoorlijke vis mee het water uit. Wat behoorlijk; een monster was het! We waren zo onder de indruk van deze vangst dat we geen van beiden het haakje uit zijn bek durfden te trekken! Dus hebben we hem met haak en al in een emmer zeewater gedonderd en mee terug genomen. We hadden geen idee wat we gevangen hadden en we konden het ook aan niemand vragen, dus dat liet genoeg ruimte voor enge verhalen, haha. Vanochtend zijn we eerst naar de pier gereden om daar op het bord met vissenplaatjes te kijken wat ons nieuwe huisdier nu precies was en toen bleken we een Flathead te hebben gevangen. De mannen bij de visschoonmaakplaats waren best een beetje jaloers, blijkbaar was dit een bijzonder lekkere vangst. Beginnersgeluk?

Vandaag hebben we eerst op de pier van Port Vincent en nadat we daar een regenbui over ons heen kregen, aan het strand naast onze camping, opnieuw geprobeerd wat te vangen. Dit keer vooral heel veel krabben (Blue Swimmer Crab). Eentje probeerde zelfs een hapje van Peet zijn tenen te nemen. We hebben de krabben in de zee gelaten, omdat we niet wisten hoe we ze klaar moesten maken. Inmiddels hebben we dat geleerd van onze aardige buren, die ons ook onze vis klaar lieten maken op hun BBQ. Peet z'n eerste vangst smaakte heerlijk! We hebben vandaag tijdens het vissen ook nog weer wat dolfijnen voorbij zien komen, wat een mooi gezicht is dat toch!

Geschreven op 7 oktober 2010

We zijn in Adelaide! Eigenlijk wilden we nog een nachtje ergens op het schiereiland overnachten, maar de dorpjes waar we doorheen reden waren allemaal niet leuk genoeg. Nu staan we weer aan het strand, maar het is zo koud dat we alleen even over de duinen heen gegluurd hebben en verder vooral binnen zitten om te lezen of te bloggen. Wij lijken overigens de enige te zijn die last hebben van de kou, verder zien we vooral veel blote mensen voorbij komen. De zon schijnt toch? Brrr. We vragen ons ook af of de legging met daarop een te kort T-shirt alleen hier in de mode is, of dat vrouwelijk NL ook weer elk plooitje toont....

Geschreven op 10 oktober 2010

Met het lijstje van (de zus van) Luke paraat hebben we Adelaide verkent. We vinden het een leuke stad! Mooie oude gebouwen, veel restaurants en leuke winkelstraten, genoeg te doen en toen wij er waren lekker weer. We hebben onze camper aan de kust geparkeerd en zijn met de tram de stad in gegaan, geen gedoe met een parkeerplek zoeken. Na een paar uurtjes slenteren door het winkelhart hebben we lekker geluncht op The Central Market, een grote overdekte markt met de lekkerste hapjes en leuke restaurantjes. We hebben ook gelijk allemaal lekkere dingen gekocht voor een ouderwetse hapjesavond! Mmmm! Na twee nachten hebben we Adelaide dan toch verlaten en zijn we van Engeland naar Duitsland gegaan; Hanhsdorf. Dit dorpje is 150 jaar geleden gestart door Duitse immigranten en ze doen erg hun best het stukje Duitsland in Australie herkenbaar te houden. Dat betekent dus terassen met hoempapamuziek, apfelstrudel en een keuze uit diverse soorten Duits bier en Duitse worst. Wij waren er om 10 uur 's ochtends, dus we hebben het bij kijken gelaten. We waren wel teleurgesteld dat we het Oktoberfest net hadden gemist. Er was die middag wel een optreden van een musikorkest gepland, maar daar hebben we niet op gewacht...
Via een prachtige route en een kort ritje op een ferry zijn we aan de Limestone coast geraakt, waar we een supermooi kampeerplekje aan het een van de low lakes achter de duinen hadden. Peet gooit overal waar het kan zijn lijnen in het water, maar helaas geen succes meer na de allereerste mooie vangst. Ach, het is gewoon hartstikke leuk om te doen! De zonsondergang was weer eens prachtig, boven het meer en achter de duinen. Daarna verscheen er een halve maan en een fantastische sterrenhemel. Wat jammer dat het niet lukt om daar een mooie foto van te maken!

Vandaag zijn we gered en hebben we gered. Het was me een dag! We begonnen vanochtend met een mooie rit langs de meren langs de kust. Er is hier een kilometers lang schiereiland (The Younghusband peninsula genaamd), dat bestaat uit een rij duinen en precies voor de kust ligt. Daarachter is een hele serie meren ontstaan, zoals het meer waar we de afgelopen nacht stonden. Het is een vogelreservaat en we hebben dus ook veel pelikanen en andere watervogels gezien. Helaas was aan de auto ook goed te zien dat er veel vogels overgevlogen waren. In Kingston hebben we de ruiten flink gepoetst, zodat we weer iets konden zien! We zagen daar ook een kreeft van enkele meters hoog; het kreeftenseizoen is weer begonnen. Als we er daar nou toch een paar van uit het water vissen!

Het was vandaag heel erg mooi weer, dus we wilden graag op een mooie plek aan het water kamperen, net als afgelopen nacht. In ons wegenboek/campingatlas stonden een aantal campings aangegeven in de buurt van Robe, maar zoals wel vaker in Australie, konden we nergens bordjes vinden die ons de weg wezen. We gingen het daarom maar bij de bibliotheek/visitorcenter vragen. De enige medewerker daar rende toen wij binnen kwamen snel naar de televisie in de hoek om een video met de geschiedenis van het dorp aan te zetten, haha, daar kwamen wij ook echt voor. Toen wij hem om de weg naar een van de campings vroegen kregen we in Engels met een dik Duits accent een uitleg waar we uit op maakten dat het pad naar de camping niet geschikt was om met een 2wd over te rijden. Het advies dat we kregen was om tot het eind van de geasfalteerde weg te rijden en dan verder te lopen. Uhm, met onze camper op onze rug ofzo? We hebben dus ons boek maar weer geraadpleegd en een nieuwe plek uitgezocht. We vonden een mooi plekje aan een groot meer, waar verder nog niemand stond. Bij het inparkeren op de plek stoptte de motor ermee en lukte het niet meer om te starten. Daar stonden we dan...scheefgeparkeerd op een helling 2 meter van het water af en niemand in de buurt om te helpen. We besloten dat ik naar het dorp 7 km terug zou gaan lopen en dat Peet bij de camper zou blijven. Ik zou dan hulp halen en dan zouden we wel verder zien. Na ongeveer 2km lopen kwam er gelukkig een jeep voorbij met een stel en twee kleine hondjes erin. De man was bezorgd dat Peet en de bus misschien in het water zouden verdwijnen en we gingen dus samen terug om te kijken of hij hem aan de praat kon krijgen. Peet hoorde eerst de hondjes blaffen en zag daarna pas dat ik achterin de jeep zat. We hebben een tijdje lopen zoeken naar de stoppen, en uiteindelijk werd besloten om ons naar het dorp te slepen. Eerst 2km stofwolken blazen op de dirtroad en toen waren we op de verharde weg. Daar lukte het om de auto te starten tijdens het slepen en zo konden we gelukkig zelf terug rijden naar het dorp. Het bezorgde stel reed ons voor naar een Caravan Park (that ones close to the jetty and the pub, mate!) en daar staan we nu geparkeerd. De motor start nu weer niet en doordat de accu het niet doet hebben we ook geen verlichting achter in. Het licht van de laptop is dus ons enige licht! We hebben het verhuurbedrijf gebeld en er schijnt vanavond nog iemand te komen. Kan wel even duren, want in de wijde omgeving is geen Mitsibishi garage. We hebben de dame bij de receptie gewaarschuwd dat er vanavond nog een monteur aan komt bellen. Het leek ons wel zo netjes om haar vooraf even te waarschuwen, maar nadat wij zeiden dat onze camper stuk was, reageerde ze nogal snauwerig met "So?"....Dus daar hoeven we dan ook niet veel van te verwachten. Gelukkig is er geen slagboom, dus als ze niet wenst te reageren, kan de monteur in ieder geval wel de camping op!

Toen we aankwamen bij het Caravan Park wilden we toch nog van het mooie weer genieten en we zijn dus de pier opgegaan. We hebben een nieuwe portie inktvisjes gehaald om als aas te gebruiken, het vorige pak was inmiddels zo goor geworden dat de vissen zo ver mogelijk van het haakje vandaan gingen zwemmen in plaats van toehapten (denken we dan)! We zaten heerlijk in het zonnetje op de steiger toen we een vrouw hoorden gillen. Haar kind was van de metershoge steiger in het water gevallen en er was geen trap om hem eruit te halen. De visser naast ons sprong direct in het water en Peet holde naar het begin van de steiger om een reddingsboei te halen. Samen met de oom van het jongetje heeft Peet eerst het kind en daarna de visser uit het water omhoog getakeld. De moeder kon alleen maar hysterisch huilen. Wij hebben daarna maar de lijnen ingehaald en zijn terug gegaan naar de camping. Weer niks gevangen!

De monteur was binnen een uur op de camping en had binnen de kortste keren de motor weer aan de praat; een lege accu dat is alles, MAAR: 'laat de motor minimaal 20 mnuten lopen, en als hij morgen niet start hebben jullie zeker eeen nieuwe accu nodig, mate!'. Na 45 minuten de motor te hebben laten lopen hebben we het geprobeerd en...hij starte weer niet. Nou ja morgen maar weer bellen.

Geschreven op 11 oktober

Vanmorgen zijn we gaan bellen om (hopelijk) zo snel iemand bij ons te krijgen met een nieuwe accu. Aangezien gisteravond de monteur er binnen een uur was, hadden we goede hoop dat we snel weer konden vertrekken. Na 5 (!!) uur wachten en meeerdere keren bellen met de verhuurder kwam er eindelijk iemand met een nieuwe accu. Volgens de monteur niet eens de juiste, maar goed hij draait weer als een trein! De garage had meerdere malen geprobeerd de camping te bereiken maar de vriendelijke HEKS van de receptie had geen zin om de telefoon op te nemen. Dat was 1 van de redenen waardoor het iets langer duurde.

De monteur vond het erg leuk om ons weer op weg te kunnen helpen en barstte gelijk ook los in allerlei toeristische tips. Als we iets langer in de buurt zouden blijven kon hij ons nog wel een dagje "the bush" mee in nemen. Zo lief aangeboden, maar wij hadden het inmiddels wel gezien in Beachport en omgeving en we wilden zeker weg van het caravan park waar we verbleven. Inmiddels zijn we aangekomen in Mount Gambier en gaan we proberen dit blog te posten en weer eens te kletsen met onze mama's, de papa's zullen wel aan het werk zijn!

Het was vandaag maar liefst 28 graden, maar er waaide wel een flinke wind. Door al dat wachten in de zon zijn we allebei flink bijgekleurd, nou ja..verbrand dus.

PS: Over een week of drie verlaten we Australie richting Nieuw Zeeland. Een ticket naar NZ hebben we al een tijdje, maar om NZ in te mogen hebben we ook een uitreisticket nodig. Ons 'eerste' plan was om vanuit NZ naar een mooi tropisch eilandje te vliegen (Fiji, Tahiti??) door te vliegen naar Paaseiland en dan door naar Santiago, Chili. Dat eerste plan moeten we waarschijnlijk laten varen doordat dat nogal in de kosten gaat lopen... Is er iemand die ons kan adviseren hoe we het beste (en hopelijk goedkoop) vanuit NZ (Auckland rond 10 december) naar Santiago, Chili (of nog beter als plan 1 maar dan zo goedkoop mogelijk!! Knipogen ) kunnen vliegen?

okt 12, 2010

Krokodillen, Kakatoes en Kl#temuggen!

Geplaatst op sep 29, 2010 in Alice Springs, Australia

Geschreven op 19 september 2010

We hebben een relaxdag in Broome! Gisteren zijn we hier aangekomen en we hebben onze tuuttuut geparkeerd op een camping aan het stadstrand. Het water ziet er hier wat troebeler uit dan we gewend zijn van de Indische Oceaan tot nu toe, dus we hebben nog geen zin gehad om er in te zwemmen. Aan de andere kant van het stadje ligt Cable beach, een strand van 22km lang, dat volgens de info tot een van de mooiste stranden ter wereld behoort. Daar gaan we straks maar eens een kijkje nemen! Na twee dagen gratis kamperen in de outback was het gisteren heel erg lekker om weer warm te kunnen douchen en normaal naar het toilet te gaan. De kampeerplekken die we hadden waren trouwens wel geweldig. Bij de eerste stonden we naast een diepe kloof met prachtige kleuren, vooral rond zonsop- en ondergang (die we dus allebei gezien hebben, gaap!). De tweede had vooral heel veel ruimte en vuurplaatsen. We hebben dus een half bos opgestookt om onze garnalen (alweer ja!) gaar te krijgen. Lekker hoor! Halverwege de avond hoorden we andere kampeerders enorm gillen over een "HUGE SPIDER!!!!" en na die tijd hebben we toch wat minder op ons gemak in het donker zitten eten, haha. Dan is het licht van een hoofdlampje in ene wel heel erg beperkt. Gelukkig hebben we zelf niets gezien.

Geschreven op 21 september 2010

We zitten in de outback te zweten in onze camper. Dat is altijd nog beter dan opgegeten te worden door de muggen buiten! We staan op een prachtig plekje, een gratis kampeerplek net van de snelweg af in het noorden van de staat West-Australie; het deel dat The Kimberly heet. Er zijn hier heel veel nationale parken, maar helaas zijn die allemaal, op 1 na, uitsluitend met een 4WD te bereiken. En ons bakkie kan dat echt niet aan! Dus proberen we vanaf de snelweg (stel je daar niet teveel bij voor, is gewoon een smalle asfalt- of gravelstrook zonder verlichting of vangrails!) zoveel mogelijk van het moois mee te krijgen. Het ene park dat dan wel met 2WD te bereiken is hebben we vandaag bezocht; Geiki Gorge National Park. Op aanraden van een Aussie uit Sydney die we in Broome bij de Mac spraken, gingen we mee met een boottocht door de gorge. Wij waren weer eens goed om de gemiddelde leeftijd naar beneden te brengen... We hebben tijdens deze tocht onze eerste krokodillen gezien! Gaaf hoor! We zitten nu echt midden in Croc-country, dus even lekker zwemmen in een mooi meertje zit er niet meer in. In de rivier waar we over vaarden, zitten behalve krokodillen ook nog Bull-sharks. He, gezellig! We hebben na de boottocht nog een wandeling door het Nationale Park gemaakt. Volgens de bordjes een wandeling van 1 uur, die wij na 10 minuten geheel gedaan hadden. Ook de wandelingen zijn hier dus bedoeld voor Seniors, denken wij. Ach, het waren wel mooie tien minuten.

Deze streek staat vol Boab-bomen, enorme bomen die lijken op een vaas vol takken. In die dikke stam kunnen ze in het natte seizoen water opslaan om in het droge seizoen te overleven. Sommige stammen zijn echt metersdik. In de buurt van Wyndham staat een holle Boab die zo breed was dat ie als gevangenis gebruikt kon worden. Wij hebben gelunchd bij een die een diameter van zeker 4 meter had, indrukwekkend hoor!

Ook bijzonder aan dit gebied is het alcoholbeleid. Gisteren werden we op de snelweg staande gehouden voor een alchoholcontrole. Om half twaalf 's ochtends! Alles was "allright Mate!",(en dat na 5 bier, GRAPJE!!) dus we mochten gewoon door rijden. Je ziet hier overal grote borden met Liquor restrictions en er is amper drank te koop hier. Dat schijnt te zijn vanwege de hoge alcoholverslaving onder de Aboriginalbevolking. De dorpjes waar we door heen zijn gereden, Fitzroy Crossing en Halls Creek, klinken allemaal heel leuk, maar zijn eigenlijk maar trieste, onguur uitziende straatjes vol hangende mensen. Geen leuke plek om de nacht door te brengen. We hoorden van een andere kampeerder dat er een hele bekende Australische slasherfilm is die zich in het gebied afspeelt waar wij net door heen gereden zijn. Dat is ook precies het goede decor, wij hadden zelf al tegen elkaar gezegd dat die stadjes allemaal "Texas chainsaw murderer" gevoelens oproepen, haha. We slapen vannacht dus in het midden van niets, valkbij de toegangsweg naar Purnululu National Park, ook wel the Bungle bungles genaamd. Het klinkt zo leuk en is ook nog een World Heritage Site (en daar hebben we tijdens onze droomreis al een hele verzameling van!), maar helaas is ook dit park weer onbereikbaar voor ons. We schijnen in Kununurra, op de grens met the Northern Territory, wel nog een mini uitvoering van the Bungles te kunnen bekijken. Dus karren we morgen door naar het meest noordelijke stadje in West Australie; Wyndham. We zijn dan ook weer terug aan de kust. Weer walvissen spotten! De zonsondergang boven Cable Beach in Broome, eergisteren, was een van de mooiste die we tot nu toe in Australie gezien hebben. Hopelijk was dat niet de laatste keer dat we de sjon in de sjee hebben sjien sjakken!

Geschreven op 27 september 2010

Ik schrijf dit in de auto terwijl Peet keihard meeblert met Racoon en het stuur als drum gebruikt. Nee, Racoon is niet in ene doorgebroken in Australie, we zitten met een i-pod en twee koptelefoons in de auto bij gebrek aan enig radiobereik (en we zijn helaas cd-loos). Dat is helaas al weken zo, als we al een zender kunnen ontvangen is het of de paardenraces (blue-eye in the lead...there comes Buelly, Stargazer taking over... spannend :-) of huishoudtips voor outback farmers. Niet echt entertaining, vinden wij! We zijn op weg naar The red centre, het gedeelte waar ook Uluru ligt. De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in The Top End, het Noorden van Australië. In dit deel van het land kennen ze twee seizoenen; nat of droog! Wij waren er in het droge seizoen en dat betekent 24 uur per dag 35-40 graden. Overdag heb je dan nog een beetje wind, maar 's nachts is het windstil. In ons koekblik is het dan dus lekker warm. Bedenk daar dan nog zwermen mozzy's bij (muggen, dus) en je kunt je voorstellen hoe leuk onze nachten zijn... Maar goed, laten we het daar maar niet te veel over hebben!

Onze eerste nacht in The Top End hebben we op een mooi plekje vlakbij de snelweg gekampeerd. We hadden in eerste instantie een andere plek uitgezocht, maar toen we daar aan kwamen was er een bushfire van enkele kilometers lang aan de gang. Flinke vlammen en rook en we zagen het steeds verder uitbreiden door de harde wind. We hebben maar niet gegokt of het de kampeerplek vrij zou laten en zijn 60 kilometer doorgereden naar de volgende! We hebben de afgelopen dagen nog veel meer brand en zwartgeblakerde plekken gezien, dat is in dit seizoen heel normaal en wordt ook vaak expres aangestoken. In het natte seizoen is het binnen enkele maanden weer helemaal fris en groen!

Onze eerste "stad" in dit gebied was Katherine, hier hadden we een camping met zwembad! Heerlijk gedobberd en afgekoeld. Het stadje zelf was weer niets bijzonders, weer allemaal alcohol-restricties en heel veel rondhangende mensen. Moet er niet gewerkt worden hier? ;-) We werden verrast door de zonsondergang die veel eerder kwam dan wij verwacht hadden, bij navraag bleken we de klok weer te moeten verzetten, anderhalf uur erbij dit keer!
Vanwege de hitte hebben we weinig gezien van het Nitmiluk National Park, een enorme kloof vlakbij Katherine. Om in de kloof te kunnen komen, moet je een flink stuk wandelen en daar konden wij ons echt niet toe zetten! Lang leve de luiheid, haha. Het Litchfield National Park was dan ook perfect voor ons. Een geasfalteerde weg dwars door het park en alles ligt op minder dan 300m lopen vanaf de carpark! Ideaal! Onze eerste stop en gelijk ook overnachtingsplek was de Wangi falls. Aan de voet van de twee watervallen is een meertje waar je in kunt zwemmen. Aan het eind van het natte seizoen halen ze alle krokodillen weg en dan kun je er in het droge seizoen dus zwemmen. En dan hoop je maar dat die krokodillen ondertussen niet terug gekomen zijn... In Geiki gorge, waar we een paar dagen geleden waren, zagen we zoetwaterkrokodillen (freshy's genaamd, zie de foto's), maar hier zitten Salty's (zoutwaterkrokodillen, ja!) en die zijn minstens twee keer zo groot (4-7m!!!!) en erg aggressief. Jaiks. Er waren heel veel mensen aan het zwemmen, dus we hebben het er maar op gegokt. Het was lekker om zo af te koelen op zo'n mooi plekje. Op de camping kregen we 's avonds bezoek. Geen krokodil of enge spinnen, gelukkig, maar eerst een kangeroe met baby in de buidel en later nog minstens 6 andere kangeroes. Ze zaten rustig naast ons busje te snacken in het gras. Erg grappig.'s Nachts was het wel een raar gehoor, we dachten steeds dat er iemand om ons heen sloop, dus van slapen kwam weer niet veel. De volgende ochtend zijn we nog twee watervallen gaan bekijken. Daarna zijn we weer in het water geplonst, dit keer bij een serie Rockholes, allemaal uitgesleten poeltjes in de stroom van een bergbeek. Het water was lekker fris en sommige poeltjes waren diep genoeg om in te springen vanaf de rotsen. Echt een paradijselijke plek en gelukkig weer krokodillenvrij!

In Darwin zijn we eerst langs de verhuurmaatschappij gereden, want onze airco had het begeven. Omdat het zaterdagmiddag was konden ze het niet voor ons repareren, maar kregen we een ander busje mee. Dat betekende wel even al onze spullen overladen en aangezien we daar niet op gerekend hadden, was niets inepakt. het kostte ons even wat tijd, maar we hadden het er voor over om weer lekker koel te kunnen rijden! Ander voordeel is dat deze er weer lekker schoon uitziet, dat we schone handdoeken en lakens hebben en weer een volle gastank! We hadden weer een camping met dit keer maar liefst drie zwembaden. Bij het grootste bad was een groot terras met tv-scherm waar de Grand AFL Footy Finale op vertoond werd. De wedstrijd van het jaar, dus. Wij begrijpen helemaal niets van de regels van dit spel en we wisten niet eens wie de finalisten waren, maar het was leuk om met een terras vol joelende mensen mee te kijken. Uiteindelijk was het gelijkspel en is aanstaande zaterdag weer een wedstrijd om de winnaar te bepalen, dus er was geen feest te vieren. In Darwin hebben ze op dit moment de ergste muggenplaag sinds 30 jaar, zo hebben we ons laten vertellen. Goed getimed van ons, he? In de eerste minuut aan het zwembad hadden wij elk al minstens zes muggenbulten! Niet normaal! We konden al bedenken dat we weer weinig nachtrust zouden krijgen en aangezien we op zaterdagavond in een stad zaten konden we wel iets te doen verzinnen; Stappen! In de eerste bar was al genoeg te zien aan opgetut en uitgelaten publiek en in de tweede kroeg werd dit nog aangevuld met een goede live-band. Snoeihard Metallica-, Guns&Roses, Rage against the machine- en AC/DC-covers, een springende massa vrolijke mensen en koud schuimend bier! Wij hebben een geweldige avond gehad!
Ons plan was om twee nachten in Darwin te blijven en het stadje wat meer ontdekken, maar uiteindelijk zijn we na die ene nacht gevlucht vanwege de muggen. Niet normaal hoeveel het er waren, niet tegen op te spuiten of slaan. Op weg naar het zuiden hebben we Kakadu National Park bekeken en nog wat pogingen gedaan om Salty's te spotten. 100 meter voor de afslag naar de door ons uitgekozen camping stond een groot bord met een waarschuwing dat er krokodillen in de buurt waren, dus wij zijn lekker doorgereden naar een camping ver uit het park, haha. We hebben al besloten dat we die krokodillen alleen maar vanuit de auto of in een Zoo willen zien, zeker niet op bezoek als we kamperen!

Geschreven op 28 september 2010

We zijn in Alice Springs, het centrum van Australie. Wij hadden ons daarbij voorgesteld dat het een dorre, droge en rode omgeving zou zijn, maar het is eigenlijk heel groen, bergachtig en we hebben veel wilde bloemen gezien. We hebben de afgelopen dagen aardig wat kilometers gemaakt. We zitten inmiddels vanaf het begin al op bijna 10.000km! Er zijn weinig stadjes in dit deel van Australie, alleen om de 200km een roadhouse met standaard een pub er aan vast. We zagen veel roofvogels onderweg, die de lijken die de roadtrains achter gelaten hebben, op zaten te eten. Wij hebben de nacht doorgebracht op een mooie picknickplek langs de snelweg, met grote picknicktafels, een watertank en bbq's, goed geregeld! Het koelde zowaar ook een beetje af vannacht, eindelijk! Na een paar uur rijden kwamen we vanochtendlangs een natuurfenomeen, de Devils Marbles genaamd. Dit zijn grote granieten keien op elkaar gestapeld midden in een verlaten landschap. Het was een prachtig plaatje en we hebben een tijd besteed aan het klauteren over de rotsen en kijken naar de balancerende ronde rotsen bovenop; bizar! Verder waren het vooral weer veel verlaten wegen met roadkill en flinke reptielen op de weg. Atreyu, we rekenen er op dat jij ons verteld welke hagedis we nu weer zagen onderweg, zie foto! Morgen gaan we lekker relaxen aan een zwembad en overmorgen op weg naar Uluru!

sep 29, 2010

Dolfijnen, walvissen en kangeroes!

Geplaatst op sep 17, 2010 in Cervantes, Australia

Geschreven op 8 september 2010

Onze eerste week in Australië is al voorbij! Het gaat zo snel, maar gelukkig hebben we nog ruim 7 weken te gaan voor we dit prachtige land weer moeten verlaten.

We zullen proberen de hoogte- en dieptepunten sinds ons vertrek uit Azië in dit blog weer te geven. Zoals we al verwacht hadden is het slecht geregeld met internet in Australië, als er al een wifizone is dan kost het minstens $4 per kwartier! Dus zijn we afhankelijk van de MacDonalds en haar gratis wifi. We weten nog niet wanneer we de volgende weer tegen komen en of we dan ook foto’s kunnen uploaden, maar die houden jullie dan nog wel tegoed.

Vorige week dinsdag kwamen we rond 4 uur ’s middags aan in Perth. Er werd flink gewaarschuwd dat er helemaal geen voedsel voorbij de douane mag en overal liepen mensen met blauwe handschoentjes aan die steeds maar weer vroegen of we eten in onze bagage hadden. Ik had in het vliegtuig nog snel zoveel mogelijk chocoladekoekjes uit Maleisië op weten te eten, om vervolgens de halve rol bij de stewardess in te leveren. Jammer, maar blij dat ik niet even goed ingeslagen had voor vertrek! Onze soepjes (cup-a-erwtensoep!!) en laatste rolletjes drop hebben we wel de grens over gekregen, hihi. Buiten wachtte ons een minder aangename verrassing; het was slechts 13 graden en het regende! Wat een verschil met de afgelopen maanden! In het centrum van Perth vonden we een hostel met een kamertje voor ons. Weer schrikken; $72 dollar en dan ook nog gedeeld sanitair. Brr. De keuken van het hostel was zo goor dat we onze net gehaalde boodschapjes maar in de rugzak hebben gedaan en luxe uit eten zijn gegaan. Het smaakte heerlijk! Perth is een leuk stadje en valt ons vooral op doordat het er zo heerlijk schoon is! Opvallend is het nogal hoge ‘zwerversgehalte’ en burlesque is hier helemaal hip blijkbaar…

Vandaag is het 2 september en zijn we precies 6 maanden op reis! We denken en kletsen vaak aan/ over alle prachtige landen en gave dingen die we tot nu toe hebben mee gemaakt! De ene dag lijkt ons vertrek nog zo dichtbij, en zijn dus de afgelopen maanden als een speer voorbij gegaan. Aan de andere kant lijkt het allemaal al zo lang te duren, denk eens terug dat we met -20 in Rusland rondliepen, op een kameel in Mongolie of genietend met onze ouders in Thailand. Al met al hebben we nog zo’n 8 (!!) maanden te gaan en zijn dus nog niet over de helft, haha! Natuurlijk missen we het thuisfront maar al met al valt dat mee. De speciale dingen die gebeuren (de kleine van Pat en Ali, de kleine van Pat en Es die er aan zit te komen, over een dikke twee weken de 30^e van Marijn, de 40^e van Hes, tante Anneke die 65 wordt, het feestje van Hannie en Herman waar de kinderen toch niet bij zouden zijn, enz..) maken het soms lastig om daar niet bij te zijn. We denken daar veel aan en zijn er in gedachten toch bij!

We hadden al contact gehad met de Camperverhuurder dat we eerder in Perth zouden zijn en dus konden we ons huisje voor de komende twee maanden 2 dagen eerder ophalen dan gepland. We hadden hier al weken naar uitgekeken, dus snel alles ingeladen zodat we op pad konden! Ons huisje is een busje met schuifdeur, heel handig ingericht en voorzien van alles wat je nodig hebt om in de bush te kunnen koken en slapen.

Helaas geen douche, toilet of koelkast aan boord, dat zou ook echt niet passen (dat is voor de (oudere) Aussies, waarover later meer)! We hebben een koelbox op 12V weten te scoren, dus hebben we lekker gekoelde drankjes onderweg!

Onze eerste stop was voor verse fish and chips in de haven van Freemantle, een leuk havenplaatsje 30 minuten rijden onder Perth. We zaten met truien aan op het terras in de zon en werden goed in de gaten gehouden door een zwerm meeuwen die op restjes zaten te azen. Helaas voor hen hebben wij niets overgelaten. De eerste dagen hebben we aan de Zuid-West kust van West Australië doorgebracht. Prachtige baaitjes met ruige rotsen en poederachtig zand, wijngaarden, kleine dorpjes die er uitzien als een filmdecor voor een westernfilm en heel veel wilde bloemen. Prachtig! Bij Cape Naturaliste zagen we in de verte onze eerste walvis. We hopen dat weer nog veel meer kunnen zien!

Het is nog erg rustig overal, zo aan het begin van de Australische lente. Op de campings komen we vooral gepensioneerde Australische stellen tegen, die graag een praatje komen maken. We verstaan ongeveer 50% van wat ze zeggen, de rest gokken we maar een beetje. Wat een accent,zeg! We krijgen ook allerlei tips voor onze reis, zoals campingplekken en plaatsen te bezoeken, maar we hebben ook al muggenspul en een citroen van iemand gekregen. Er kwam ook iemand net gevangen vis aanbieden, maar aangezien wij net de kip klaar hadden voor de bbq, hebben we daar maar nee tegen gezegd. Met moeite!

Na ons rondje langs de Zuid-West kust zijn we nu op weg naar het noorden van de staat West Australië. We hebben een bezoek gebracht aan “the Pinnacles”, een bizarre verzameling rotsformaties in de woestijn. De duinen aan deze kustlijn zijn sneeuwwit, heel erg mooi om te zien. Stel je daar dan nog rode rotsen en azuurblauwe zee met schuimkoppen bij voor en je kunt je voorstellen dat wij ons in het paradijs wanen! Het weer is ook beter dan bij aankomst in Perth; ongeveer 20 graden en slechts af en toe een buitje.

Gisteren begonnen we onze dag met een bezoek aan het lokale healthcenter, waar de dokter/receptioniste/apotheker ons vermoeden dat ik een keelontsteking heb bevestigde. Het zijn voor Peet dus rustige dagen, want veel praten doe ik niet! Voor de lunch hadden we onze WizzzzBang (zo noemde een van de kletsende gepensioneerde ons huisje, vanwege het geluid van de schuifdeur J ) bovenop een klif met uitzicht op de baai geparkeerd in de hoop walvissen te spotten. Die zagen we helaas niet, maar wel tientallen dolfijnen die in de flinke golven aan het surfen waren. Ze bleven steeds op dezelfde plek duiken en spelen, recht onder onze neus. Het was geweldig!

Vanochtend hebben we ons ontbijt gegeten aan het strand waar drie flinke pelicanen hun ochtendsnackje in de vorm van sardines aan het eten waren. Nou ja, eten…hapslikweg, zeg maar. Het was wel gaaf om die enorme vogels van zo dichtbij te zien, ik heb ze ook een visje geprobeerd te voeren, maar die werd onder hun neus door een meeuw ingepikt. Jammer joh!

Tot nu toe heeft Peet alle kilometers achter het stuur gezeten. Ik zit er naast en probeer op tijd te roepen waar we links of rechts moeten. En dat is wel eens een uitdaging, aangezien de bordjes vaak OP de kruising staan en je dus snel moet beslissen en ik niet altijd kan onthouden wat ook al weer links of rechts is….:-( We hebben al behoorlijk wat kilometers afgelegd, maar op de kaart van Australië is het nog steeds maar een klein stukje. We zullen hele grote stukken van dit land dan ook niet eens zien en andere stukken rijden we zo voorbij. Het is niet anders. Het linksrijden is totaal geen probleem,wat af en toe lastiger is, zijn de Roadtrains die achter je aan zitten…Stel je voor: een vrachtwagen in NL maar dan 3 of 4 keer zo groot, jij met 90km/u lekker aan het tuffen en ineens zo’n JOEKEL achter je (met 120 km/u)…Pff.. We zijn nu al zo onder de indruk van het landschap en we horen dat het in het Noorden alleen nog maar mooier wordt. In het Noorden komen we ook andere dieren tegen dan hier. We hebben nu pas 1 (levende, wel 8 platgereden) Kangaroe gezien, een paar emoes en veel papegaaien. In het Noorden wachten de “Bity’s” op ons; krokodillen!

Vandaag was een goede dag om beesten te spotten, eerst een stel overstekende emoes (net roadrunner, miepmiep!) en het hoogtepunt was vanaf een rots aan het strand heel erg veel (citroen)haaien en roggen zien. Het water van de zee is zo ongelooflijk helder dat je elke vis, schelp en zeewierstengel kunt zien. We slapen vannacht aan het strand, we kunnen de branding horen. Het schiereiland waar we zitten heet Shark Bay, inderdaad vanwege al die haaien die wij vanmiddag al zagen. Maar er woont in een andere baai, zo’n half uur rijden hier vandaan, ook een groep dolfijnen en die gaan we morgen hopelijk zien.

Geschreven op 9 september

Toen we vanmorgen wakker werden was het nogal bewolkt. GETVER! We willen ZON, we zitten al bij de zee en het strand! We zijn erg vroeg vertrokken voor het korte ritje naar Monkey Mia, en nee hier zitten geen apen maar dolfijnen, althans dat hopen we. Eenmaal aangekomen en 16 dollar betaald te hebben om naar binnen te mogen (jeetje wat veel auto’s…!!) loop je het strand op en zie je de eerste vinnen al in de zee. Een verrekijker heb je niet nodig, want ze zwemmen, als je tot je knieën in het water staat gewoon langs je.

Elke dag worden de dolfijnen hier tussen 8 en 12 uur gevoerd, dit is al een jaar of 40 zo en ze willen deze traditie natuurlijk graag in ere houden. Tevens is het natuurlijk een goede manier om de dolfijnen in de gaten te houden en meer en meer over ze te weten te komen. Er zitten 5 dolfijnen in het ‘voerprogramma’ en die 5 worden in die 4 uur tijd 3x gevoerd en krijgen dan 3 visjes, de rest (zo’n 10 kilo per dag)moeten ze zelf vangen. MAAR, er wordt alleen gevoerd als de dolfijnen zelf komen…en gelukkig was dat bij ons dus zo! Buiten die 5 dolfijnen zwemmen er ook nog andere dolfijnen rond ook met kleintjes erbij, prachtig!

Ondanks de vele auto’s viel het aan het strand redelijk mee en sta je dus op een halve meter in zee bij een dolfijn vandaan. Je mag de dolfijnen niet aaien of aanraken doordat ze erachter zijn gekomen dat wij ziekten over kunnen brengen op de dolfijnen. Als ze aan jou zitten is dat geen probleem! Als klap op de vuurpijl mocht Peet een dolfijn (die hoogzwanger is) een vis voeren: WAUW, wat een ervaring. Ik zit dit nu op de camping te typen (gelukkig in het zonnetje, het is prachtig weer geworden) en de tranen schieten er van in mijn ogen. Zoals Australië een droom was en is om te zijn, was dit ook van die dromen; GEWELDIG! Na het zien van de documentaire ‘The Cove’ (die je werkelijk moet zien, alhoewel het vreselijk is wat je te zien krijgt) waren wij er beide er van overtuigd om niet ergens met dolfijnen te gaan zwemmen in een soort van aquarium. Dit is natuurlijk ook zo commercieel als wat, maar voelt toch iets anders..

We hebben net twee wassen gedraaid en die hangen nu aan ons campertje te drogen, tsja het ‘echte’ leven gaat ook gewoon verder…Maar; we gaan zo nog wel even in zee zwemmen en hopelijk zijn er nog wat dolfijnen die zin hebben in een wedstrijdje watertrappelen! Zo gaat onze droom gelukkig toch weer verder!!

Geschreven op 10 september

Wat een geweldige middag hebben we gister nog gehad! We hebben heel de middag op het strand doorgebracht en ons wachten werd beloond door wederom een bezoek van twee dolfijnen. Het leuke hiervan was dat we de enige twee (met wat vissers in de buurt die hun vangst schoon stonden te maken en geen aandacht hebben voor dolfijnen..) die in de buurt waren! Het was geweldig (alweer!) om de beesten werkelijk vlak langs je benen te zien gaan en spelend voorbij te zien komen! Het water is nog te koud om er echt helemaal in te gaan zwemmen maar we hebben zeker een uur tot onze knieën in het water doorgebracht. Prachtig ook om alle vissen te zien die de vissers hebben gevangen en die direct op het strand worden schoon gemaakt. Zie de foto van de drie mannen met de enorme vissen! Niet normaal! Na een kletspraatje met een Australische mevrouw kreeg Skan ook nog eens 6 heerlijk Wijting filetjes, zojuist gevangen, die hebben we dezelfde avond heerlijk op de bbq gelegd, TOP!

Vanmorgen zijn we toch nog maar een keer gaan kijken naar het bijvoeren van deze prachtige dieren, we krijgen er maar geen genoeg van. En ook Skan was vandaag (als 1 van de weinigen) de gelukkige om een dolfijn een vis te mogen geven, zo gaaf!

Nu zitten we op een camping in Carnavorn en hebben een prachtige plek naast een Bougainville echt zo mooi! We hebben vanmiddag in de haven een pond verse garnalen gekocht en die gaan vanavond wederom lekker op de bbq, wat hebben we het toch slecht. Deze regio is werkelijk het ‘kweekgebied’ van West-Australië; alle groenten en fruit verbouwen en verkopen ze hier!

Geschreven op 11 september

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen (8.30 uur) en zijn we vertrokken richting Coral Bay. De afgelopen twee dagen hebben we alleen maar kangaroo’s gezien, wel een stuk of 60…alleen maar dood..pff..

Voor de rest zijn de ritten echt prachtig het is zo gek om ergens in het niets te rijden en hopen dat je het wel redt met het laatste beetje benzine, haha! Gelukkig is er tot nu toe steeds op tijd een roadhouse waar we kunnen bijtanken. De vergezichten zijn prachtig en de foto’s geven er helaas maar 10% van weer maargoed!

Coral Bay staat bekend om haar mooie snorkel en duik sites, jammer dat het water nog zo koud is en het weer niet al te best (half bewolkt, 24 graden, maar zeewater 19 graden, brr) dus het snorkelen slaan we over of proberen we morgen ochtend. De duiken zijn echt niet te betalen, dus daar wachten we nog even mee. Ook hebben ze hier een baai die als “Shark-nursery” aangeduid wordt. Meer info hebben wij niet gevonden, maar omdat de baai helemaal open is denken we dat de haaien er gewoon in en uit kunnen zwemmen vanuit open zee. Na een half uurtje wandelen over het strand zijn we een hoge duin op geklommen en 10 minuten later zagen we de eerste al voorbij komen. We hebben staan genieten van wel 8 haaien die heen en weer zwommen, zelfs redelijk dicht bij een paar kite surfers, wat een lef zeg! Er stond een man op de duin bij ons en die vertelden dat hij al voor het derde jaar hier was om haaien te spotten, maar dat dit het eerste jaar was dat hij ze ook echt zag. We are Lucky!

Ook wij zijn het water weer tot onze knieën in gegaan en het is toch een heel ander gevoel dat er dan een haai op een meter of 3 voorbij komt in plaats van een dolfijn, haha! Maar ook dit is weer zo vreselijk gaaf om te zien! Om half 4 zouden de vissen gevoerd worden (??) aan de kust maar ze waren het voer vergeten (??) dus dat ging even niet door. Er kwamen overigens wel prachtige vissen voorbij gezwommen dus dat snorkelen doen we dan hopelijk (ondanks de kou) toch maar morgenochtend!

Geschreven op 12 september 2010

Vanochtend werden we wakker onder een stralend blauwe hemel, dus hadden we geen excuus meer om niet te gaan snorkelen. We lieten alles behalve de sleutel van de camper (die hadden we vastgeknoopt aan mijn bikinihesje) achter op de parkeerplaats en gingen, slechts in zwemkleding en met snorkelsets, op weg naar Paradise beach. Na een flink stuk lopen over het strand zijn we het water ingegaan op zoek naar vis en koraal. Het kostte even wat moeite om door te komen en om de ademhaling weer rustig te krijgen (aaaaaah, wat KOUD!), maar het koraal hadden we zo gevonden. Het koraal heeft niet veel kleur, vooral bruin en een beetje blauw, maar de vissen waren spectaculair mooi. Flinke grote vissen, maar ook hele felgekleurde kleine visjes. Er passeerde een flinke school geel met witte vissen (en één blauw/zwarte er achter aan, dat was het zwarte schaap, denken we) direct onder ons, een flinke vis met tijgerprint en diverse prachtig gekleurde papegaaivissen. Het water was heel helder, dus we konden het hartstikke goed bekijken. We hebben ons met de stroming terug laten drijven tot bijna aan het begin van het strand en toen we het water uit kwamen stapte ik in het ondiepe zanddeel bijna op een flink grote pijlstaartrog. Oeps! We hebben ons weer warm gedoucht op de camping en zijn op weg gegaan naar Exmouth, ongeveer 200km noordelijk.

We hebben gister een leuke avond gehad in de kampkeuken met Aussies Claire en Luke. Zij hebben ons wat tips gegeven over Australië en er is een kans dat we ze in Exmouth of volgende maand in Adelaide nog tegen komen, wij zouden het gezellig vinden. Er was ook nog een hele vrolijke groep Zweden en Aussies de verjaardag van een van de Zweden aan het vieren en zij hadden ook nog wat tips voor ons voor in Exmouth. We willen erg graag gaan duiken aan deze kust, die ook wel The Coral Coast wordt genoemd, maar waren in Coral Bay nogal geschrokken van de prijzen. In Exmouth zijn we dus gelijk de tips van deze jongens nagegaan, maar helaas waren er niet genoeg duikers verzameld om een duiktocht plaats te laten vinden. We kunnen op z’n vroegst woensdag duiken, maar weten niet of we dan nog in Exmouth zijn. We gaan morgen dus weer snorkelen en hopen dan ook genoeg moois te zien.

In deze tijd van het jaar migreren de bultrugwalvissen langs deze kust en we hadden gehoord dat er een kans is ze te spotten vanaf de lookouts aan het strand. We hebben vanmiddag een paar uur doorgebracht met de telelens turend over het water en met geluk! We hebben niet alleen walvissen gezien (en een baby), maar ze gaven ook nog eens een geweldige show. Terwijl we ze door de telelens bekeken kwam er een volledig uit het water gesprongen. WAUW! Wat een enorm beest en wat geweldig dat we dit gezien hebben. We zijn er nu nog van onder de indruk. Als je de foto’s bekijkt, probeer je het dan eens als een filmpje voor te stellen, dan begrijp je het wel.

Geschreven op 14 september

Hieperdepiep, Skan is jarig!! Toen ik vanmorgen om half 7 een gezellig verjaardagsliedje begon te zingen was ze daar nog niet helemaal aan toe, maar om een uur of 8 wel! We hebben de afgelopen nacht doorgebracht in het Cape Range National Park op een ‘camping’ waar 5 plekken beschikbaar zijn, waar 1 toilet is en voor de rest geen faciliteiten zijn. We arriveerden gistermorgen vroeg bij het kantoor van de Ranger waar we na het betalen van de entreegelden voor het park en die camping 1 van de laatste campingplekken (en dat om 8.30 uur!!) in het Nationale Park toegewezen kregen, helemaal achterin het park, dus nog zo’n 40 km te gaan! Daar moet je je binnen een uur melden anders wordt je plek aan iemand anders gegeven. Eenmaal aangemeld bij de ‘beheerders’ van de camping zijn we weer 20 km terug gereden om te gaan snorkelen bij Turquoise Bay. In deze baai zijn we het eerst gaan snorkelen; BRRR nog steeds koud, harde wind, haha dat zijn we niet gewend! Het was wel prachtig en we hebben prachtig koraal gezien en heel veel vis (groot!!) en we zijn na een half uurtje (opwarmen) nog een keer gegaan! In het Nationale park zijn een aantal plekken waar je mooi kunt snorkelen, waarvan Turqouise bay door iedereen als beste aangegeven wordt. Je kunt hier een drift snorkeltocht maken, ofwel het water in en je mee laten voeren door de stroming. We gingen met een behoorlijke snelheid over het rif heen en moesten behoorlijk stevig zwemmen om uit de stroming en naar de kant te kunnen komen. Bij de volgende baai, Oyster Stacks, begint het rif direct op het strand met, inderdaad, oesterbedden. Dat betekende dus zere voeten bij het te water gaan en tijdens het snorkelen goed oppassen voor armen en benen. We vonden dit rif eigenlijk nog mooier dan Turqouise bay, weer veel mooie vissen en veel variatie. Er was een behoorlijke grote vis (+/- 70cm) die maar achter me aan bleef zwemmen, waarbij ik even bang was dat het een trekkersvis zou zijn….

Na opgedroogd te zijn van deze drie prachtige snorkeltochten hebben we een wandeling gemaakt door Yardie Creek, de enige Creek in het NP waar het hele jaar door water in staat. Er leven hier veel Kangeroo’s en ook Rock-Wallabies. Soms komen er vanuit de zee ook grote vissen en zeezoogdieren de creek in, maar wij hebben ze nu niet gezien. Er liepen wel een paar vage Aussies die, onder invloed van het een en ander, probeerde om van de hoge rotswanden in de creek te springen. Gelukkig hebben ze het bij pogingen gelaten, wij hadden weinig hoop dat het goed af zou lopen.

Vandaag hebben we nog gekeken bij een derde snorkelplek, maar omdat de zon achter een dik pak wolken zat, hebben we het bij kijken gelaten. Vanmiddag ging het helaas ook regenen. We zijn weer terug gereden naar de camping waar we eergisteren ook al stonden en hebben daar lekker chocoladetaart gegeten bij een met ballonnen versierde camper. Het verjaardagsmaal bestond uit sla met gebakken aardappelen en heel veel lokaal gevangen grote garnalen, vers van de bbq! Heeft Skan, net als vroeger, weer een “barbie” voor haar verjaardag gehad, haha.

Geschreven op 17 september

Eergister was een erg lange rijdag. In totaal hebben we 750 km afgelegd en zijn zoals we graag wilden gestopt in Karijini National Park. We waren nog net op tijd voor de zonsondergang en zijn op tijd gaan slapen!

De volgende morgen hebben we geprobeerd om wat te internetten maar dit was zo traag dat we in 1 uur tijd 4 mails hebben kunnen versturen; bye bye 10 dollar! Met een klein gefrustreerd gevoelletje zijn we de auto ingestapt om het National Park te gaan bekijken. De weg was, zeg maar gerust, een beetje hobbelig en af en toe leek het alsof de ramen eruit zouden knallen door het heftige trillen. Ook hebben we tot 2 keer toe een boom wel erg dichtbij zien komen, haha. Cowboy Billy en Pistolen Skandaatje in de bush hoor!

In het park hebben we prachtige kloven gezien. Niet normaal hoe diep die zijn en hoe prachtig de rotsen zin ‘uitgeslepen’ door de kracht van het water. We hebben meerdere lookouts bekeken en hebben een hele gave wandeling door The Hancock Gorge gelopen, tot het moment dat we wadend door het water zouden moeten gaan, shit handdoek vergeten!

Na de lunch op de parkeerplaats bij het (overigens spuuglelijke) visitor centre zijn we richting Dales Gorge gegaan waar we een korte wandeling naar de Fortesque Falls hebben gedaan. Bij deze waterval hebben we heerlijk gezwommen (BRRRR…) en heerlijk in het zonnetje gelegen. Hierna zijn we het park uitgereden en hebben we onze eerste gratis camping opgezocht zo’n 60 km verderop!

Nu zijn we in Port Hedland waar we met gierende banden (als het uploaden van dit blog EINDELIJK wil lukken) weer weggaan. Het is een industriestadje waar we niets aan vinden dus gaan we nog fijn een stukje tuffen, richting Broome!

sep 17, 2010

Bye bye Asia!

Geplaatst op aug 30, 2010 in Kuala Lumpur, Maleisie

Geschreven op 23 augustus 2010

Afgelopen donderdag zijn we vanuit Hanoi naar Ho Chi Minh City gevlogen. Een vliegticket kostte ons ongeveer €5 per persoon meer dan een treinticket! En het bespaarde ons een trip langs plaatsen die we al gezien hadden op weg naar Hanoi. We werden bij het Hanoi Lakeside hotel tot in de taxi uitgezwaaid door de receptioniste, dit hotel is echt een aanrader! De vliegreis duurde 2 uur en vooral het eind was nogal heftig, met flinke turbulentie. In Ho Chi Minh City hebben we ons in de backpackersbuurt af laten zetten om zo lopend een hotel te zoeken. Er is heel veel keuze, maar op een gegeven moment waren we het zat om met die rugzakken in de hitte trap op en trap af te gaan en hebben we dus maar een kamer gekozen. De volgende dag konden we weer verder zoeken, want dit hotel beviel ons toch niet. Met zoveel keus kun je elke dag ergens anders slapen!

We waren van plan om de laatste week in Vietnam aan het strand door te brengen. Beetje zonnen, beetje lezen, beetje slapen en beetje snorkelen. Leek ons de ideale afsluiting. Helaas regent het elke dag, en flink ook! We vermaken ons dus maar in de stad. En dat lukt prima! Ho Chi Minh City is minder mooi dan Hanoi, maar er is genoeg te zien en te doen. Vandaag hebben we het Independance palace bezocht, het regeringsgebouw tot 30 april 1975 de communisten binnen kwamen stormen. Het is een groot eerbetoon aan de zeventiger jaren, qua inrichting, en aan Communistisch Vietnam, met alle propagandistische foto’s en beschrijvingen. Alle Vietnamese soldaten waren helden en alle Amerikaanse soldaten misdadigers, zeg maar. Ergens deze week willen we ook nog het Oorlogsmuseum en de Cu chi-tunnels bekijken, dus tegen de tijd dat we naar Maleisië gaan kunnen we het volkslied van Vietnam waarschijnlijk helemaal meezingen!

Vanuit Hanoi hebben we nog een tour naar Halong Bay gedaan. Het was nog 3 uur rijden naar de kust, waar we op een prachtige houten zeilboot, een Chinese junk, overstapten. We waren maar met 9 toeristen op de gehele boot en een gids, Thanh, die toch de hele tijd “My Group! Please follow me!” bleef roepen. Toen we aan boord kwamen waren de tafels al gedekt voor een zeer uitgebreide lunch. Tijdens de lunch konden we genieten van de prachtige Karstbergen die we rondom ons zagen. We legden aan bij een van de bergen waar we via een trap in een grot uitkwamen. De naam van de grot is “surprise-cave” en de verrassing is waarschijnlijk dat er geen einde aan lijkt te komen. Bij elke kamer bleek er nog een kamer achter te liggen. Heel erg mooi! We hadden weer de mazzel dat er behalve “My Group” geen andere toeristen waren.

Na het bezoek aan de grot hebben we stuk gekayakt, langs een drijvend dorp en tussen de Karstbergen door. Het was gelukkig droog gedurende de kayaktocht, want de rest van de vaartocht heeft het geplenst!

Geschreven op 26 augustus 2010

We hebben het War Remnants museum bezocht; 4 verdiepingen vol afschrikwekkende foto's van Vietnam voor, tijdens en de gevolgen na de oorlog tegen Zuid Vietnam/USA. We hebben ons weer verbaasd over de beschrijvingen bij de foto's. Het zijn veelal foto's van Amerikaanse reporters, maar alle onderschriften benadrukken de misdaden die door de Amerikanen/Zuid-Vietnamezen zijn begaan. Over de vreselijke tactieken van de Vietcong wordt niets geschreven, alleen maar lof voor hun soldaten en hun "slimme" acties. Op een gegeven moment konden we geen foto's meer bekijken, het was allemaal te gruwelijk. Dit museum laat wel goed zien hoe afschuwelijk oorlog is en wat het een land en haar bevolking aandoet. Om depressief van te worden.

Het verkeer in Azië blijft ons verbazen. Men rijdt als idioten en verkeerslichten hebben amper een functie. Het is hier echt de macht van de sterkste en degene met de luidste toeter. We zaten vandaag in een taxi die bij het stoplicht een motor aanreedt. Zou dat bij ons gelijk een hoop gedoe met eerst schelden en dan verzekeringspapieren invullen betekenen, hier kijkt men een beetje, zegt sorry, sorry zonder uit te stappen en rijdt dan gewoon door. Tja, wij hopen maar dat het straks in Australië wat minder hectisch is.

We hebben ons prima vermaakt in Vietnam, ondanks dat we wat minder positive ervaringen met Vietnamezen hebben. Wij zien het zo; in de landen die we hiervoor bezocht hebben, was 90% van de bevolking vriendelijk en in Vietnam ongeveer 50%. Dat betekent gewoon wat meer rekening ermee houden! Vietnam heeft een prachtig landschap en we hebben het ook naar ons zin gehad in de steden; lekker shoppen, naar de bios, op een terras mensen kijken, musea bezoeken, elke avond een ander restaurantje en uitslapen.

Geschreven op 30 augustus 2010

Vandaag is onze laatste volle dag in Azië, morgen vliegen we naar Australie. We zitten sinds afgelopen vrijdag in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië. Het is een moderne stad met een gekke mix van architectuur (moderne wolkenkrabbers, chinese tempels compleet met draken, Moskeeen met meerdere minaretten en zuurstokroze katholieke kerken, om maar wat te noemen), duidelijk herkenbare verschillende religieën (hoofddoekjes, sari’s en stippen op het voorhoofd en mensen met grote kruizen om de nek) en vooral heel veel koopwaar. Kuala Lumpur lijkt een groot shoppingparadijs. Wij hebben al flink geshopt in Vietnam, dus daar zijn we wel klaar mee. We hebben ons dus vooral op hoogte vermaakt deze dagen.

Zaterdagochtend zaten we al om tien over zeven ’s ochtends in de monorail op weg naar de Petronas Towers. Deze twin towers waren ooit de hoogste ter wereld, maar zijn inmiddels al voorbijgestreefd door andere bouwprojecten. Ze zijn nog steeds indrukwekkend. Je kunt de skybridge die deze torens op de 41^e en 42^e verdieping met elkaar verbind gratis bezoeken. Maar dan moet je wel vroeg in de rij staan om een kaartje te bemachtigen, want ze laten maar een beperkt aantal mensen toe. Om half negen ging het loket open en toen stonden wij al ruim een uur in de rij. Het duurde nog een lange tijd voor we aan de beurt waren, maar we mochten wel gelijk al mee met de rondleiding van 9.45 uur. Dat betekende eerst een expositie bekijken (je kon o.a. laten meten hoeveel keer jouw lengte de torens zijn; bij Peet stond er dat hij slecht 1,57m hoog is, haha.), daarna een promotiefilm over Petronas Company van 7 minuten, 41 seconden in de high speed lift en 7 minuten op de skybridge. ZEVEN minuten! En daar hadden we dus 2 uur en 15 minuten op gewacht! Nou ja, het uitzicht was echt geweldig en het zicht op het gebouw zelf, dus wij vonden het de moeite waard. Maar mocht je ook eens die kant op gaan, dan weet je wat je kunt verwachten!

Gisteren hebben we de andere hoge toren in Kuala Lumpur bezocht; de KL tower. Deze Maleisische uitvoeri ng van de Euromast staat op een heuvel in het stadspark en je hebt vanaf het observatiedeck een 360 graden zicht op de stad. Bij het toegangskaartje voor het observatiedeck zat ook nog een bezoek aan de dierenopvang en een simulatie F1-race inbegrepen. Het was weer op z’n Aziatisch een heel pretpark, want je kunt ook nog een ponyritje maken of tokkelen vanaf de tweede verdieping. Whoehoe. Deze spannende activiteiten hebben wij overgeslagen. Het bezoek aan het dierenverblijf werd onverwachts wel nog een spannend gebeuren, toen Peet een flinke slang om zijn nek gedrapeerd kreeg. Slik! Hij heeft het dapper doorstaan, maar bleef de rest van de dag een eng gevoel in zijn nek houden…. Gelukkig bleven de monsterlijk grote spinnen in hun kooitje en kreeg Skan alleen twee papegaaien op haar schouder. Eentje had het weliswaar op haar oor voorzien, maar ze is er heel uitgekomen.

Omdat Maleisie een overwegens Islamitisch land is, zijn de prijzen voor alcohol hier niet mis. In Vietnam betaalden we €0,40 voor een halve liter bier, hier kost een pilsje van de tap minstens €4. De cocktails zijn hier helemaal niet te betalen. We zagen gisteren in het Hard Rock Cafe een fantastische aanbieding voor een fles Bacardi Lemon voor maar liefst 270 MR. Dat is omgerekend bijna €70! Njammie. Gelukkig was het happy hour en kregen we het tweede pilsje gratis. Je begrijpt dat we hier niet dronken zullen worden! Het eten smaakt ons hier wel beter dan in Vietnam. Peet is verslaafd aan pasteitjes met kip, aardappel en ei die ze bij een kraampje in onze straat verkopen. Helaas staat dit kraampje er alleen overdag!

We hebben bijna 6 maanden gereisd in Azië en het is ons heel goed bevallen. Mooie landen, fantastische landschappen, aardige mensen, superlekker eten en op Rusland na was alles goed betaalbaar. Vanaf morgen gaan we een voor ons nieuw continent bezoeken en we kijken er heel erg naar uit. We reizen de eerste 13 weken in een campertje en we proberen zoveel mogelijk in de natuur te verblijven, na al het stedelijk geweld van de afgelopen weken hebben we daar veel zin in. Dat betekend wel dat we amper de beschikking over internet zullen hebben. Het kan dus even duren voor we weer een blog of foto’s plaatsen. Wij vinden het wel leuk om, als we dan weer eens online zijn, berichtjes van jullie te lezen. Dus laat vooral wat op onze site achter!

aug 30, 2010

14 reacties

Bootje varen, filmpje kijken.

Geplaatst op aug 16, 2010 in Hanoi, Vietnam

Geschreven op 10 augustus 2010

We beginnen te wennen aan Vietnam. Het land is prachtig, het eten smaakt ons ook weer prima, maar de mensen vinden we maar zo zo. Qua hygiëne lijkt het alsof we weer in China zijn, er wordt weer flink gerocheld, in de neuzen gepeuterd en openlijk oren uitbaggeren is ook weer normaal. Maar in tegenstelling tot China duurt de vriendelijkheid van de meeste mensen niet langer dan het moment dat de koop gesloten is of dat ze besloten hebben dat er niets (meer) aan je te verdienen valt. Ach, we waren gewaarschuwd en gelukkig hebben we ook nog genoeg positieve ervaringen. Men is hier ook heel handtastelijk! Direct over de grens, in de minibus waar we in over stapten, legde de man naast Peet zijn hand op zijn knie en liet hem daar heel lang liggen. In winkels pakken ze terwijl ze met je praten je arm of hand vast en vanavond werd Peet uitgebreid over zijn rug geaaid door de eigenaar van het restaurant en voelde het meisje van de bakker lekker aan zijn armharen. En dat allemaal zonder gene, het is allemaal heel gewoon!

Hoi An is een ontzettend toeristisch stadje, maar wij hebben ons er prima vermaakt. Het stadje ziet er prachtig uit met smalle slingerstraatjes en oude huizen aan de rivier. Het stikt van de restaurantjes en winkeltjes, maar de specialiteit is op maat gemaakte kleding en schoenen. Om de paar meter wordt je aangesproken of je een nieuw pak of leuke jurk wilt laten maken, of leuke sneakers of pumps. Alles wat jij bedenkt, kunnen zij daar maken en ook nog binnen 24 uur. Omdat wij niet weten of wij na terugkomst van onze droomreis nog wel dezelfde kledingmaat zullen hebben (we vermoeden van niet, haha), zeggen wij steeds beleefd No, Thank You! En dat dan dus minstens 50 keer per dag. We zijn wel gezwicht voor een paar op maat gemaakte leren teenslippers voor Peet. Maat 45 vindt je hier niet in de winkels en zijn slippers waren echt aan vervanging toe. Mijn rugzak is voorzien van een nieuwe zijkant, er zijn nu slechts nog een paar flinke stiksels aan de buitenkant die herinneren aan het busongeluk.

(lampionnenkraampjes in Hoi An)

Onze onderhandelingsvaardigheden kwamen goed van pas bij het aanschaffen van souvenirs, we hebben een paar leuke dingen gescoord; o.a. de theebekers die we overal in China zagen, behalve toen we ze wilden kopen voor thuis! We hebben ze samen met de souvenirs uit Cambodja, die we al een paar weken in de rugzak meesjouwen, in een grote doos naar huis gestuurd. Hopelijk komt alles heel aan over een week of drie! We hebben nog een avond doorgebracht met de Spanjaarden waar we mee in de bus naar Hoi An zaten. We hebben geprobeerd om Nayla te helpen haar vriend te overtuigen om ook meerdere maanden te gaan reizen in plaats van maximaal 4 weken, maar het is niet gelukt. Mochten we ooit nog eens in Tarifa zijn, dan zoeken we ze op voor nog een gezellige avond!

Zondag hebben we een paar prachtige duiken gemaakt bij Cham Island Marine Park, een uurtje varen vanaf Hoi An. Hoewel de boot best vol zat, gingen wij alleen met Divemaster Mike uit Londen duiken. Het was sowieso luxe, want al onze duikspullen werden voor ons klaargezet en tussen de duiken door omgewisseld. We hoefden zelf niets te doen! Het zicht was beter dan verwacht, maar vooral aan het oppervlak wel troebel. En er zaten heel veel kleine kwalletjes in de eerste 6-7 meter, jaiks! Gelukkig geen gevaarlijke kwallen, het irriteerde alleen een beetje als ze tegen je aankwamen, maar dat gevoel ging gelijk over. We hebben heel erg veel verschillende flora en fauna gezien, waaronder hele kleine gekleurde naaktslakjes, anemonen met nemo’s, grote en hele kleine krabben en allerlei verschillende tropische vissen. Tijdens onze eerste duik had Mike een onderwatercamera mee, dus nu hebben we ook eens een keer foto’s van een duik! Tijdens de tweede duik was er weer een flinke trekkersvis op oorlogspad, maar wij hebben hem dit keer weten te ontduiken. Het was een geslaagde dag!

Gisteren zijn we met de bus doorgereisd naar Hué. De bus was een zogenaamde sleeperbus; twee etages met ligstoelen, heel dicht tegen elkaar aan. Wij zaten helemaal achterin op de bovenste verdieping en werden bij elke hobbel gelanceerd. We vonden het afschuwelijk en waren blij dat het maar voor 3 uur was en ook nog overdag. Wij willen nooit meer op deze manier reizen.

Hué bestaat eigenlijk uit twee delen; ons hotel zat in de “Franse buurt”, een moderne wijk met af en toe een koloniaal pand, en aan de andere kant van de Perfume River ligt de ommuurde citadel. Binnen de stadsmuren is ook nog het keizerlijk paleis dat ook weer binnen stadsmuren ligt; een citadel in de citadel dus eigenlijk. Wij hadden de pech dat het flink ging regenen, dus na anderhalf uur door de oude stad wandelen, hebben we het voor gezien gehouden. Maar mooi is het zeker!

Vanochtend zijn we met de trein naar Dong Hoi gegaan. Het kopen van de kaartjes was nog een gedoe aangezien niemand ons info wilde geven over de vertrektijd(en) van de trein. Ze wilden ons liever buskaartjes verkopen, maar daar hebben wij vriendelijk voor bedankt! Uiteindelijk hebben we in een hotel toch een treinschema te pakken gekregen en hebben we vanochtend zelf onze kaartjes op het station gekocht. Zonder problemen! We hadden een lokale trein te pakken en dat betekende bijna 4 uur op een houten bankje zitten zonder ruimte om je voeten neer te zetten en de gehele tijd door iedereen in de wagon aangestaard te worden omdat wij de enige toeristen waren. Toen wij instapten was onze plek ingenomen door onze overburen; een stel met een peutertje. De bankjes stonden vol tassen, het tafeltje lag vol eten en afval, alle haakjes hingen vol met tasjes en mama en kind lagen tussen de bankjes op de grond te slapen. Wij zijn inmiddels niet meer zo blue, dus wij gingen gelijk reorganiseren; tassen weg, ruimte maken voor onze bagage in het rek door de rest te verplaatsen, mama wakker maken en vriendelijk verzoeken op te schuiven en onszelf er gewoon tussen wringen. En dat dus allemaal onder toeziend oog van tientallen Vietnamezen. Hoe gaat het spreekwoord ook al weer? When in Rome….

We blijven maar een nachtje in Dong Hoi, een rustig kustplaatsje. We hebben een prima hotelkamertje met een groot balkon met erg mooi uitzicht op zee en rivier. We hebben geluncht in het enige restaurantje dat we in de buurt konden vinden en daar was het weer ouderwets met handen, voeten en gebaren iets te eten bestellen. Het is hier niet zo toeristisch en dat is te merken. Vriendelijke mensen en goede prijzen. We hebben onze treintickets voor morgen naar Ninh Binh al gekocht; een klasse hoger en hopelijk dan ook iets comfortabeler!

Geschreven op 16 augustus 2010

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder! We hebben het de afgelopen dagen rustig aan gedaan. Vanuit Dong Hoi zijn we per trein naar Ninh Binh gegaan. We zaten in een betere trein, maar ook dit was nog niet helemaal zoals we ons hadden voorgesteld. Zeker de dames die voor ons zaten en al zeker 4 jaar niet in bad waren geweest hadden wat ons betreft al bij het eerste station mogen uitstappen (dit gebeurde niet, ze bleven de hele weg gezellig zitten, haha). Na 9 uur treinen (wat een prachtige landschappen hebben we weer voorbij zien komen) kwamen we in het donker aan, en ook hier stonden weer wat touts met prima hotels, dus binnen 20 minuten zaten we op onze kamer.

De volgende morgen zijn we een paar km buiten de stad op een bootje gestapt waar we een prachtige tocht door het karstgebergte en rijstvelden hebben gedaan. In eerste instantie zat er een jongetje van een jaar of 12 in de boot die moest roeien met de riemen die hij had, maar na 500 meter stapte zijn oudere broer er bij in die de riemen van hem overnam. Het is geweldig om door die setting te varen , je vaart door drie grotten heen, prachtig! Natuurlijk proberen de Vietnamezen onderweg wat te verkopen. In andere bootjes varen ze naar je toe en de kleinste in ons bootje had een hele kist met souvenirs bij zich…

Vrijdag de 13^e zijn we uit Ninh Binh weg gegaan. Ook hier kregen we bij diverse hotels geen informatie over de treintijden, omdat ze dan niet hun bussen vol krijgen. We zijn dus op goed geluk naar het station gegaan en helaas zou de eerste trein richting Hanoi pas 3 uur later aankomen. Daar hadden we geen zin in, dus zijn we naar het busstation gelopen waar we een lokale bus hebben gepakt. Ook deze chauffeur voelde zich weer een echte Schumi, en 2,5 uur later stonden we in Hanoi!

Eenmaal aangekomen bij het door ons uitgekozen guesthouse bleek dat ze vol zaten… Maar gelukkig zijn er in Vietnam ook uitzonderingen qua vriendelijkheid, dus even bellen met een hotel van de zelfde eigenaar. Daar was wel plaats en na wat onderhandelen ook tegen onze prijs. Zelfs een gratis taxi er naar toe werd geregeld; WELKOM in Hanoi! We hebben een goede kamer en de mensen in dit hotel zijn ook zeer vriendelijk dus na een welkomstwatertje, wat informatie, konden we op onze kamer lekker gaan uitrusten, haha. 5 minuten laten stonden we buiten om wat te gaan lunchen en laten wij nu net in een gedeelte van Hanoi zitten waar dat allemaal goed kan! Het is jammer dat dan weer duidelijk wordt dat de vriendelijkheid van de Vietnamese bevolking zich volgens ons alleen bevindt binnen ons hotel. Bij afrekenen bleek voor de zoveelste keer dat ze maar gewoon een bedrag roepen, als je dan in het menu gaat kijken hoeveel het ook alweer echt was, dan komen ze het andere wisselgeld ook brengen. Het is jammer hoe de mensen zich gedragen, er kan geen glimlach vanaf en we hebben constant het idee dat je moet opletten. Jammer, want nogmaals: het land is werkelijk prachtig!

We waren voor aankomst in Hanoi meerdere keren gewaarschuwd voor het verkeer in Hanoi, dat zou ontzettend druk moeten zijn. Wij vinden het niet verschillen van de andere Aziatische steden die we bezocht hebben. Ook hier betekent een groen voetgangerslicht dat je nog steeds uit je slippers gereden kunt worden en komt het verkeer van alle kanten op je af. Gewoon rustig oversteken zodat ze (luid toeterend, dat uiteraard wel) om je heen kunnen rijden werkt hier ook weer prima. Wat wel opvallend anders is hier, is het aantal scooters/motors. Er rijden er duizenden en ze staan overal op de stoep geparkeerd. Zo veel dat de voetgangers meestal op de rijbaan moeten lopen, omdat er geen plek meer op de stoep is. De ingangen van winkels en café’s worden regelmatig helemaal geblokkeerd omdat men pal voor de deur staat en je moet constant oppassen dat ze niet over je tenen heen rijden!

De afgelopen dagen hebben we ons vermaakt met rondjes lopen lang de diverse mooie meren in de stad, proberen om onze camera te laten maken na het busongeluk, en proberen we nog steeds in contact te komen met de verzekeringsmaatschappij in Cambodja, (overigens is het in contact komen met de verzekeringsmaatschappij in NL ook niet erg makkelijk… ) terrasjes pakken, we zijn 2 keer naar de bioscoop geweest en proberen alvast wat te gaan plannen voor Australië. De komende paar maanden beginnen al aardig vorm te krijgen door de vluchten die we hebben geboekt; op 19 augustus vliegen we van Hanoi naar Ho Chi Minh waar we de omgeving en de stad in een week willen gaan bekijken. Op 27 augustus vliegen we naar Kuala Lumpur waar we 3 dagen verblijven. Op 31 augustus verlaten we Azië, we zijn dan 179 dagen op reis, en vliegen we naar Perth, waar we 3 september ons mini campertje op kunnen halen. Op 1 november vliegen we naar Auckland, maar dat is nog zover weg, haha!

Morgen gaan we naar Halong Bay waar we een dag op een boot zullen rond varen, we hebben er zin in!

aug 16, 2010

3 reacties

Los Tulipanes a Vietnam

Geplaatst op aug 6, 2010 in Kon Tum, Vietnam

We hebben de afgelopen dagen weinig mogelijkheid gehad om internet te gebruiken, maaar we hebben wel gewoon bijna dagelijks iets geschreven. Dat resulteert dan in 5 (!) A-4-tjes text....alvast onze excuses!

Geschreven op 30 juli 2010

De afgelopen dagen zijn we blijven hangen in Phnom Penh. Na het heftige busongeval afgelopen dinsdag hadden onze lichamen en hoofden wat tijd nodig om bij te komen…

Woensdag ochtend zijn we na een slechte nacht, elke 20 minuten wakker doordat onze spieren die houding ECHT niet prettig vonden, en de verschrikkelijke beelden van het ongeluk en de zwaargewonde mensen om ons heen door ons hoofd bleven spoken, gaan ontbijten en lunchen in een restaurant langs de rivier. Voordat we gisteren overigens konden gaan slapen moesten we werkelijk overal nog glas weg halen; uit het bed, van de tassen, van onze benen, ruggen, slippers enz..We hebben samen een ‘reconstructie’ gemaakt van het hele gebeuren en hebben geprobeerd contact te zoeken met de busmaatschappij, wat niet is gelukt. ’s Middags zijn we naar de Vietnamese ambassade gegaan om ons visum aan te vragen wat we twee uur later al op zouden kunnen halen. Daar hadden we geen zin in, dat konden we de volgende dag ook doen. De rest van de middag hebben we weer in een restaurant doorgebracht en zijn we op tijd gaan slapen.

Donderdag zijn we onze visa gaan ophalen voor Vietnam. Echt zo snel als dat allemaal gaat, perfect! Hierna zijn we naar de Tuol Sleng (ook wel de S-21 gevangenis genoemd) gegaan. De Khmer Rouge gebruikte deze schoolgebouwen in de periode van 1975 tot 1979 om de hoger opgeleiden, de leraren, artsen enz. te martelen en op wrede wijze te vermoorden. Onder het bewind van Pol Pot en bijvoorbeeld Duch (die juist nu in het nieuws is doordat hij in beroep gaat tegen 30 jaar gevangenis straf) werden hier tussen de 14000 en 20000 mensen gevangen gehouden, gemarteld en gedood. De meeste mensen werden overgebracht naar Choeung EK (Killing Fields) om daar gedood te worden. In de gevangenis kun je alle cellen bekijken waar de meeste martelwerktuigen ook nog in liggen. In deze periode werden van alle gevangenen foto’s gemaakt vaak ook nadat ze gedood waren. Al deze foto’s hangen nu in de gevangenis. Het is vreselijk om de blikken van de mensen te zien. De foto’s van de mensen nadat ze gedood zijn , zijn werkelijk afschuwelijk. Ook vrouwen, kinderen en zelfs baby’s zie je op de foto’s voorbijkomen…

Tijdens de bevrijding waren er nog 7 mensen levend in de gevangenis, 1 van hen heeft nog jaren naast de gevangenis gewoond en is zelfs een soort van opzichter geweest.

Het is onbegrijpelijk dat de topstukken van het regime de eerste 10 jaar nog vrij hebben rond gelopen en dat ze nu zelfs in beroep kunnen gaan tegen hun straffen. Duch heeft bijvoorbeeld toegegeven wat er allemaal is gebeurd, waar het is gebeurd enz. Maar doordat hij dit heeft gedaan en heeft gezegd dat hij spijt heeft van zijn daden wil hij strafvermindering; wij kunnen er met de pet niet bij!

Onze Tuktuk chauffeur vroeg toen we de gevangenis uitkwamen of we nog naar de Killing Fields wilden zo’n 15km buiten de stad en of we zin hadden om daarna te schieten met pistolen, mitrailleurs en granaatwerpers; BEN JE GEK GEWORDEN OFZO? Er zijn nogal wat toeristen die na een bezoek aan deze afschuwelijke plekken gezellig doorgaan naar oude kazernes waar ze voor $ 1,- per kogel lekker zelf kunnen schieten (er wordt gezegd dat je dit zelfs op koeien of kippen kunt doen). Volgens ons mis je dan de strekking van het verhaal waar je zojuist geweest bent!

De Killing Fields zagen we vandaag niet meer zitten, en doen we morgen wel. We zijn ’s avonds gaan eten (wat overigens heerlijk was) en wederom vroeg gaan slapen. De dagen zijn erg vermoeiend!

Tijdens ons ontbijt vroeg de eigenaar van het restaurantje aan Peet wat er was gebeurd met zijn arm, dus we vertelden dat we betrokken waren geweest bij een bus ongeluk. Toen zei hij: ‘Ow zijn jullie dat, waren jullie er ook bij?’. Dus wij dachten hij heeft zeker gasten gehad die ook betrokken zijn geweest, maar nee, hij kwam met een Cambodjaanse krant waar een artikel over het ongeluk stond. Hij vertelde, nadat we hadden gezegd dat we niets hadden gehoord van de busmaatschappij, we zeker moesten gaan klagen bij hun kantoor en dat een ‘sorry’ toch wel het minimale zou kunnen zijn.. We kregen de krant mee als hulpmiddel!

Hierna zijn we met de Tuktuk naar de Killing Fields (Choeung EK) gebracht. Hier werden enkele dagen na de bevrijding in 1979 enorme massagraven gevonden waar mensen op brute wijze werden vermoord. Om kogels te besparen werden mensen met de kolf van een geweer of bamboestokken doodgeslagen, of zorgden ze ervoor dat mensen doodbloedden, baby’s werden bij hun beentjes vastgepakt en met hun hoofd tegen een boom doodgeslagen, vreselijk! Mensen die dit nog wisten te overleven en dus levend in het graf lagen (tussen vermoorde familie) kregen nog een chemisch goedje over zich heen, zodat ze alsnog een gruwelijke dood stierven.

Niet alle massagraven zijn nog afgegraven en zo zie je dus menselijke resten en kledingstukken naar boven komen (dit door de regen). Op het terrein is een groot monument gebouwd met daarin duizenden schedels en botten gerangschikt op sekse, leeftijd enz.

Choeung EK is trouwens een van de vele Killing Fields…

Na deze heftige uren hebben we aan onze Tuktuk chauffeur gevraagd of hij ons langs de highlights van de stad kon rijden, lopen gaat nog steeds niet erg makkelijk, zodat we wat foto’s konden maken. Na een mooie rit heeft hij ons afgezet bij het kantoor van Paramount (de busmaatschappij) waar we nu eindelijk wel eens antwoord wilden op onze vragen (op de mails hebben we nog steeds geen reactie)… Ook hier werden we weer afgescheept (ze wisten wel dat het ongeluk was gebeurd), dit keer met een kaartje van de manager die we maar moesten bellen, op de vraag waar we konden bellen werden we netjes naar de hoek van de straat verwezen terwijl er een telefoon op het bureau voor ons stond; klantvriendelijk?

Terwijl we wegliepen hebben we ook de Engelse krant gevonden met het artikel over het ongeluk (zie foto). Dat is toch nog leuk voor het plakboek!

We hebben de manager geprobeerd te bellen, maar die deed net alsof hij ons niet verstond en we moesten maar een e-mail sturen. We hebben zo’n vaag vermoeden dat we hier weinig reactie op gaan krijgen...

We zijn in het zonnetje op een terras gaan zitten waar we heel toevallig de twee Fransen voorbij zagen komen met wie we in de ambulance zijn vervoerd naar Phnom Penh. Het ging met hun ook redelijk, dezelfde klachten die wij ook hebben en moesten nog niet denken aan een nieuwe busrit. We hebben ze het artikel laten zien en ze waren voor wondverzorging nog in het ziekenhuis geweest, maar daar kregen ze geen informatie over de andere gewonden. Na deze (volgende) heftige dag zijn we weer vroeg in slaap gevallen.

Geschreven op zondag 1 augustus

Gisteren zijn we na uitgeslapen te hebben, Skan voelde zich niet erg lekker; verkouden en nog steeds last van spierpijn en haar ribben, naar de Russische markt geweest. Wij vragen ons nog steeds af wat er Russisch aan was maar we hebben er leuke dingetjes gekocht! We hadden helaas geen geld meer over voor de mevrouw die met de locale delicatessen voorbij kwam; hé wat jammer dat we nu die grote gefrituurde sprinkhanen en spinnen niet hebben gegeten!

Na lang twijfelen hebben we er voor gekozen om bustickets voor morgen te kopen naar Kratie, al vinden we het reizen wel erg spannend! We willen de draad van onze reis weer oppakken en niet meer blijven hangen in Phnom Penh, dus we moeten wel.

Vanmorgen om 7.30 uur werden we opgehaald bij ons guesthouse en binnen 10 minuten stonden we op het busstation waar ons ‘nieuwe’ blinkende gevaarte al stond te wachten. Na een slechte nacht (zou het komen door het irritante getik van een lekkende airco buiten of waren we misschien toch een beetje zenuwachtig) waren we helemaal klaar voor dit nieuwe avontuur! Om kwart over 8 reden we weg en we zijn in Kratie (spreek uit als Kraatsjeh) aangekomen om 14.30 uur. Gelukkig is alles goed gegaan, maar we hebben onze adem wel weer meerdere malen in moeten houden. We weten nu zeker dat we koeien (zeker op de weg) echt niet leuk vinden en de Cambodjaanse buschauffeurs denken dat ze allemaal Michael Schumacher zijn. Ze vergeten alleen dat ze een grote bus onder zich hebben zitten en geen F1 auto, dus werkelijk ALLES inhalen op de gekste plekken gaat niet altijd goed. Halverwege lag er een kleiner busje op zijn kop, en dat gaf een rot gevoel, maar…we zijn er!

Morgen gaan we, als het goed is, met een bootje de Mekong op om de zeldzame zoetwaterdolfijnen bekijken!

Geschreven op 3 augustus 2010

We zitten nu in ons laatste stadje in Cambodja voor we de grens met Vietnam over gaan; Ban Lung. We zijn hier vanochtend naar toe gereden in een minibus. Dat zou veel beter zijn dan de grote “gewone” bus, want die komt helemaal vanuit Phnom Penh en dan kom je pas in het donker aan in Ban Lung. Als je ooit meedoet aan een wedstrijd zoveel mogelijk mensen in een mini proppen, hopen we dat je geen Cambodjaan als tegenstander hebt, want dan verlies je geheid. In onze minibus zaten 16 personen, 16 grote backpacks/reistassen, een dubbelgevouwen matras, een graanzak met iets ondefinieerbaars erin én een scooter. Allemaal IN de bus, want een bagagerek had ie niet. Wij zaten op de loveseat achterin; een anderhalfzits-bankje met onder, naast en halfboven ons een groot deel van de bagage. Peet zat de hele reis met een been omhoog, op de wielkas. En dan zaten wij altijd nog beter dan die drie Khmer die hun bankje met de scooter moesten delen! De chauffeur dropte ons bij een guesthouse in Ban Lung, waar hij waarschijnlijk commissie van krijgt als hij klanten aanbrengt. Wij vonden het prima en bleven achter met een Nederlands stelletje en Emanuela uit Rimini, Italië, die we eergisteren al in de bus naar Kratie ontmoet hadden.

Met Emanuela hebben we gisteren ook de boottocht op de Mekong gemaakt. Met z’n 3-en in een houten bootje waar ze in China wel 40 man ingepropt zouden hebben! We hebben ruim 5 kwartier midden op de rivier gedobberd terwijl de dolfijnen aan alle kanten om ons heen zwommen. Dan doken ze weer links op en dan weer rechts van de boot. Vreselijk lastig om foto’s te maken, maar wat een geweldige ervaring! We zagen ook een babydolfijn die heel dicht met mama meezwom; steeds 2 koppies en dan 2 vinnen tegelijk te zien. Het schijnt dat er nog maar 75 van deze dolfijnen in de Mekong leven. De groep die wij gezien hebben, is altijd op die plek te vinden, daar kunnen ze voldoende vis vinden. Onze kapitein had ook nog een mooie vis gevangen, die dreef op zijn rug vlak bij de kant. Na 3 of 4 rondjes erom heen gevaren te hebben, had hij hem te pakken. Lekker opgeblazen en stinkend, maar een mooi maaltje voor de hele familie. Hij was er erg blij mee…

Vandaag was weer een dag met dierenactie; dit keer olifanten! De provincie waar we nu zitten is nog niet heel toeristisch, maar er zijn genoeg mogelijkheden om leuke dingen te doen. Wij zijn vandaag ieder achter op een motor naar een dorpje 12 km verderop gereden, waar we een uurtje boven op een olifant door de jungle zijn gereden. Na ongeveer 20 minuten begon het ontzettend hard te regenen…en van zo’n olifant stap je nu ook niet even snel af. We hadden daar trouwens toch nergens kunnen schuilen. De olifanten maakte zich er niet druk over, die sjokten door en namen hier en daar een hap van een struik of een slok uit een plas. Die waar Emanuela op zat had steeds jeuk aan zijn poten en krapte dan met zijn ene poot over de andere, met als gevolg dat Emanuela er bijna aftrilde! Erg komisch. De olifant waar Lonneke en Lucas op zaten had hele andere plannen dan een rondje sjokken, die was vooral druk met nieuwe paden banen om verse hapjes te veroveren…. Er was nog een mooie waterval met heel bruin water van alle modder die meespoelde. We kwamen drijfnat aan bij de motorrijders, die dat natuurlijk hilarisch vonden. De regenbui had de zandweg nog glibberiger gemaakt dan op de heenweg, dus nu hebben we hele stukken gelopen. Dat viel ook helemaal niet mee, want onze slippers werden helemaal vastgezogen in de blub. Maar het was altijd nog beter dan op zo’n slippende motor. Onze chauffeurs wilden ons er zo lang mogelijk ophouden, het was hun eer te na om ons te laten lopen, maar het was niet te doen! Op een gegeven moment zat de drab tot aan onze enkels. Lekker! We hebben de zon onder zien gaan vanaf de motor en zagen in de dorpjes allemaal kookvuurtjes ontstaan. Met heerlijke geuren. Zelf hebben we eerst alle modder van ons afgespoeld voor we ergens gegeten hebben.

Geschreven op 4 augustus 2010

Vandaag hebben we een prachtig meer bezocht, ongeveer 6km buiten Ban Lung. We gingen lopend op pad, maar halverwege kregen we een lift aangeboden achterin een pick-up. Dat was erg fijn! Het meer ligt in de jungle, direct om de oevers dichte begroeiing, en is heel helder. Ik heb er heerlijk in gezwommen samen met Lonneke en Lucas. Emanuela en Peet bleven liever droog om hun wonden schoon te houden. Peet kreeg erg last van zijn voet en dus zijn wij met z’n tweeën na een uur weer terug gegaan. Dit keer met z’n tweeën achter op één motor, die met moeite boven aan de heuvels kwam. We gaan de rest van de middag relaxen met een boek en uitzoeken hoe we hiervandaan de grens, 70km oostelijk, over kunnen gaan. We hebben erg genoten van Cambodja: het mooie landschap, de fantastische tempels, het heerlijke eten en vooral van de zeer vriendelijke mensen. We hebben bijzondere herinneringen aan de lokale bevolking die ons direct na het ongeluk opving, kletsende kindjes bij Angkhor, giechelende receptionistes in Battambang, de moto chauffeurs die ons door en over de blubber heen hebben geloosd en de volwassen vrouwen die in hun pyama op straat lopen.

Geschreven op 6 augustus

GOODMORNING VIETNAM!!! We zijn zojuist aangekomen in Hoi An. Gistermorgen zouden we om 7 uur per motor opgehaald worden om om 7.30 uur te vertrekken bij het kantoor waar we de kaartjes hadden gekocht. We stonden om 6.50 uur te wachten voor ons guesthouse toen er een minibus voor onze neus stopte, dit bleek ‘onze’ minibus te zijn en hoefden dus niet op de motor. En lekker op tijd ook! Na een kort rondje door Kon Tum, om overige passagiers en handel te verzamelen, zetten we de koers in richting de grens. Onderweg (rond 8.00 uur) kocht de ‘busmevrouw’ een tas vol gekookte maiskolven en wij kregen er natuurlijk ook ieder 1. Heerlijk als ontbijt! De grensformaliteiten gingen zeer voorspoedig. Ongelooflijk om te zien hoe groot het verschil in landen alleen aan de grens al is; het dounekantoortje aan de Cambodjaanse kant is een houten huisje en die aan de Vietnamese kant lijkt wel een voetbalstadion. Ook in dit enorme gebouw waren we de enige die de grens overgingen, dus binnen 10 minuten stonden we in Vietnam.

We werden door ‘onze’ minibus tot over de grens gebracht. Eenmaal 500 meter in Vietnam kwam er een ander minibusje voorbij waar we in moesten stappen..en dat doe je dan maar gewoon.. De busmevrouw kwam nog wel even afscheid nemen en gaf ons als lunch nog twee heerlijke maiskolven mee, zo lief! Bedankt Cambodja, hopelijk tot ziens!

Eenmaal in het andere busje reden we terug richting grens, ‘wat is dit nu weer’? We moesten even wat handel afgeven bij de grenspost en hebben er vervolgens 1,5 uur overgedaan om eindelijk op weg te kunnen naar Pleiku. Handel eruit, handel erin, mensen erin, mensen eruit, nog een rondje naar de grens, want wellicht is er nog iemand die mee wil, nog een rondje door het dorp, even wat drinken, nog een rondje en vooruit dan maar met 40km richting Pleiku…We leken de Albert wel, maar dan weinig efficiënt! We hebben 3,5 uur gedaan over 70km… En dan ook nog 10 dollar betalen…

We wilden gelijk doorreizen naar Kon Tum en dat kon natuurlijk met de minibus en dat zou ons 20 dollar kosten; veel te veel zet ons maar af bij het busstation in het eerste stadje. Een half uur later zaten we in een lokale bus naar Kon Tum voor 1,5 dollar. Zo kan het ook!

Vanmorgen zijn we weer vroeg opgestaan om om half 8 de bus naar Da Nang te pakken. We zijn op mototaxi naar het busstation gegaan en hebben daar na goed onderhandelen om 7 uur de bus kunnen pakken naar Hoi An. Het was een prachtige rit door de bergen, werkelijk adembenemend! Het was nog gezellig ook; in de bus zat een Spaans stelletje dat lekker op vakantie is in Vietnam. We hebben het gesprek over het voetbal redelijk kort kunnen houden… Zij hebben overigens de blogtitel verzonnen!

Nu zitten we op een terrasje aan de rivier en gaan morgen Hoi An eens goed bekijken! Wellicht laten we nog wat kleding maken…

aug 6, 2010

Busongeluk

Geplaatst op jul 27, 2010 in Kampong Thom, Cambodja

Geschreven op 27 juli 2010

Misschien is deze eerste zin niet zo geslaagd, maar we zijn blij dat we nog leven.

Vandaag omstreeks 12 uur (onze tijd) zijn we betrokken geweest bij een zwaar busongeluk. We zaten in de bus van Siem Reap naar Phnom Penh, toen er een koe de weg op liep waar onze chauffeur zo van schrok (of wilde ontwijken) dat hij de macht over het stuur verloor. We reden op dat moment op een weg waar 90km per uur toegestaan was en we zullen ook ongeveer die snelheid hebben gehad. We reden links de weg af (een greppel van 1,5 meter, denk ik) toen na enkele seconden de bus begon om te vallen en wij op onze zij terecht kwamen.

Gelukkig maken wij het naar omstandigheden goed. Een aantal diepe snijwonden van de ramen, wat schaafwonden, blauwe plekken en (nu al) overal een beurs gevoel. We hadden elkaar gelukkig snel gevonden in de bus waardoor we via het dakraam naar buiten konden. Om ons heen lagen diverse mensen waarvan enkele zwaargewond. Alleen de gedachte daaraan geeft alweer kippenvel, dus daar laten we het bij. We weten dat iedereen levend het ziekenhuis heeft bereikt maar of de 3 of 4 zwaar gewonden nog leven weten we niet. De officiële hulpverlening van Ambulance en politie kwam traag op gang, het leek wel een half uur of langer te duren. Direct na het ongeluk waren er wel gelijk heel veel Khmer die kwamen helpen mensen uit de bus halen en wonden verbinden. Mensen liepen met water, gaasjes en betadine rond en trokken struiken uit de grond om de gewonden schaduw te geven. Ook kwamen er veel mensen over ons aaien en vragen of het goed ging.

We zijn in eerste instantie per ambulance naar Kamphong Tom gebracht waar we drie uur hebben gezeten terwijl de zwaargewonden werden verzorgt om vervoerd te kunnen worden naar Phnom Penh. Toe die eenmaal weg waren zijn wij ook per ambulance met loeiende sirene (3 uur lang...) naar Phnom Penh gebracht.

Ook dit hoort blijkbaar bij onze droomreis, en zo zie je dat dat binnen een paar seconden kan omslaan in een nachtmerrie. We zijn op dit moment nog erg ondersteboven, maar hopen zo snel mogelijk de draad weer op de pakken en deze nare droom weer om te zetten in onze DROOMreis.

De foto's zeggen genoeg denken we..

jul 27, 2010

17 reacties

De eerste week Cambodja

Geplaatst op jul 26, 2010 in Siem Reap, Cambodja

Geschreven op 20 juli 2010

We zitten op het dak van ons hotel midden in Battambang, Cambodja bij te komen van een zeer warme wandeling door deze voor ons nieuwe stad. En het is gelijk ook in een nieuw land want vanochtend zijn we de grens Thailand/Cambodja overgestoken. Aan de Thaise kant ging het allemaal gesmeerd; de minibus naar de grens vertrok aan de andere kant van de brug, zo’n 400m lopen vanaf ons guesthouse en aan de grens kregen we zonder problemen een uitreisstempel van de douanier die er gelijk vanuit ging dat we na Cambodja wel weer terug Thailand in zouden komen. We komen zeker een keer terug, we hebben erg genoten van de natuur, cultuur, het duiken, het eten en de mensen in Thailand, maar dat wordt dan een volgende reis!

Zodra we het “gebouwtje” van de Thaise douane uitliepen werden we besprongen door Moto- en taxichaufffeurs; “Where do you want to go? Battambang? Siem Reap? Go now?” Wij hadden nog niet eens een stempel in ons paspoort om het land in te mogen! De aanbiedingen om ons voor weet ik veel hoeveel geld naar de Cambodjaanse douane te brengen hebben we afgeslagen, die 500m door niemandsland konden we zelf nog wel lopen. Bij het loket voor het visum “vergiste” de ambtenaar zich nog even door $25 te vragen per persoon, maar nadat Peet quasi verbaasd op het bordje met $20 per persoon wees, bleek dat bedrag ook voldoende te zijn. “Ow yes, excuse me, excuse 20 dollar, yes”, was het antwoord van de douanier. Je kunt het natuurlijk altijd proberen, hè. Een groot deel van eerdergenoemde chauffeurs waren ons gevolgd om ons alsnog in hun voertuig te krijgen en stortte zich dan ook vol overgave op ons toen we ons inreisstempeltje hadden gekregen. Let the games begin. Weglopen had geen zin, want behalve een stoffige straat met een paar kraampjes en enkele grote Casino’s was er niets om naar toe te lopen. We hadden al gehoord dat de enige manier om weg te komen met een taxi of moto zou zijn, dus daar gingen we dan maar voor. De eerste biedingen begonnen met $60 voor een ritje van nog geen 2 uur. Dat wilden wij er dus echt niet voor betalen! Wij hadden er €8 voor over en dat bedrag hebben we in Thaise Baht laten zien. Uiteraard werd daar hevig op geprotesteerd: “het is ver!” “De benzine is duur!” “Ik heb net een baby!” en nog meer van het bekende. Onze tactiek van volharden en vriendelijk blijven werkte nu ook weer; na een aantal hevige discussies tussen alle chauffeurs gingen we dan eindelijk op weg. Onze chauffeur ging nog wel proberen andere passagiers erbij te krijgen om zo de ritprijs voor hem interessanter te maken, maar dan zou hij ons voor de deur van het hotel afzetten. Prima! Bij de grens waren al die tijd al geen andere passagiers voorbij gekomen, dus stopten we in het volgende plaatsje. Daar zagen wij vanuit de koele taxi onze chauffeur verhit achter elke mogelijke passagier aanhollen. En dat samen met nog een paar andere chauffeurs die hun taxi vol wilden krijgen. Stel je voor: je hebt een moto genomen naar het “busstation” om daar in een taxi over te stappen en bij aankomst wordt je door twee man van de motor afgerukt en bijna in tweeën getrokken omdat ieder je in zijn eigen taxi probeert te krijgen! Het was lachwekkend en triest tegelijk, maar blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld. Bij elke extra passagier werd er meer geworsteld met de ruimte voor bagage in de kofferbak; totdat we uiteindelijk met 4 personen, mijn grote backpack, onze handbagage en een vuilniszak vol goederen op de achterbank van de Camry gepropt zaten. Het was toch heel gezellig en we zijn netjes afgeleverd bij het door ons uitgezochte hotel. Welkom in Cambodja!

Geschreven op 21 juli 2010

Bij aankomst in het hotel gisteren werden we aangesproken door een jongen die ons met zijn tuk tuk tourtjes aanbood. Wij hebben even met hem gepraat en zijn mapje met foto’s bekeken, maar hadden nog geen plannen om iets te bekijken…nog meer tempels en bergen. We bewaren dat nog maar voor Angkor over een paar dagen. De enige attractie de we wel graag wilden beleven in Battambang is de Bamboo-train. Dus toen deze jongen vanochtend al weer stralend gedag kwam zeggen hebben we ons door hem bij de rails af laten zetten. Er rijdt geen passagierstrein meer over het spoor bij Battambang, de trein naar Pnom Phen deed namelijk 19 uur over een afstand van net geen 300km. Met een shared taxi kun je dat wel in 6 (!) uur doen, dus nam niemand meer de trein. Het spoor wordt nu alleen nog gebruikt door bamboo-trains; bamboe vlotten op twee losse assen met “wielen” eraan, aan de achterste as wordt een klein motortje bevestigd en zo rolt het hele gevaarte met zo’n 15km/h over het spoor. Zo kun je rijst van de velden en bomen uit de jungle naar de dorpen vervoeren, maar de afgelopen jaren is het ook ontdekt als pleziertochtje voor passerende toeristen. Het kan zijn dat je op het enkele spoor tegenliggers treft, dan wordt het vlot dat het minste beladen is gewoon even uit elkaar gehaald zodat de ander verder kan. We stapten op in een stoffig dorpje, zoefden ongeveer een half uur tussen de rijstvelden door om aan te komen in het volgende stoffige dorpje. Daar werden we opgewacht door een paar vrolijke halfblote kindjes, waarbij onze ballonnen weer voor leuke momenten zorgden. Op de terugweg kwamen er steeds meer donkere wolken en ging het flink waaien, we haalden het dan gelukkig net droog tot aan het hotel. Het was een leuke ervaring op dat vlot, echt een aanrader! De rest van de middag hebben we doorgebracht op het dak van ons hotel, van waar we een 360 graden uitzicht op Battambang hebben vanuit een paar heerlijke hangstoelen. Morgen moeten we erg vroeg op, want we hebben kaartjes gekocht voor de boot naar Siem Reap en die vertrekt al om 7 uur…

Geschreven op 22 juli 2010

Het opstaan viel niet mee vandaag. Voordeel van zo vroeg opstaan was wel dat we Battambang langzaam zagen ontwaken. Met de boot passeerden we mensen tandenpoetsend midden in de rivier, met naast zich een emmer vol met sponsen en zeepjes. Goedemorgen! De boot was een halfopen houten sloep van 15m lang en 3m breed. Voor in de boot zat aan de beide kanten een lange bank, waardoor de passagiers tegenover elkaar zaten, wij hadden een plekje achter de kapitein. Omdat de motor achterin zit, dachten wij daar het minste geluidsoverlast te hebben. Maar dan hadden we even buiten de kapitein en zijn toeter gerekend! Voor elke bocht, elke hoek en elke tegenligger werd oorverdovend en aanhoudelijk getoeterd en tussen het toeteren door schreeuwde hij bevelen naar zijn maatje en alle passagiers die het waagden om op te staan! Wij zijn rustig blijven zitten en hadden nergens last van, haha. Onderweg werd er weer volop gezwaaid en hallo geroepen door kindjes op boten, in huisjes en zwemmend in de rivier. In Cambodja is 50% van de bevolking jonger dan 16 en dus zie je overal kinderen. Het laatste stuk van de boottocht ging over het Tonlé Sapmeer, het grootste zoetwateroppervlak in zuid-Azië. De boot had wat moeite om van de rivier het meer op te komen, omdat het op sommige stukken amper een meter diep is. Half Cambodja leeft van de vis in dit meer en van het water zelf, dus het kan geen goed teken zijn dat het zo laag is. Eenmaal op het meer zagen we overal om ons heen onweersbuien ontladen en het duurde dan ook niet lang of we zaten er zelf midden in een. Omdat wij voor in de boot zaten kregen we de volle laag, we waren binnen een minuut doorweekt van top tot teen! Op de kade bij Siem Reap werden we opgewacht door Wood, de tuktukchauffeur van ons guesthouse, en konden we schuilen onder het dakje van de tuk tuk. Ik vond het maar wat koud onderweg met de wind op ons natte lijf en dat terwijl het toch nog rond de 30 graden was!

Geschreven op 25 juli 2010

Ik lig op een bed aan de rand van het zwembad terwijl ik dit schrijf. We hebben inmiddels twee dagen Tempeltour erop zitten. Na uren in de hitte tempels beklommen te hebben is het heerlijk om af te kunnen koelen in een zwembad. We hebben wel een luxe manier van reizen; we hebben voor drie dagen een Tuk tuk met chauffeur gehuurd, dezelfde als die ons van de boot ophaalde. Wij zeggen hoe laat we willen vertrekken en hij brengt ons van tempel naar tempel. Daarbij weet hij goed de drukte te ontwijken, dus we kunnen alles goed zien. Tussen de tempelbezoek koelen we een beetje af door de rijwind en we hoeven niets te plannen. Heerlijk!

Het gebied met tempels, waar Angkor Wat de bekendste van is, is enorm groot. Je kunt hier wel weken doorbrengen en steeds iets nieuws zien. Het is ongelooflijk hoe groot die tempels zijn! De ene is beter behouden (of gerenoveerd) dan de andere, maar wij vinden degene waar je wat meer fantasie moet gebruiken om te zien wat het zou zijn geweest of degene waar de jungle langzaam door en over de tempel heen groeit het meest indrukwekkend. Kijk zelf maar op de foto’s. Onze moeders zouden zich, denken wij, ook wel goed vermaken hier. Bij alle tempels kun je eindeloos shoppen en zelfs in de tempels komen ze nog met sjaals en andere souvenirs achter je aan. Er zijn ook heel veel kinderen die van alles proberen te verkopen. Ze spreken allemaal heel goed Engels en weten van alles te vertellen over het land waar je vandaan komt. Ook als je zegt dat je uit IJsland komt, haha. Ze zijn echter niet opdringerig of vervelend en we kletsen dan ook wat af onderweg.

Siem Reap is een erg leuk stadje vol met restaurantjes en bars waar het elke avond druk is. Het is hier altijd Happy hour, met standaard 2 cocktails voor de prijs van 1. En daar betaal je dan €3 voor! We hebben dus al aardig wat soorten geprobeerd! Het eten is ook weer heerlijk, vooral het nationale gerecht; Amok met vis, vinden we een topper. We zouden hier zo wel een paar weken kunnen blijven hangen, maar we willen nog meer van Cambodja zien. Morgen nog een dagje tempels kijken en dan gaan we dinsdag door naar Phnom Penh.

jul 26, 2010

1 reactie

Olifanteneiland!

Geplaatst op jul 15, 2010 in Koh Chang, Thailand

Geschreven op 15 juli 2010

Inmiddels zijn we afgelopen zaterdag aangekomen op Koh Chang. Vanuit Lopburi zijn we per bus naar Bangkok (tsja daar zijn we nog niet geweest…) vervoerd, waar we op een busstation aankwamen dat zo groot is als een vliegveld, niet normaal! Gelukkig hadden we een super vriendelijke bus-conducteur (!?) die ons vanaf het perron een minuut of 10 lopen afzette bij het loket voor de bus naar Trat. Na een lekker maaltijd op het station zijn we in 6 uur in Trat aangekomen. En nee ,niet op het plaatselijke busstation maar ergens op een drukke weg, waar blijkbaar het boekingskantoortje voor ferry tickets naar Koh Chang zat. Dat gaat ongeveer zo; vanuit de bus rennend een kaartje kopen voor de ferry (vooruit doe gelijk maar een retour..), als een malle je tas in de jeep gooien om binnen 20 minuten naar de ferry te scheuren, want de laatste afvaart gaat om 19.00 uur. Aangekomen bij de ferry staan er drie man te klappen en te fluiten dat je uit de jeep moet springen om de al wegvarende ferry te ‘bespringen’. Toen we eindelijk zaten en het zweet wat was opgedroogd konden we 25 minuten genieten van de PRACHTIGE zonsondergang.

Lui als we inmiddels zijn, gingen we er helemaal van uit dat er ofwel op de ferry, of aan de kade op Koh Chang mensen zouden staan met kamers/bungalows in de aanbieding. Helaas was dat dus niet zo. En daar stonden we dus in het stikdonker aan een kade met geen huis of hotel in zicht. Hm. Er was wel een taxi die langs de westkant van het eiland reed en voor belachelijk veel geld wilde die ons wel ergens naar toe brengen. Wij riepen de enige naam van een strand die we onthouden hadden en krap een uur later stonden we dus ergens langs de kant van de weg. Het is uiteindelijk helemaal goed gekomen, we zijn gewoon naar de zee gelopen en hebben daar een leuk bungalowtje gehuurd. En daar houden we het nu al 5 dagen uit! We hebben geen strand, maar keien en bij hoog water alleen maar zee voor de deur. Op 5 minuten lopen is er wel een prachtig zandstrand, compleet met kokospalmen (niet onder gaan liggen als je geen risico wilt lopen op hele hevige koppijn!), sarongverkopers en zwerfhonden. Oh, en zeewater van 30 graden, niet te vergeten. Het dorpje waar we in zitten heet “Lonely beach”, maar heeft een nieuwe naam nodig. Het stikt hier van de tattooshops (met bamboo, geen naalden), bars die 24 uur per dag open zijn, vage kledingwinkeltjes en de bijbehorende vage mensen. Zowel Thai als toeristen lijken hier 24 uur per dag stoned of dronken. De sfeer is echter wel goed, heel relaxed en geen rottigheid. En ons hutje ligt ver genoeg van alles af dat we geen geluidsoverlast (slechts donderende branding en brullende gecko’s) hebben.

Dinsdag en vandaag hebben we gedoken in Koh Rang National Marine park. Dat ligt op anderhalf uur varen van Koh Chang en biedt de beste duiksites in de omgeving. Het zicht is prima, beter dan normaal in het regenseizoen en beter dan we op Koh Tao hadden. We hadden ons opgegeven bij een klein kantoortje vlak bij ons hutje aan zee, eenmaal op de grote duikschool aangekomen waren ze helemaal verbaasd dat het Thaise vriendinnetje van Peter toch echt een lange Hollandse bleek te zijn. Skanda zou zo een Thaise naam kunnen zijn! Onze eerste duik maakten we met Kristel, de Vlaamse bazin van de duikschool. Halverwege de duik zwommen we het territorium binnen van een zeer agressieve trekkersvis (ongeveer 60cm groot) die op haar afdook en haar in haar hand beet. Daarna had hij het op ons voorzien, maar gelukkig hadden wij ons direct omgedraaid, waardoor we hem af konden weren met onze vinnen. Hij heeft ons nog even achtervolgd, maar gelukkig heeft hij ons niet opnieuw aangevallen. Wat een pokkebeest! De koralen waren prachtig, al was het hier en daar wel erg gebleekt door de warme periode afgelopen maand (zodra het zeewater boven de 32 graden komt verlaten de algen het koraal en sterft het langzaam af, het wordt dan spierwit). We hebben prachtige vissen gezien, o.a. blauw/oranje gestreepte Angelfish, een hele grote sepia, flinke murenes, pufferfish (als die schrikken blazen ze zichzelf op!), vlindervissen, pijlstaartroggen, scholen van honderden vissen tegelijk die zelfs af en toe ons zicht op het rif blokkeerden en nog veel meer moois waar we de naam niet van weten! Alleen helaas nog steeds geen schildpad! En dat terwijl een andere duiker op onze boot er vandaag wel een spotte…jammer! De verzorging aan boord was goed; onze spullen werden aan en van boord gebracht en het eten was overvloedig en heerlijk! Vandaag hadden we ondanks het laagseizoen heel veel mensen aan boord en bijna allemaal Nederlanders. Je ziet ze ook overal! Overigens was dat tijdens het bekijken van de finale niet zo, we zaten in een kroeg met slecht 5 andere Nederlanders. En wij waren de enige die in het Oranje gekleed waren. Jammer! Over de wedstrijd hoeven we niets te zeggen, laten we het gezellig houden J.

Ook boven water zijn dieren te vinden; er zitten veel apen op het eiland. Gisteren zagen we er o.a. een op de vlonder van een café met een snookerbal in zijn poot zitten. Ook de gecko’s laten goed van zich horen hier, evenals de salamanders. Er lopen veel zwerfhonden en –katten op het eiland rond. Vandaag na het duiken werd een Nederlands jongetje onder zijn oog gebeten door een hond die op zijn chippies uitwas. We hopen dat het goed met het jochie is, we kunnen wel raden hoe het met de hond af zal lopen… Koh Chang betekend Olifanteneiland, maar olifanten kun je hier niet in het wild vinden, alleen maar in speciale parken waar ze voor de toeristen optreden.

jul 15, 2010

Retourtje Nederland?

Geplaatst op jul 9, 2010 in Lopburi, Thailand

Geschreven op 9 juli 2010

We hebben de afgelopen dagen flinke afstanden afgelegd in Thailand. Van Sukothai zes uur met de bus naar Chiang Mai, gisteren opnieuw zes uur in de bus naar Phitsanulok en vandaag drie hobbelige uren in de trein naar Lopburi. En dan zijn we er nog niet, we zijn op weg naar Koh Chang om ons Thaise avontuur op een mooi eiland af te kunnen sluiten voor we ergens volgende week naar Cambodja gaan.

In Chiang Mai hebben we afgelopen dinsdag eindelijk de kookcursus gedaan waar we het al maanden over hebben. We willen thuis ook kunnen genieten van het heerlijke Thaise eten. Stel je voor: het is bijna 40 graden en dan sta je met een leren kookschort om boven gloeiend heet vuur te wokken. En dan moet je alle 5 gerechten die je maakt ook nog zelf opeten! We hebben ons er door heen geslagen… Juf Vikanda (daarom kon ze van alle 14 cursisten mijn naam ook het best onthouden..) gaf ons gelukkig een kookboek mee waar alles hufterproof in beschreven staat, dus we gaan er van uit dat de Massaman curry, springrolls en Pad thai thuis goed moeten smaken! Nog even geduld hebben als je wilt komen proeven, hoor! Aan het eind van de cursus vroegen we nog aan Vikanda naar vertaling van een gerecht dat we in Sukothai bij een straatkraampje gegeten hadden en dat lekker gesmaakt had, bleek het dus kikker te zijn. Haha, dat hadden we niet gedacht!

De nacht na de kookcursus was de nacht van Oranje tegen Uruguay, vanwege het tijdsverschil zagen wij de wedstrijd om half 2 ’s nachts! Toch was het Holland House (!!) in Chiang Mai tot de nok toe afgeladen met in Oranje gehulde mensen. Niet eens allemaal Nederlanders! Het gejuich moet in heel Chiang Mai te horen zijn geweest en dat dus midden in de nacht. Nou ja, gelukkig zijn de meeste Thai ook enorme voetbalfan en feestten de meeste gewoon mee. En Peet kreeg iedereen aan het zingen met "we love you Holland, we do!" Gaaf als dan 150 man uit volle borst "OOOOOOH Holland, we love you!" staat te bleeeren, haha. De volgende ochtend hebben we op internet gelijk gezocht naar een betaalbaar retourtje NL om het zondag thuis mee te vieren, maar dat is helaas niets geworden. We kijken de finale dus maar ergens op een tropisch eilandje....wat naar voor ons.

Gisteren zijn we begonnen aan de lange reis van Chiang Mai naar de kust. Hoewel reizen in Thailand heel erg makkelijk is, gaat het allemaal niet snel. De trein heeft standaard vertraging en de bus doet vaak veel plaatsen aan, waardoor je zelden in een rechte lijn van de ene bestemming naar de andere gaat. Ach ja, wij hebben de tijd! Gisteren zijn we tot aan Phitsanulok gekomen, niet echt een bijzondere stad en wij wisten daar op zoek naar een eettentje weer eens flink te verdwalen. En dus liepen we in het donker in een wildvreemde stad, zonder kaart, flink wat rondjes voor we ons guesthouse terugvonden. Het hoort er bij ons inmiddels gewoon bij! Vanochtend namen we om kwart voor 10 de trein van 9 uur naar Lopburi en kwamen daar met nog meer vertraging om half 2 aan. De eerste aap spotte Peter al voordat we bij het station aankwamen. Er wonen honderden Makaken midden in de oude stad, je ziet ze echt overal; op de luifels en de electriciteitskabels, in de winkels en rustig slenterend over straat. Peet had een plastic tasje in zijn hand met daarin o.a. een fles water en een flinke makaak vond dat interessant genoeg om bovenop hem te springen in een poging het tasje af te pakken. Peets verschrikte kreet schrok hem niet af, hij liet als antwoord nog even zijn tanden zien. Hm…toch maar oppassen dus! We hebben ons de rest van de middag vermaakt met apen kijken en fotograferen.

Morgen reizen we het, hopelijk, laatste stuk tot aan de pier van Trat om naar Koh Chang te gaan. We hopen op een weekje luieren, lezen en duiken. Met goed zicht en veel mooie vissen graag!

jul 9, 2010

Hup Holland Hup!

Geplaatst op jul 4, 2010 in Sukothai, Thailand

Ook geschreven op 23 juni 2010

Hier liggen we dan, op ons vlondertje voor de bungalow waar de zee op nog geen 4 meter afstand klotst, en zijn de drie weken Thailand met onze ouders bijna voorbij. Na een heerlijke vakantie zonder het schrijven van onze blogs beginnen we langzaamaan weer te denken aan onze verdere reis en de planning daarvan.

Het is moeilijk voor te stellen hoe luxe de afgelopen weken voor ons zijn geweest. Het is natuurlijk geen klagen als je al drie maanden onderweg bent en alleen maar ‘mag’ reizen, maar dit was heerlijk, een opsomming; prachtig hotel (met zwembad bij onze ouders) in Bangkok, zeer luxe gegeten in Bangkok, reizen met een privé minibus i.p.v. lokale bussen en dus overal voor de deur afgezet worden, een heerlijk resort in het Nationaal Park, genieten van de perfecte verzorging in Tony’s Place, moeders die op schoot gaan bij olifanten, Lex genietend met wapperend haar achter in een (jeep) taxi, Frans die nu nog in een bubbel leeft, het fantastische resort op Koh Tao (de foto’s zeggen het meeste), en dan natuurlijk alle heerlijke etentjes met z’n 6-en en de fijne momenten samen!

Fijn om in de meegebrachte roddelbladen te lezen over de perikelen in Nederland, aan de andere kant ook weer zeer prettig om dit naast je neer te leggen en er de komende tijd niet mee bezig te zijn. We gaan vanaf volgende week weer ons eigen tempo en reisschema aanhouden. Dit zal voor ons weer wennen zijn om alle luxe te gaan minderen en rekening te houden met een dag budget…

Het was super fijn om met onze beide ouders een stukje van Thailand te zien en zo door ze verwend te worden. Naast alle bedankjes en knuffels in het ‘echt’ willen we ze ook via deze weg nogmaals bedanken voor de heerlijke tijd!

Geschreven op 29 juni 2010

Inmiddels zijn we twee dagen geleden per trein aangekomen in Kanchanaburi. De dag dat onze ouders naar huis zijn gevlogen hebben wij het grootste deel in de hotelkamer door gebracht; slapen, kletsen, plannen, foto’s plaatsen, film en voetbal kjiken… Lekker relaxed dagje dus! De volgende morgen waren er berichten dat ze veilig waren geland, fijn! Wij hebben onze tassen gepakt (bijna een uur werk, haha!) en zijn per taxi naar het treinstation gegaan. Daar waren we veel te vroeg en hebben we op het perron 1,5 uur onze boeken zitten lezen! Heerlijk!

Na een rit van drie uur (per boemel) zijn we dus aangekomen in Kanchanaburi. Op het perron werden we direct aangesproken door een meneer die ons wat guesthouses liet zien (en toevallig was dat degene die wij hadden uitgezocht) en bood ons aan ons te brengen met zijn Riksja. Dat was niet gratis en van 50 Baht (wat wij natuurlijk veel te veel vonden) werd het 40, 30, 20, 10 en zelfs gratis… Hij zou 20 baht van het guesthouse krijgen als wij daar zouden blijven… Stel je voor; een gare fiets, met een bankje, een houten stok waar twee backpacks van in totaal 40 kilo aan wordt gehangen en twee zware Hollanders (met nog eens 20 kilo handbagage) op dat kleine bankje gepropt. Onderweg brak onze ‘chauffeur’ tot twee keer toe bijna zijn ketting en wij schaamden ons vooral dat we dit toe lieten. Al met al hebben we hem toch maar iets betaald voor de rit.. We kunnen hier in het guesthouse heerlijk eten, wat er ook op het grote krijtbord staat is; kroketten, bitterballen, hutspot met spekjes en bloemkool met een papje…Nee dank je, doe ons maar een Pad Thai en een gebakken rijst met garnalen, haha! Na het heerlijke eten en de wedstrijd zijn we de straat ingelopen en zijn we 1 of andere vage bar ingelopen waar een Thaise Elvis lekker stond te jammen. We kregen nog een serenade…het was een leuke avond!

We hebben een leuk kamertje aan de rivier en het zwembad is heerlijk. Het grappige hier is dat het elke dag rond een uur of 17.00 gaat regenen, en dan niet een beetje..! Gister zijn we naar The Bridge Over The River Kwai gelopen (volgens die gare Lonely Planet 500m, wij denken minimaal 3 km, verbranden dat ding!) en daar op de brug de toeristische foto’s gemaakt. ’s Avonds hebben we ons Nationale Elftal aangemoedigd…pff wat een ellende (ALWEER!!!) om die hele wedstrijd uit te moeten kijken, maarja; we hebben in ieder geval gewonnen…

Vandaag hebben we weer een motor gehuurd en zijn we de omgeving door gesjeest. We hebben twee WW-2 begraafplaatsen bezocht, met veel Hollandse graven. De geschiedenis is hier inktzwart, afschuwelijk wat er in die paar jaar allemaal gebeurd is. De omgeving is daarentegen weer hartstikke mooi; heuvelachtig en heel groen. We hebben gezorgd dat we ruim voor 17 uur weer terug waren, zodat we nog even konden zwemmen voor de hemel weer naar beneden kwam.

Geschreven op 4 juli 2010

We hadden gepland om vanaf Kanchanaburi naar Lopburi te reizen en daarvandaan verder naar het noorden. We namen een lokale bus naar Suphanburi en op dat busstation bleek de bus naar Lopburi een “no have” te zijn. We konden er niet achter komen of dat alleen die dag was, of dat die busverbinding gewoon niet meer bestaat. Omdat het inmiddels tegen drieën was en we toch nog verder noordelijk wilden komen, hebben we de bus naar Ayuthaya maar genomen. En zo zaten we weer bij Tony’s Guesthouse waar we gillend ontvangen werden. ’s Avonds hebben we onze planning maar weer eens aangepast en de volgende dag zijn we doorgereisd naar Sukothai. 6 uur in de bus, maar dit keer een met airco en genoeg beenruimte (en af en toe een verfrissende douche uit het plafond, haha). In Sukothai hebben we direct een café met tv op gezocht en daar samen met nog 8 andere Hollanders (en voor NL meejuichende Thai, Spanjaarden, Duitsers, Amerikaan en Zwitsers) en drie zeer luidruchtige Braziliaanse dames de wedstrijd bekeken. Sorry dames, maar wij hadden reden om te juichen! Eindelijk een feest om naar te kijken! Om 12 uur werden we echter onverbiddelijk uit de bar gekickt en bleek nergens meer een bar open…Sukothai is geen feestbeest.

Wij kwamen hier om ruines van tempels en de oude hoofdstad te bekijken en dat hebben we vandaag dan eindelijk gedaan. We zijn de afgelopen week steeds van plan om van alles te doen, maar blijken steeds te lui om iets anders te doen dan bananenshakes drinken en mensen kijken. Hier is dat overigens heel normaal, overal waar je komt liggen mensen te slapen. Gewoon in de winkel of op de bouwplaats. Maak je niet druk, het is warm en morgen kan het ook nog wel. Zo hebben we dus vandaag na een tip van een Amerikaan waar we gisteren Argentinië - Duitsland mee hebben gekeken (wat een wedstrijd!!!) de bus gepakt naar Si Sachanalai en daar de oude stad bekeken. De bus dropte ons ergens aan een grote weg, waarna we over een lange wiebelbrug bij de ruines aankwamen. Over een kilometer of 4 lagen de ruines in de jungle en tussen de huisjes. We hebben geen andere toerist gezien! En nog een voordeel; in plaats van 350 baht per persoon waren we nu 20 baht per persoon aan entree kwijt. Wat een budgettip!

Morgen nemen we de bus naar Chiang Mai. Voor ons even geen tempels meer, maar er is genoeg te doen daar om ons bezig te houden.

jul 4, 2010

5 reacties

Vakantie in Thailand, deel 3

Geplaatst op jun 25, 2010 in Koh Samui, Thailand

Geschreven op 23 juni 2010 door Frans

Vandaag onze terugreis begonnen met de Catamaran vanaf Koh Tao naar Koh Samui waar we drie bungalows aan het strand hebben gehuurd zoals ook op de heenreis. Op Koh Tao, een geweldig eiland met zeer vriendelijke mensen, was het zeer goed vertoeven. Zowel in de bungalows van Koh Tao Resort als, noodgedwongen, in de Paradise Zone van hetzelfde resort met elke morgen een ontbijt buffet, geweldig. Bij het proberen om de bungalows nog een aantal dagen bij te boeken, bleek dat de bungalows al verhuurt waren, vandaar onze verhuizing naar de op de heuvel gelegen Paradise Zone vanwaar we een uitzicht hadden op de baai. Peter en ik hadden vanaf vorige week woensdag ons aangemeld voor een duikcursus, die ‘s middags om 15.00 uur gelijk begon met video kijken en instructies. Donderdag was het tijd om de eerste oefeningen in het zwembad te doen, waar het onder water de duikbril afzetten en weer opzetten en zorgen dat het water uit de duikbril te krijgen, toch wel een beproeving was. Vrijdag was het zover, in zee duiken en de oefeningen nogmaals herhalen. Hierbij moesten wij onderwater van reserve automaat wisselen om in geval van nood toch genoeg lucht te krijgen om boven te komen. Na de oefeningen was het nog een beleving om de flora en fauna onder water te zien zoals de vissen en koraal in alle mogelijk soorten en kleuren, je weet niet wat je ziet. Zaterdag was het zover EXAMEN! ‘s Morgens theorie en ‘s middags praktijk wat ons uiteraard zonder problemen is behaald, vinden wij. Tijdens de oefeningen en examen waren Joke, Skanda, Marijke en Lex ook aan boord van de boot waar wij vanaf doken. Zij maakten van de gelegenheid gebruik om te snorkelen (ja ook Joke) of lekker in 30 graden water te dobberen. Op de laatste maandag op Ko Tao hadden wij de boot gereserveerd voor een fun dive met een gids van de duikschool. Hierbij is Skanda ook meegegaan en hebben wij twee duiken gedaan met hetzelfde resultaat wat we onder water zagen. Geweldig! Mooi!

Zoals gezegd zijn we vandaag, woensdag 23 juni, begonnen met de terugreis via het eiland Koh Samui waar we 1 nacht verblijven om morgen met de ferry terug te reizen naar het vasteland. Donderdag vliegen we dan terug naar Bangkok om zaterdag weer naar Nederland te vliegen.

Wij mochten nimmer een vakantie als deze beleven en ik spreek dan ook namens Joke dit was echt geweldig om mee te mogen maken en zeker niet op de laatste plaats ook door de bevolking van Thailand waarbij wij hopen hier nog eens te mogen terugkomen.

Wij willen dan ook Peter en Skanda, Marijke en Lex bedanken voor deze geweldige 3 weken.

Hier nog even een klein stukje van mij, Joke:

Thailand, land van de glimlach, het samen zijn en de overwinningen!!

Land van de glimlach: Mensen altijd even vriendelijk, rennend met stoelen, drankjes, airco’s of wat dan ook, om het je naar de zin te maken. Je mama noemend en altijd vragen hoe het met je gaat! Je helpen als je een stap moet nemen uit de taxi, wat dan wel een open jeep is! Je helpen als ze zien dat je bang bent in de zee, je een zwemvest geven, een snorkelset en je leren snorkelen En daar willen ze eigenlijk alleen maar een glimlach voor terug!! Kleine moeite!!

Thailand, land van samen zijn!

Eten, drinken, prachtige dingen zien, van mooie eilanden, tempels, leuke hotels, hele chique hotels tot kleine bloedhete marktjes, koele winkels, ‘s avonds nog wat drinken, allemaal bij het zwembad met een lekkere shake en een biertje, lezend! Maar alles samen. Het zijn maar 3 weken van de 14/15 maanden, maar we kunnen er weer tegen!! Het was geweldig!!

Thailand, land van de overwinningen:

Vliegen naar Bangkok, varen in allerlei boten, krokodillen zien, kakkerlakken, hele grote sprinkhanen, ratten, binnenlandse vluchten, klimmen in taxi’s, klauteren over rotsen, snorkelen, maar vooral man en zoon elkaar zien checken voordat ze gaan duiken, of alle apparatuur goed werkt en ze dan onder water zien verdwijnen (even slikken), maar dan stralend na 3 kwartier weer boven zien komen! Dat zijn nog eens overwinningen!!

Tot ziens in Nederland, ook met een glimlach!!!

De ervaringen van Lex en Marijke in Koh Tao.

Het is maar een klein eilandje in de Golf van Thailand, maar erg mooi, een paradijsje!! De eerste dagen (4) sliepen we in een hutje aan het strand en hoorden we boven de airco de golfslag. We hadden per stel een eigen huisje met een hoog terrasje. Na 4 nachten waren onze huisjes verhuurd en verhuisden we naar de berg voor super luxe kamers met een bad op het balkon!!! Hier boven was ook een zwembad en de bar was open. Alleen voor het ontbijt en zee moesten we naar beneden, steeds met een taxi van het hotel, omdat er nog te weinig gasten in de paradise zone boven verbleven. Ook in het dorp bij de pier aan het strand hebben we heerlijk gegeten, echt een Luilekkerland hier. Zwemmen in de zee is heerlijk, de zee is dik 30c ,dus heel warm en geen kwallen gezien.

Nu zijn we op Koh Samui voor een nacht en slapen in de Silent Bungalows. We hebben ieder weer een eigen huisje vlak aan zee. We moeten morgen helaas al weer weg, we vliegen naar Bangkok en de hitte (?) terug.

Na 3 weken genieten van elkaar vliegen wij vieren in 11 uur terug naar Nederland en gaan Skanda en Peter nog 11 maanden verder door de wereld trekken. Hoop dat zij de rest van de reis net zo genieten als wij deze 3 weken.

Bedankt allemaal voor de gezellige dagen.

jun 25, 2010

Vakantie in Thailand, deel 2

Geplaatst op jun 17, 2010 in Ayuthaya, Thailand

Geschreven door Marijke (en streng nagekeken door Lex) op 17 juni 2010

Vanaf 11 juni zaten we in Ayutthaya, de meeste tijd hebben we doorgebracht in Tony’s Place. Dit was het hostel van Skanda en Peter. Erg gezellig en erg aardige mensen, de eerste avond was de beamer van het grote TV scherm stuk. Het hele personeel was bezig om een TV te installeren, we zagen ze maar op en neer rennen, zelfs met gereedschapskist en grote hamer??? Uiteindelijk kon er wel voetbal gekeken worden. Zaterdag kwam er een stralende Lin met een nieuw apparaat binnen en kon er weer op groot scherm worden gekeken.

Lex is nog naar de kapper geweest en schrok zich helemaal rot met afrekenen; maar liefst €1,50. Ongelooflijk hoe goedkoop het allemaal is. Met een smalle boot hebben we een rondvaart gemaakt met drie stops. Bij de grote tempel met een enorme gouden Boeddha zagen we een ceremonie met grote gele doeken, die de mensen op de grond vast hielden en die omhoog om het beeld werden getrokken. Heel bijzonder om te zien!! De 2^de stop was bij de ruines van een oud klooster / tempel, langzaam lopend bekeken. Wat een hitte!!! Bij de derde stop moesten we uit de boot omhoog klimmen over grote keien. Weer een groot complex aan ruines, hier hebben we omheen gelopen en zittend gekeken. Heel veel Stoepa’s, maar we mochten niet op het gras lopen en konden dus niet dichterbij komen. Onderweg heb ik 2 kleine en een grote krokodil in het water gezien en allemaal zwemmende mensen er vlakbij!!!!

Zondag 13 juni zijn we met een grote Tuk-tuk (we zaten klem) naar de drijvende markt gereden. Erg druk onderweg, de markt was pas 2 maanden oud, en de hele bevolking van Ayutthaya was er . Erg leuk aangelegd, allemaal winkeltjes met lange loopvlonders op het water. Wij waren trouwens zelf ook een attractie en werden regelmatig op de foto gezet. In het water kwamen bootjes met staande dansende als vogel verklede mensen, danseressen en krijgers voorbij . De krijgers dansten zo woest dat hun bootje zonk. Grote hilariteit als gevolg!!! Daarna gingen alle dansers een voorstelling op de kant geven. Er waren ook olifanten om op te rijden, wel bij een olifant op schoot gezeten (Joke en ik) Om te rijden was het veel te druk. Twee olifanten gingen nog een bad nemen in de rivier waar de markt op drijft, ze genoten er zichtbaar van. Joke, Skanda en ik hebben onze voeten in een bak met kleine visjes laten verzorgen. Ik vond het lekker, alleen zaten er ook iets grotere vissen in en die beten. Skanda heeft de hele boel bij elkaar gegild!! Niet best voor de klandizie!! Haha.

Maandag 14 juni hadden Skanda en Peter om al onze verjaardagen te vieren door Lin een heerlijke verjaardagstaart laten verzorgen. Heerlijk; een ijstaart met kaarsjes, de rest van de taart heeft de bediening op mogen eten. Wat een lieve mensen waren het daar!! Hierna gingen we met een privébus naar Bangkok terug, naar het hotel waar Skanda en Peter eerder sliepen. Prima hotel!! ‘s Avonds naar de backpackersstraat van Bangkok, gewinkeld en buiten VOETBAL !! gekeken. Lex had een voetbalshirt gekocht (raakte hij kwijt aan de dienster) en allemaal hadden we slingers om en oranje hoedjes op. Daar had Joke voor gezorgd, iedereen keek en lachte. We werden veel op de foto gezet. In dezelfde massagezaak als de vorige keer weer onze voeten laten masseren. Skanda leek volgens een masseur op een bepaalde Miss Universe en om de blonde haarhoeveelheid van Peter op armen en benen is veel drukte, hier hebben de mensen bijna geen lichaamsbeharing .

Dinsdag 15 juni gingen we met 3 taxi’’s naar het vliegveld, anders kon al onze bagage niet mee. Voor Joke weer een spannend (vlieg)moment, maar het viel haar erg mee, gelukkig. De vliegreis was niet lang, maar daarna moesten we met een taxibusje heel lang rijden van Surat Thani naar Don Sak , vanwaar de boot naar Koh Samui (grote eiland) vertrok. Voor de afvaart was er al een slaapplaats geregeld met ophalen voor de nacht. Op Koh Samui sliepen we in 3 hutjes met airco meteen aan zee. Het was al donker toen we aankwamen en de keuken was speciaal voor ons open gebleven. De man die er bediende en kookte leek sprekend op Urbanus in doen en laten.

Woensdag 16 juni , heel vroeg uit bed, om 6.45 uur opgehaald om naar de boot gebracht te worden, die ons naar Koh Tao zou brengen. Onderweg begon het te stortregenen en we moesten een voor een met paraplu’s uit de auto worden gehaald. Bij de haven eerst ontbeten en toen op de catamaran naar onze eindbestemming Koh Tao. Onderweg werd het steeds mooier weer en bij aankomst was het weer zon en warmte. Hebben in het hotel onze besproken kamers, die hoog lagen, voor huisjes aan het strand omgeruild. Het is hier erg mooi, een prachtige baai met zandstrand en een zee zo warm als badwater!!! Peter en Frans zijn meteen om 3 uur in de middag met hun duiklessen begonnen. Wij viertjes hebben een luie dag aan het zwembad gehouden en Lex ziet dus nu vuurrood!! Ondanks smeren en schaduw, maar doet geen pijn, zegt hij!

Einde van dit blog, morgen gaat Frans verder.

jun 17, 2010

Vakantie in Thailand

Geplaatst op jun 12, 2010 in Khao Yai National Park,Thailand

Geschreven op 11 juni 2010

Heerlijk! Onze ouders zijn afgelopen zondag aangekomen in Thailand! Nu gaan zij er van uit dat ze vakantie hebben…nee hoor! WIJ hebben vakantie; de komende 3 weken zullen de blogs die we plaatsen op de website dan ook geschreven zijn door onze ouders.

Geschreven door Joke & Frans

Na een goede reis vanaf Schiphol op 5 juni zijn we aangekomen in Bangkok op 6 juni na 11 uur vliegen. Daar gezocht naar onze reisleiders (Peet en Skanda) maar niet gevonden. Achteraf zagen zij ons wel maar wij hun niet. Uiteindelijk was de hereniging in het hotel in Bangkok, waar dan toch uiteindelijk het spandoek: “Welkom Papa’s en Mama’s” werd uitgerold, gemaakt van een hostellaken??? Met duc-tape!!

In het machtige Bangkok logeerden we in hotel Easting, wat in de wijk staat waar de weken voor ons bezoek de hevige onlusten nog volop bezig waren, was het allemaal zeer goed verzorgd. Van kamer tot ontbijt, van diner tot receptie vriendelijkheid en behulpzaam van alle medewerkers. Als je niet oppaste werd je eten nog voor je gekauwd!!

Buiten het hotel merk je de wereld van een stad als Bangkok; met een mensenmassa, de hitte en vooral de taxi’s, tuktuks, de heerlijke etensgeuren en autoverkeer en herrie!

Peter en Skanda hadden al het een en ander uitgezocht waardoor we soepel door Bangkok met een taxi, die helemaal aangekleed met Hello Kitty was, een rondvaart met een typische boot gingen maken. Vanaf het water zie je de huizen en vooral de vele aanwezige (huis)tempels met de nodige hoeveelheid Boedha’s. Ook bootjes met Thaise souvenirs kwamen langs, maar Peet en Skan vonden ze veel te duur!!!!! Niet gedaan dus!! Daarna een tempelcomplex bezocht met immens grote Boedha’s en ook Boedha beelden met echt bladgoud erop (gewoon laten zitten!)

Na een dag door Bangkok gesjokt te hebben, terwijl Peter en Skanda onze volgende trip aan het regelen waren, werd het toch hoog tijd voor een voetmassage. Dus met z’n zessen op een rij de voetmassage gehad. Lex had als enige een masseur en de rest dames die lief en vriendelijk waren, behalve die van Frans, type bootwerker! Ach, wat heeft hij een pijn gehad!! En wij een lol met z’n allen om hem!! Na een kleine nekmassage, ook zeer lieflijk voor Frans gingen we ontspannen weer naar buiten met de afspraak om volgende week, dan zijn we weer een dag in Bangkok, terug te komen! Dat werd met zeer veel buigingen ontvangen!

Woensdag 9 juni zijn we met de taxi, geregeld door Peter en Skanda, vertrokken voor een rit van 2 uur naar het Eco Valley Lodge. Dit is een resort waar we de beschikking hadden over 3 bungalows met zwembad in de voortuin en palmbomen, krekelgeluiden en de drankjes bezorgd bij je ligbed (wat luxe?). Hier waren we min of meer de enige gasten dus ruimte genoeg.

Donderdag zijn we met gids Anong naar het Khao Yai National Park geweest. Zoals overal in Thailand werd er eerst weer over de prijs onderhandeld, met een goed resultaat.

In een open pick-up werden we naar het park vervoerd.. waarbij de gids uitleg gaf welke dieren, die daar in het wild leven, we mogelijk zouden gaan zien. Hiervoor zijn we eerst, lopend, een stuk de jungle in gegaan waar we de gibbons hebben gezien, wat uniek was, heeeeeel grooooote spinnen en bomen waar de gids, na eerst toestemming aan de boom te hebben gevraagd, een stukje af hakte. Als je aan het stukje boom rook dan was het de geur van tijgerbalsem en van een andere boom kaneel, zeer apart. Het bezoek aan het National Park was zeer geslaagd, zeker door het zien van makaken die gewoon langs de kant van de weg liepen, met baby’tjes op hun buik! Zooo Lief!! En herten die hier in het wild leven. Maar ook een prachtige waterval (daar is gefilmd voor de film: The Beach). Onze gids (the monkeyman) klom in bomen en maakte apengeluiden en voor de dames een leuk hoedje!!

Vandaag, vrijdag 11 juni, zijn we met de trein op weg naar Ayuthaya, wat de voormalige hoofdstad van Thailand was. De treinreis is een belevenis op zich, geen airco, maar fans aan het plafond! Alle ramen open en in het halletje waar de wagons aan elkaar zaten, stonden de deuren open en mocht je een sigaretje roken! Bizar!

De hele rit van 2uur kwamen er mensen langs die van alles verkochten, van gekookte eieren tot complete noodlemaaltijden! We dachten vertraging te hebben, maar onverwacht waren we toch op station Ayuthaya, dus alle koffers, rugtassen, andere bagage, als een speer uit de trein, die bijna alweer ging rijden! En dat alles in enorme hitte! Dan sta je daar met je koffer en handbagage en moet je naar de overkant van de spoorbaan! Krijg je hulp van een spoorwegmeneer, die je koffer over de rails draagt en moet je even wachten, want er komt een trein!! Dan kan je zelf oversteken! Gelukt!

Met een tuktuk (grote) naar de stad gereden en daar een hotel voor Lex, Marijke, Frans en Joke geboekt en een mooie kamer in een heel gezellig guesthouse voor Peter en Skanda. Daar eten wij ook en kijken we voetbal, heel gezellig!!!’

Vandaag 12 juni , nu we dit blog afgemaakt hebben, gaan we met een boot langs de ruïnes varen en op naar nog veel meer prachtige ervaringen!!

jun 12, 2010

Luieren in Laos

Geplaatst op jun 3, 2010 in Vientiane, Laos

Geschreven op 1 juni 2010

Morgen zijn we alweer drie maanden op reis. Wat hebben we veel gezien en meegemaakt! En wat gaan we nog veel zien en meemaken in de komende maanden. Wij zijn er nog lang niet klaar voor om naar huis te gaan. En trouwens…thuis komt eerst nog naar ons! Na al het gedoe tussen de Gele en Rode aanhangers heeft het ministerie gelukkig weer groen licht gegeven voor reizen naar Thailand. Onze papa’s en mama’s kunnen dus toch gewoon komen! Wij hebben vandaag onze visa opgehaald bij het Thais consulaat in Vientiane, we mogen nu 60 dagen in Thailand blijven in plaats van de 15 dagen die je aan de grenspost krijgt. En we hoefden er niets voor te betalen, wat een warm welkom van de Thaise regering!

Afgelopen zondag zijn we aangekomen in de hoofdstad van Laos. En direct bij aankomst zagen we ons allereerste verkeerslicht in heel Laos! Vientiane voelt ook heel anders dan wat we tot nu toe in Laos hebben gezien; veel asfalt en verkeer, veel grote gebouwen en veel troep overal. Het is weer even wennen om in een stad te zijn.

Na onze avonturen in het noorden van Laos hebben we het vooral heel rustig aan gedaan. Dat begon al met de slowboat van Huay Xia naar Luang Prabang, maar dat ritme hebben we niet meer los gelaten.

Luang Prabang is een uit de kluiten gegroeid groen dorp aan de rivier de Mekong en de Nam Khan rivier. Het historisch centrum op het schiereiland tussen deze twee rivieren is vol met Koloniale villa’s en prachtige tempels en staat op de Unesco werelderfgoed lijst. Je ziet overal ook monniken in hun oranje gewaden lopen. De eerste dag in Luang Prabang hebben we een bezoek gebracht aan de Kuang Si waterval, zo’n 30km buiten de stad. Bij de ingang van het park van de waterval is een opvang voor Sunbears die van stropers gered zijn. Sommige van die beren kwamen uit de Bokeo provincie, waar wij de Gibbon trekking gedaan hebben. Die beren zijn nog best groot, formaat pandabeer zeg maar. Het idee dat we die in de jungle tegen hadden kunnen komen! We zijn eerst helemaal naar de top van de waterval geklommen. Het laatste stuk over een heel steil bospaadje. We deden het dit keer Laostijl; op onze flipflops. En dat viel helemaal nog niet mee, haha. Deze waterval is echt de mooiste die wij tot nu toe, tijdens al onze reizen, gezien hebben. Een tropisch paradijs met prachtig gekleurde bloemen, vlinders en fantastisch helder water. We hebben weer heerlijk gezwommen en Peet is nog met een touw vanaf een boom het water in geslingerd. Whoehoaha!

De temperatuur is nog niet gezakt, het is elke dag nog dik 35 graden. Er valt af en toe een flinke regenbui, maar dat verkoelt maar heel even. Op onze tweede dag in Luang Prabang besluiten we dan ook om, samen met Finse Hanna, een zwembad op te zoeken. Een Tuktuk brengt ons naar het privéhuis van een Fransman, die zijn zwembad open stelt voor publiek. Hij heeft er een barretje een een pergola met matrasjes bij en uiteraard een petanqueveldje. Wij hebben het zwembad voor ons privé en genieten van het lauwe water en de rust. Dit is pas vakantie!

De derde dag in Luang Prabang slenteren we nog wat door het stadje en bekijken de mooie huizen en tempels. Er zijn genoeg hippe barretjes om je dorst te stillen en wij bezoeken er een paar. De sfeer in dit stadje is zo relaxed, je gaat je vanzelf aanpassen aan het tempo! Op zaterdagochtend staan we al om 5 uur op om te gaan kijken naar de monniken die hun ochtendronde doen om eten van de burgers te ontvangen. Het is een optocht van oranje mannen met etensbakjes en alles gaat in stilte. Je hoort alleen hun sloffende voetstappen, de deksels van de etensbakjes open en dichtschuiven en het geklik van de camera’s van de paar toeristen. Het is indrukwekkend om dit in al deze rust mee te maken! Om 7 uur laden we onze backpacks in de tuk tuk en reizen we door naar Vang Vieng.

Het is weer een prachtige busrit, maar na 4 uur bochten ziet Skanda wel ietwat groen. De volgende keer toch maar een reisziektepilletje innemen. Gelukkig zijn we maar met 9 man in een bus voor 25 personen, dus kan iedereen liggen en slapen. Vanuit de rust in Luang Prabang zijn we dan in ene aangekomen aan de Costa del Sol (Tingelingeling). Vang Vieng is een enorm partydorp in een supermooie omgeving. Het lijkt erg op het karstgebergte zoals we in China hebben gezien. Overal bars en restaurantjes met tv’s (South park en Friends!) en aan de rivier allemaal grote nachtclubs. Eigenlijk komt niemand hier voor de prachtige omgeving, de attractie hier is met een vrachtwagenband de rivier af en je ondertussen vol laten lopen (prima plek om je hoofd er af te schroeven, is het niet Mike?) bij de barretjes aan de oever. Tuben! Wij vinden een kamertje aan de rivier, met aan de andere oever een openluchtdisco. We hebben het mooiste uitzicht vanaf ons bed tot nu toe, we kijken op de rivier met daarachter prachtige bergen. We hebben de gordijnen ’s nachts open gelaten, zodat we om 6 uur ’s ochtends de prachtige zonsopgang zonder moeite liggend in bed konden bekijken. De club hebben we uiteindelijk helemaal niet bezocht, om 7 uur ’s avonds begon het te stortregenen en dat duurde uren. Er was daardoor helemaal niemand in de club, dus wij hebben ’s nachts op ons eigen balkonnetje van de muziek genoten. Om een uur of 4 was het pas stil, maar wij sliepen al eerder. We zijn al wat gewend na al die herrie in de trein, enzo!

We vonden het grappig om Vang Vieng gezien te hebben en het uitgelaten sfeertje geproefd te hebben, maar het was ook wel genoeg na een avond. We zijn dus ’s middags met de bus doorgereisd naar Vientiane. De tuktuk dropte ons ergens in het centrum, waar de prijzen voor de guesthouses het dubbele bleken te zijn van alle voorgaande plaatsen in Laos. Oeps. Na een tip van een paar Engelse meisjes, die ons zwetend met de rugzak voor weer een shabby, maar onbetaalbaar hotelletje zagen twijfelen, kwamen we bij ons huidige slaapplekje uit. Na een beetje prutsen kreeg Peet ook de airco nog aan het werk (‘pa zoek je nog mensen over een maand of 11’, riep hij nog), dus konden we behalve betaalbaar ook nog eens koel slapen. Joepie!

Behalve het regelen van het Thaise visum hebben we nog heel weinig gedaan of gezien in Vientiane. Peet loopt leeg en Skan heeft zich ook wel eens beter gevoeld. We hangen dus een beetje in een leuke cafeetje met wifi aan de overkant van ons hostel of kijken film in onze kamer. We willen weer fit zijn voordat we in Bangkok zijn, dus doen we nu maar rustig aan. We nemen de nachttrein naar Bangkok. Laos heeft geen spoor, dus daarvoor gaan we eerst de Friendship bridge over naar Thailand en stappen daar op de trein. Morgenavond vertrekken we, zodat we Bangkok alvast een beetje kunnen verkennen als voorbereiding op de komst van de papa’s en mama’s. We hebben er zin in!

We verlaten Laos, maar hebben sterk het gevoel om het zuiden van het land nog te gaan bezoeken tijdens onze reis. Het land is prachtig, ook hier zijn de mensen weer super vriendelijk! Hopen dat we nog ergens twee weekjes ‘vrij’ kunnen maken om nog een stukje te bekijken!

jun 3, 2010

Actionpacked Laos!

Geplaatst op mei 26, 2010 in Huay Xia, Laos

Geschreven op 19 mei 2010

Vandaag zijn we na een warme nacht en een heerlijk ontbijt vroeg op pad gegaan. We hebben een motor gehuurd. Ja, een motor, al was dit er een die automatisch schakelde, dus meer een scooter maar wel met het vermogen van een motor. Peet durfde het nog niet aan om een schakel ding te huren, dat doen we de volgende keer!

Nadat we via een zeer hobbelige weg (km of 6) bij een waterval zijn gaan kijken hadden we besloten om dezelfde weg terug te nemen en door te rijden naar andere kleine dorpjes. Het is prachtig om te zien hoe de mensen hier leven. Ze wonen in van bamboe gemaakte hutten op palen en leven behoorlijk eenvoudig (ze douchen bijvoorbeeld onder de enige kraan die heel het dorp gebruikt). Iedereen is even vriendelijk en waar je ook rijdt overal zie je zwaaiende kinderen of hoor je mensen Sabaidee roepen. Zo leuk! We genieten enorm van de omgeving en rijden door een klein dorpje als Peet zegt: ‘het lijkt wel of lek rijden’! Dus even kijken, en nee hoor niets aan de hand. Nog geen 100 meter verder: LEKKE BAND! Wat nu? We zijn op een km of 5 van ons guesthouse en besluiten te gaan lopen. Op de ‘doorgaande’ weg roept een oudere vrouw ons die aangeeft dat ze ons kunnen helpen. Ze moet haar zoon wakker moet maken die achter in de ‘motorwinkel’ heerlijk ligt te pitten…

Na een tijdje rommelen lijkt het alsof ze zeggen dat de binnenband vervangen moet worden, nou ja wat moet, dat moet! De binnenband moet natuurlijk ergens anders vandaan komen en na een half uur is de motormaker weer terug met een nieuwe band. Dan begint hij met het losdraaien van alles wat er maar losgedraaid kan worden en met flinke klappen geven tegen de motor. Op een gegeven moment draait hij een schroef los en spuit de olie in het rond… We vertrouwen het niet en besluiten dat Skan maar alvast gaat lopen richting guesthouse om hulp in te schakelen. Vanaf dat moment krijgt de motormaker het te pakken en binnen het kwartier heeft hij de band en alle losse schroefjes, veertjes en moertjes weer vast en rijdt Peet richting guesthouse. Na een paar minuten komt Skan met een jongen op een motor voorbij..de jongen zegt: ‘had maar gebeld, hadden we een andere motor gebracht dan hadden jullie doorgekund..GRR! Haha. Nou we hebben weer een motor met volle banden en gaan weer verder toeren.

We besluiten op de ‘verharde weg’ te blijven en nogmaals afscheid van China te nemen in het dorpje Muang Sing, wat aan de Laotiaans – Chinese grens ligt. Het dorp stelt niet veel voor maar we rijden er 1,5 uur over en genieten van de prachtige uitzichten die we hebben en de interessante mensen die we tegenkomen. Na een heerlijk koud colaatje rijden we terug. We hopen apen te spotten, maar helaas die zien we niet…wel een doodgereden slang; wij hebben het niet gedaan!

Op de terugweg en op 20 km van Luang Nam Tha zegt Peet: ‘het lijkt wel of we een lekke band hebben’… En ja hoor: WEER EEN LEKKE BAND! Na een tijdje wandelen komen er twee mensen op een motor voorbij, ze bieden (volgens ons) hulp aan en Skan rijdt met deze twee mannen (tussen hen in op de motor) mee naar het volgende dorp (hopende dat we daar kunnen bellen met het guesthouse). De mannen ruiken nogal naar alcohol en vinden Skan’s benen nogal fijn, dus voelen er die gehele drie km aan. Peet zag dit al dus is er met lekke band zo snel mogelijk achteraan gegaan. Eenmaal in het dorp zijn we de attractie van de dag, maar we kunnen er helaas niet bellen! De mannen willen Skan maar al te graag meenemen naar Luang Nam Tha, maar dat lijkt ons niets, dus gaan we maar weer lopen. Na een uurtje lopen komt er een grote jeep voorbij die we staande houden en vragen of ze een telefoon hebben. De man belt voor ons met het guesthouse en zegt dat we worden opgehaald. Een half uur laten komt er een grote jeep aangereden. Motor erin tillen en de airco in; terug naar ‘huis’! Als we aankomen bij het guesthouse wordt ons aangeboden op een andere motor nog verder te rijden, maar nee dank je; dat doen we volgende keer weer wel, haha!

Het nationale park was in ieder geval heel erg mooi om te zien, al was het niet helemaal op de luie manier als we vooraf gepland hadden. Morgen gaan we al weer verder naar de volgende bestemming; Huay Xia aan de grens met Noord-Thailand. We hebben namelijk twee plaatsen kunnen reserveren voor The Gibbon Experience van vrijdag t/m zondag, waar je in de jungle in boomhutten op grote hoogte kunt overnachten en je verplaatst je voor een groot deel op een zeer gave manier (hopen we!). We hebben mazzel, want er wordt aangeraden om minimaal 2 weken van te voren te reserveren, wij hebben vanochtend pas gebeld. We gaan vanavond nog even genieten van de gezelligheid van Luang Nam Tha.

Geschreven op 24 mei 2010

We zitten op de slowboat die over de Mekong van Huay Xia naar Pak Beng vaart. Er waait een welkom briesje door ons haar en we kunnen lekker uitrusten, want deze boottocht duurt nog wel een paar uur. We hebben overal spierpijn, muggenbulten, blauwe plekken en schrammen. Nee, we zijn niet overvallen of met de motor gevallen, we hebben de afgelopen dagen in de Jungle doorgebracht en Tarzan en Jane spelen heeft zo z’n (lichamelijke) prijs. Even terug kijken op de afgelopen dagen:

Donderdag hebben we 4 uur in de bus gezeten om in Huay Xia aan te komen. Dit stadje ligt aan de Mekong rivier en aan de andere kant van het water ligt Thailand. Het is een populaire plek voor toeristen en dat is gelijk ook te merken aan de accommodatie en de prijzen: je krijgt hier weinig voor veel geld. Vrijdag om half negen ’s ochtends ontmoeten we de 6 andere reizigers waar we 3 dagen de Jungle mee in gaan: de Nederlanders Mike en Henk-Rik, Engelsman Ed en de Finnen Hanna, Piia en Jarkko. We kijken een filmpje over het gebruik van de ziplijnen en veiligheid in de Jungle, waarna we in een Songtaew (Pick-uptruck met bankjes in de bak) op pad gaan.

We rijden ongeveer 3 uur, waarvan het laatste uur over een zandweg door een steeds dichter begroeid bos. Het voelt alsof we weer in Mongolië zijn, zo hobbelen we! Als we aankomen in een dorpje ontmoeten we onze gidsen; dorpsbewoners Tcha Ya en Tcha Shon. Wij toeristen lopen allemaal op stevige schoenen en met rugzakjes op, zij lopen gewoon op flipflops met een flink mes en een plastic zak met broodjes. Die broodjes bleken onze lunch te zijn! Het eerste stuk lopen we door de akkers van het dorp, velden vol maïs, bananenbomen en rijst. Het was heel erg warm en doordat het pad ook nog eens flink steeg waren we binnen no time doorweekt van het zweet. Welcome to the Jungle! Ook hier inderdaad “fun and games”; bruggetjes van bamboestokken en boomstammen als trap. Na een paar uur klauteren en klimmen door de jungle tussen de bloedzuigers, slangen, mangobomen, felgekleurde bloemen en gigantische vlinders kwamen we aan bij een waterval met een meertje ervoor. We hebben er heerlijk in gezwommen. Wat een genot na al dat gezweet! Het water was heerlijk koel en zat vol met visjes die aan onze voeten kwamen knabbelen. Dat was even wennen inderdaad! Die middag maakte we kennis met de grootste attractie van deze Jungletoer…ZIPLINES! Door de Jungle hebben ze op flinke hoogte kabels gespannen. We kregen een gordel aan met een katrol eraan en daarmee konden we onszelf vastmaken aan de kabels om dan ZOEF naar de overkant te vliegen. Wat een geweldige ervaring is dat! Onze eerste nacht in de jungle brachten we door in boomhut nummer 6 (van de 7 die er in de Jungle zijn gebouwd). Je komt in de boomhut via een ziplijn; je zoeft zo naar binnen! Het eten kwam ook op dezelfde manier naar binnen, vlakbij de waterval was een keuken waar ze heerlijke rijst met groenten voor ons maakten die dan naar binnen gezipt werden. Erg grappig. In de boomhut waren 4 tweepersoonsmatrasjes met een donkerblauwe klamboe er overheen. Zo hadden we een semi-private bedroom, haha. Je kunt je niet voorstellen wat een herrie het ’s nachts in de Jungle kan zijn! Duizenden krekels, gecko’s, brullende herten… Onze gidsen waren er alweer om 6 uur de volgende ochtend voor een vroege wandeling. Deze trekking heet “Gibbon Experience”, dus we wilden die apen ook wel in het echt zien! Helaas waren ze niet in de buurt of hadden ze zich verstopt, we hebben ze niet kunnen spotten. Ed dacht dat hij er een in een boom zag zitten, maar toen we op de foto inzoomden bleek het een hoop dorre bladeren te zijn, haha. Na het ontbijt (rijst met groenten!) gingen we verder wandelen door de jungle. Tcha Ya liet ons van alles proeven; water uit een boomstam, een plant die naar paradontax tandpasta smaakt, blaadjes die als zure appels smaken, een witte wortel en allerlei vruchten. We twijfelen of we ze zelf weer zouden kunnen vinden, maar je hoeft niet te verhongeren in de jungle! Het zippen ging steeds beter en we haalden echt recordsnelheden. Bij een aantal lijnen kijk je wel 200 meter de diepte in. Wat een adrenaline kick, zeg! De nacht van zaterdag op zondag brachten we door in boomhut nummer 5, waar we door het raam naar binnen vlogen. De boom waar de boomhut in zit heeft ook een enorme bijenkorf aan een tak hangen, ter hoogte van het dak. De bijen waren dus goed vertegenwoordigt in de boomhut, met name in het toilet. Heel jammer, want dit toilet heeft echt het mooiste uitzicht van alle toiletten ter wereld, daar wil je wel lang van genieten!

We hadden ook een douche op 70m hoogte, dus we konden het zweet lekker van ons af spoelen. Maar niet voordat we ons nog een paar uur met de ziplijnen rondom de hut vermaakt hadden, we kregen er geen genoeg van. De gidsen hielden het op een gegeven moment voor gezien, dus de middag konden we ‘vrij’ zippen en doen waar we zin in hadden! De gidsen waren overigens erg leuk; we hebben zo om deze mannen gelachen, mede door hun niet al te goede Engels, dit maakte het juist leuk! Ook hun Laotiaanse ritme (ook wel LAO PDR: Please Don’t Rush genoemd!) lieten ze tijdens de wandeling goed merken/ horen, je hoorde namelijk regelmatig; sooo taijurt en sooo walmmm, haha! Toen Tcha Shon iets over ging vertellen en het maar over my wai had begrepen we hem 5 minuten later pas toen hij met zijn handen borsten uitbeeldde en het dus over zijn vrouw had! ’s Avonds helaas geen Champions League finale, maar wel een fanatiek kaartspel en vroeg naar bed. We hebben weer geen oog dicht gedaan door de hitte en de geluiden (wat was dat gekraak????!!!), maar des te meer tijd om van deze geweldige omgeving en ervaring te genieten. Het begon op een gegeven moment harder te waaien; je weet niet wat er dan gebeurd. De hele boom zwiepte van links naar rechts en de boomhut dus ook! Ook de bliksem was in de verte aanwezig en zeer gaaf om te zien op deze hoogte in de jungle! De derde en laatste dag was net als tijdens de skivakantie de meest moeilijke dag, lichamelijk gezien. We hadden overal spierpijn en moeite met het ene been voor het andere zetten. Toch hebben we weer een geweldige wandeling gemaakt verder de jungle in en hebben we ons goed vermaakt met andere ziplijnen. Dat kan harder!!

We hebben een paar geweldige dagen gehad! We hebben ook gezien hoe een project als dit kan zorgen voor werkgelegenheid en behoud van het regenwoud. De dorpsbewoners werken als gids of timmerman, verzorgen de maaltijden, de was en het onderhoud van de boomhutten en beschermen het regenwoud en de dieren tegen kap en stroperij. Doordat er steeds kleine groepjes tegelijk de jungle in gaan en onder begeleiding van een lokale gids blijft de ecologische voetafdruk beperkt. Het gevoel als je op die grote hoogte door de jungle vliegt als een vogel is onbeschrijfelijk! Wij vonden het indrukwekkend om mee te maken.

mei 26, 2010

Afscheid van China

Geplaatst op mei 18, 2010 in Mengla, China

Geschreven op 15 mei 2010

We stapten de deur van het vliegtuig uit en stapten zo de sauna binnen. Welkom op Xishuangbanna Airport! We hadden een vlucht van 50 minuten met Lucky Air achter de rug en Peet was inderdaad bijzonder Lucky, want de mevrouw naast hem kotste heerlijk een zakje vol. Fijn!

Dit is onze tweede vlucht sinds de start van onze droomreis, we hebben de overige kilometers allemaal over land afgelegd. En het waren een boel kilometers! We hadden de route Dali-Jinghong ook over land kunnen doen; met een sleeperbus die er 17 uur over zou doen. Deze stad heeft geen treinstation namelijk. Gelukkig (Lucky!) vonden we goedkope vliegtickets en zetten we de luxe van de afgelopen dagen nog even voort. We voelen ons al iets beter, maar zeker nog niet fit.

De bus die we bij de luchthaven aanhielden dropte ons bij een busstation ergens in het centrum. De eerste twee hotels die we bekeken vonden we niks en de rest wilden we niet eens van binnen bekijken. We hebben dus eerst maar iets lekkers gedronken op een terras met wifi en een hostel opgezocht. Dat bleek nog 10 minuten lopen, precies in de richting waar we vandaag kwamen, haha. In het hostel stond bij de weersverwachting “dying hot” voor de komende twee dagen, dus we hebben maar een kamer met airco genomen. Tot nu toe lijkt Jinghong wel een leuk stadje, al worden we wel weer erg aangestaard en ge-hallo hallo-t. Ach ja….

Vlak na het avondeten viel het Peet op dat de lucht een hele gekke kleur kreeg. We wilden net lekker de stad doorwandelen om ergens nog iets te gaan drinken, omdat het maar zo heet bleef. We waren net op tijd in een cafeetje toen de kraan opengezet werd. Vanuit het niets kwam het met bakken uit de hemel! De wind was zo heftig dat de palmbomen helemaal ombogen of takken verloren. Felle bliksemschichten en enorme donderklappen volgden. Wij hebben er vanuit het (open) café van zitten genieten. Na een half uur was het net zo snel weer voorbij als dat het begonnen was. Onze eerste tropische regenbui! Als de rest van het regenseizoen zo, met hevige maar vooral korte buien, blijft vinden wij het prima.

Geschreven op 18 mei 2010

We hebben China verlaten! Vanmiddag zijn we ingecheckt in een heerlijk guesthouse in Luang Nam Tha, een slaperig dorpje in Noord-Laos. Maar eerst nog maar eens over de laatste dagen in China. De tweede dag in Jinghong hebben we ons maar overgegeven aan de warmte en ons tempo omlaag geschroefd. We hebben de middag doorgebracht in een park met een grote watermeloen en een verse ananas. Peet heeft die vakkundig geschild met een heel klein Zwitsers zakmesje. Het smaakte heerlijk! ’s Avonds hebben we op het terras doorgebracht. De Mojito’s kosten hier maar €2, dus dan kun je er best een paar drinken! J. Aan de Mekong hebben ze allemaal restaurantjes en nachtclubs gebouwd, de boulevard is omgedoopt in Music and Beer-street. Het was niet erg druk, maar we hebben ons prima vermaakt in een ontzettend kitscherige nachtclub. De andere clubbers vonden het blijkbaar geweldig dat we binnen waren gekomen, want ze kwamen allemaal met ons proosten. En in China betekend het klinken van een glas, dat je het ook in één keer achteroverslaat. Proost! Tussen de partygangers waren ook twee, zo op het oog hele jonge, monniken, compleet in gele pij en kaal hoofd. Maar wel stomdronken! We moesten voor twee drankjes 40 Yuan betalen (wat zo’n € 4,40 is) dit vonden we veel te duur dus na een klein beetje onderhandelen was het ook goed voor 15 Yuan.

De volgende ochtend hebben we de bus gepakt naar Mengla. Daarbij reden we drie uur lang door een prachtig gebied, vol bananenplantages en rijstvelden. Mengla zelf is een lelijk stadje aan een bijna droge rivierbedding. We hebben lang heen en weer gelopen om ergens te gaan eten, niets sprak ons aan. We kwamen een meisje uit Californie tegen en samen zijn we maar ergens aan tafel gaan zitten. De bestelling leek te lukken, maar de serveerster was blijkbaar op z’n Chinees beleefd en kon dus geen nee zeggen. De Gungbao kip werd daardoor een schaal gebakken rijst met harde stukjes rund en de gebakken groenten hebben we nooit gezien. Ach ja. We hebben onze maaltijd maar afgemaakt met cake van de bakker. Die smaakte wel prima!

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om te genieten van ons laatste Chinese ontbijt…rijst, gebakken ei met tomaat en kleine bapao broodjes, het begint te wennen!

We waren vroeg bij het busstation, waarvandaan we vertrokken richting Mohan, het plaatsje waar we de grens met Laos zullen oversteken. Eenmaal op dit busstation aangekomen staat de openbare bus al op ons te wachten die ons keurig voor de deur van de Chinese douane afzet. Binnen 10 minuten zijn we hierdoor en staan we in ‘niemandsland’. Met een klein golfkarretje worden we 1km verder bij de douane van Laos afgezet (zie de foto’s voor het verschil!).

En dit is de grenspost in Laos:

Ook hier zijn we, na het invullen van wat formulieren en het betalen van 37 dollar p.p. voor ons visum van 30 dagen, na een kwartiertje doorheen. Na wat gemoedelijke onderhandelingen stappen we in een minibusje die ons naar Luang Nam Tha zal brengen, we kunnen betalen met Yuan, want Laotiaanse Kippen hebben we nog niet. We zijn 5 minuten onderweg als de chauffeur moet tanken en de jongens van het tankstation een praatje met ons proberen te maken. Dit gaat moeizaam, mede doordat ze nogal druk zijn met het bekijken en voelen van Peet zijn beenhaar. Toen we wegreden bood Peet ze nog een stukje aan maar dat hoefde nu ook weer niet, haha! Het was een prachtige rit door regenwoud/jungle; het is zo prachtig groen, overal kleine houten huisjes op palen en weinig verkeer! Wat tevens opvalt is dat onze chauffeur GEEN enkele keer zijn neus ophaalt (of hem leeg graaft), GEEN flinke rochel voorbereidt en uitspuugt; zou het in dit land dan zonder al deze smerigheid kunnen!!??

We hebben onwijs genoten van China. Vooraf hadden we daar wat twijfel over, maar wat is het een heerlijk land om in en door te reizen. De mensen zijn vriendelijk, het eten heerlijk, het openbaar vervoer is prima geregeld en de natuur is prachtig en heel divers; al met al fantastisch. Wij zijn het erover eens dat dit een land is waar we naar terug willen gaan om een heerlijke vakantie te vieren. We hebben in 5 weken en 3 dagen tijd slechts een klein stukje gezien van het land, nog lang niet genoeg. Al met al verlaten we het dus met ‘pijn in ons hart’! Als we terug komen hopen we overigens wel dat ook hier de afvalstroom (waar je ook kijkt of bent) minder is, en dat de mensen wat meer van ‘onze’ manieren aannemen, haha! Of dat wij ons niet meer zo storen aan die van hun, beter gezegd.

We verheugen ons op Laos, de eerste indrukken zijn geweldig! En ook zo aardig: we kregen vandaag na het passeren van de grens direct een uur extra tijd cadeau! Vanaf vandaag is het verschil met Nederland dus maar 5 uur. We hebben zo’n 18 dagen voordat we ergens in Thailand (hopelijk gewoon Bangkok als het gedoe daar wat gaat afnemen) onze ouders gaan treffen en heerlijk 3 weken met hen het land gaan bekijken!

mei 18, 2010

4 reacties

Van Springende tijgers naar het Aards Paradijs

Geplaatst op mei 13, 2010 in No. 76 Beimen street, Shangri-la, China

Geschreven op 10 mei 2010

We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Kunming, de stad van de eeuwige lente. Het is een hele relaxte stad met veel jongeren, veel hippe winkels en lekkere eettentjes. Ons hostel was naar onze smaak te groot en daardoor ook te lawaaiig. S’Avonds verandert het bovendien in een enorme nachtclub, waar ook veel mensen van buiten het hostel op af komen. Wij vermoedden dat er hier ook andere activiteiten dan poolen en tafeltennissen aangeboden worden, gezien de hoeveelheid zeer schaars geklede Chinese dames die rondhangen…

Vanavond vertrekken we om 10 uur met de trein naar Lijang. We komen daar morgenochtend om 7 uur aan en dan willen we gelijk een bus pakken naar Xiqiaotou. Hiervandaan kunnen we de tocht door de kloof van de Springende Tijger lopen. Twee dagen klimmen en klauteren in de natuur. We hebben er zin in!

Geschreven op 12 mei 2010

Het regent in het paradijs en het is er bitterkoud! We zijn vanmiddag aangekomen in Shangri-La, voormalig Zhongdian in Oost Tibet (dat is nog in China). Dit stadje is na een hoop gedoe de winnaar geworden van een hele rits andere stadjes in de race om de naam Shangri-La, het (fictieve!) Paradijs op aarde. Wij waren “in de buurt”, dus zijn maar even gaan kijken hoe het paradijs eruit ziet. Nou ja, een groot winkelparadijs in schattige, slingerende keienstraatjes dus. Er wonen zoveel Tibetanen hier dat het the next best thing to Tibet is als je geen tijd/zin/mogelijkheid hebt om naar Tibet zelf te gaan. Het is wel toeristisch, maar dan zonder de hordes Chinezen. En er staat een enorme gebedsmolen te draaien, dus je krijgt al wandelend je portie geluk ook nog mee!

We hebben twee prachtige, maar wel uitputtende dagen in de kloof van de Springende Tijger gehad. Volgens een legende is een tijger aan een jager ontsnapt door over de kloof heen te springen. Toch nog 30m op het smalste stuk… Wij zijn dinsdagochtend met de nachttrein in Lijiang aangekomen, via een bus en een taxi zijn we snel doorgereisd naar het busstation, waar we kaartjes voor de bus naar Qiao Tao (spreek uit Tsjau Doe!) hebben gekocht. We kwamen daar om twaalf uur aan, veel eerder dan we gedacht hadden dankzij de vlotte verbindingen en een chauffeur die haast had. De weg was tegelijk prachtig en bloedstollend! Wij dachten dat de “death road” ergens in Bolivia ligt, maar hier in China hebben ze er ook 1. Onderweg zijn we 4 ongelukken tegengekomen waarbij meerdere auto’s en bussen betrokken waren. Deze lagen werkelijk een paar meter in het ravijn, of op hun kop aan de zijkant van de weg. Kennen jullie dat van 7 kleuren in een broek…pff!

We hadden voor vertrek weer niets geregeld en de reisgids gaf weinig info, maar eenmaal in het dorp konden we gelukkig al snel onze grote rugzakken droppen bij een hostel, zodat we ieder met een kleine rugzak de kloof in konden. Bij de ingang van de kloof werd ons verteld dat we alleen op eigen risico naar binnen mochten, omdat er aan de lage weg gewerkt werd (met dynamiet enzo..). Hierdoor hoefden we ook geen entree te betalen, dus daar waren wij blij mee.

De wandeling die wij hebben gedaan gaat over het zogenaamde hoge pad. Je klimt ongeveer 800 meter tot 2600m, waarbij het laatste stuk naar de top uit 28 korte, steile bochten bestaat. Dat was dus 28 keer stilstaan om op adem te komen! We voelen ons al een paar dagen niet zo fit, we vermoeden van de malariapillen, dus eigenlijk niet het beste moment om een pittige wandeltocht te maken, maar we wilden het niet uitstellen. De wandeling in de kloof is 18km lang, als je het stuk vanaf het dorpje meerekent zelfs ongeveer 23km. Onderweg zijn er een aantal guesthouses waar je kunt logeren. Het eerste stuk liepen wij samen op met een stel jongens uit Wuhan. Ze bleven elke keer ook braaf wachten als Skanda weer op adem moest komen. Totdat bleek dat zij gepland hadden om de gehele kloof in één dag te lopen! Om half 2 moesten ze dan volgens de wegwijzer nog 7 uur lopen! Zij hebben het op een rennen gezet en wij zijn op hetzelfde sukkeltempo doorgegaan. Om 17 uur hadden we het zwaarste stuk, dat met alle bochten, gehad en konden we bijkomen in het Tea Horse guesthouse (vroeger kwamen hier de Thee-karavanen langs, vandaar de naam). We hebben een hele gezellige avond gehad met Alice en Ed, twee Nederlandse vakantiegangers, en hun gids Eric. En ja, dat bier (en lokale bocht, he Ed?) zakt toch wel snel in je benen na zo’n wandeldag….

Toen we vanochtend wakker werden was het gelukkig minder bewolkt dan gisteren. We konden de Haba Snow Mountain (5300m hoog met sneeuw op de top!) nu ook helemaal zien. Wat een prachtig gezicht! We waren blij dat we het zwaarste stuk gisteren al gedaan hadden, vandaag was het voor het grootste gedeelte vlak lopen en daarna flink dalen. We hadden van iedereen gehoord dat het door de werkzaamheden onmogelijk was om over de lage weg terug te reizen. We zagen het echt niet zitten om weer helemaal over het hoge pad terug te moeten, want na de 28 bochten waren we gisteren al een flink stuk gedaald tot aan het guesthouse. We hebben het maar gegokt dat er wel wat mogelijk zou zijn en hebben de kloof verder uitgewandeld. Gelukkig maar, want het was zo mooi onderweg! Smalle paadjes, kleine boerendorpjes, een prachtige waterval en kuddes geiten. Eenmaal beneden konden we gelijk met 2 Japanners en 2 Chinezen samen in een busje over de lage weg terug. Met af en toe oponthoud door de werkzaamheden waren we na 5 kwartier weer terug bij onze rugzakken. Ruim één uur rijden of 7,5 uur lopen….wel een gek idee.

Met diezelfde twee Chinezen en nog twee mannen hebben we een busje gecharterd om ons naar Shangri-La te brengen. Onze rugzakken moesten op het dak en vlak na vertrek begon het te regenen. Dat bleef twee uur lang zo en wij waren vergeten om de regenhoezen om de rugzakken heen te doen. Stel sukkels! De schade viel reuze mee, alleen maar een natte buitenkant, gelukkig!

Geschreven op 13 mei 2010

Vandaag hebben we de mooiste bustocht tot nu toe gemaakt door het Noordwesten van Yunnan. In 7 uur tijd zijn we van Shangri-la naar Dali gereden. We reden eerst over dezelfde slingerende bergweg als eergisteren en ook dit keer was het weer spannend. Daarna kwamen we langs rijstvelden, aardbeienvelden en aardappelvelden, waar allemaal druk op gewerkt werd, en boerendorpjes. Yunnan is een arme provincie met veel landbouw. Mensen zijn er wel vindingrijk, als je geen machine hebt om je graan te pletten, dan kun je het ook midden op de weg leggen om de auto’s het voor je te laten doen! We hebben de gehele rit naar buiten zitten kijken, zo mooi vonden we het!

De bus dropte ons vlak bij Dali aan de grote weg, het eigenlijke eindpunt is 14km van Dali af. We werden gelijk al besprongen door taxichauffeurs en dat hoeft niet zo van ons. Wij hebben dus rustig de tijd genomen om onze jassen en truien uit te doen en op te bergen en de kaart van de stad in ons boekje te bekijken. We hadden vooraf wel gekeken waar de hostels zaten en we hadden ook voorkeur voor een. De enige taxichauffeur die genoeg geduld had om onze verkleedpartij af te wachten, bleek ook een kaartje bij zich te hebben van dat hostel. Voor een leuke prijs heeft hij ons daar afgezet. Wat een luxe; normaal nemen we de bus! In het hostel hadden ze alleen nog maar een Deluxe kamer en die past ook nog in ons budget, dus de luxe zette zich nog even voort. We hebben net gezellig gekletst met een Maleisisch/Duits stel op huwelijksreis en een Finse familie op wereldreis en hebben weer een hoop leuke ideeën erbij! We gaan nu lekker languit liggen op ons kingsize bed en een DVD-tje kijken. Heerlijk! Morgen gaan we Dali wel verder bekijken….

mei 13, 2010

3 reacties

Hello, hello! Bamboowra???

Geplaatst op mei 8, 2010 in 5 Rongtan Road, Xingping,Guilin, China

Geschreven op 07 mei 2010

We zijn weer op pad! We liggen allebei in een bovenbedje in de trein van Guilin naar Kunming. We hebben de afgelopen dagen doorgebracht in Xingping, een klein stadje aan de rivier de Li. Dit stadje ligt zo’n 50 km van Guilin af, het toeristisch centrum van deze streek. Je komt hier naar toe om het Kartsgebergte te bewonderen; grote groene brokken berg langs een kronkelende rivier. Net alsof de reus klein duimpje na heeft gedaan en (reusachtige!) kruimels achtergelaten heeft om zijn weg terug te vinden. Het is voor ons de eerste keer dat we een landschap zien dat werkelijk anders is dan wat we vroeger/eerder gezien hebben. Tot nu toe vonden we het landschap hartstikke mooi, maar het had nog net zo goed ergens in Europa kunnen zijn, voor ons gevoel. Alleen dan met heel veel Chinezen erbij, haha.

Na onze cruise op de Yangtze wilden we heel graag een beetje rustige omgeving, niet in een grote stad en niet te toeristisch. We hebben toen we van de boot afkwamen een hele reis gemaakt; eerst een uur met de bus naar Yichang, toen bijna 5 uur naar Wuhan, daar 6 uur wachten, waarna we bijna 12 uur in de trein zaten naar Guilin. In Guilin zijn we gelijk in een bus gestapt naar Yangshuo, waar we na 5 kwartier overstapten in een bus naar Xingping, die er nog 3 kwartier over reedt. Gelukkig was er een fijne kamer met (mountainview!) balkon voor ons beschikbaar zodat we uit konden puffen.

De eerste dag in Xingping hebben we weinig gedaan, een beetje wandelen, poolen, lekker eten en onze rugzakken uitmesten. Onze was kon lekker drogen op het grote dakterras met uitzicht over de Li. Zodra we één voet buiten de deur zetten, hadden we direct allemaal vrouwtjes om ons heen die ons graag op een bamboeraft een tochtje wilden laten maken. Het maakte niet uit als je nee zei, ze bleven het allemaal een voor een vragen. En hardnekkig volhouden ook! De Vlaamse manager van het hostel vertelde ons dat hij al drie maanden lang dag in dag uit aangesproken wordt door ze….

Op dag twee hebben we ons na een uur wandelen in de bloedhitte toch maar over laten halen om een tochtje te maken. Het was heerlijk! We hebben twee en een half uur op de rivier doorgebracht, in alle rust kijken naar de mooie bergen en de vogels op het water. Dit keer geen Tell Sell reclames of hordes duwende Chinezen, alleen wij en de stuurman die af en toe stopte om een foto van ons te maken. Eerst een voor de beroemde “Nine horse fresco hill” (wie ons kan vertellen waar die negen paarden dan te zien zijn, krijgt een tochtje met een bamboeraft van ons cadeau, wel even zelf hiernaartoe komen..) en later een voor de bergen die afgebeeld staan op het briefje van 20 Yuan.

We hebben een gezellige avond gehad met een Nederlands stel die we in het hostel tegenkwamen, lekker reisverhalen en tips uitgewisseld. Vanochtend hebben we de rugzakken weer ingepakt en nu zijn we dus op weg naar de provincie Yunnan. We horen al weken lang dat we dit niet mogen missen, dus onze verwachtingen zijn hoog gespannen. We hebben zojuist onze allereerste Malariapil ingenomen, want vanaf morgen moeten we ons beschermen.

Geschreven op 8 mei 2010

Kunming wordt de stad van de eeuwige lente genoemd en het is de eerste keer in 4 weken China dat wij blauwe lucht zien! Wat een prachtig weer! Ons hostel heeft een knoeperd van een dakterras, dus je weet waar je ons kunt vinden… Vanuit Nederland hebben we bericht dat ons postpakket aangekomen is! Snel he?

mei 8, 2010

Reisje op de Rijn, Rijn, ehh Yangtze!

Geplaatst op mei 4, 2010 in Yichang, China

Geschreven op 29 april 2010

Vanochtend vroeg zijn we met de stadsbus naar het busstation gegaan en op de luxe bus gestapt die ons in ongeveer 7 uur van Leshan naar Chongqing zou brengen. Onderweg zijn we een aantal keer gestopt, voor een toiletbezoek of iets te eten. Bij elke stop waren er minstens 4 andere bussen, dus het was dringen voor het toilet. Bij de damestoiletten kwamen de deurtjes niet hoger dan Skanda’s middel, dus het staren ging dit keer tot in het toilethokje door. He, gezellig!

Een uur eerder dan gedacht kwamen we aan in Chongqing. Het was wel een ander busstation dan verwacht, dus de aanwijzingen van het hostel klopten niet meer. Gelukkig kregen we weer voldoende hulp en zaten we snel in de juiste bus en hadden we het hostel na het uitstappen ook direct gevonden. Chongqing betekent dubbel geluk, maar de stad heeft ook bijnamen als “hoofdstad van de mist” en “Oven van China”. We waren dus gewaarschuwd. Bij aankomst om half 4 gaf onze thermometer 38 graden aan. En wat kun je dan het beste doen? Juist! Op het terras zitten en koude drankjes drinken!

We hebben de avond door deze immense stad gewandeld, er wonen hier 30 miljoen mensen, en het lijkt wel New York (al zijn we er nooit geweest) met al de hoge flats, neon reclame en massa’s mensen! Na een klein dansje, tussen de Chinezen op een HEEL lawaaierig plein, zijn we lekker vroeg gaan slapen.

Geschreven op 4 mei 2010

Op dit moment zitten we in de trein naar Guilin. Ik ben zojuist wakker geworden op het middelste bed (van de 6), en er is vannacht niemand ‘bij’ komen liggen…wat een rust, haha! De gordijntjes waren al open gedaan door de conductrice en kijkend vanuit mijn bed zie ik de prachtige rijstvelden met op de achtergrond hoge bergen, wauw! De afgelopen dagen hebben we doorgebracht op het water van de Yangtze rivier, de grootste rivier (6800 km lang) van China. Ik beschrijf wat we beleefd hebben:

30 april, 1e vaardag. Vandaag is het Koninginnedag en Skan heeft haar oranje t-shirt al aan. Peet heeft nog geprobeerd er 1 te kopen, maar de maatjes waren toch echt alleen op de Chinezen gericht! We hopen dat alles vandaag goed gaat in NL en dat er vooral een groot feest wordt gevierd door iedereen. We hebben de tijd om lekker te relaxen vandaag, want we worden pas om 17.00 uur opgehaald en naar de boot gebracht. Dit blijkt kwart over zes te worden, maar geen paniek de boot vertrekt pas rond 21.00 uur.

Eenmaal op de boot aangekomen blijkt dit prima te zijn, we hebben een hut voor 4 personen en tot 10 minuten voor vertrek lijkt het alsof we die lekker samen kunnen delen…het lijkt inderdaad zo, haha! Er zit een grote familie in de twee hutten naast ons en vader en zoon slapen bij ons. Gelukkig slapen ze alleen bij ons, want als je de puinhopen ziet in de andere twee kamers, niet normaal! Er wordt twee keer per dag schoongemaakt, maar dat bestaat uit de prullenbakjes legen en een beetje vegen.

Als we vertrekken staan we op het ‘bovendek’ te zwaaien als echte matrozen. Jammer dat er alleen niemand op de kade staat om terug te zwaaien, haha! Op de boot zitten ongeveer 15 laowai’s (langneuzen), voor de rest zijn er alleen maar Chinezen (we denken ongeveer 300). Overdag blijven de meeste in hun hut zitten om te kaarten, te drinken en te eten. Onbegrijpelijk, want het is bloedheet in die hutten! Op het dek zie je ze weinig, maar je kunt daar wel meegenieten van de karaokesessies in de bar ernaast. Het is leuke achtergrondmuziek! Er is trouwens ook muziek aan boord, vanaf ongeveer 6 uur tot middernacht schalt dat door de speakers. We herkennen diverse Disneyhits en ook Jinglebells komt een aantal keer voorbij. Nou ja, het is tenslotte een feestdag…

Op 1 mei komen we vroeg (kwart voor 6 ’s ochtends) aan in Fengdu, de spookstad, een tempel gewijd aan kwade geesten… wij hebben besloten om van de zes aangeboden excursies twee te gaan doen dus we draaien ons lekker nog een keertje om! Eenmaal wakker en gedoucht hebben we twee stoeltjes weten te bemachtigen op het bovendek en hebben we heel de dag doorgebracht in het zonnetje! De uitzichten vandaag zijn nog niet heel erg bijzonder, vooral nog heel veel bebouwing. Dit maakt de Chinezen aan boord overigens niets uit; zij fotograferen of filmen werkelijk alles, haha! Wij hopen echter dat de uitzichten morgen mooier zullen zijn!

De nacht is wederom kort en de oordoppen zijn echt de moeite waard van het meenemen. Wat kunnen die twee snurken, zeg! Om half een ’s middags stappen we over in een soort rondvaartboot om naar de Lesser three gorges te gaan. Er zit nog een andere laowai bij ons aan boord, verder alleen Chinezen. Wij zijn dus nu ook onderdeel van een Chinese tourgroep. En dat valt nog niet mee, hoor. Er wordt alleen Chinees gesproken, dus we begrijpen niets van de uitleg, maar we kijken gewoon mee als iedereen naar links of naar rechts kijkt. Er staan ook bordjes op de rotsen met Engelse vertaling van de vorm die je in de rots zou moeten zien. Gewoon genieten van de boottocht en het uitzicht is namelijk niet genoeg voor de Chinese toerist. Die wil entertainment! Dus wordt er samen gezongen, allerlei legendes aan de rotsen toegeschreven en zit je constant in een aflevering van Tell Sell. Hadden we nu onze oordopjes maar meegenomen…. Het uitzicht is wel weer prachtig, de kloven worden steeds smaller en hoger en het water lijkt wel smaragd. Na ruim 2 uur varen komen we aan bij de ingang van de Mini three gorges (!) en stappen we over in kleine bootjes. Het is een heel gedoe om al die mensen van de grote boot in de kleine bootjes te krijgen, want iedereen wil graag als eerste in de boot zitten. Dus duwt, trekt, sjort en vecht de hele massa zich vooruit. Wij wachten rustig af tot het laatste bootje en worden beloond met een bankje voor twee, per persoon. Onze gondelier zingt ons door de kloof en iedereen neemt foto’s op de punt van het bootje met een soort vleugels aan en een gek hoedje op als onderdeel van het entertainment. Wij genieten wederom van het uitzicht op deze nog smallere kloven. Terug op de rondvaartboot zien we apen op de rotsen. Ze zaten keurig in de buurt van het bordje “Monkeys here”. Wij worden er door verrast, dus zijn te laat om mooie foto’s van ze te maken. Overigens zijn wij ook de enige die naar de apen kijken, de rest is te druk met souvenirs kopen die de gids luidkeels aanprijst!

Terug op de grote boot kunnen we de tweede grote kloof zien. Gelukkig niet zulke grote steden meer hier, maar mooie bergen en steile rotsen. Er word ook nog ergens vuurwerk afgestoken, het is tenslotte International Labour day en een feestdag in China.

Op onze laatste cruisedag moeten we ons om 6.40 melden voor de excursie over de Jiuwan River. Direct naast de boot liggen drakenboten klaar en het is weer een gevecht om een reddingsvest te krijgen en vervolgens een plekjes in een van de bootjes. Er is plek genoeg, maar iedereen wil wederom voor alle anderen aankomen. Het heeft weinig zin om er tegenin te gaan, dus proppen we ons er ook maar tussen. De Jiuwan River gaat ook door een smalle kloof en het is weer een prachtig gezicht. Onderweg doen we nog een roeiwedstrijdje tegen een andere drakenboot, terwijl de gids op de trommel het roeiritme aangeeft. Iedereen doet maar wat en er wordt dus flink gespetterd. Gelukkig staat de motor ook nog gewoon aan, dus we komen toch nog vooruit. Na een klein half uurtje leggen we aan bij een klein theatertje waar een spannend toneelstuk opgevoerd wordt. Wij kiezen ervoor om een wandeling te maken door een kloof erachter, je loopt dan over een pontonbrug een steeds smaller wordende kloof in, waarna je op een loopbrug langs de steile rotswand terugloopt naar de rivier. Het is erg mooi en een leuke wandeling. Onderweg kun je gebakken vis en noodles kopen, maar daar hebben wij om half acht ’s ochtends nog geen zin in. Het is de bedoeling dat we weer met een drakenboot terug gaan naar de Cruiseboot, dus iedereen verzameld zich weer bij de steigers. Deze steigers zijn ook van drijvende plastic kubusjes, net als de brug door de kloof waar we net gewandeld hebben. Vol verbazing kijken we naar het gevecht om een plaatsje in een bootje. Als er volle boten aankomen wacht men niet eens tot de inzittenden uitgestapt zijn, maar springen ze er van verre al in. Een van de boten zinkt dus voor de steiger. Op een van de steigers moet een kindje in een plastic zakje poepen, omdat zijn moeder haar plaatsje vooraan niet op wil geven. Het ventje schaamt zich dood. Omdat er totaal geen organisatie is, duurt het behoorlijk lang voor wij een plaatsje in een boot hebben bemachtigd. Wij vinden het maar een raar gedoe en jammer dat deze verder mooie tour zo moet eindigen. Dit is de Chinese manier van doen blijkbaar, want zij amuseren zich enorm!

Om elf uur zit de cruise er op en worden we met bussen van het eindpunt naar Yichang gebracht. We vonden de cruise hartstikke leuk en hebben genoten van het uitzicht. We denken dat het ook een goede manier is geweest om de drukte tijdens de meivakantie van de Chinezen te vermijden, daar hebben we zo geen last van gehad. Vanuit Yichang nemen we de bus naar Wuhan. Daar krijgen we hulp van Jeff, een Amerikaanse student Chinees, met het kopen van onze treinkaartjes. We vertrekken 6 uur later met de nachttrein naar Guilin, honderden kilometers zuidelijk. We brengen de wachttijd door op het stationsplein, waar we ook wat eten. We zijn net een stel zwervers zo met alle bagage naast het bankje, maar we worden niet een keer lastig gevallen of aangestaard.

mei 4, 2010

3 reacties

Allemaal Panda's en 1 hele grote Buddha!

Geplaatst op apr 28, 2010 in Dong Da Jie, Leshan, China

Geschreven op 28 april 2010

Afgelopen zondag zijn we aangekomen in Chengdu. Het hostel was erg leuk, er hing een gezellige sfeer. De stad zelf vonden we niet zo bijzonder, dus prima dat we hier maar een nacht verblijven. Op het centrale plein waren grote fonteinen die op muziek hele voorstellingen gaven. We zijn ook weer in een park geweest, dit keer een met openlucht-karaoke. Heel vermakelijk!

Op maandagochtend zijn we naar het Panda fok en onderzoek centrum geweest, dat was de reden dat we naar deze stad zijn gekomen. Ze hebben er grote Panda’s, de mascotte van het WWF, en kleine rode panda’s. Ze zijn allemaal erg schattig om te zien. Zie de foto’s!

Na een paar uur bij de panda’s kijken hebben we onze rugzakken opgehaald bij het hostel en zijn we per bus naar Leshan gereisd. Dit stadje ligt 145km zuidelijker van Chengdu. Er waren twee redenen voor ons om hiernaartoe te gaan; de Giant Buddha en het lokale Public Security Office. Bij dat bureau kun je visumverlengingen in één dag regelen, terwijl ze er in de andere steden 5 dagen over doen. We hadden geen hotel kunnen vinden op internet, dus zijn maar weer op de gok ergens uit de bus gestapt. En precies achter de bushalte was een hotel! Na een beetje afdingen konden we voor een prima prijs naar onze kamer. Dat bleek een enorme kamer te zijn, met balkon, een grote tv en ontbijt. En ook nog midden in het centrum! We genieten er van.

Dinsdag zijn we vroeg op gestaan omdat we de visumverlenging wilden regelen. Zonder verlenging moeten we op 11 april het land uit en we willen nog teveel zien, dat redden we niet! Een weekje erbij is wel genoeg, denken we. Het ontbijt in het hotel is eh…Chinees. Dat betekent in deze streek pittige komkommersalade, bapaobroodjes en een stomend vleesprutje. Wij kiezen voor een gekookt ei en een gestoomd broodje met en een zonder vulling. Even wennen… De beveilingsbeamte in het hotel spreekt Engels en is meer dan bereid ons te helpen. Zodra hij ons ergens spot komt hij aanrennen om te informeren wat we nodig hebben. Hij tekent een kaartje naar het Public Security Office en verzekerd ons dat het 10 minuten lopen is. We zijn er inderdaad zo en worden heel vriendelijk ontvangen door twee dames, van wie er een keurig Engels praat. Als ze onze paspoorten bekijkt verteld ze dat ze de schilderijen van Vincent van Gogh zo mooi vindt. De meeste Chinezen weten niet eens waar Nederland ligt, dus wij zijn onder de indruk. Na anderhalf uur papieren invullen, fotootjes maken en kletspraatjes vraagt ze ons of we de weg naar het Public Security Bureau kunnen vinden. Uh…daar zijn we nu toch? Blijkt dat we op het politiebureau zijn en dat het bureau dat het visum verstrekt toch ergens anders in de stad zit. Geen nood; haar collega brengt ons wel even. En dus zitten we een minuut later met een envelop vol officiële papieren en onze paspoorten in een politie-auto. We worden netjes voor de deur afgezet en zwaaien nog even naar oom agent. Bedankt!

Bij het bureau kijken ze heel verbaasd naar de envelop met alle papieren, blijkbaar is dit niet gebruikelijk. Ze zijn hier ook een stuk minder vriendelijk, maar we mogen de volgende dag om 16.00 uur terug komen om de paspoorten met het nieuwe visum op te halen. Dat is een beetje een tegenvaller, want we hadden gepland om dan al door te reizen. Het helpt niet om te smeken, het blijft 16.00 uur, misschien half 4. We boeken dus nog maar een nachtje bij in onze geweldige kamer en gaan donderdag verder.

Met aanwijzingen van de beveiligingsman lopen we naar de Giant Buddha. Het is iets verder dan we dachten en de temperatuur is al behoorlijk opgelopen, dus het zweet gutst al van ons af voordat we bij de Buddha zijn. En dan moeten we nog flink wat trappen lopen in het Buddha complex. De klim naar de kop van de Buddha is veel korter dan we gedacht hadden, want in ene zien we het voor ons. Zijn oren zijn al 8m groot! Als brave import-chineesjes gaan we in de rij staan om een foto maken van onszelf met kop op de achtergrond. Daarna lopen we in ganzenpas met honderden Chinezen het smalle rotspad af van zijn kop naar zijn tenen. Klinkt verschrikkelijk, maar wij hebben ons wel vermaakt. Je loopt het hele pad langs zijn lijf en kunt de gehele 71m hoge reus dus goed bekijken. Aan zijn voeten sta je ook direct aan het water, deze Buddha is hier uitgehakt om de scheepvaart een veilige tocht te geven. Goede Feng Shui hier!

We hebben nog zo’n drie uur door het gebied rondom de Buddha gelopen. Er zijn verschillende tempels, een vissersdorpje dat vooral uit souvenirwinkels bestaat, mooie bossen en stroompjes en een mooie boogbrug. We vonden het erg mooi en eenmaal weg van de Buddha waren we ook de grote groepen toeristen kwijt, was het ook lekker stil.

Er wordt hier vroeg gegeten, dus toen wij om half acht honger kregen moesten we nog goed zoeken naar een restaurantje waar nog mensen zaten. Dat is voor ons namelijk een graadmeter voor de kwaliteit van het restaurant. Uiteindelijk zijn we ergens gaan zitten waar ze alleen maar weer een menukaart in het Chinees hadden en niemand Engels sprak, dus hebben we weer Gung Bao kip met rijst en geroerbakte groenten gegeten. Dat kunnen we namelijk in vloeiend chinees bestellen, haha.

Vandaag hebben we een pakket naar Nederland gestuurd met onze winterjassen, handschoenen, de Rusland boeken en een paar souvenirs. Onze rugzakken zijn nu gelijk een stuk lichter! We kwamen een heel eind met ons woordenboekje en gebarentaal, maar aan het eind zagen we pas dat het pakket afgestempeld was voor Britain en dat was dus niet de bedoeling. We gaan er maar vanuit dat alle papieren nu wel kloppen en dat het pakketje over niet al te lange tijd in Barendrecht is. Voorzichtig openen, want de inhoud zou er zo maar uit kunnen komen springen na al het geprop van ons, haha.

De visumverlenging is gelukt, Peet is nog naar de kapper geweest , we hebben buskaartjes voor de reis naar Chongqing gekocht en we hebben de hotelkamer vannacht voor een nog lagere prijs. Het is dus een geslaagde dag geweest. De bus vertrekt morgen om 09.40 uur voor een rit van 7 uur. In Chongqing (spreek uit Sjongschwing!) blijven we een nachtje waarna we op Koninginnedag inschepen voor de Chinese variant op een reisje op de Rijn (rijn rijn). We slapen 3 nachten aan boord en varen over de Yangtze naar Yichan.

apr 28, 2010

Na regen komt zonneschijn!

Geplaatst op apr 25, 2010 in North Main Street Xi'an, China

Geschreven op 22 april 2010

We hebben even een dejavu; we zitten in het donker, met alleen wat kaarsjes op tafel. Zijn we weer in Mongolie? In een ger tijdens een zandstorm? Nee hoor, we zitten in een stampvolle bar in ons hostel in Xi’an en de stroom is net uitgevallen! We zijn hier vanmiddag aangekomen met een bus vanuit Pingyao. Daar hebben we twee dagen in de regen gezeten. Gelukkig konden we in het hostel aan de overkant van ons eigen hostel een heel stel films overzetten op onze laptop. We hebben ons enorme bed omgebouwd tot een thuisbioscoop en hebben heerlijk gerelaxt. Pingyao is een heel schattig stadje, helemaal compleet met stadsmuren en oude huisjes. Er is geen gebouw hoger dan 2 verdiepingen en alles is versierd met lantaarntjes. Heel schilderachtig allemaal. En dat is bekend, want er lopen drommen toeristen door dit stadje! En dus zijn er ook overal souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Wij vonden het allemaal een beetje te! Nog een reden om lekker binnen te blijven.

Na deze heerlijke dagen zijn we dus aangekomen in Xi’an. En jawel het zonnetje schijnt, heerlijk! Toen we aankwamen op het busstation bleek dit een busstation te zijn wat niet erg dichtbij het centrum lag…nadat we drie taxi’s hadden aangehouden die allen weigerden om ons mee te nemen (wij weten nog steeds niet waarom dit was!?), stonden we daar langs de kant van de weg. Natuurlijk stonden er om ons heen alweer een paar nieuwsgierige Chinezen en hebben we aan een wat oudere man gevraagd hoe we in het centrum konden komen. Binnen de kortste keren stonden er 10 Chinezen om ons heen die ALLEMAAL in het Chinees vertelden waar we heen moesten, wat er te doen is in Xi’an (denken we dan) afijn het leek wel een discussiegroep, haha! We zijn er uitgekomen en we moesten blijkbaar de bus pakken…eenmaal bij het busstation werden we aangesproken door wat studenten die weer regelden dat we door een jongen werden geroepen waar we eruit moesten, en die bleek helemaal met ons mee te lopen naar het hostel! Geweldig!

’s Middags en 's avonds zijn we lekker gaan wandelen in deze grote stad. Door de moslimwijk, door de winkelstraten en een lekker parkje. We genieten van de stad; alles staat in bloei en we kunnen in ons t-shirtje de straat op.

Geschreven op 24 april 2010

Gister was het zulk prachtig weer, het lijkt wel zomer! Het gaat niet lang meer duren voordat we onze winterjassen naar huis gaan sturen (hopen we!). We zijn naar het treinstation gegaan waar we onze treinkaartjes hebben geregeld naar Chengdu. Er stonden ongelooflijk lange rijen maar het ging allemaal redelijk snel en het is wederom gelukt! Hierna zijn we aan de andere kant van het station een bus in gedoken om naar het Terracotta Leger te gaan wat zo’n 45 km buiten Xi’an ligt. Na een dik uur hobbelen waren we er. Er stonden al heel erg veel touringcars, maar eenmaal voorbij de toegangspoort bleek de drukte best mee te vallen. Wij zagen meer mensen naar buiten dan naar binnen gaan, dus we waren er blijkbaar op een goed moment. Voordat je bij de opgraving komt, wordt je eerst door een soort Bataviastad geleid; allemaal winkels en restaurants. En iedereen wil je wat aansmeren uiteraard. Wij zijn gezwicht voor een broodje van de Subway. Erg lekker. Er zijn 4 hallen te bezichtigen en ons reisboek had aangeraden om hal 1 tot het laatst te bewaren en dat bleek een goede tip. We waren namelijk wat teleurgesteld bij het bezichtigen van de eerste 3 hallen. Ze hebben hier in 1974 en 1976 duizenden beelden opgegraven die bij elkaar het leger voor moest stellen die de overleden keizer (die anderhalve kilometer verderop begraven ligt) te beschermen. In de eerste 3 hallen zie je wel wat beelden, maar vooral heel veel steen en puin. Gelukkig zagen we in hal 1 wat we verwacht hadden; rijen en rijen met manshoge Terracotta soldaten en paarden. Heel indrukwekkend. Ook hier viel het wel weer mee met de drukte, we konden steeds wel bij de railing komen om foto’s te maken en de koppen van de soldaten te bekijken. Elke soldaat heeft namelijk een eigen gezicht en gezichtsuitdrukking. Het was niet één mal waar ze allemaal uit gemaakt zijn. Net of je naar een versteend leger kijkt dus.

Na het bezoek en de rit terug naar Xi’an hebben we heerlijk genoten van de zon. We zijn allebei een beetje verbrand, maar we hebben het er graag voor over, haha. Vanmiddag vertrekt onze trein om 17.30 uur, dus we hebben nog wat tijd om door Xi’an te slenteren. We verwachten morgen rond 11.30 uur in Chengdu aan te komen. Stad van de panda’s!

apr 25, 2010

4 reacties

Vriendelijk Beijing

Geplaatst op apr 18, 2010 in Zheng Jue Hu Tong Xin Jie Kou Nan da Jie, Beijing, China

Geschreven op 16 april 2010

Zoals hoort bij een bezoek aan een stad hebben we gisteren de benen uit ons lijf gelopen. En in onze eigen traditie zijn we daarbij eerst weer eens de verkeerde kant opgelopen. Dat betekende dus een uur heen en weer een uur terug tot het beginpunt voor we de goede kant op konden. Tja, dat zal ons nog wel vaker gebeuren het komende jaar. Er is zo ontzettend veel te zien in deze stad (die zo groot is als België en ongeveer net zoveel inwoners heeft als Nederland) dat we wel een keuze moeten maken. We laten ons daarbij maar leiden door het lijstje “Must see’s” van de reisgids. Gisteren zijn we begonnen op het Tianmenplein, ofwel het plein van de Hemelse vrede. We hebben een bezoek aan Mao overgeslagen, maar hebben genoten van het immens grote plein! Jammer dat de smog zo in de stad hangt, dat zijn we niet gewend. Wat wel erg lekker is, is de temperatuur, rond de 15 graden en we zien gras, wat echt groen is, bloemen en bomen in bloei: ook voor ons is de lente begonnen!

Nadat we het plein hebben bewonderd zijn we onder de poort van de Hemelse vrede door gewandeld (met het grote portret van Mao daarboven), daarna de Meridiaan- en opperste harmonie poort. Nadat je door deze poorten bent gegaan ben je in de Verboden Stad binnen, dat een onwijs groot gebied is met diverse tempels, paviljoenen, tuinen, musea en mooi versierde poorten. En daar waren we niet alleen! Het is voor ons even wennen om dit werkelijk met honderden, en waarschijnlijk duizenden andere, vooral Chinese, toeristen te doen. De Verboden Stad is prachtig, maar we hebben ons na een uur of 3 rondslenteren vooral vermaakt met het kijken naar al die Chinese toeristen die als een grote mierenhoop door het geheel rondgaan…

Achter de Verboden Stad ligt een heuvel met een park en bovenop een paviljoen. Dé reden om dit park te bezoeken is het uitzicht over de Verboden Stad en de mogelijkheid om daar een foto van jezelf met de Stad op de achtergrond te maken. Dat is dus opstellen in rijen om allemaal dezelfde foto te maken, met uiteraard je vingers in een vredesteken, want dat is de mode hier. Overigens zijn wij vandaag ook aardig in de mode. De hele dag door worden we al gefotografeerd en gefilmd. Niet dat we nou iets bijzonders doen, maar het is blijkbaar heel wat om met zo’n lang wit mens op de foto te gaan. De hele moedige Chinezen gaan daarbij ook helemaal tegen je aan staan. Op een gegeven moment kwam een hele groep één voor één allemaal een foto met ons maken. En dan voel je je dus echt wel behoorlijk voor paal staan! Op weg terug naar het hostel zijn we ook nog door het Beihai Park gelopen, met wederom allemaal paviljoens, stupa’s, tempels en een groot meer. We hebben gegeten bij een klein restaurantje in “onze” hutong. Er was een menu met plaatjes, dus bestellen lukte aardig en het smaakte allemaal prima.

Vandaag zijn we wederom Beijing gaan verkennen. Wat is het toch goed geregeld in deze stad. Je loopt de metro in en werkelijk ALLES staat in het Engels aangegeven, perfect! We zijn van morgen begonnen bij het Zomerpaleis. Dit ligt zo’n 15 km buiten het centrum, dus is lopend niet te doen.

Eenmaal aangekomen zijn we genietend van het heerlijke zonnetje (wel achter de smog, maar goed voelbaar) naar binnen gegaan. Nog geen 100 meter na de ingang zagen we zo’n honderd Chinezen die op gezellige muziek allemaal hetzelfde dansje aan het doen waren. Denk nou niet dat ze de draak met je steken, maar vol inspanning wordt deze ochtendgymnastiek beoefend. Voor ons ziet het er nogal idioot uit, haha! Waarschijnlijk vinden ze dat van ons ook, want vandaag ook zijn we weer meerdere malen begroet, gefilmd en als ‘echte’ popstars op de foto gezet. Het blijft een rare gewaarwording en we zijn druk bezig met het drukken van fotokaarten met handtekening (natuurlijk wel te koop voor 2 Yuan per stuk, we blijven tenslotte budgetreizigers ;-) ). Omdat we vroeg waren, hadden we het eerste uur nog lekker de ruimte om rond te lopen. Op een aantal punten in het park werd uitbundig muziek gemaakt of gezongen. Het gaat allemaal even gepassioneerd en zonder gene, het Vondelpark is er niets bij.

Het Zomerpaleis is erg mooi, we vinden het stukken mooier dan de Verboden Stad. Het is een prachtig park waar diverse tempels en paviljoenen zijn gebouwd waar midden in een meer ligt. Alles wat je ziet is kunstmatig, het meer is uitgegraven en de berg waar de meeste gebouwen op staan is weer ontstaan door de grond uit de kuil van het meer… Toen we over de heuvel heen waren en bij het meer aangekomen waren, was het wel gedaan met de rust. Wederom enorme groepen met allemaal dezelfde kleur petjes op, die achter een druk pratende (nou ja, schreeuwende) mevrouw met een vlaggetje aanhollen. Volgens ons “doen” ze heel Beijing in één dag, want alles gaat in een moordend tempo. Ze vormen wel een extra attractie voor ons…

Nadat we alle paadjes beklommen hadden, alle gebouwen (in ieder geval van buiten) bekeken hadden en ook nog een boottochtje over het meer gemaakt hadden zijn we het park uitgegaan. We hebben heerlijk geluncht. Bij de Mac..haha. Je kunt niet elke maaltijd “chinezen”… We zijn de metro weer ingegaan en zijn uitgestapt bij het Olympisch park. Door de smog konden we niet alles even goed zien, zo zagen we de toren van de Olympische vlam pas toen we er zo goed als onder stonden. Het grote stadion, het vogelnest, was erg gaaf om te zien. En er wordt nu ook nog steeds een enorme poppenkast opgevoerd op de boulevard tussen alle sportpaleizen; bombastische muziek, vliegeraars, massaal op de foto voor het stadion, allerlei souvenirverkopers en constant keiharde welkomstwoorden in het Chinees en Engels door de luidsprekers. Wij vonden het leuk om te zien, maar vroegen ons ook af of al die bouwwerken, metrolijnen, parken (complete woonwijken plat gegooid hiervoor) het waard zijn om slechts 17 dagen gebruikt te worden. Behalve het grote stadion staan alle andere gebouwen namelijk leeg!

Geschreven op 17 april 2010

We zouden vandaag verhuizen naar een andere kamer, omdat die van ons al vergeven was voor de komende nachten. Wij hadden ook maar voor 3 nachten geboekt, dus dat risico hadden we zelf gelopen. Dan maar een paar nachtjes goedkoop in een dorm. Nadat we alles weer in de rugzakken hadden gepropt, gingen we de sleutel afgeven bij de receptie. En daar vertelden ze dat we gewoon in onze kamer konden blijven. Wel even bijbetalen natuurlijk. Nou ja, prima dus. Er blijken nogal wat annuleringen te zijn vanwege de aswolk boven Europa. Voor ons dus een voordeel, maar voor die arme Amira, die vastzit in Slowakije, wel een tegenvaller. We denken aan je, meissie. Laat je nog maar wat extra verwennen door je tijdelijke familie daar!

Dankzij al die kilometers die we de afgelopen dagen hebben afgelegd hebben we allebei blaren op onze voeten. Vandaag dus maar een rustiger plan. We zijn met de metro naar de Lama-tempel gegaan; de enige boeddhistische tempel in Beijing. Het bestaan van de Dalai Lama wordt daar volgens goed Chinees gebruik overigens volledig genegeerd, in deze tempel zie, in tegenstelling tot de andere boeddhistische tempels buiten China, geen enkele afbeelding van hem. Typisch. Wij hebben ons ook hier weer vermaakt met het kijken naar de andere bezoekers. Dit keer omdat ze allemaal met enorme bossen brandende wierookstokken aan het zwaaiende waren en ondertussen in alle windrichtingen aan het buigen waren ermee. We hebben heel wat bijna-ongelukken gezien! Het complex bestaat uit heel veel prachtig gedecoreerde tempels, allemaal met grote beelden erin en kussentjes om op te knielen. En dat deed men dan ook massaal. In de tempels mag je geen wierook branden, maar om Boeddha te eren dien je 3 stokken te doneren. De monniken verzamelen die dan en verkopen ze weer om voor de tempels te verbranden. Er werden vandaag goede zaken gedaan….

Gisteren hadden we al wat tijd doorgebracht in de wijk van de meren, boven de Verboden Stad. We zijn daar vandaag weer naar toe gelopen, omdat we nog meer wilden zien van dit leuke gebied. We hebben lopend onze eigen Hutong-tour gedaan, ondertussen de Riksja-mannetjes negerend die hardnekkig “hello! Riksja! Hutong!”bleven roepen. We hadden al genoeg van die dingen voorbij zien sjezen. Bij voorkeur met een volledige tourgroep verdeeld over 20 riksja’s, allemaal hetzelfde rondje makend. Nee, dank u! Wij hebben nog een tijd staan kijken bij de vissers aan het kleinste meer. Er werd aardig wat gevangen, maar de meeste vissen waren erg klein.

We wilden simpel lunchen en niet in een van de toeristententen aan de meren. Uiteindelijk kwamen we uit in een visrestaurant waar we de keuze hadden uit pittig of niet pittig. Meer info kregen we niet, dus we waren benieuwd wat we zouden krijgen… Dat bleek een enorme warmhoudschaal met een kolenvuur eronder te zijn, gevuld met twee enorme vissen bedolven onder groenten, paddenstoelen en noten. Het was echt superlekker! En superveel! We waren bang dat we zouden moeten afwassen om de rekening te kunnen voldoen, maar gelukkig konden we het nog wel betalen. Het was onze duurste maaltijd sinds Rusland, samen moesten we maar liefst €11 betalen!

Geschreven op 18 april 2010

Vandaag ging de wekker al om 06.15 uur! Wij dachten dat we op vakantie zijn, maar duty calls… We zijn namelijk naar de Grote Muur geweest met een tourtje van het hostel. Wij hadden voordat we naar Beijing gingen gepland om een nacht op de muur door te brengen, daar hadden we wat over gelezen op internet en dat leek ons geweldig. We zijn gisteren druk bezig geweest met mailen en bellen met een aantal aanbieders (en dat zijn er niet veel, blijkbaar willen niet veel mensen in een slaapzakje op de muur liggen…), maar het was of niet te betalen of erg vaag. Dus hebben we er voor gekozen om de muur bij daglicht te bezoeken. Na het ontbijt gingen we met 2 Duitse meisjes, een Japans/Zweeds stel en een Française met haar ouders op pad in een klein busje. Om ongeveer kwart voor negen kwamen we in Mutianyu aan. Hier staat een flink stuk, gerenoveerde muur. Het is een behoorlijk toeristisch gebeuren; een enorme markt, een kabelbaan, een stoeltjeslift en een museum. Wij kregen de keuze: of met de kabelbaan in 10 minuten naar boven, of via een steile trap ongeveer 40 minuten naar boven lopen. Tja, dan is het natuurlijk makkelijk kiezen…dan ga je lopen! Wij waren de enige van de groep die dat deden en omdat het zo vroeg was ook een tijd lang überhaupt de enige. Na ongeveer 25 minuten stonden we boven op de muur! Hijgend, dat wel! Daar was net een grote groep scholieren aangekomen, dus even rustig van het uitzicht genieten konden we wel vergeten. Er zat niets anders op dan zo snel mogelijk, zo ver mogelijk weg te komen. En dat valt nog niet mee als je nagaat dat de gehele muur één grote aaneenschakeling van steile trappen en héle steile trappen is! De eerste drie kwartier daarna konden we gelukkig wel redelijk rustig lopen zonder al te veel andere mensen tegen te komen. Op een gegeven moment konden we niet verder, omdat de muur daar niet gerestaureerd was en dus niet toegankelijk. We zijn toen weer op ons gemak terug gelopen (klimmen en dalen, dus!). Sommige treden zijn bijna een halve meter hoog. Wij probeerden ons voor te stellen hoe die wachters daar over de muur heen gingen en hoe ze die muur hebben kunnen bouwen zolang geleden! Indrukwekkend hoor! We hadden helaas ook vandaag weer mist, dus we konden niet heel ver kijken. Zie foto’s!

De lunch in een restaurantje vlakbij de muur was erg lekker. We zaten aan een grote ronde tafel met een draaiplateau in het midden en ze bleven daar maar nieuwe schotels op zetten. Alles was met kip of vegetarisch, dus wij konden alles eten! Heerlijk.

Bij terugkomst in het hostel zijn we met z’n tweeën naar Qianmenstreet geweest. Dit is een enorme winkelstraat. Het lijkt net of je in Disneyworld loopt; een brede autovrije straat waar een trammetje doorheen rijdt (waar uiteraard eerst iedereen voor moet poseren), veel souvenirshops en geen vuiltje op de grond. Eromheen zijn wel “gewone” winkelstraten en Hutongs, daar hebben we ook nog doorheen gesjokt en het echte Beijing bekeken. Na anderhalf uur waren we het sjokken wel zat en zijn we naar ons hostel teruggegaan. Morgen is onze laatste dag hier, we nemen om 19.00 uur de nachttrein naar Pingyao. We worden als het goed is om half acht dinsdagochtend door ons volgende hostel opgehaald bij het station van Pingyao. We vinden Beijing een erg leuke stad; veel groen, schoon, goed geregeld (bijvoorbeeld in de metro of bij de bezienswaardigheden) en de mensen zijn allemaal vriendelijk en vrolijk.

apr 18, 2010